Irish/American folkmusic

Van een avondje naar je concurrenten luisteren steek je altijd wel wat op. Al lijkt me 'wel wat' te denigrerend uitgedrukt, 'heel wat' zou in het geval van 'Hodgepodge' de realiteit dichter benaderen. Schrale troost, die jongens van 'Daddy-O' tappen al wel een paar jaartjes langer uit het muziekvaatje. Hoe dan ook, we hebben genoten van het sfeervolle concert wat ze gisteravond in de Harderwijkse muziektempel 'Estrado' ten gehore brachten. Onbegrijpelijk dat er zo weinig publiek was. Een euvel dat kennelijk aan 'Estrado' kleeft, want de diverse jazz concerten die ik daar heb meegemaakt kampten met hetzelfde probleem. Jammer, maar het is niet anders, we hebben ons avondje er in ieder geval niet door laten vergallen. Maar als het probleem van onderbezetting inderdaad structureel blijkt te zijn, zal er toch een keer wat moeten gebeuren, wil men voorkomen dat vroeg of laat de gemeente de stekker uit 'Estrado' trekt. Het lijkt me dat er sowieso veel meer energie in promotie moet worden gestoken!

Onderstaande video en songtekst (die 'Hodgepodge' ook in haar repertoire heeft, al zijn er enige verschillen in de songtekst) geven een aardige indicatie van de muzikale sfeer die 'Daddy-O' gisteravond in 'Estrado' wist te creëren.

The Irish Rover.

Well on the Fourth of July 1806
We set sail from the sweet cove of Cork
we were sailing away with a cargo of bricks
For the grand City Hall in New York
'twas a wonderful craft, she was rigged for and aft
And oh, how the wild wind drove her
She stood several blasts, she had twenty-seven masts
And they called her the Irish Rover



Well we had one million bags of the best Sligo rags,
We had two million barrels of stone
We had three million bails of old nanny-goats' tails,
We had four million barrels of bones
We had five million hogs, and six million dogs,
Seven million barrels of porter
We had eight million bails of old nanny-goats' tails
In the hold of the Irish Rover

Well we had Barney McGee from the banks of the Lee,
We had Hogan from County Tyrone
And we had Jimmy McGurk who was scared stiff of work
And a lad from Westmeath called Malone
O we had Slugger O'Toole who was drunk as a rule
And Fighting Bill Treacy from Dover
And your man, Mike McCann
from the banks of the Bann
Was the skipper on the Irish Rover

Well a sailor he longs for a better life
It's so lonesome by night and by day
And he longs for the shore and a charming young whore
Who'll make all his troubles away
All the noise and the rout
All the whiskey and stout
The fighting it's never over
Of the love of a maid he is never afraid
It's all for the Irish Rover

We had sailed seven years when the measles broke out
And the ship lost it's way in the fog
And that whale of a crew was reduced down to two,
Just meself and the Captain's old dog
Then the ship struck a rock,
Oh Lord! What a shock,
The bulkhead was turned right over
Well it turned nine times around
And the poor old dog was drowned
Well I'm the last of the Irish Rover!

Diner in Muiden

Afgelopen woensdag hadden we als Herenleedclubje weer eens een etentje georganiseerd. Een traditie die we met z'n vijven al decennia lang in stand houden, zie o.a. mijn stukje 'traditie' van j.l. 27 januari. Deze keer in Muiden, na eerst bij A thuis in Weesp het aperitief te hebben genoten. Rond een uur of halfacht kwamen we aan in Brasserie & Wijnbar FORT H in Muiden, dat onlangs van de nieuwe eigenaar een totale re-styling heeft ondergaan d.w.z. geheel nieuwe look en nieuwe kaart. We hadden gehoord dat ze daar sinds half januari j.l. een culinair 3 gangen keuzemenu serveerden voor een mooi prijsje. En dat klopte hebben we gemerkt!

Brasserie & Wijnbar FORT H, oorspronkelijk een onderdeel van vesting Muiden, ligt op een unieke plek aan het water met uitzicht op de haven en de Vecht. De huidige eetgelegenheid, rond 1870 als bomvrije bunker ruimte gebouwd om als zodanig het vesting-stelsel van Muiden uit te breiden en te verbeteren, ligt deels verscholen onder het maaiveld. Een bijzondere locatie met ook nog eens een prachtig terras met aanlegplaatsen aan de Vecht. Maar daarvoor moet het eerst wel even zomer worden. Voorlopig varen ze her en der nog met ijsbrekers rond om diverse vaarwegen aan het begin van het vaarseizoen enigszins bevaarbaar te krijgen!

Je leest en hoort praktisch niet anders dan dat het crisistijd is in Nederland en overig euroland, maar daar was in FORT H woensdagavond weinig van te merken. Het was maar goed dat we gereserveerd hadden, want de zaak zat de hele avond stamp vol. Geen van ons vijven had daar nog eerder gegeten, we waren dus benieuwd naar de sfeer en de menukaart. Nou die mocht er zijn, simpel en creatief, ook voor de vegetariërs onder ons. En de ontvangst en bediening was hartelijke en plezierig, het eten was prima en volgens ons met enthousiasme en kennis bereid. Genoeglijk avondje gehad, we komen er zeker terug!

de 'Zuidam'

Onlangs kreeg ik van J.W. de banjospeler van ons Ierse bandje Hodgepodge, een flessenscheepje cadeau die hij zelf gebouwd had in een Oude Jenever fles van Zuidam. Bewonderenswaardig knap gemaakt, hoe iemand het geduld kan opbrengen voor zoiets is mij een volkomen raadsel. Maar ik ben er blij mee, heb ik toch weer een zeilboot. En wat voor één, een topzeilschoener, een mooie klassieker uit het begin van de vorige eeuw. De foto die ik heb genomen van dit ingetogen werkstukje geeft een enigszins vervormde 'Zuidam' te zien, maar dat is vertekening door weerspiegeling van de fles.

Topzeilschoener.

In tegenstelling tot naast staande topzeilschoener heeft de 'Zuidam' 3 kluivers en 1 fok aan de voor- of fokkemast, verder voert het aan deze mast ook nog 2 razeilen boven het voor- of schoenerzeil. Aan de achter- of hoofdmast voert de 'Zuidam' een gaffelgrootzeil en een topzeil, en voert het bovendien in de top nog een vliegerzeil tussen beide masten in.

De 'Zuidam' heeft een prominent plekje op mijn bureau gekregen, want varen kan ik er jammer genoeg niet mee. En zou ik dat wel kunnen, dan had ik een goed getrainde bemanning nodig. Op de 'Swing' heb ik in al die jaren dit soort schepen vaak zat zien varen. Majestueuze schepen zijn het met een prachtig zeilplan. Lag ik met m'n 11 meter op één oor, werd ik door zo'n kanjer onder vol tuig gepasseerd alsof ik stil lag. Prachtige momenten die me zo maar te binnen schieten als ik naar m'n flessenscheepje kijk. Bedankt J.W. voor jou bouwkunst!

zeestromingen

Donderdagavond j.l. Science Café Harderwijk met fysisch oceanograaf Prof. dr. Will P.M. de Ruijter. Een hele mond vol dat moet gezegd, maar hij wist volgens mij dan ook wel het één en ander van zijn vakgebied af. Na een beknopte algemene inleidende beschouwing over de relatie tussen klimaat en zeestromingen in het verleden en heden, die hij verduidelijkte met een aantal grafieken, spitste de lezing zich toe op een onderzoek van een aantal jaren geleden rond het zeegebied nabij Madagascar en Zuid Afrika.

Het IMAU

Behalve directeur van het IMAU is hij als fysisch oceanografisch wetenschapper gespecialiseerd in 'oceanic circulation'. Een team van onderzoekers is met de PELAGIA, het onderzoeksschip van het NIOZ (Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee) op Texel, naar het zeegebied rond Zuid Afrika gevaren. Daar hebben ze van allerlei metingen verricht in o.a. het Mozambique Channel, zoals het gedeelte Indische Oceaan tussen Mozambique en Madagascar wordt genoemd. Diverse factoren als stroomsnelheden, temperaturen, aanwezigheid van planktonsoorten en het ontstaan van z.g. Agulhasringen, die allemaal indirect het wereldwijde klimaatsysteem schijnen te beïnvloeden. Gezien de dynamiek en de waterverplaatsing in dit gebied geloof ik dat graag.

Een kleine maar belangrijke graadmeter.

Gemiddeld stroomt er zo'n 17 miljard liter water per seconde zuidwaarts door het Mozambique Channel, dat is in vergelijking met het watertransport in de Rijn ongeveer 8000 keer zoveel. De bewegingen zijn uitermate dynamisch, het watertransport kan soms variëren van 65 miljard liter per seconde zuidwaarts tot 45 miljard liter per seconde noordwaarts. Waarbij de stroom veranderingen zich kunnen voordoen in een tijdschaal, variërend van een paar maanden tot een paar jaar. Uit het onderzoek is gebleken dat de variatie in de stroming verschillende oorsprongen heeft. De fluctuaties met een tijdschaal van een paar maanden werden vooral lokaal gevormd in het Mozambique Channel, maar de variatie op langere tijdschalen werden door grootschalige patronen bovenstrooms in de Indische Oceaan veroorzaakt. De stroming in het Mozambique Channel hebben ze kunnen meten, door lange kabels met meetinstrumenten te plaatsen. Ruim vier jaar registreerden deze de stroomsnelheid van het water, de hoeveelheid zout in het water en de temperatuur. Door deze observaties te vergelijken met oceaanmodellen en satellietobservaties kon ook de oorsprong van de variaties worden onderzocht. De variaties in de stroming door het Mozambique Channel hebben zo goed als zeker een grote invloed op de stromingen ten zuiden van Afrika dat op zijn beurt weer invloed heeft op het wereldwijde klimaatsysteem. Het onderzoek in het Mozambique Channel wordt dan ook gezien als een belangrijke graadmeter voor klimaatsvariaties.

Verder hebben ze rondom de punt van Zuid Afrika onderzoek gedaan naar de Agulhasringen. Met behulp van satelliet beelden, die door de Universiteit van Utrecht naar de PELAGIA werden geseind, konden ze de ringen vrij gemakkelijk opsporen. Als zodanig traceerde het team al vrij snel na het vertrek uit Kaapstad een exemplaar met een diameter van 300 kilometer die ze 'Astrid' noemden. Metingen wezen uit, toen ze met de PELAGIA dwars door de cirkel voeren, dat het water binnen 'Astrid' warmer en zouter was dan het omringende water van de Atlantische Oceaan.
De stroomsnelheid van het water aan de rand van de ring was 1 tot 1,5 meter per seconde. Ter vergelijking, dat is ongeveer even snel als de gemiddelde stroom in het Marsdiep tussen Den Helder en Texel. De ring draaide als zodanig in ongeveer twaalf dagen om zijn as. En uit dieptemetingen bleek ook nog eens dat de ring zich als een enorme draaikolk van kilometers diep, tot op de bodem, uitstrekte.

Een hectisch zeegebied.

