Volgens de charismatisch en omstreden beeldend kunstenaar, schrijver, filosoof, professor honoris causa, ecotect, leraar tekenen en eigenwijs mannetje Louis G. Le Roy moet je je tuin niet wieden. Hij zag onkruid niet als iets dat bestreden moest worden, maar als een waardevol onderdeel van de natuur. Zijn visie op onkruid en tuinonderhoud omvat de volgende kernpunten: Onkruid bestaat niet: Wat wij 'onkruid' noemen, zijn simpelweg pioniersplanten die zich als eerste vestigen en de bodem verbeteren. Onnatuurlijk en zinloos: Handelingen als wieden, schoffelen, harken en strak maaien vond hij niet alleen onnatuurlijk, maar ook zinloos. Het zorgt volgens hem voor een nodeloos arme natuur. Niet-doen en begeleiden: In plaats van de natuur te forceren in een strak ontwerp, pleitte hij voor 'niet-doen' en het begeleiden van natuurlijke processen. Zijn bekende leef- en ontwerpprincipe (onder andere toegepast in de bekende ecokathedralen) draait om ruimte geven aan biodiversiteit en tijd, waarbij de natuur haar eigen gang gaat.
Een stellingname die ik al sinds de jaren 70 deel, en in mijn tuin tot uiting probeer te brengen. Zie o.m. ook de stukjes die ik hierover in mijn blog geschreven heb. (Om enkele te noemen: 'mens en natuur' op 16/8'10; 'struweel en ruigte' op 16/5'14; 'hou van ruigten en struwelen' op 17/3'16; 'Snoeien, groeien en bloeien!?' op 19/5'20 en 'orde en wanorde' op 23/4'21.) Maar ik moet concessies doen, de tuin is niet van mij alleen. Onlangs heeft een tuinnier het één en ander dusdanig gekortwiekt alsof de hele tuin naar een saaie maar oerdegelijke kapper is geweest. En alsof dat nog niet erg genoeg is loopt mijn lieve partner op dit moment al het z.g. onkruid te wieden! Maar gelukkig laat ze om mij te behagen zo hier en daar toch nog wat staan. En dat is natuurlijk weer mooi!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten