'Het einde van 't jaar'

'Het einde van 't jaar' 

De dagen tussen Kerstmis en nieuwjaar 

Zijn van een druk, die niet meer is te ontvlieden 

Van al de ellende der vergane zwaar 

En zonder hoop op wat de aanstaande bieden. 

En er is niets wat nog vertroosting heeft 

Dan één gedachte in deze doodse tijden: 

Wat ook het latere te lijden geeft-  

Al wat men leed kan men niet weder lijden. 

Men staart door hoe lang al dezelfde ruit 

Naar smeltend ijs en mist en grauwe landen; 

Men doet het licht aan, sluit de wereld uit 

En voelt nog meer de klem der kamerwanden. 

De Nederlandse dichter en essayist over poëzie J.C. Bloem (1887-1966) schreef dit tobberige gedicht ergens in de dertiger jaren van de vorige eeuw. De jaren waarmee parallellen kunnen worden getrokken met de huidige tijd. Immers net als toen is er ook nu in zekere mate sprake van economische volatiliteit en onzekerheid, opkomst van populisme en extremisme, internationale spanningen en isolationisme en kwetsbaarheid van democratieën. Het enige lichtpuntje wat ik in dit gedicht min of meer ontdek is 'Al wat men leed kan men niet weder lijden' 

Gelukkig zijn er ook nog lichtpuntjes te ontdekken in de verschillen tussen nu en de dertiger jaren, want in tegenstelling tot toen is de economische respons beter, zijn er sterkere vangnetten en is ondanks geopolitieke spanningen de aard van conflicten (nog) minder grootschalig. 

En dat is positief, sowieso lichtpuntjes in het nieuwe jaar!

kleurrijk bestaan

Breng kleur in je bestaan, las ik onlangs ergens. Een oproep om je leven levendiger, persoonlijker en vreugdevoller te maken door bewuste keuzes. Er zijn vele manieren om kleur in je bestaan te brengen. Voor mij zit kleur in een liefdevolle relatie met familie, vrienden en onnoembaar veel kleine dingen. Maar ook in vrijheid, werk, kunst, muziek, natuur, wandelen, fietsen en watersport, waarbij zeilen voorop staat. Zeilen kan je op veel manieren doen, je kan je zeilboot inzetten voor dagtochtjes of om verre kusten te bezeilen, maar ook als racemachine in zeilwedstrijden. Die verscheidenheid en de vrijheid maakt in mijn bestaan het zeilen zo kleurrijk!

navigeren en zoeken

Gisteren las ik onderstaande column van Aleid Truijens (Amsterdam, 1955) in de Volkskrant t.w. 'Het klein emo-lexicon van 2025, van authentiek tot zen'. Leuk, taal evolueert voortdurend, woorden en uitdrukkingen ontstaan of veranderen praktisch waar je bijstaat, of raken juist in onbruik. Het is in feite voortdurend navigeren en zoeken naar een verbale weg in het grote moeras van uitingen! 