Aan de buitenkant mengde het water zich met het omringende oceaanwater. Daardoor gaf de wervel zijn warmte, afkomstig uit de Indische Oceaan, langzaam af aan het water van de Atlantische Oceaan. En werd als zodanig via de Warme Golfstroom het zachte zeeklimaat in Europa veroorzaakt. Maar om het effect goed in kaart te brengen, hebben de wetenschappers ook de slijtage van de ringen gemeten. De resultaten waren verrassend, de transportband van circulerende oceaanstromen kon stagneren of versnellen, en een van de kritische punten was het gebied rond de Kaap. Daar kreeg de transportband a.h.w. extra voeding. De oceaan bevatte daar een wirwar aan ringen en wervels die water van elkaar afsnoepten of in elkaar deden opgaan, en als zodanig hun weg over de oceaan vervolgden. Het leek of er een grote mixer bezig was ringen uiteen te slaan. Het wemelde er van de ringen. De hoeveelheid water die middels de ringen van de Indische naar de Atlantische Oceaan werden getransporteerd, bleek groter te zijn dan de wetenschappers hadden verwacht.

Science Café Harderwijk een boeiend en leerzaam initiatief. Het draait al een aardig tijdje, dit was echter voor mij de eerste keer, maar ik zie nu al uit naar de volgende keer.

broek

Lederen anti-afzakbroek.

Kleren kopen, verschrikkelijk werk, ik stel het altijd zo lang mogelijk uit. En het meest verschrikkelijke is een broek kopen! Alhoewel, jaren lang was ik vaste klant bij een klein overzichtelijk herenkledingzaakje in de binnenstad waar de beslommeringen meevielen. Op het moment dat ik de winkel binnenkwam, liep de eigenaar bij wijze van spreken al naar de hoek van de spijkerbroeken, en pakte feilloos de juiste maat van het schap. Hij kende mijn maat en smaak als zijn broekzak. Met hooguit een halfuur stond ik geknipt en geschoren weer buiten, had hij mijn nieuwe broek afgespeld voor zijn naaiatelier, en was ik vaak ook nog een paar sokken, een overhemd, een poloshirt en een stijlvol jackje rijker. Prima zaakje was dat, maar de eigenaar die ik in al die jaren goed had leren kennen, hief het zaakje op toen hij een paar jaar geleden met pensioen ging. Spijtig, maar het is niet anders, sindsdien koop ik m'n kleren met wisselend succes elders in de stad.

Maar gisteren heb ik me laten verleiden om mee te gaan naar een grote kledingzaak in het zuiden van het land. Ik moest al bij aankomst de neiging onderdrukken, om maar niet gelijk een kroeg in te duiken. Dat was nog maar het begin, want toen ik een halfuurtje later eindelijk een beetje doorhad hoe de winkel in elkaar zat, had ik er al spijt van dat ik dat niet gedaan heb. Wat een klotewinkel, ik zag door de bomen het bos niet meer. Een verkoper zag me modderen en wist me al inschattend te vertellen wat voor soort spijkerbroek ik nodig had. In ieder geval niet de broek die ik in m'n handen had. Ja maar dat is mijn maat meneer! Dat moest ik anders zien, gezien mijn postuur zou ik constant bezig zijn met mijn broek op te hijsen, als ik er tenminste niet als een Volendammer met een afgezakte kont uit wilde zien. Hij had een mooi modelletje voor me in petto, maar in het pashokje zag ik al dat dat het niet ging worden. Wat een hobbezak, aan alle kanten veel te ruim, over een Volendammer gesproken! Maar toen J me even later in het pashokje verraste door een voor mij vertrouwd modelletje door het gordijn te schuiven, was het gelijk bingo. Nog even de pijpen laten afspelden, en hup naar het naaiatelier met die handel. Een half uurtje later was m'n broekje klaar en kon ik het afhalen. J was inmiddels ook geslaagd en had het hier verder ook wel gezien, dus wegwezen maar! Aanvankelijk was mijn plan om hier veel meer te kopen, maar dat doe ik mooi in een klein kledingzaakje dat ik ergens dicht bij huis vast wel weer ontdekken zal.

