nautisch weekje in Friesland

We hebben met z'n tweetjes in Lemmer een weekje gebivakkeerd op de 'Poolster', het prachtige goed onderhouden schip van onze schoonzoon en dochter Wilco en Simone, die daarmee sinds 2008 het hele Waddengebied afstruinen. De 'Poolster' (157 VB) is een Lemsteraak van 11,50 x 4,25 meter met een diepgang van 0,95 meter en ruim 15 ton aan waterverplaatsing, in 1984 in Lemmer gebouwd bij de gebroeders Hummel naar een ontwerp van A. de Boer. Gezeild hebben we deze keer niet, maar andere bezigheden hebben we des temeer gedaan. Fiets- en autotochtjes in het mooie Gaasterland, museumbezoeken in Oranjewoud, Drachten en Leeuwarden, bezoek ir. D.F. Woudagemaal in Lemmer, het grootste nog werkende stoomgemaal ter wereld, en last but not least voor de tweede keer 'Het raadsel van de Wadden' (The Riddle of the Sands) van Erskine Childers (1870-1922) gelezen, de eerste uitgave dateert n.b. al uit 1903. Ik vond het boek, dat ik vroeger al eens gelezen had, aan boord, en voor ik het goed en wel besefte was ik verkocht. Het is en blijft een bijzonder boek, waarin je met behulp van zeekaarten de vaarplannen van de twee Britse zeilers uit het begin van de vorige eeuw mooi kan volgen. De sfeer van de Wadden in het najaar, grijze luchten, mist, storm, donkere golven, stroming en eindeloze zandplaten, is in dit boek bijzonder pakkend en realistisch beschreven.

Een bezoek aan de intrigerende tentoonstelling 'Wind, Water en Wad' in 'Museum Belvédère' in Oranjewoud hadden we al min of meer op ons lijstje staan. Een thematentoonstelling met werk van kunstenaars uit binnen- en buitenland. 'Museum Belvédère' gebouwd in 2004 naar een ontwerp van Eerde Schippers (1956) van Inbo, is dwars op het achttiende eeuwse 'grand canal' van de Prinsenwijk gesitueerd. Een strak vormgegeven gebouw dat praktisch opgaat in het omringende landschap, met een transparant gedeelte tussen beide museumvleugels in, waarin het museumcafé is gesitueerd dat pal boven het 'grand canal' ligt. Het uitzicht vanuit het museumcafé op 'Landgoed Oranjewoud' aan de ene zijde en het weidelandschap aan de andere zijde biedt prachtige panorama's. In het museum gaat de kunst boven de architectuur, met eenvoudige, regelmatig verdeelde open ruimten zijn mooie overzichtelijke exporuimten gecreëerd. Glazen stroken zorgen hier en daar voor daglicht en een summiere oriëntatie op de omringende omgeving van het museum. Tot zover het museumgebouw.
Want we kwamen uiteraard voor 'Wind, Water en Wad', een associatieve tentoonstelling rond het thema natuurbeleving. In de expositie, georganiseerd omdat de Waddenvereniging dit jaar 50 jaar bestaat, tonen kunstenaars hoe ze zich door het unieke natuurgebied hebben laten inspireren. Daarbij wordt het hoofdthema van de Wadden vanuit verschillende invalshoeken en disciplines belicht, door onder meer schilderkunst, fotografie en installaties. Met werken van kunstenaars uit Nederland en Duitsland waaronder: Gerrit Benner, Jan Loman, Emil Nolde, Emo Verkerk en Jan Wolkers. Een scala aan improvisaties, teveel om in dit stukje te belichten. Eén van de topstukken vond ik 'Mantelmeeuwen op Razende bol' van Emo Verkerk (Amsterdam, 1955), een olieverf op doek uit 1999.

Museum Drachten, ook Museum Dr8888 (voorheen Museum Smallingerland) genoemd, is gevestigd in een deel van een oud Franciscaner klooster uit 1936 aan het Museumplein in het centrum van Drachten. Ik kende het niet, maar nu wel, een juweeltje van een museum. We zagen een boeiend overzicht van de beeldende kunst van de twintigste eeuw met de nadruk op werken uit de jaren tussen de twee wereldoorlogen, het interbellum. De kerncollectie richte zich op de gebroeders Thijs en Evert Rinsema, die in het begin van de twintigste eeuw in contact kwamen met de internationale avant-garde en zo vertegenwoordigers van De Stijl en de Dada-beweging naar Drachten haalden. De filosofische bespiegelingen van Evert Rinsema (1880-1958), zijn z.g. aforismen en de beeldende kunst van zijn broer Thijs Rinsema (1877-1947) waren ruim vertegenwoordigd in de vaste opstelling van het museum in de Rinsema-vleugel.

In de kerncollectie waren ook een aantal topwerken van Theo van Doesburg (1883-1931) opgenomen en werken van de Duitse dadaïst Kurt Schwitters (1887-1948). Ook waren er een fors aantal werken te zien van Ploeg-kunstenaar H.N. Werkman (1882-1945), waarmee Museum Dr8888 met recht hét interbellummuseum van het Noorden genoemd kan worden. Maar naast de werken van genoemde kunstenaars bevatte de collectie nog vele werken van andere kunstenaars die tijdens het interbellum werkzaam waren.
Verder hebben we daar een expositie van het naoorlogse (Friese) expressionisme gezien dat werd vertegenwoordigd middels een grote collectie werken van o.a. Pier Feddema (1912-1983). Prachtig allemmal, maar uiteraard teveel om in dit stukje verder te belichten. Echter één schilderij van Tap Werkman (1921), zoon van H.N. Werkman, t.w. een olieverf op paneel, voorstellende een 'Italiaans havengezicht' uit 1954, vond ik te leuk om niet in dit stukje mee te nemen.

Een rondje Gaasterland hebben we deze keer met de auto gedaan. Er stond een stevige wind, en we hadden geen zin om daar tegen in te trappen. Wat een prachtig gebied is het toch, totaal anders dan de rest van Friesland dat een overwegend vlak weidekarakter heeft. De begroeide, in de ijstijd opgestuwde keileemruggen, met mooie namen als Oude Mirdumer Klif, Mirnser Klif en Roode Klif, deden me vanaf m'n bootje op het IJsselmeer altijd on-Nederlands aan, een beetje alsof je langs de Engelse zuidwestkust zeilde. Maar goed nu zaten we niet op het IJsselmeer, maar keken we er vanaf de dijk naar. Wat hebben we toch een mooie grote binnenzee voor zo'n klein landje. Beetje jammer trouwens dat de horizon in toenemende mate wordt vervuild door al die windmolens. Bij het stille haventje van Laaxum hebben we op een bankje een poosje naar de horizon zitten staren. Op internet kwam ik een leuk filmpje van dit ruim 100 jaar oude haventje tegen, zie https://youtu.be/QCO3eONE6tg

Er stond nog steeds een forse bries, maar in tegenstelling tot gisteren hadden we nu wel zin deze te trotseren. Met de wind pal tegen peddelden we vanaf onze ligplaats in jachthaven 'Lemmer Binnen' eerst een eind richting Balk. Ter hoogte van knooppunt 45 gingen we stuurboord uit richting knooppunt 44 in Sloten. Dat ging door de weilanden met halve wind uiteraard weer een stuk makkelijker, we zaten dan ook voor we het goed en wel beseften in Sloten op een terrasje. Het pittoreske stadje Sloten staat bekend als de kleinste van de elf steden van Friesland. De muren, wallen, grachten en stadspoorten van weleer zijn nog steeds in originele staat te zien. Het is dat de Nutreco fabriek, die melkvervangers produceert voor jongvee, belangrijk is voor de lokale economie, maar het is natuurlijk een dissonant van formaat in het verder zo fraaie stadje Sloten.
Na Sloten fietsten we vóór de wind richting Spannenburg tot aan knooppunt 43. Weer stuurboord uit, waarna we parallel aan het Prinses Margrietkanaal naar het pontje zijn gefietst dat ons over de Rijnsloot heeft gebracht. Daarna was het voor we thuis waren nog ca. 5 kilometer aan de wind tot aan knooppunt 46, alwaar bakboord uit nog ca. 3 kilometer vóór de wind tot aan knooppunt 51 in Lemmer.

Het moest er eindelijk maar eens een keer van komen: een bezoek aan het ir. D.F. Woudagemaal in Lemmer. Ik was het al zo vaak van plan, maar om de één of andere reden kwam het er alsmaar niet van. Het was een imposante beleving om op deze schaal kennis te maken met de prachtige techniek uit het stoomtijdperk. Onder leiding van een gids hebben we het gemaal met zijn majestueuze machinehal en ketelhuis van binnen en van buiten kunnen bekijken. Het in 1920 door koningin Wilhelmina geopende gemaal staat te boek als het grootste nog werkende stoomgemaal ter wereld. Nog steeds zorgt het monumentale gemaal bij hoge waterstanden voor droge voeten in Friesland. De 'kathedraal van stoom' pompt dan maar liefst vier miljoen liter water per minuut vanuit de Friese boezem naar het IJsselmeer. Het is een monument van uitzonderlijke waarde, het staat dan ook niet voor niets sinds 1998 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

Het nieuwe Fries Museum in Leeuwarden, gebouwd naar een ontwerp van architect Hubert-Jan Henket (dezelfde architect als van museum de Fundatie in Zwolle) is op 13 september 2013 geopend door koningin Máxima. Het is een prachtig gebouw geworden, maar er was destijds behoorlijk wat weerstand tegen nieuwbouw. Er is zelfs een referendum gehouden, waarbij de overgrote meerderheid van de kiezers zich tegen de nieuwbouw uitsprak. De uitslag van dit referendum was echter conform de referendumverordening nietig, omdat niet voldaan werd aan de eis dat minimaal 30% van de stemgerechtigden tegen (of voor) moeten stemmen voor een geldige uitslag. Hoop gedoe, maar nu het er staat heeft niemand het daar meer over.
Een prachtig museum met vele exposities, teveel om allemaal tijdens één bezoek te bekijken. Maar een paar exposities hebben we goed bekeken t.w. 'Vissers' foto's van Kadir van Lohuizen (1963), het thema is het wad en zijn vissers. Op de foto worden de netten uitgezet! En verder 'Horizonnen', kunst in een veranderend Friesland, dat laat zien hoe mensen hun horizon steeds willen verbreden.

Ter afsluiting van een mooi nautisch weekje in Friesland, hebben we 's avonds in 'beachclub lemmer' een lekker visje gegeten met uitzicht op ons prachtige IJsselmeer!

't was warm, bijzonder warm

Het wordt heet, heter, heetst werd gezegd, en dat klopt volgens mij wel. In huis houden we het nog een beetje draaglijk, door alle schermen die er zijn de hele dag omlaag dan wel gesloten te houden. Het liefst zit ik de hele dag in mijn auto in een voor mij ideale temperatuur van rond de 21º C, maar ja, als je nergens heen hoeft is dat feitelijk geen optie. Dus hou ik mij het grootste deel van de dag binnen op, of zit ik op z'n hoogst ergens buiten rustig in de schaduw.

Maar heet of niet, het is voor mij geen reden om de hele dag te niksen. Er moet altijd wel het één en ander worden gedaan. Bovendien had ik ook nog een afspraak met de mondhygiënist en de tandarts, en wilde ik verder nog een restaurant regelen voor 's avonds, want de heren van het 'Herenleed' zouden voor de verandering weer eens naar Harderwijk komen. 'Herenleed' is de naam van ons vriendenclubje dat op gezette tijden bijeenkomt om te ouwenelen, lekker te eten en plannetjes te beramen voor een architectuurexcursie of iets anders.

De naam 'Herenleed' hebben we bedacht toen ons Amsterdamse architectenteam in 1982 uit elkaar viel en ieder zijns weegs ging. Ontleend aan de gelijknamige serie met Armando en Cherry Duyns. Een programma van 'weemoed en verlangen' dat van 1971 tot 1997 regelmatig op TV te zien was. Het bevatte absurdistische humor in sketches gespeeld door twee heren, in het script simpelweg aangeduid als Man 1 (Armando als het bescheiden heertje met bril, hoge schoenen en te krap jasje) en Man 2 (Cherry Duyns als de verwaten heer met bolhoed, sik, opstaande snor, pandjesjas en horlogeketting).

Even voor halfzes haalde ik de mannetjes van de trein. Op m'n vraag waarom de heren met deze hitte geen korte broek aan hadden gedaan, kreeg ik te horen dat ze zo niet in een restaurant gezien wilden worden. Dat doe je niet, nou ja zeg, maar goed zo kon het zijn dat even later vier luchtig, doch keurig geklede mannetjes bij mij in de tuin alvast aan een heerlijk gekoeld aperitief zaten te nippen. Dat beviel ons allemaal echter zo goed, dat na nog een paar amuses en aperitiefjes het plan ontstond om hier maar lekker te blijven zitten. We willen buiten eten, maar je kan er op rekenen dat de terrasjes in de stad nu stampvol zitten, terwijl we hier toch heerlijk zitten. We laten gewoon een Chinese rijsttafel aanrukken voor vier personen. Zo gezegd, zo gedaan, maar de Chinese rijsttafel voor vier personen hebben we nog niet voor de helft opgegeten. Heerlijk, maar wat een porties zeg, veel en veel teveel. Ik denk dat ik m'n kinderen morgen maar ga uitnodigen.

Met nog wat ijs toe werd het bijzondere 'Herenleed' avondje afgesloten, en heb ik de heren rond elf uur weer naar het station gebracht. De thermometer gaf nog 28º C aan, en dat tegen middernacht, niet te geloven! Tegen de tijd dat ze in die warme trein in Amsterdam zijn, zijn ze lijkt me ook wel weer toe aan een verkoelende versnapering.

het nachtelijke Waddenzwerk

Vanmorgen las ik in de krant dat de Boschplaat op Terschelling door de International Dark-Sky Association (IDA) is uitgeroepen tot het eerste 'Dark Sky Park' van Nederland. Dat is mooi, maar ik vraag me af of je daar als natuurliefhebber blij mee moet zijn. Nou is het wel zo dat de Boschplaat al sinds de jaren 70 van de vorige eeuw een Europees Natuurreservaat is, en als zodanig onderdeel uitmaakt van de Ecologische Hoofd Structuur en onder Natura 2000 valt. Bovendien staat het als onderdeel van het gehele Waddengebied ook nog eens bijgeschreven op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Dus malle dingen zullen ze volgens mij met dit prachtige natuurgebied niet uit kunnen halen, maar toch heeft het één en ander voor mij iets dubbels.

De meeste natuurgebieden in Nederland zijn tussen zonsondergang en zonsopgang niet toegankelijk. Tot m'n verrassing geldt dat voor de Boschplaat kennelijk niet, maar of je er daarom veel nachtelijke sterrenkijkers aantreft is maar de vraag. Mij is het in ieder geval nooit zo opgevallen in al die keren dat ik er was. Echter de titel 'Dark Sky Park' zal volgens mij de toeristen industrie op het eiland absoluut versterken. Ik las ergens dat, wil je in aanmerking komen voor een 'Dark Sky Park' nominatie, het gebied aan verschillende eisen moet voldoen. Er moet bijvoorbeeld aan het één en ander een managementplan ten grondslag liggen met name op het gebied van de verlichting en de verbeterpunten daarvan. Nou ja hoe dan ook, het wordt daar volgens ondernemers uit Oosterend allemaal nog beter dan het al is, een heus 'Dark Sky Park'. Het nachtelijk duister zal dankzij de nieuwe status de komende jaren dus nog beter beschermd worden. Maar dankzij de nieuwe status, bekendheid en activiteiten rond die duisternis zullen ook meer mensen naar het natuurgebied trekken. Koren op de molentjes van de Oosterendse ondernemers, het is ze gegund, maar het gaat wel ten koste van de puurheid van het oer gebied de Boschplaat. Het staat haaks op het feit dat de nachtelijke duisternis voor veel dieren in het gebied ook rust moet betekenen. Of zoek ik hiermee mogelijk toch een beetje spijkers op laag water?

Laat ik vooral toch blij zijn dat we in Nederland nog donkere gebieden kennen, al is het mondjesmaat. In mijn stukje 'hemelse duisternis' van 10 juli 2014 (zie blogarchief) heb ik nevenstaande nachtopname van Nederland verwerkt, genomen door André Kuipers vanuit de ruimte. Hierop zie je goed hoe weinig echt duistere gebieden er nog in Nederland zijn.

Grexit!? Hoe en wanneer dan?

Sinds j.l. januari, toen in Griekenland de links-radicale partij Syriza de verkiezingen won, praat de nieuwe Griekse regering o.l.v. de politicus Alexis Tsipras (1974) met de Europese Commissie over een voor alle partijen acceptabel bezuinigings- en hervormingspakket. Ze zijn na bijna een halfjaar praten nog geen steek opgeschoten, integendeel er is nu zelfs sprake van een Grexit als de Grieken deze week hun geldschieters niet weten te overtuigen van hun inzet en medewerking aan de door E.C. voorgestelde en besproken maatregelen t.w.

Begroting: een overschot op de Griekse overheidsbegroting van één procent exclusief rentebetalingen in 2015 en 2 procent in 2016.
Btw: verhoging naar het standaard btw-tarief van 23 procent voor de meeste producten en diensten; maar nadrukkelijk met uitzondering van basisvoedsel, energie (stroom, gas), hotels en water (13 procent) en een bodemtarief van zes procent voor medicijnen, boeken en theater.
Afschaffing van dieselsubsidie voor boeren.
Bezuinigingen op leger van 400 miljoen euro.
Vennootschapsbelasting van 26 naar 28 procent.
Luxe-belasting op pleziervaartuigen langer dan 10 meter van 10 naar 13 procent.
Pensioenmaatregelen ter grootte van 0,25 tot 0,5 procent van nationaal inkomen in 2015 en 1 procent van nationaal inkomen in 2016: onder meer door beperking regelingen voor vroegpensioen, uitfasering van speciale ‘solidariteitsbijdrage’ voor gepensioneerden in de jaren tot 2019 en verhoging eigen zorgbijdrage gepensioneerden van 4 naar 6 procent.
Anti-corruptiemaatregelen en maatregelen ter verbetering van de belastinginning.
Hervorming van de faillisementswetgeving voor bedrijven.
Onderzoek naar collectieve loonafspraken op de arbeidsmarkt, maar géén verandering voor eind 2015.
Adoptie van aanbevelingen van de Wereldbank om obstakels voor zakendoen weg te nemen, inclusief administratieve belemmeringen voor ondernemers.

Vragen de schuldeisers en de Europese Commissie hiermee te veel van Griekenland? Ik zou het niet weten, maar Alexis Tsipras kennelijk wel, want die is van de onderhandelingstafel weggelopen! Hij zal de Grieken zelfs een negatief stemadvies geven in het eind deze week te houden referendum over wel of niet in de eurozone blijven. Ik ben eigenlijk zeer benieuwd of de jeugdige Alexis Tsipras, die van huis uit bouwkundig ingenieur is, hiermee niet zijn hand overspeeld, en straks zal worden afgeserveerd.