Auhentiek. Willen we allemaal gevonden worden. Maar ben je het ooit? Bruggenbouwen. Ookwel: verbinding zoeken. Is best wel hard nodig in deze geроlariseerde tijden. En heul mooi. Cadeautje. Veel in het leven is een cadeautje. Het mooie weer, een slagroomsoes, de glimlach van een kind, een compliment.Wees dankbaar. Wees blijmoedig of ik schiet. Dromen. Droom groot! Jaag je dromen na. Manifesteer je dromen. Mag best, hoeft niet. Succes is geen plicht. Eerlijk? Kun je na elke opmerking vragen, klinkt kritisch. Ja, dat vind ik oprecht. Flow. Zat ik net lekker in een flow te tikken, krijg ik zestien appjes. Gevoel. Ultieme standaard. Voelt niet goed. Heb ik weinig gevoel bij. Ik kan het niet uitleggen, het is een gevoel. Hoog in de emotie zitten. Huilen mag best hoor. Eventjes dan. In je hoofd zitten. Te veel schijnt helemaal niet goed voorje te zijn. Waarom eigenlijk? Is denken ongezond? Je hart volgen, altijd. Enje intuïtie natuurlijk. Prachtig. Maar vergeet je verstand niet. Komt wel effe binnen, zeg. Dit raakt me. Kippenvel! Echt waar? Laat eens zien? Kracht. Zet een ander keihard in zijn eigen kracht, dan heb jij er geen omkijken meer naar. Letterlijk. Ik sprong letterlijk uit mijn vel. Bij jou kom ik letterlijk thuis. Ik ging letterlijk kapot. Of stuk. Móói! Altijd goede reactie als iemand iets persoonlijks heeft 'gedeeld'. Mooi mens ben jij. Ook wel 'magisch'. Of 'het leven vieren'. Narcist. Zijn mensen nogal gauw tegenwoordig. Narcisten zijn vaak tevens gaslighters. Maar het zijn altijd de anderen. Onveilig. Zal het leven altijd zijn. Niet gekwetst worden is geen recht. Safe spaces bestaan niet, helaas. Positief. Altijd positief blijven. Moet dat echt? Tegen de klippen op? Onmogelijke eis, waarmee je niemand troost. Even klagen of vloeken lucht lekker op. Quotiënt. IQ is uit, Emotioneel intelligent moet je zijn. Rode vlaggen. Staan overal. Levensgevaarlijk. Lastig eromheen slalommen. Misschien draag je zelf zo'n vlag, of ben je er een. Spontaan. Vrolijk, gezellig, sociaal. Een mensenmens. Een groepsdier. Verlegen, introvert en einzelgänger, mag dat ook? Sorry. Is nog steeds het moeilijkste woord. Ik begrijp dat het vervelend voor u is. Ik hoor heelgoed watje zegt. Als jij teleurgesteld bent, vind ik dat naar voor jou. Toxisch. Zijn veel relaties. Wat maakt die jurk je slank. Het ligt niet aan jou; ik verdien jou niet. Nee joh, het was maar een grapje. Waar is je gevoel voor humor gebleven? Uitdaging. LinkedIn-taal voor werkloos. Volwassen. Word eindelijk eens volwassen! Waarom zou dat moeten? Zijn volwassenen betere mensen? Womansplaining. Bestaat ook. Net zo irritant en intimiderend als mansplaining. X. Zielig medium geworden, voor laffe schutters uit het putje. Schreeuwtherapie voor de verongelijkte mens. Yoga. Zou je elke dag moeten doen, werkt erg helend. Als je er het geduld voor hebt, en het geld. Zen. Dat zal ik nooit, echt nooit worden. Oprecht niet. Jammer ook wel.

Winterzonnewende

Vandaag, 21 december is het hier, op het noordelijk halfrond van de aarde, de kortste dag d.w.z. de dag in het jaar met de kortste tijd tussen zonsopkomst en zonsondergang, de z.g. winterzonnewende. Vanaf vandaag gaat de tijd tussen zonsopkomst en zonsondergang elke dag weer ongeveer een paar minuten langer duren. En dat vind ik prachtig!

hedendaags impressionisme

'Impressionist op de Veluwe' heet de tentoonstelling in het Noord-Veluws Museum in Nunspeet van kunstschilder Jan Pieter Foppen (Harderwijk, 1972). Een mooie tentoonstelling! Impressionisme, uit de begin periode (2e helft van de 19e eeuw) of hedendaags is en blijft voor mij een prachtige, en één van de meest toegankelijke kunstvormen. Zonder statisch te worden is ze immer in staat om de vluchtige schoonheid van het moment in onderwerpen als bijvoorbeeld natuur en stadsgezichten vast te leggen. En de hedendaagse Jan Pieter Foppen is daar volgens mijn mening bijzonder goed in!

Tijdreizen

Een bepaalde lichtval, geur, smaak of geluid roept soms een stroom van herinneringen uit het verleden op. Een psychologisch effect op de zintuigen las ik ergens. Het fenomeen heeft een bepaalde naam, dat zal best.  Maar of je het nou een Flashback, Déjà vu of Proust-moment noemd, het is eigenlijk een vorm van tijdreizen!

Pakjesavond

De bons op het raam voerde de spanning nog meer op. Zes jaar zijn ze, mijn twee achterkleinkinderen, maar ik zag ze denken: Daar zal je hem hebben, Sinterklaas! Maar dat viel een beetje tegen, want toen ze kort na de bons op het raam de voordeur met enige schroom hadden geopend, was Sint en Piet in geen velden of wegen te bekennen. Wel hadden ze een paar grote zakken vol cadeautjes op de stoep achter gelaten, en dat maakte natuurlijk veel goed. De opwinding steeg, maar de vele cadeautjes werden desalniettemin nog betrekkelijk rustig beurt voor beurt uitgepakt, en de gedichten stijlvol voorgedragen. Maar op een gegeven ogenblik werd er op aandringen van de kleintjes toch meer vaart achter het uitpakken gezet, en lag de hele kamer in no time bezaaid met pakpapier en cadeautjes. De klimax was bereikt, 5 december, een bijzondere avond, met of zonder Sinterklaas!