Nordic Art

Het vroor nog 2º maar daar merkten we in de auto gelukkig weinig van, wij genoten alleen maar van het stralende weer! In alle rust reden we onder een staalblauw uitspansel en een heerlijk zonnetje afgelopen dinsdag naar 'Nordic Art', een expositie van Scandinavische schilderkunst in het Groninger Museum. Halverwege maart, nog een goeie week en dan begint de lente alweer! Maar voorlopig was het nog winter, in het zuiden van ons kleine kikkerlandje hadden ze zelfs nog volop met sneeuwval te maken hoorden we over de radio, en nog verder zuidwaarts was het helemaal een gekkenhuis. Op de snelweg tussen Parijs en Lille zat de pyjamaman al bijna elf uur vast in de sneeuw. We hoorden hem klagen, hij was koud, had dorst en trek in iets lekkers, 't liefst iets warms, een kroket of bal gehakt leek hem wel wat. Verder was z'n benzine bijna op, voor een beetje verwarming kon hij dus ook niet lang meer op z'n motor rekenen. Maar dorst hoefde hij volgens de verslaggever toch niet te hebben, met al die sneeuw om zich heen? En je zal toch wel ergens een dekentje in je kofferbak hebben liggen tegen de kou? Nee, hij had alleen maar een pyjama bij zich. Godallemachtig wat een zeurpiet, dat hij het even niet leuk had op die snelweg kon ik me voorstellen, maar wat een zeikerd. Alleen maar een pyjamaatje bij zich! Even een poosje bittere kou lijden zal hem denk ik goed doen, daar wordt hij flink van!

We hadden uiteraard makkelijk praten, wij zaten lekker. En even later, in 'Grand Café Time Out' aan de Poelestraat nabij de Grote Markt in Groningen, zaten we nog lekkerder. Enkele enthousiastelingen zaten zelfs al buiten op het terras. Nog een beetje fris vonden we, achter het glas smaakte de lunch ook prima. En toen eindelijk op naar 'Nordic Art', naar de Noord Europese schilderkunst uit de jaren 1880 tot 1920. Ondanks de nog winterse temperatuur wandelden we toch al met de voorjaarskriebels in ons lijf via de Grote Markt, Herestraat en de Ubbo Emmiussingel naar het Museumeiland.

De expositie die als een ode aan de volken en culturen van de Noordse landen gezien moet worden, bood een overzicht van 19e en 20e eeuwse Noord-Europese schilderkunst. De vele landschappen, portretten en taferelen uit het plattelandsleven toonden zowel de overeenkomsten als de verschillen tussen de Noordse landen. Centraal in de expositie stond de periode waarin diverse stromingen zoals realisme, naturalisme en de meer uiteenlopende stijlen als het symbolisme en het opkomende modernisme naast elkaar voorkwamen. De jaren 1880 tot 1920 vormden in Noord Europa een cruciaal tijdperk van artistieke, culturele en intellectuele ontwikkeling. Kunstwerken uit die periode verbeelden die veranderende ambities. Edvard Munch, Akseli Gallen-Kallela en August Strindberg zijn hier belangrijke voorbeelden van. Zij vingen als geen ander de poëtische schoonheid, de kern en de ziel van het mystieke noorden. Maar niet alleen dit bekende drietal, ook een groot aantal minder bekende schilders konden er in dit opzicht wat van. Hoewel de Noordse kunst haar oorsprong kent in de Europese cultuur, wist men de eigen identiteit aardig te benadrukken door het uitbeelden van het Noord-Europese leven. (Zie ook in m'n blogarchief stukje 'Finland' van 16 januari 2007) We hebben ons in ieder geval in en door deze tentoonstelling een aardig beeld kunnen vormen van de moderniteit in de schilderkunst van eind 19e begin 20e eeuw in Noord-Europa.

De Nederlandse leeuw gewapend met een bos pijlen.