Ik moest denken aan het oude verhaal van Icarus. Het verhaal van Icarus is typerend voor het thema van hybris (overdreven trots, hoogmoed, overmoed, grootheidswaanzin, brutaliteit, onbeschaamdheid) dat algemeen voorkomt in de Griekse mythologie. Hierin wordt een persoon afgestraft voor zijn eigen hoogmoed of overdreven zelfvertrouwen.
Icarus en zijn vader Daedalus werden door koning Minos gevangen gehouden op Kreta, waarna vader Daedalus ten lange leste een manier bedacht om te ontsnappen. Hij bouwde vleugels van een houten raamwerk, bezet met veren in een boog vastgezet met was. Omdat de was kan smelten, waarschuwde Daedalus zijn zoon Icarus om niet te hoog en dicht bij de zon te vliegen, maar ook niet te laag, omdat de vleugels te zwaar zouden worden van het zeewater. Maar in zijn jeugdige enthousiasme lapte Icarus de waarschuwingen van zijn vader aan de laars, en vloog hij toch veel te hoog en te dicht bij de zon. De was smolt uiteraard en Icarus viel te pletter in de Egeïsche Zee!

Hoe Alexis Tsipras in zijn land voor het één en ander zal worden beoordeeld weet ik niet. Ik hoop eigenlijk dat er nog een bevredigende oplossing komt voor alle partijen. We zullen zien, maar één ding lijkt me duidelijk, als je als regeringsleider in een kritiek stadium een referendum uitroept geeft dat te denken. Het getuigt volgens mij niet van een overdreven hoeveelheid zelfvertrouwen in deze zaak!

over een feestelijk middagje

De tijd schrijdt voort en is onverbiddelijk. Dat de ooit parallelle paden van mij en mijn dierbare kinderen in de loop der jaren langzaam maar zeker uiteen gelopen zijn, was en is een onontkoombaar en natuurlijk proces. Jammer? Ik weet het niet, het voelt voor ons allemaal ook weer als een inspirerend gegeven, is mijn indruk. Maar goed, terugblikkend is het allemaal wel bijzonder snel gegaan. Met mijn dierbare kleinkinderen gaat het proces al net zo, een déjà vu. Oppassen is al lang niet meer aan de orde, en logeerpartijtjes idem zo. Ze zitten alle zes op middelbare scholen, van vmbo tot havo en atheneum, en hebben vriendjes en vriendinnen. Van mijzelf weet ik nog al te goed dat in die periode mijn grootouders nog amper in beeld waren, ook al waren ze me lief.

Gedachten die gisteren in Amsterdam bij de diploma uitreiking aan mijn kleinzoon Thijs even door mijn hoofd doolden. Maar natuurlijk was ik bovenal blij, in het bijzonder voor Thijs. Verder was het een gezellige boel daar op het Sweelinck College in Oud-Zuid. Eerst in de aula met lachsalvo's door toespraakjes van de conrector en een paar docenten, en later nog even buiten in het zonnetje met hapjes en drankjes. Weer later zijn we naar 'Nam Kee' aan het Heinekenplein gewandeld, waar we heerlijk hebben gedinsumd. Kleine hapjes die in de zuidelijke Chinese keuken vaak voorkomen. Om de spijsvertering een handje te helpen, zijn we later in de zwoele zomeravond weer naar de omgeving van het concertgebouw gewandeld, waar we ook de auto hadden geparkeerd. En zo kwam een einde aan een feestelijk middagje in Amsterdam, nu eerst maar eens op vakantie!

over oude tijden die herleven

Tijdens een bezoek aan een streekmuseum strijden bij mij vaak gevoelens van nieuwsgierigheid en desinteresse om de eer. Nieuwsgierig ben ik eigenlijk altijd wel, dus stap ik doorgaans wel naar binnen als ik op m'n pad een streekmuseum tref. Maar eenmaal binnen heb ik het vaak gauw gezien, en loop ik bijkans in sneltreinvaart door het museum. Hoe vaak heb ik al die spullen van weleer al niet gezien in de vele streekmusea die Nederland rijk is. Waar je ook komt, elk zichzelf respecterend dorp of stadje, in welke provincie dan ook, heeft volgens mij wel een streekmuseum in één of andere vorm. Soms tref je in zo'n museumpje bijzondere spullen of een uniek verhaal aan uit voorbije tijden, en dat is mooi. Maar meestal ervaar ik een streekmuseum bezoek als een beleving waarvan er dertien in een dozijn gaan!

In Epe is een streekmuseum gevestigd in een oude boerderij, gebouwd in 1715 en tot 1964 een boerenbedrijf geweest. De 300 honderd jaar oude boerderij, die goed in stand wordt gehouden, verkeerd in de staat van rond 1940. In 2004 is de boerderij in bezit gekomen van de stichting 'Veluws Museum', en is sindsdien opengesteld als museum 'Hagedoorns Plaatse'. Naast de oude boerderij hebben ze in 2007 een fraaie expositieruimte gebouwd, qua architectuur in de vorm van een eigentijdse kapschuur. Ze hebben daar vergaderfaciliteit en er worden, heb ik begrepen, regelmatig lezingen, bijzondere tentoonstellingen en excursies voor jong en oud georganiseerd. Het is zonder meer een prachtige locatie voor het één en ander. Gebouwen en inrichtingen zien er allemaal ook zeer goed onderhouden uit. Prima, maar na een goed uurtje hadden we genoeg gezien en herbeleefd. Genoeg van de hammen aan het plafond en de oude inrichtingen, klederdrachten, gereedschappen, melkbussen, wagens, machines, speeltjes, leermiddelen, foto's en weet ik allemaal niet wat nog meer.

einde van een pittige zeiltocht

De Volvo Ocean Race, 4 oktober 2014 in het Spaanse Alicante begonnen, zit erop. Afgelopen maandag 22 juni zijn de 7 deelnemende teams met hun boten de finishlijn gepasseerd in het Zweedse Götenborg. Gedurende deze zeilrace om de wereld, die in negen etappes is verzeild, is in totaal 38739 nm afgelegd (1 nautical mile is 1,852 km). Buiten materiële schade - 'Team Vestas Wind' voer in de tweede etappe van Cape Town naar Abu Dhabi door een navigatiefout hun boot naar de ratsmodee op een rif (zie in mijn blogarchief stukje 'Team Vestas Wind' op een rif van 15 april 2015) en tijdens de vijfde etappe van Auckland naar Itajai gingen een paar boten in de enorme golven van de Zuidelijke Grote Oceaan plat - hebben voor zover ik weet de deelnemers lichamelijk geen ernstige ongelukken meegemaakt. (Zie o.m. ook in mijn blogarchief stukje 'wedstrijdzeilen tot op het bot' van 29 maart 2015).

De zeilrace die ik op m'n pc bijna dagelijks volgde, zit er dus weer op. Weliswaar komen op zaterdag 27 juni a.s. de zeven teams nog eenmaal in actie tijdens de afsluitende havenrace, maar dat is meer voor de bühne. De slotetappe had door de windgaten eigenlijk best een zenuwslopende finish. Kopligger 'Team Alvimedica' zag z'n voorsprong alsmaar meer slinken, maar wist zijn achtervolgers toch tot aan de finishlijn in Göteborg voor te blijven, waarmee ze op de valreep ook nog hun eerste etappezege behaalden.

De 'Abu Dhabi' winnaar overall.

'Team Alvimedica' kwam maandagmiddag even over twaalf als eerste over de finish van de Volvo Ocean Race in het Zweedse Göthenborg. Dat was maar net aan, want sinds het vertrek na de pitstop in Scheveningen had de boot zijn forse voorsprong zien slinken tot maar een paar mijl. Het laatste deel van de wedstrijd stond er op enkele momenten nog nauwelijks enige wind, en speelde het toeval van het ‘laatste of eerste zuchtje wind’ de hoofdrol. De Nederlandse boot 'Brunel' eindigde als tweede en kon daarmee ook haar tweede plaats in het algemeen klassement handhaven. 'Dongfeng' werd derde in het algemeen klassement van deze race die uiteindelijk werd gewonnen door 'Abu Dhabi' met schipper Ian Walker. Het tijdverschil tussen de aankomst van de plaatsen twee, drie en vier bedroeg maar zeven minuten. Vlak na de finish toonde schipper Bouwe Bekking van 'Brunel', die de Volvo Ocean Race al voor de zevende keer heeft gezeild, zich zeer voldaan over deze prestatie en sprak zelfs over ‘de beste race in z’n leven’. 'Mapfre' werd derde door 'Dongfeng' op het laatste moment te verslaan.

Fantastisch eigenlijk dat je zo'n zeilrace om de wereld achter je pc kan volgen. Ik vind het zowat net zo'n fascinerende bezigheid als het zeilen zelf. Alhoewel dat een beetje overdreven is, maar toch! We moeten weer vier jaar wachten op de volgende Volvo Ocean Race. Maar niet getreurd want volgend jaar kan ik achter m'n pc de 'Vendée Globe' weer volgen. Een non-stop solo-zeilwedstrijd om de wereld zonder hulp van buitenaf. Dat is weer heel andere koek, zie o.a. in mijn blogarchief de stukjes 'VendéeGlobe' van 13-2-2009 en 'finish VG' van 28-1-2013.

Over passie en enthousiasme

De samenleving van het kleine Zuiderzeestadje Harderwijk was rond 1900 in alle lagen vrij divers. Bestuurders, notabelen, vissers, boeren en buitenlui, middenstanders, soldaten, hoeren, kroegbazen, zendelingen en weet ik allemaal niet wat nog meer, maakten van Harderwijk een hectisch en kleurrijk stadje. Een tipje van de sluier over het leven van destijds, werd opgelicht in 'Stadsgezichten', een prachtig podiumspektakel op het Kloosterplein over dromen, liefde en strijd. Een uniek en groots opgezet theaterstuk waar in totaal 100 spelers en dansers, 35 zangers en zangeressen en 26 musici en nog vele vrijwilligers aan hebben meegewerkt. Prachtig ook, dat we dit soort grootschalige theaterstukken, die we bijvoorbeeld bij professionele theatergezelschappen als Vis à Vis soms zien (zie o.m. in mijn blogarchief 'Theaterspektakel' van 27 juli 2012 en 'bizarre picnic' van 12 juni 2014) in de Harderwijkse binnenstad kunnen bewonderen.

