Museumbezoek

Onlangs gezien de tentoonstelling 'Jacob & Coba Ritsema, broer achter zus' in het Noord-Veluws Museum in Nunspeet. Een mooie expositie van de Nederlandse impressionistische kunstenaars Jacob Ritsema (1862–1944) en zijn jongere zus Coba Ritsema (1876–1961). Coba werd beroemd als een van de Amsterdamse Joffers met sfeervolle portretten en ingetogen interieurs, terwijl Jacob bekendstaat om zijn ademende, weidse landschappen geschilderd op de Veluwe en in het Gooi. Beiden ontvouwden zij in de expositie een beeld van het begin van de twintigste eeuw dat niet alleen draaide om stijl, school of genre, maar om houding: een manier van kijken waarin de wereld a.h.w. langzamer werd! 

Enkele weken later hebben we in Kunsthal KAde in Amersfoort de tentoonstelling 'Mundo Magico' (magische wereld) gezien. Een tentoonstelling van een geheel andere orde, vormgegeven door 12 kunstenaars uit voornamelijk Brazilië t.w. Lucas Arruda, 1983, BR | Julien Creuzet, 1986, FR | Sanam Khatibi, 1979, BE | Vojtěch Kovařík, 1993, CZ | Amadeo Luciano Lorenzato, 1900-1995, BR | Paulo Nazareth, Old man from Nak Borun, BR | Paulo Nimer Pjota, 1988, BR | Rosana Paulino, 1967, BR | Solange Pessoa, 1961, BR | Marcos Siqueira, 1989, BR | Daniel Steegmann Mangrané, 1977, ES | Rubem Valentim, 1922-1991, BR. 

De tentoonstelling 'Mundo Mágico' is een hommage aan het tot de verbeelding sprekende programma van galerie Mendes Wood DM in Sao Paulo in Brazilië. Zij tonen een wereld waarin de werkelijkheid net een kleine twist krijgt, waardoor de beleving daarvan boven de directe waarneming uitstijgt en ‘magisch’ wordt. Een wereld met een ziel. Terugkerende thema’s zijn het landschap, identiteit, herinnering en mythologie, benaderd vanuit een persoonlijke, kritische en soms spirituele blik. 

Goede recensies lazen we, maar het sprak ons niet erg aan!

een leuk fietstochtje

Ons fietstochtje door en langs het strandgebiedje van Horst en Nulde was zonder meer prachtig. De herrie van het langsrazende verkeer over de A28 namen we maar voor lief, wat kan je ook anders. Meer moeite heb ik eerlijk gezegd met de nieuwe naam 'Veluwe aan Zee' die je hier op de borden tegenkomt. De nieuwe naam die ik geografisch gezien nogal pretentieus en aanmatigend vindt, moet er kennelijk voor zorgen dat dit strandgebiedje voor bezoekers aantrekkelijker en herkenbaarder wordt. Het is het creëren van de allure van een echte kustregio voor toeristen uit binnen- en buitenland, een marketingkeuze dus! Ach ja 'What is a name', maar wat mij betreft had het gewoon 'Strand Horst' en 'Strand Nulde' mogen blijven!

de tijd vliegt

We vlogen, met mijn toenmalige schoonzoon en kersverse piloot aan de stuurknuppel, in een gehuurde Piper Warrior II met z'n viertjes vice versa van Medford naar New York. Een prachtig en gezellig vliegtochtje op een namiddag in het vroege voorjaar van 1992, 34 jaar geleden dus! (Zie in mijn blogarchief stukje 'New York' van 12/9'06). Daar moest ik even aan denken toen ik onlangs mijn inmiddels ex-schoonzoon na lange tijd weer eens ontmoette op de 28e verjaardag van zijn dochter, mijn kleindochter. Leuk, en we raakten uiteraard een beetje aan de praat over onze huidige bezigheden. Over o.m. zijn baan als Captain op een Boeing 747-400 bij de KLM, maar ook al over zijn naderend pensioen! 'Tempus Fugit', ik werd even helemaal overdonderd door de gedachte dat de tijd inderdaad vliegt!