Maar er was uiteraard nog meer te zien in het museum. 'Urban Gothic' bijvoorbeeld van de Nederlandse kunstenaar Marc Bijl (1970). Een veelzijdig kunstenaar met een breed scala aan kunstwerken bestaande uit o.m. installaties, video’s, sculpturen, interventies, graffiti en schilderijen. Het meeste werk was opgetrokken uit ruwe bouwmaterialen, golfplaat, spiegels en druiperige zwarte epoxyharsen, in combinatie met overbekende symbolen, (kunst)historische verwijzingen en korte teksten. Een zoektocht schijnt het naar de onderliggende machtsstructuren die de massacultuur kenmerken.

'Platbodem op de Zuiderzee' 1900 Willem Bastiaan Tholen.

En dan was er ook nog 'De collectie Veendorp'. Het levenswerk van de Groninger Reurt Jan Veendorp die voornamelijk Nederlandse kunst verzamelde uit de tweede helft van de 19de en de eerste decennia van de 20ste eeuw. In 1969 kreeg het Groninger Museum de hele kunstverzameling van Veendorp in haar bezit, bestaande uit ruim 400 unieke objecten, waaronder schilderijen, grafiekbladen, tekeningen, sculpturen en keramiek. Veel Haagse School werk als Jan Hendrik Weissenbruch, Jozef Israëls, Anton Mauve en de drie gebroeders Maris. Maar ook kunst van de generaties na de Haagse School behoorde tot de verzameling, bijvoorbeeld van de Amsterdamse impressionisten George Hendrik Breitner en Isaac Israels, maar ook van Jan Toorop, Johan Dijkstra en vele anderen.

Het Groninger Museum, we zijn er een middagje lekker zoet mee geweest. En alvorens de auto weer op te zoeken hebben we ten slotte in het museumrestaurant nog een kopje thee gedronken.

Female Power

Gisteren hebben we in het MMKA in Arnhem de tentoonstelling Female Power bezocht. Een kunstexpositie vol vrouwelijke kracht en macht. Van keramische borstvormen, gevlochten harnassen en tekeningen tot foto’s van Japanse vissersvrouwen die voor hun seafood dagelijks zonder zuurstof tot wel 30 meter diep duiken. Boeiend, een toenemend aantal kunstenaressen schijnt zich heden ten dage bezig te houden met het creëren van nieuwe vrouwbeelden. Vrouwbeelden die in Female Power werden gecombineerd met de beelden die in de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw hebben bijgedragen aan het empowerment van vrouwen. Ik las ergens dat in de derde feministische golf, die sinds medio jaren negentig van de vorige eeuw gaande is, zelfontplooiing, keuzemogelijkheden en weerstand tegen discriminerende gebruiken van andere culturen, belangrijke factoren zijn die worden gedragen door een flinke dosis powerfeminisme. Weg met de statische handhaving van z.g. fundamentele verschillen die verankerd zouden liggen in de biologie van mannen en vrouwen. (Zie in mijn blogarchief ook stukje 'FémininMasculin' van 24 december 2008).
De ongelijkheid en verschillen in de samenleving tussen beide seksen worden al sinds de Eerste- en Tweede Feministische Golf van resp. 1870-1920 en 1960-1980 belicht. Of het ooit helemaal goed gaat komen weet ik niet, mondiaal bekeken vrees ik dat dat nog wel even zal duren. De betekenis van John Lennon's song 'Woman is the nigger of the world' uit 1972 lijkt me in grote delen van de wereld nog immer actueel. Maar volgens mij kweken exposities als Female Power veel goodwill voor de feministische stromingen. De invloed van empowerment en powerfeminisme zal uiteindelijk onze toekomst wereldwijd hopelijk ten goede veranderen, dat kan haast niet anders!