Er zijn natuurlijk vele verhalen denkbaar over het Harderwijk van een dikke honderd jaar terug, maar die passen uiteraard niet allemaal in één voorstelling. Het verhaal 'Stadsgezichten' van schrijver Bart Oenema spitste zich in grote lijnen toe rond het reilen en zeilen van de volgende personages t.w. de jonge vissersknecht Maarten en zijn dubieuze aankoop om bestwil; Anna, dochter van een arme visser en geliefde van Maarten; Robert, de jongere broer van Maarten, die ook gek op Anna was; Van Worgum, kroegbaas, pooier, uitbuiter en angstzaaier in Harderwijk; Marieke, een jonge vrouw die door Van Worgum in vele opzichten werd misbruikt; de burgemeester van Harderwijk die van alles en nog wat wilde rechtzetten; de sirenen van Harderwijk, mythische wezens, die er al waren toen de stad werd geboren en ook de gevaren van toekomst reeds kenden. Ze kenden het verhaal maar konden er niets aan veranderen; En dan waren er natuurlijk ook nog de hoeren en de soldaten die zich rond die tijd in vrij grote getale ophielden in Harderwijk en voor de nodige reuring zorgden.
De personages en de verschillende groepen vormden samen een bonte verzameling van dromen, plannen, frustraties en belangen. Alle groepen hadden hun eigen muzikale thema en hun eigen muzikale stijl. Ze bewogen zich langs elkaar heen, botsen en beïnvloeden elkaar. Samen maakten ze er een soort eenheid van vol grote en kleine verschillen. Samen maakten ze de stad tot wat ie was en is. Een mooi verhaal over hoe mensen geschiedenis maken en hoe de geschiedenis de mensen maakt.

Het was donderdagavond op het laatst behoorlijk fris op de tribune, de kou nam me geleidelijk aan in bezit, maar het was een bagatel in vergelijking met de passie en het enthousiasme waarmee de voorstelling werd gebracht. Het was een feest, en ik heb ervan genoten, en ik niet alleen, gezien het overdonderende applaus na afloop. Het was in alle opzichten een top-avond!

water, water, 't is alom water

Water is het verbindende thema in Fotofestival Naarden 2015. Een thema waar vele Nederlanders van generatie op generatie vertrouwd mee zijn geraakt. Van oudsher hebben we immers een strijd tegen het water gevoerd, aangezien meer dan de helft van Nederland buitengewoon vatbaar is voor overstromingen. Bij de vele overstromingen in het verleden zijn al heel wat mensen verdronken. Terpen en dijken bleken vaak niet bestand tegen het geweld van het wassende water. Evengoed hebben we in de loop der eeuwen op waterbeheersgebied al pompend en verzuipend een knowhow opgebouwd die wereldberoemd geworden is! (Zie ook in blogarchief stukje 'leefmilieu beneden zeeniveau' van 3 april 2015)

Gedachtespinsels die me onder meer te binnen schoten toen ik in de Grote Kerk in Naarden naar de foto's van m.n. het 'Rising Sea Levels-project' van Kadir van Lohuizen (1963) stond te kijken. Maar ook de foto's van Jimmy Nelson (1967), Frans Lanting (1951) en vele anderen, riepen geheel conform het verbindende thema allerlei waterige associaties op.

Maar het werk van Kadir van Lohuizen kwam bij mij het meest binnen. Zijn serie over de stijgende zeespiegel komt zeer documentair en journalistiek over. De foto's van Kadir van Lohuizen tonen aan dat de zeespiegelstijging een zeer urgent probleem is. Of je nou op een eiland in het Polynesisch gebied zit, of dat je in Bangladesh, Panama of in een grote stad als Miami aan de Amerikaanse oostkust vertoeft. De foto's en verhalen liegen er niet om, veel mensen in deze gebieden moesten reeds evacueren, maar nog veel meer mensen in deze gebieden wonen onder omstandigheden waaronder wij allang geëvacueerd zouden zijn. Behoorlijk confronterend allemaal!

Behalve in de Grote Kerk waren er nog zeven locaties waar we foto's konden bezichtigen. Daar hadden we echter even geen zin in, we hebben ze, op de buitenfoto's aan de Vestingwallen na, dan ook maar laten schieten. In plaats daarvan hebben we een lekkere wandeling gemaakt over de prachtige Vestingwallen van Naarden-Vesting.

koorzang en makke schapen!

Een bezoek aan een schaapscheerdersfeest is bij voorkeur niet het eerste waar ik aan denk. Schapen zijn lieve dieren, maar ik heb er niks mee. Maar als notoire bewonderaar van kleinkoor 'Vol-Luid' uit Putten, waar mijn geliefde in de altpartij haar vrouwtje staat, wilde ik hun optreden daar niet missen. En zo liep ik afgelopen zaterdagmiddag dus toch een poosje rond op het tot feestterrein omgedoopte buitenterrein van de Ermelose Schaapskooi, onderkomen van zo'n 400 Veluwse Heideschapen.

Behalve naar m'n favoriete kleinkoor luisteren heb ik daar uiteraard ook nog wat rondgekeken, ik was er nou toch. Bij de standjes met allerhande snuisterijen en koopwaar was het aardig rustig. Maar in de hoek waar de schapen geschoren werden was wat meer drukte. Bizar om te zien hoe zo'n schaap uit z'n jas geholpen wordt. Even sputtert ze tegen, maar vrijwel direct daarop legt ze zich er bij neer. Typisch, zo mak als een lammetje ligt zo'n beest in de armen van de scheerder, en kan hij of zij alles met haar doen. Met grote ogen ligt ze daar schaapachtig van zich af te kijken. Weerloos! Het werd me weer helemaal duidelijk waarom ik niks met schapen heb. Die volledige overgave stuit mij tegen de borst. Vroeger al, toen ik als kind met m'n ouders nog wel eens een kerkdienst bijwoonde, vond ik het al niet leuk om met een volgzaam schaap vergeleken te worden. Want daar kwam het wel op neer, als ze het over de kudde en de goede herder hadden! Een gênante beeldspraak, altijd al gevonden!

Aan de andere kant is het natuurlijk wel weer grappig dat aan het schaap zoveel gezegden en spreekwoorden zijn ontleend. Om maar een greep te doen uit een totaal aanbod van tientallen spreekwoorden met het woord schaap erin:

Er gaan veel makke schapen in een hok! Met inschikkelijke mensen is meer mogelijk.
Als er één schaap over de dam is, volgen er meer. Pas als één iemand iets nieuws geprobeerd heeft, durven anderen ook.
Men moet de schapen scheren al naar ze wol hebben. Niet tegen elke prijs voordeel willen nastreven.
De een scheert schapen, de ander varkens. Het is ongelijk verdeeld in de wereld.
Zo mak als een lammetje. Heel gedwee zijn.
Als de herder dwaalt, dolen de schapen. Als de leiding het niet meer weet, weet de ondergeschikten het ook niet meer.

Ach het was eigenlijk best een leuk middagje op de Ermelose Heide. Wel jammer trouwens dat de mooie klanken van kleinkoor 'Vol-Luid' door de wind een beetje iel en verwaaid overkwamen.

architectuur rond het wezen

De kwintessens of het wezen van de zaak, daar gaat het om in het leven dacht Dom Hans van der Laan, toen hij in de jaren zestig de kapel ontwierp van klooster St. Benedictusberg in Lemiers bij Vaals. Ontwerp- en vaktechnisch gezien wist hij waarover hij het had, want voor hij het klooster in ging had hij in Delft een aantal jaren architectuur gestudeerd. Als benedictijner monnik wist hij bij wijze van spreken als geen ander, zijn kennis en vaardigheden middels contemplatie en arbeid in dienst van de sacrale architectuur te stellen.

De door Dom Hans van der Laan ontworpen kapel, vormt een vrijwel harmonieus geheel met het klooster, een gebouw uit 1923 naar een ontwerp van de Duitse architecten Böhm en Weber. De architectonisch internationaal geroemde kapel van steen, beton, uitgebalanceerde verhoudingen en genuanceerde grijstinten, ademt een sfeer van totale rust en harmonie uit. Ook het door Dom ontworpen meubilair past in het geheel als gegoten. Het is een opmerkelijk samengaan van massief en luchtig. Pure eenvoud, geen ornament, het is kaalheid tot sereniteit getransformeerd! Het leven van de benedictijnen bestaat uit contemplatie en arbeid, ora et labora. Essentieel daarbij is rust en eenvoud. Je zou de van alle toeters en bellen ontdane ontwerpen van Dom, de architectuur van de essentie kunnen noemen. De mis die ik een aantal jaren geleden in deze kapel heb bijgewoond, geprikkeld door architecturale nieuwsgierigheid, was voor mij een fascinerende ervaring van een haast contemplatieve spiritualiteit.



Een midweek 'Verwijlen bij je ziel' van C in het eeuwen oude Kapucijnenklooster Emmaus in Velp (gemeente Grave) was voor mij de aanleiding tot het schrijven van dit stukje. De spiritualiteit van de franciscaans geïnspireerde kapucijnen is een spiritualiteit van verbondenheid. Verbonden met de Schepper, de andere mens en de natuur. De eeuwenoude kapel (1645/1718) van dit klooster is qua architectuur uiteraard van een totaal andere orde, dan de hiervoor omschreven kapel van Dom Hans van der Laan, hoewel dat natuurlijk geen belemmering hoeft te zijn voor een eigentijdse mis of eucharistieviering. Hier juist wel veel ornament en toeters en bellen, een klassieke kapel waar we er meer van kennen.