aan het water

Grou is 'Oan't Wetter'in hartje Friesland aan het Pikmeer, Geeuw en Prinses Margrietkanaal. Het is een mekka voor zeilers, surfers en sloepvaarders, maar ook toegangspoort tot het 'Nationaal Park De Alde Feanen'. En overal jachthavens, aanlegsteigers en gezellige terrassen aan het water. Kortom Grou Oan't Wetter is een bruisend watersportdorp!

snoeien en wieden

Volgens de charismatisch en omstreden beeldend kunstenaar, schrijver, filosoof, professor honoris causa, ecotect, leraar tekenen en eigenwijs mannetje Louis G. Le Roy (1924-2012) moet je je tuin niet wieden. Hij zag onkruid niet als iets dat bestreden moest worden, maar als een waardevol onderdeel van de natuur. Zijn visie op onkruid en tuinonderhoud omvat de volgende kernpunten: Onkruid bestaat niet: Wat wij 'onkruid' noemen, zijn simpelweg pioniersplanten die zich als eerste vestigen en de bodem verbeteren. Onnatuurlijk en zinloos: Handelingen als wieden, schoffelen, harken en strak maaien vond hij niet alleen onnatuurlijk, maar ook zinloos. Het zorgt volgens hem voor een nodeloos arme natuur. Niet-doen en begeleiden: In plaats van de natuur te forceren in een strak ontwerp, pleitte hij voor 'niet-doen' en het begeleiden van natuurlijke processen. Zijn bekende leef- en ontwerpprincipe (onder andere toegepast in de bekende ecokathedralen) draait om ruimte geven aan biodiversiteit en tijd, waarbij de natuur haar eigen gang gaat.

Een stellingname die hij in zijn boek 'Natuur uitschakelen, natuur inschakelen'  uitvoerig beschrijft, en die ik al sinds medio jaren '70 in mijn tuin(tjes) tot uiting probeer te brengen. Zie o.m. ook de stukjes die ik hierover in mijn blog geschreven heb. (Om enkele te noemen: 'mens en natuur' op 16/8'10; 'struweel en ruigte' op 16/5'14; 'hou van ruigten en struwelen' op 17/3'16; 'Snoeien, groeien en bloeien!?' op 19/5'20 en 'orde en wanorde' op 23/4'21.) Maar ik moet concessies doen, de tuin is niet van mij alleen. Onlangs heeft een tuinier het één en ander dusdanig gekortwiekt alsof de hele tuin naar een oerdegelijke maar saaie kapper is geweest. En alsof dat nog niet erg genoeg is loopt mijn lieve partner op dit moment ook nog het z.g. onkruid te wieden! Maar gelukkig laat ze om mij te believen zo hier en daar toch nog wat staan.  En dat is natuurlijk weer mooi! 

Schiermonnikoog

Of het nou eilanden- of waddengevoel heet doet er niet toe, beide gevoelens zijn heerlijk. De rust en ruimte daar, het heeft iets magisch. Deze keer waren we op Schiermonnikoog en zaten we met onze kinderen en aanhang een lang weekend in het aloud bekende 'Hotel-Restaurant van der Werff'. Mooi, en het kostte ons ook nog niks, cadeautje voor ons 60 jarig jubileum. De gulle gevers moesten natuurlijk wel betalen, maar dat deden ze volgens mij met genoegen. Het was een heerlijk maar knap heet weekend. We troosten ons een beetje met de gedachte dat het in Limburg waarschijnlijk helemaal niet te harden was. Toch hebben we ondanks de hitte nog leuk gefietst. Maar de meeste aktiviteiten ontplooiden zich voornamelijk toch ergens in de schaduw op de terrasjes die we tegen kwamen. Een beetje kantelen, want er moest met die warmte uiteraard wel genoeg gedronken worden. Alles bij elkaar genomen hebben we met z'n achten een prachtig weekend gehad. Gaan we vaker doen!