Deelnemende kunstenaressen waren: Melanie Bonajo (1978 NL), Louise Bourgeois (1911-2010 FR), Betsy Damon (1949 VS), Mary Beth Edelson (1933 VS), Vidya Gastaldon (1974 FR), Chitra Ganesh (1975 VS), Mathilde ter Heijne (1969 FR), Cuny Janssen (1975 NL), Shakuntala Kulkarni (1950 IN), Ana Mendieta (1948-1985 CU), Almagul Menlibayeva (1969 KH), Nandipha Mntambo (1982 SZ), Tsholofelo Monare (1986 ZA), Mai-Thu Perret (1976 CH), Lea Porsager (1981 DK), Nina Poppe (1979 DE), Tracey Rose (1974 ZA), Pinaree Sanpitak (1961 TH), Nancy Spero (1926-2009 VS), Niki de St Phalle (1930-2002 FR), Su Tomesen (1970 NL), Miwa Yanagi (1967 JP)

Gelijktijdig met Female Power las ik, vinden op initiatief van stichting FemArtMuseum in Amsterdam ook de presentaties Divine Surprise plaats. Het vrouwelijke in God (Bijbels Museum) en Women For All Seasons, de vrouw in de oudheid (Allard Pierson Museum). Het één en ander wordt in samenwerking met de Radboud Universiteit Nijmegen op 16 mei in een symposium georganiseerd.

wandeling II

Een wandeling op maandagochtend nabij kasteel Staverden, dat is pas rust! Deze keer hebben we de rode route gelopen, ofwel de grote bos route, totaal plusminus 5 km. Een route die we nog niet eerder hadden gelopen. Aardig maar niet zo boeiend als de gele route, die we hier anderhalve week geleden hebben gelopen (zie m'n stukje 'wandeling' van 22 februari j.l.). De grote bos route, de naam zegt het al, inderdaad voor het grootste deel alleen maar bos. Nu was het nog prima, door de robuuste kale takken was het staalblauwe zwerk nog volop zichtbaar, maar als straks de bladeren er aan zitten, lijkt het me een donkere enigszins saaie route. Het eerste stuk vanaf de parkeerplaats bij kasteel Staverden langs de Witte Pauwen en de Molenbeek tot aan de Uddelermeerweg was weer prachtig, maar dat kennen we al zo goed. Daarna verdwenen we voor de rest van de wandeling in het bos. En via een grote lus liepen we daar over de Schapendrift en de Grote Slinger terug naar de Uddelermeerweg nabij de parkeerplaats bij kasteel Staverden.

Bomen, bomen en nog eens bomen. Heel veel Beuken, Sparren en Berken, ondanks dat de houthakkers zo te zien hier onlangs behoorlijk tekeer waren gegaan. Af en toe moet zo'n bos natuurlijk eens worden uitgedund. Of dat hier vaak gebeurt weet ik niet. Ik denk het niet gezien de gesneuvelde stammen die langs het bospad lagen opgestapeld. Stuk voor stuk forse jongens. Van één spar heb ik zo goed en kwaad als het ging de jaarringen geteld, ik kwam uit op een leeftijd van om en nabij de zeventig jaar.

Maar de sfeer in het bos was verrukkelijk, de rust en de geur van het vroege voorjaar, het lentegevoel. Anderhalve week geleden hoorden we hier nog praktisch geen vogels, al merkten we ook toen wel dat de natuur uit z'n winterslaap aan het ontwaken was. Maar moest je de mezen en de vinken nou horen, één en al leven in de brouwerij. De spechten ook niet te vergeten, hoe zo'n vogeltje met z'n getimmer op zware massieve boomstammen zo'n herrie kan maken verwonderd me altijd weer opnieuw. Van heinde en verre was het staccato geratel in het bos te horen, prachtig!