'Verwijlen bij je ziel', ofwel: stilstaan en leren luisteren naar de signalen van je ziel. Aandacht las ik, voor zowel de fysieke, psychologische, sociale als wel de spirituele en religieuze dimensie van ons bestaan. Verder een leefgemeenschap creëren van franciscaans geïnspireerde mannen en vrouwen die de spiritualiteit, bezieling, waarden en schoonheid van dit eeuwenoude klooster wil behouden en doorgeven. Om gasten een plek te blijven bieden voor bezinning op levensvragen, verdieping en rust. Klinkt mooi allemaal, en dat is het mogelijk ook wel. Ieder mens zoekt het innerlijk evenwicht in de omgeving die bij hem of haar past, feitelijk al een zoektocht op zich. Rust en evenwicht vinden tussen de muren van een klooster of kapel is één ding. Mijn voorkeur gaat uit naar de zee, ik heb wat rust en evenwicht betreft, in m'n bootje op de cadans van de golven mooie ervaringen opgedaan tijdens meerdaagse zeiltochten op zee!

Eén ding is echter zeker, mocht je na het luiden van onderstaande klokken niet weten waar de klepel hangt, dan moet je nodig een bril!

veelzijdige kunstverzameling

Het in 1551 gebouwde Drostenhuis, dat deel uitmaakt van het Stedelijk Museum Zwolle, combineert cultuurhistorie met hedendaagse kunst. Het 16de-eeuwse Drostenhuis laat middels stijlkamers zien, hoe een streekregent van aanzien leefde in het Zwolle van weleer. Van salon, patriottenkamer en zilverkamer tot de keuken en keukenkelder is alles in originele staat te bezichtigen. Maar dat terzijde, want dat hadden we daar al eens gezien. (Zie mijn stukje 'vensters' van 12 januari 2011.) In aansluiting op ons bezoek aan de exposities Srijd! en Er was eens.... in het nieuwe deel van het Stedelijk Museum (zie mijn stukjes 'eeuwen aan kommer en kwel' en 'een feestje van papier en afval' van resp. 2 en 3 juni 2015), hebben we deze keer in de tuin- en achterkamer van het Drostenhuis de 'Schenking van Rabobank Salland' bekeken.

Het betrof 25 werken uit de periode 1980-2005 die het Stedelijk Museum Zwolle heeft gekregen van Rabobank Salland. Weer eens wat anders trouwens, een bank die wat weg geeft! Het was een veelzijdige verzameling met uiteenlopende technieken en stijlen. De schenking van hedendaagse kunst betrof werk van diverse kunstenaars t.w. Jan Bouman, Harrie Gerritz, Jeanette Hoekstra, Ivo Kamphuis, Anne Kreiter, Rudi Ludwig en Mieke Vahl. Ik weet eigenlijk nog niet goed of het aan de manier van exposeren lag, of aan een acute vlaag van desinteresse van mezelf, maar ik vond het jammer genoeg een enigszins tegenvallende expositie!

Maar evengoed toch een mooi sluitstuk van een boeiend en onderhoudend bezoek aan het Stedelijk Museum Zwolle op zondag 31 mei 2015.

een feestje van papier en afval

Na 'eeuwen aan kommer en kwel' (zie m'n stukje van 2 juni j.l.) verzeilden we op de 2e verdieping van het Stedelijk Museum in Zwolle in 'een feestje van papier en afval', een beduidend vrolijker onderwerp. Daar werden in de tentoonstelling 'Er was eens....' werkstukken van leerlingen van TalentStad (vmbo) geëxposeerd, die ze de afgelopen tijd hebben gemaakt aan de hand van de thema’s papier en afval. Ze werden geïnspireerd door de tentoonstelling ‘Paper Art’ in het Coda Museum te Apeldoorn (zie ook m'n stukje daarover in 'even Apeldoorn doen' van 4 augustus 2013) en het ‘MixMax Brasil’ project in het Tropenmuseum Junior in Amsterdam.

Altijd leuk natuurlijk, wat je allemaal nog met papier, plastic, blikjes, suikerlepeltjes, vorkjes en andere ouwe troep kan doen. Een stimulans vooral voor creativiteit en bewustwording van begrippen als milieu en duurzaamheid. Je vraagt je in de tentoonstelling 'Er was eens....' haast automatisch af, wat er allemaal nog meer mogelijk is met afval. Een vrolijk stemmende expositie!

eeuwen aan kommer en kwel

In de expositie Strijd! Oorlog en overleven in beeld, hebben ze middels schilderijen, prenten, posters en objecten in het Stedelijk Museum Zwolle ongeveer vijf eeuwen aan oorlog, onderdrukking en leed in beeld gebracht. Met werk van kunstenaars als o.m. Armando, Pascal Bastiaenen, Christian Boltanski, Pieter de Molijn en Patricia Steur worden deze thema's belicht. Hoe gingen kunstenaars daar zo'n 500 jaar geleden mee om, en hoe nu? De expositie gaf dus zowel een historisch als hedendaags beeld van strijd, onderdrukking en leed. De 80-jarige oorlog, de politieke strijd van de patriotten, de overheersing van de Fransen, de slag bij Waterloo, de koude oorlog en de acties tegen kruisraketten. Een beeld dus van de weerbare en strijdbare mens. Soms bestaat de strijd uit klein verzet, maar ook een klein verzet kan soms een grote golf van strijd ontketenen. Te zien was hoe de visie op oorlogskunst zich in de loop der eeuwen wijzigde. Van een feitelijke naar een meer emotionele, figuurlijke of zelfs abstracte verbeelding. De soms gruwelijke werken bezaten vaak een buitengewone schoonheid. Een bizarre controverse overigens!

Wij kennen in deze contreien al sinds mei 1945 vrijheid. Maar helaas is dat 70 jaar na de meest dodelijkste oorlog tot nu toe, lang niet overal in de wereld het geval. En recente ontwikkelingen laten zien dat de strijd om vrede en vrijheid zeer actueel blijft. Ik moest ineens denken aan de Russische schrijver Leo Tolstoj (1828-1910), aan zijn boek 'Oorlog en Vrede' uit 1869. Daarin hamert Tolstoj er volgens Bas Heijne in nrc steeds weer op, dat de mens een speelbal is van krachten waarvan hij zich maar nauwelijks bewust is, dat de geschiedenis één lange samenloop van omstandigheden is, dat onze neiging om te geloven in grote mannen die de wereld naar hun hand zetten, een pijnlijke illusie is, en dat de officiële geschiedschrijving waarmee de mensheid zichzelf in kaart brengt, niet meer is dan een etiket, waarachter duizenden onzichtbare handelingen en omstandigheden schuilgaan waarvan de betekenis nooit achterhaald zal worden. Tja!

Enfin, hoe je het ook bekijkt, de mens is en blijft een factor van belang, maar helaas wel een onvoorspelbare factor van belang!

een mooi stadje aan het water

Het is nog wel bescheiden allemaal, maar eindelijk begint het Waterfront in Harderwijk vorm te krijgen. Alle bedrijven zijn in de laatste jaren overgeplaatst naar het uitgebreide industrieterrein nabij de Lorentzhaven, dus fase 1 zit er nu wel zo'n beetje op. We konden er op eerste pinksterdag al fietsend nog niet bijkomen, maar vanaf de Burgemeester De Meesterstraat, en helemaal vanaf de Flevoweg, waren de ontwikkelingen op het enorme bouwterrein goed te zien. Het geheel zag er vanaf onze afstand veel belovend uit! Een gedeelte van de geplande woningen op het Noordereiland was zo te zien al praktisch klaar, en zal volgens mij zeker op korte termijn worden opgeleverd!

Waterfront Harderwijk, een ambitieus en veel besproken plan dat de kustlijn langs het centrum van de stad in de komende jaren een compleet ander aanzien zal geven. Harderwijk wordt weer een echte stad aan het water met alle voorzieningen die daarbij horen. Harderwijk is onlosmakelijk met het water verbonden. In vroegere tijden bevoer de Hanzestad de Noord- en Oostzee om handel te drijven en brachten de vissers hier o.m. haring en paling aan land. Maar die tijd ligt al vele decennia achter ons, want sinds de opening van de Afsluitdijk in 1933 en de drooglegging van de IJsselmeerpolders daarna, ligt Harderwijk nog slechts aan het resterende randmeer.

En wel aan het prachtige Wolderwijd en Veluwemeer. Tot voor kort werd het beeld van Harderwijk vanaf het Wolderwijd voor een groot deel bepaald door oude industriële bebouwingen. Maar als gezegd, dat is weg, we brengen de stad en het historisch centrum nu weer bij het water. We zijn er nog lang niet, voor het helemaal zover is moet er nog giga veel gebeuren. Maar hoe dan ook, de contouren van het Waterfront in Harderwijk beginnen langzaam maar zeker meer vorm te krijgen. En bovendien heb het gevoel dat er ineens ook een beetje meer vaart in het hele project zit!

door polder en n.w. overijssel

Vanuit Wezep met Ma en Joke rond 11.00 uur vertrokken richting Kampen voor een kort patiënten bezoekje aldaar. Het ëén en ander ging voor Ma op enig moment gepaard met een pittige, om maar niet te zeggen zware traploop exercitie. Maar met behulp van wat trek- en duwwerk van Joke en mij werd het niveauverschil uiteindelijk overbrugt. Jeetje, zo erg hadden we het tot nu toe nog niet meegemaakt, de jaren hebben hun tol wel geëist! Maar zo rond een uur of halfeen waren we dan toch klaar voor fase twee die dag t.w. 'een eindje toeren'. Zelf heb ik geen hekel aan autorijden, en Ma doen we er doorgaans een groot plezier mee. Dan komt ze nog eens ergens zegt ze altijd. Een rondje noordwest Overijssel leek haar wel wat!

Via de N50 zaten we vanuit Kampen al snel in Ens, wat een gat trouwens. Vandaar via Kraggenburg en Vollenhove naar Blokzijl voor de lunch in Grand Café/Restaurant 'Prins Mauritshuis'. Ik had de auto dichtbij geparkeerd, maar het was voor Ma toch nog een moeilijke en te lange exercitie. Maar eenmaal binnen, buiten op het terras was te koud, kwam ze snel weer op adem. Door een misverstandje in de keuken moesten we vrij lang op onze bestelling wachten. Joke had enkel soep besteld, en dat hadden ze als een voorgerecht behandeld. Het desastreuze gevolg was dat Ma een beetje lang op haar uitsmijter ham/kaas moest wachten, en ik op m'n twee kroketjes met brood. Bijna 92 jaar, maar nog knap ongedurig, pa zou volgens haar allang zijn opgestapt! Wel lachen trouwens, want toen ze eindelijk achter haar fel begeerde uitsmijter zat, werd die met de grootst mogelijke moeite maar voor de helft weggewerkt. Maar goed dat ik nog een gaatje tussen de twee kroketten overgehouden had, anders had de andere helft daar nu nog gelegen. Tegen de regels in heb ik de auto daarna maar voor de deur gezet, kon ze zo instappen.

Het rondje Weerribben was genieten voor haar, en niet alleen voor haar trouwens. Wat een prachtig natuurgebied is dat toch. Met een rustig gangetje zijn we via Scheerwolde over een mooi schilderachtig, maar erg smal weggetje naar Ossenzijl gereden, en vervolgens verder over een dijkje via Blankenham terug, richting Blokzijl en Vollenhove. Daar hebben we de afslag richting Zwartsluis genomen, en zijn we verder via Hasselt, 's-Heerenbroek en Westenholte naar Katerveer bij Zwolle gereden, en vandaar over de A28 terug naar Wezep, waar we rond halfvijf aankwamen. En daar hebben we samen met Ma, die totaal uitgeteld maar toch ook voldaan volgens haar zeggen, in haar stoel was neergezegen, ter afsluiting nog maar een pikketanisje genomen.

(De berichten over de gezondheid van Ma werden bij mij gistermiddag, terwijl ik net dit stukje aan het schrijven was, geactualiseerd. Tijdens het haast reguliere bloedprikken van de laatste tijd, is gisteren vastgesteld dat ze een extreem laag HB-gehalte had. Bloedtransfusie was geboden, en wel direct! Haar ademtekort en totale vermoeidheid bij de geringste inspanning tijdens ons toertje eergisteren, lijkt me daarmee wel verklaard!)

bejaarde Plataan in Staverden

Uitgaande van het feit dat een boom gemiddeld ca. 2,5 cm per jaar in omvang groeit, schat ik de leeftijd van de imposante Plataan op landgoed Staverden, die volgens mij op ooghoogte wel een omvang heeft van 5,5 à 6 meter, op zo'n 220 à 240 jaar. Als we het zeker willen weten moeten we hem omzagen en de jaarringen tellen, maar dat zou een doodzonde zijn. Hoewel ze de Plataan in het verleden voor de zekerheid maar een steuntje hebben gegeven onder zijn enorme, tot ver over de gracht reikende zijtak, ziet de boom er nog goed uit. Die gaat nog vele jaren mee denk ik. In het midden oosten kunnen Platanen zomaar een paar duizend jaar oud worden, hoewel dat denk ik wel een ander soort Plataan is.

We hebben in alle jaargetijden al vele wandelingen gemaakt op landgoed Staverden, het is nooit hetzelfde daar, het blijft boeien. Maar de malle aap die ik vanuit het prieeltje op de stam van de Plataan zag zitten, ontdekte ik daar onlangs voor het eerst!

over architecturale misbaksels

Anders kijken naar architectuur, hoe doe je dat? Ik wil er eigenlijk helemaal niet aan. Het voelt een beetje als het over boord zetten van alle aangeleerde begrippen over esthetiek, volume's, verhoudingen, vormgeving, constructies, materialen, kleurstellingen en weet ik allemaal niet wat nog meer. Toch schijnt 'slechte' architectuur bezig te zijn aan een internationale opmars. Mislukt bestaat niet, want 'slechte' architectuur is altijd nog beter dan 'saaie' architectuur!? Slechte of saaie architectuur, sowieso een controversieel begrip lijkt me!

De Belg Hannes Coudenys ergerde zich aan alle architecturale misbaksels in zijn land, zelfbouwland pur sang, maar was er tegelijk door gefascineerd. In 'Ugly Belgian Houses' een onlangs door hem uitgebracht boekje, heeft hij de vijftig, volgens hem lelijkste huizen van België gebundeld. Een ode aan de bakstenen wanorde, aldus Hannes Coudenys, omdat lelijk dus nog altijd beter is dan saai! Het boekje is dan ook niet zomaar een verzameling lelijke huizen, maar tevens een reflectie op de soms surrealistische ruimtelijke ordening en architectuur in België en op de universele beleving van schoon- en lelijkheid.

Maar in Nederland kunnen we er ook wat van. Met de economische crisis is ook hier de fascinatie voor een scala aan architectonische en stedenbouwkundige mislukkingen gekomen. Vele miskleunen waar vaak ook niks meer in of mee gebeurd. Slopen is bij gebrek aan financiën doorgaans geen optie, de z.g. fascinatie lijkt dus ook een kwestie van opportunisme. De organisatie 'Failed Architecture' onderzoekt dit soort missers in de architectuur en stedenbouw. Met het onderzoek wil 'Failed Architecture' nieuwe perspectieven bieden op de onderzochte locaties. Het onderzoek doet ze o.m. ter plekke door middel van workshops en lezingen, waarbij de lokale gemeenschap wordt betrokken. Via de website failedarchitecture.com deelt ze de resultaten met de vak gemeenschap en een breed publiek. En omdat architectuur in de ontwikkeling van (grote)projecten slechts een component is, een radertje in een ingewikkeld mechaniek, biedt de site ook een platform voor bredere discussies over architectuur en stedenbouw.

Min of meer door overdaad gedwongen, zouden we moeten leren gebouwen als gebruiksobjecten te zien, waaraan je naar behoefte eindeloos aan kan blijven sleutelen. Dus niet streven naar volmaakte composities, op zich niet zo'n gekke gedachte. Het probleem schuilt in onze perceptie van een gebouw of buurt. Zolang we vinden dat een gebouw en/of buurt af moet zijn, en moet voldoen aan een universele beleving van schoonheid en geborgenheid, zijn er vele mislukkingen te melden. Laten we daarom maar leren lachen om lelijke projecten, door de potentie van lelijkheid te tonen. Moeilijk, de middelen ontbreken momenteel kennelijk om het één en ander goed en adequaat aan te pakken, en daarom kletsen we nu met z'n allen de nood maar om naar een deugd!

trouwe metgezel is niet meer

Elf jaar heeft Teun lief en leed in de familie, in de meest ruime zin van het woord, gedeeld. Praten kon hij niet, en blaffen deed hij slechts sporadisch. Toch had ik het gevoel dat we elkaar wel begrepen, als hij me aankeek met die prachtige trouwe bruine hondenogen. Vaak ontmoete we elkaar in de buurt van een koelkast, een plakje worst had hij dan doorgaans snel bij mij gescoord!

Op Hemelvaartsdag hoorden we van onze dochter dat Teun tijdens een boswandeling door z'n poten was gezakt. Zomaar, hoewel hij de laatste tijd wel een beetje aan het sukkelen was. Een nachtje aan het infuus bij de dierenarts bracht even wat soelaas, maar toen Joke en ik hem j.l. zondag even opzochten vertoonde hij niet of nauwelijks nog enige vorm van spirit. Als vanouds kwam hij ons zowaar nog wel even tegemoet lopen toen we binnenkwamen, maar hij lag even snel weer uitgeteld op z'n matje. Het zag er allemaal somber uit! Gekweld door inwendige bloedingen en meer ellende, is Teun gistermorgen bij de dierenarts uit zijn lijden verlost.

Hoewel Teun niet de hond van Joke en mij was, voelen we het gemis. Teun zit in ons hart en blijft in ons hart, net als elke andere dierbare. De band en de herinneringen die we aan hem hebben, zullen we denk ik niet snel vergeten. Het slijt ongetwijfeld, maar er zullen zich altijd momenten of situaties voordoen dat we met weemoed aan Teun terug zullen denken. (Zie trouwens ook in mijn blogarchief een stukje over 'Teun' van 12 augustus 2006).
Vanmorgen hebben we Teun met enig gevoel voor pathos in onze tuin begraven. Daar liep hij vaak enthousiast te darren en het hondje van de buren te sarren. De meest betrokkene waren aanwezig, of zoals gezegd, de familie in de meest ruime zin van het woord. Een mooi en waardig afscheid van Teun, die elf jaar lang sowieso de trouwe en lieve metgezel is geweest van Christa, Jeanne, Kim, Brend, Jan, Joke, ondergetekende en weet ik allemaal niet wie nog meer!

Veluwse verjaardagssmikkels

Wel lachen natuurlijk als iedereen iedereen voor de gein feliciteert met zijn of haar verjaardag. Daar kon je uiteraard op wachten als je een familiebijeenkomst een familieverjaardag noemt. Een enigszins typisch verschijnsel binnen de familie v.D. waar we vorig jaar na enig gesoebat mee begonnen zijn. (Zie in mijn blogarchief stukje 'Gein in de Betuwe' van 26 mei 2014). Niet meer de verjaardag vieren bij de persoon in kwestie thuis, maar gewoon één keer per jaar voor iedereen ergens in één of andere horecagelegenheid.

Gisteren was dat dus in Putten in het Hampshire Hotel 'Mooi Veluwe' nabij de buurtschap Koudhoorn, alwaar we rond 11.00 uur werden verwelkomd met koffie of thee en gebak. Na dit gebeuren, het zal een goed uurtje later geweest zijn, verhuisden we voor de brunch naar een lange tafel in het restaurant, alwaar we met genoegen tot een uur of drie hebben zitten smikkelen en ouwenelen. Jammer trouwens dat we vanwege de regen niet op het terras terecht konden, maar het was niet anders.

Na drieën hebben we buiten, het was inmiddels droog geworden, wat foto's gemaakt en nog een poosje staan keuvelen. Maar even over halfvier was het voorbij en ging een ieder weer zijns weegs. Het was best wel gezellig, maar wat mij betreft houden we de verjaardagen weer gewoon als vanouds bij iedereen thuis! Voor mij hoeft dat geregel op deze manier niet, niets is verplicht, als je geen zin hebt om je verjaardag te vieren of fysiek op een verjaardag te verschijnen, dan doe je dat toch lekker niet. Geen probleem, even goede vrienden!

Zeenatuurgebied Klaverbank!

Greenpeace heeft deze week weer tientallen loodzware keien op de bodem van de 'Klaverbank' gestort, las ik in de krant. Ze willen met deze actie afdwingen dat Nederland het zeeleven beter beschermt. De 'Klaverbank' is een belangrijk natuurgebied in de Noordzee, het wordt gezien als de kraamkamer voor het leven in zee. Het is een z.g. habitatrichtlijngebied dat valt onder de ‘riffen van open zee’. Het is een zeegebied van circa 1.235 km² op circa 160 km ten noord­westen van Den Helder. In de Staatscourant van 12 september 2014 staat over dit zeenatuurgebied het volgende:

Dit gebied zal als speciale beschermingszone in de zin van artikel 3, eerste lid, en artikel 4, vierde lid, van Richtlijn 92/43/EEG (Habitatrichtlijn) worden aangewezen als Natura 2000-gebied onder de naam ‘Klaverbank’.

In genoemde artikels inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna volgens Richtlijn 92/43/EEG ofwel de Habitatrichtlijn, las ik het volgende:

Artikel 3
Lid 1. Er wordt een coherent Europees ecologisch netwerk gevormd van speciale beschermingszones, Natura 2000 genaamd. Dit netwerk, dat bestaat uit gebieden met in bijlage I genoemde typen natuurlijke habitats en habitats van in bijlage II genoemde soorten, moet de betrokken typen natuurlijke habitats en habitats van soorten in hun natuurlijke verspreidingsgebied in een gunstige staat van instandhouding behouden of in voorkomend geval herstellen.
Het Natura 2000-netwerk bestrijkt ook de door de Lid-Staten overeenkomstig Richtlijn 79/409/EEG aangewezen speciale beschermingszones.

Artikel 4
Lid 4. Wanneer een gebied volgens de procedure van lid 2 tot een gebied van communautair belang is verklaard, wijst de betrokken Lid-Staat dat gebied zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk binnen zes jaar, aan als speciale beschermingszone en stelt hij tevens de prioriteiten vast gelet op het belang van de gebieden voor het in een gunstige staat van instandhouding behouden of herstellen van een type natuurlijke habitat van bijlage I of van een soort van bijlage II alsmede voor de coherentie van Natura 2000 en gelet op de voor dat gebied bestaande dreiging van achteruitgang en vernietiging.

Een beetje normaal spreektaal gebruik is meestal niet aan de orde in dit soort ambtelijke stukken. Mogelijk draaien ambtelijke molens daarom ook vaak zo traag. De eerste keer dat ik over de 'Klaverbank' schreef was op 8 oktober 2011 (Zie mijn blogarchief). Het Ministerie van Economische Zaken is alle goede bedoelingen ten spijt, na bijna 4 jaar nog niet veel verder gekomen dan een z.g. mariene ontwerpaanwijzingsbesluit Natura 2000. Als ze in het bedrijfsleven met zo'n tempo zouden werken zaten we allemaal al aan de bedelstaf. Maar goed, ondanks de stroperige aanpak lijken de ontwikkelingen rond de 'Klaverbank' en Natura 2000 me niet ongunstig!

De actie van Greenpeace lijkt me deze keer echter een beetje zinloos, al vestigen ze zo uiteraard wel weer even de volle aandacht op de 'Klaverbank'. Maar grote stenen dumpen in een gebied dat al vergeven is van stenen in allerlei formaten, lijkt me niet echt zinvol. De commotie onder de vissers begrijp ik dan ook niet echt, die moesten in het gebied van de 'Klaverbank' immers altijd al rekening houden met gevaren van grote obstakels op de zeebodem. Bovendien heeft Greenpeace ook de coördinaten van de gedumpte stenen publiekelijk gemaakt. Ik heb begrepen dat een Urker visser inmiddels aangifte heeft gedaan, ben benieuwd wat er op korte termijn uit de gerechtelijke hoed komt. Volgens advocaat en hoogleraar Internationaal strafrecht Geert-Jan Knoops, maken de vissers die aangifte doen of een kort geding aanspannen tegen Greenpeace vanwege de stenendump in de Noordzee, een reële kans die zaken te winnen.

Maar hoe dan ook, het is me zo langzamerhand wel duidelijk dat het voor iedereen, zowel vissers als natuurorganisaties, het beste is, dat de 'Klaverbank' met zijn specifieke leefomgeving z.s.m. als een volwaardig Natura 2000 gebied wordt gezien.

Kruishaarse- of -haarder Berg

Het is zondagochtend vroeg stil op het Kruishaarderpad nabij Driedorp, strak blauwe lucht, geen zuchtje wind en vogelzang alom. Vreemd, het gefluit, getjilp en gekwetter lijkt de stilte te accentueren. De mooiste stilte draagt altijd het geluid van verre vogelzang las ik eens ergens. Helemaal mee eens, maar ook vogelzang van nabij doet de stilte voor mijn gevoel intenser beleven. Wel een totaal andere sfeer op het Kruishaarderpad dan een paar dagen geleden, toen hier de dreiging van onweer, regen en wind de dienst uitmaakte. (Zie m'n stukje 'attracties en beslommeringen'). Eens kijken of we deze keer iets meer van de Kruishaarse- of haarder Berg te zien krijgen.

Nou dat viel ons eerlijk gezegd tegen. Natuurlijk, de omgeving van de berg en het Kruishaarderpad is prachtig, maar we wilden de berg zien. Wat het is wisten we zo ongeveer wel, daar heb ik het in eerder genoemd stukje al over gehad. We wilden nou gewoon door of om de berg heenlopen. Maar dat ging niet, de berg bevindt zich op een volledig afgesloten terrein. Er staat enkel alleen een informatiebord over de berg aan het Kruishaarderpad, verder niks. Ja een hoop bomen en ondoordringbaar struikgewas achter de omheining, en verderop een plasje en iets dat wat van een glooiing in het maaiveld weg heeft. Dat was het, verder viel er niets van de berg of een toegang tot het gebied van de berg te ontdekken. Tegen beter weten in, zijn we nog een eind het Kruishaarderpad op gewandeld, nogmaals prachtig daar, maar de Kruishaarse Berg of hoe het ook wordt genoemd, geraakte tijdens de wandeling alsmaar verder achter ons!

attracties en beslommeringen

De ooit enkel als zussen- en schoonzussendag begonnen combi, werd na verloop van tijd een zussen-/schoonzussen- en broersdag. En inmiddels heb ik voor de tweede keer op rij de combi zussen-/schoonzussen-/broers- en zwagerdag meegemaakt. (Zie voor de 1e keer in mijn blogarchief stukje 'tijdreis met boot en stoomtram' van 11 mei 2014). Het is dus nu gewoon een familiedag zal ik maar zeggen, waar we er jaarlijks nog een paar van hebben. 't Was heel gezellig, maar ik kan me toch ook voorstellen dat de dames aanvankelijk wat anders voor ogen stond. Het bijzondere van zussendagen lijkt mij, is dat je als meiden onder elkaar vaak tot heel andere gesprekken komt. Voor jongens onder elkaar geldt dat in ieder geval, weet ik uit ervaring door mijn vele zeilweekendjes. Maar goed, het gaat zo als het gaat, ook een familiedag is oké, helemaal als zo'n dag enigszins hilarisch verloopt, zoals dinsdag j.l. 5 mei het geval was.

Op Jan uit Leiden na, onze geliefde maar notoire 'te laat' komer, deze keer maar drie kwartier, had het hele gezelschap zich rond halfelf 's morgens voor de koffie verzameld op het terras van Landwinkel 'De Maaneschijn' in buurtschap Appel. Landwinkel is een coöperatie van samenwerkende boeren met een boerderijwinkel, met pure en (h)eerlijke streekproducten. De familie van Maanen verkoopt daar zijn eigen producten en de producten van de aangesloten boeren. Ze hebben vooral veel aandacht voor duurzaamheid, dier welzijn en uiteraard de smaak. Ze weten waar het product is gemaakt, door wie en op welke manier!
De weersverwachting voor de komende uren was belabberd. Een blik in het zwerk en de kolkende cumulus bewolking, deed ernstig vermoeden dat er een vloot met zure appels in volle vaart op ons afkwam. Maar voorlopig zaten we op ons terrasje nog droog en lekker uit de wind, piepte er zelfs zo af en toe een vrolijk zonnetje door het wolkendek, en smaakte de koffie met appelgebak ons uitstekend.

Bijgaande tekening van de Kruishaarderberg is door Heleen Bijvank (Nijkerk, 1966) gemaakt. Het monumentale werk in gemengde techniek is door zijn gelaagdheid een transparante verbeelding een mooie artistieke impressie van de berg. Een wandeling om en nabij de Kruishaarderberg, zuidoostelijk van het centrum van Nijkerk nabij Driedorp, was de volgende attractie. De meesten van ons hadden uit hun kinderjaren nog mooie herinneringen aan dit raadselachtige puistje in het landschap.

Het is eigenlijk geen berg maar een omwalde ruitvormige akker van ongeveer anderhalve hectare groot. Aan de zuidzijde van de akker zijn de wallen het hoogst (tot maximaal 6 meter boven het maaiveld). Over het ontstaan en de functie van de Kruishaarderberg zijn diverse studies en theorieën in omloop. Een tijdelijk militair kamp, een veekraal of een omheinde akker. Wie het weet mag het zeggen, maar ik ga er in dit stukje maar niet verder op door. De oudste vermelding van het zand van 'Cruyshaer' schijnt terug te vinden te zijn in een bron uit 1560! Maar goed, wat het ook mag zijn, we zullen het gaan zien.

Het was knap lastig parkeren op de Deuverdenseweg, en toen we al het blik eindelijk her en der in de berm waren kwijtgeraakt, durfden we vanwege de dreigende lucht niet aan de wandeling te beginnen. Enkele waaghalzen zijn nog wel een eindje het Kruishaarderpad opgelopen, maar toen het steeds dichterbij begon te donderen, waren ze snel weer terug bij de achterblijvers. Jammer, niks aan te doen, dan maar gauw naar de volgende attractie. Daar zitten we binnen en zijn we in ieder geval niet gevoelig voor weersbeslommeringen.

Aangekomen bij het 'Oude Ambachten en Speelgoedmuseum' in Terschuur, werden ons op een enigszins tenenkrommende manier een aantal huisregeltjes meegedeeld door een aardige, maar beetje pedante kletsmajoor achter de kassa. Hij wenste ons verder overigens ook nog veel kijkplezier. Dank je, maar we willen hier om te beginnen eerst een hapje eten. Dat kon, hij zou voor ons wel een paar tafeltjes aan elkaar schuiven. De bestelling ging een beetje chaotisch, maar uiteindelijk hadden we allemaal wat we wilden. Buiten was het aangekondigde noodweer inmiddels losgebarsten!

Na de lunch begonnen we allemaal in ons eigen tempo aan de tocht door het museum. Een behoorlijke tocht kan ik wel zeggen, het museum heeft in totaal ruim 4000 m2 expositieruimte, bestaande uit een oude ambachtengedeelte en een antiek speelgoedgedeelte. Werkelijk duizenden aan oude ambachten gerelateerde voorwerpen als gereedschappen, werktuigen en huishoudelijke artikelen. Ik las dat er in totaal ongeveer 160 ambachten zijn opgenomen, zoals o.m. een kaasmaker, oude smid, meubelmaker, scharensliep, mandenvlechter, leerlooier, kantkloster, zilversmid. En de verzameling van oud en antiek speelgoed deed er weinig aan onder, ook hier was het één en al nostalgie wat de klok sloeg. Meccano, bootjes, poppenhuisjes, stoommachientjes en ga zo maar door. Ergens zag ik een bordje hangen met de tekst: Hoe meer je herkent, hoe ouder je bent! En zo is het maar net. Maar naar een paar uurtjes hadden we het wel gezien daar. Het was inmiddels weer bijna droog geworden, dus allee, naar de auto's en de volgende attractie.

Het bevrijdingsconcert in de Kruiskerk in Nijkerk zou halfvier beginnen. Maar bij binnenkomst kregen we te horen dat het nu slechts de generale repetitie van het projectkoor betrof. Het echte concert samen met het Nijkerks Stedelijk Fanfarecorps, zou 's avonds pas zijn. Maar als we wilden mochten we de repetitie rustig bijwonen. Mooi, we waren er nu toch eenmaal. En daar zaten we dan in die grote lege kerk, later kwamen er trouwens nog wel wat meer mensen bijzitten. De repetitie o.l.v. Bart Houtman uit Nijkerk begon met wat gebruikelijke inzingoefeningen, waarna met een paar coupletten van het lied 'Vrijheid' van R. Stoop & H. Reinold het echte werk begon. Regelmatig werd er afgeslagen en weer opnieuw begonnen, het had meer van een reguliere repetitie weg dan van een generale. Collectief waren we dit gedoe na een goed kwartiertje helemaal zat, ze doen hun best maar, maar wij gaan er vandoor. Bovendien was het zonnetje inmiddels ook weer lekker doorgebroken, tijd dus voor een attractieve versnapering op een leuk terrasje!

Het zonnetje was weliswaar mooi doorgebroken, maar het waaide nog als een gek. Evengoed hebben we op het Plein toch een tijdje op het terras van 'Eight' gezeten. Maar echt aangenaam was het nog niet. Hoop herrie, alles stond te klapperen en te rammelen in de wind, en je glas moest je goed vasthouden. Een paar diehards bleven nog een tijdje zitten, maar de meesten zaten al snel weer binnen. Toch was het ons 'finest hour' zal ik maar zeggen, gewoon eventjes gezellig ouwenelen met een drankje en een beetje naar het diner toegroeien.

In Restaurant/Grand Cafe 'Peacock's' in de Kolkstraat, even om de hoek, lag de slotattractie van de dag beschoren t.w. het gezamelijke diner. Vanaf onze zitplaatsen aan een lange tafel voor het raam, zagen we aan de overkant van de Kolkstraat het huis waar onze (schoon)moeder in 1918 ter wereld kwam en waar ze haar jeugd heeft doorgebracht. Het staat te koop zagen we, we vroegen ons af voor de hoeveelste keer dat wel niet voor het meer dan een eeuw oude huis zou zijn.

Het was ontzettend druk in het restaurant, veel te druk kwamen we later achter. Wachten en nog eens wachten, we hebben daar dik 3,5 uur gezeten voor een eenvoudige maaltijd. Het was trouwens lekker allemaal en ook best gezellig, maar toch vonden we het allemaal te lang duren. Op een gegeven moment konden we natuurlijk nog moeilijk terug krabbelen. Bovendien zagen we dat de bediening zich een slag in de rondte werkte. Het was niet anders!
Toen we hadden afgerekend en eindelijk weer buiten stonden met z'n allen, hebben we Christien bedankt voor de organisatie en afscheid genomen van elkaar. De meesten moesten nog een stukje rijden, Aalten, Amsterdam, Harderwijk, Nijkerk, Leiden en Zaltbommel. Maar ach, wat is nou ver na zo'n leuk dagje met z'n elfen vol attracties en beslommeringetjes?

over een kleurrijke kakofonie

Over het bijzondere gebouw van Beeld & Geluid in Hilversum heb ik al vaker wat geschreven. Zie o.m. in mijn blogarchief stukje 'beeld en geluid' van 13 december 2006, een kleine 2 weken na de opening door koningin Beatrix. Sindsdien ben ik vaker in dit prachtige gebouw geweest. Het is een soort museum waar ze ons collectieve audiovisuele geheugen bewaren en onderhouden van meer dan een eeuw Nederland in beeld en geluid. Het is uiteraard ook het enige voorbije tijdperk dat tot nu toe in bewegend beeld en geluid bestaat. Een bron van informatie en vermaak voor de professionele gebruikers, het onderwijs en het algemeen publiek. De enige plek in Nederland die letterlijk dienst doet als monument voor de media en de makers. Waar momenten en gebeurtenissen worden bewaard die we niet mogen vergeten, en waar bezoekers een onvergetelijke dag kunnen gaan beleven!

Een onvergetelijke dag heb ik daar tot dusver nog niet beleeft. Integendeel zou ik bijna zeggen, ik ben er tot op heden geloof ik 4 of 5 keer geweest, maar ik heb het evenzo vele keren een min of meer teleurstellende ervaring gevonden, met name de attractie Experience. Daar is gewoon teveel van alles, behalve structuur. Altijd druk en chaotisch. Ik zie, zal ik maar zeggen door de bomen het bos niet meer. De capaciteit van de attracties is vaak zo ontoereikend, dat als je zou willen, je eigenlijk nergens goed aan kunt deelnemen. En dan de alom knipperen schermen en lichtjes in die schemersfeer, om scheel van te worden. Bij elk gepland bezoek heb ik steeds gedacht dat de kermisachtige sfeer inmiddels wel verdwenen zou zijn, maar niks hoor, het blijft in mijn beleving een kermis. Maar voor ik helemaal als een verzuurd fossiel wordt versleten, wil ik toch ook wel iets positiefs melden over Beeld & Geluid. Ze hebben daar uiteindelijk heel wat meer te bieden dan alleen maar dat amechtige Experience!

Het gebouw is bijvoorbeeld ook voorzien van een paar theaterzalen, en dat zijn oases van rust in deze malle toko. Gewoon lekker kijken naar een tekenfilmpje van Buurman en Buurman, of naar iets serieuzer's van Andere Tijden, bijvoorbeeld over ons koloniale verleden in Indonesië. Maar ook een eeuw Nederland in vogelvlucht was prachtig. Over geschiedenis en de z.g. vooruitgang gesproken! En zo heb ik afgelopen zondagmiddag in Beeld & Geluid toch weer enkele uren met plezier doorgebracht.