Rijndochters

In de Volkskrant las ik gisteren dat de 'Rijndochters', het natte deel uit Wagners opera Das Rheingold, het eerste deel uit Wagner's operacyclus Der Ring des Nibelungen de komende zomer te zien zijn in hun oorspronkelijke woonplaats, namelijk de rivier de Rijn. Het scheepsruim van de 'Oriana', een vijf jaar oude rijnaak van 135 meter lang, 14 meter breed en 6 meter hoog van schipper Cor Klein uit Hendrik-Ido-Ambacht zal hiervoor worden omgebouwd tot schouwburg. Dat vind ik nog eens mooie initiatieven in deze tijd. De benodigde poen voor de verbouwing, tussen de half- en één miljoen euro, komt uit de private hoek en wordt bijeengebracht door sponsoring, crowdfunding en kaartverkoop. Op subsidies uit de cultuursector van overheden hoef je in deze tijd niet of nauwelijks meer te rekenen. Smeer die paar rotcenten maar in je haar, zullen de initiatiefnemers mogelijk hebben gedacht, we redden het ook wel zonder!



Op zes plaatsen tussen Koblenz en Rotterdam zullen er in totaal zestien opvoeringen worden gegeven t.w. in Koblenz, Duisburg, Arnhem, Utrecht, Amsterdam en Rotterdam. Hierbij een beknopte samenvatting van het natte deel uit Das Rheingold: Het stuk begint met een lang aangehouden bastoon die als het ware het ontstaan van de wereld verbeeldt. Geleidelijk zwelt de muziek aan en wordt de vloed van de Rijn steeds hoorbaarder, het Rijnmotief. Op de bodem van de Rijn bewaken de drie Rijndochters het Rijngoud, hen door Vader Rijn toevertrouwd. Zo worden ze gevonden door de dwerg Alberich, die tevergeefs de liefde van de meisjes tracht te winnen. Dan valt zijn oog op het goud en in hun overmoed verklappen de meisjes het geheim van het goud: degene die de liefde afzweert, vermag uit het goud een ring te smeden en verwerft daarmee heerschappij over de wereld. Alberich zweert daarop de liefde af, steelt het goud en verdwijnt.

Maar buiten de opvoering van Das Rheingold, zal er in het scheepsruim ook nog de symfonische show 'The Wagner Experience' te zien zijn. Musici die Wagner als inspiratiebron zien, vermengen zijn muziek met hiphop en heavy metal. En ook zullen er verbanden worden gelegd tussen Wagners Ring der Nibelungen en Tolkiens Lord of the Rings. Het orkest zal dan Wagnermuziek spelen onder scènes uit de Tolkienverfilming van de Nieuw-Zeelandse regisseur Peter Jacksons (1961).

Het lijkt mij prachtig om het één en ander mee te maken als de 'Oriana' de komende zomer in de buurt ligt! Er is plaats voor 500 bezoekers en de kaartverkoop is reeds begonnen, ik heb zo'n gevoel dat we er snel bij moeten zijn.

koolstofvlies

Een dun onzichtbaar koolstofvliesje op al m'n vensterruiten plakken lijkt me wel wat. Een laagje grafeen, las ik onlangs in de Volkskrant, van slechts één atoomlaag dik op je ruiten geplakt lijkt in de toekomst de oplossing te zijn om licht effectief in energie om te zetten. Een op termijn mogelijk goedkope en onzichtbare oplossing voor de alsmaar stijgende energiebehoefte, wat wil je nog meer. Weg met al die lelijke windmolens in het landschap en zonnepanelen op je dak, die ook nog eens in de hens kunnen vliegen.

Maar grafeen schijnt nog heel wat meer toepassingsmogelijkheden te hebben. Volgens de Europese Commissie, die een miljard euro subsidie steekt in het onderzoek van honderden wetenschappers in de koolstof nanobuisjes, is grafeen voor de 21ste eeuw wat plastic was voor de vorige. Het materiaal wordt gezien als de oplossing om allerlei ict-middelen te verbeteren. Bijvoorbeeld snellere computerchips, betere accu's, flexibele componenten en nog veel meer. (Zie ook mijn stukje 'Nano' van 24 januari 2011.)

Grafeen, dat bovendien ook nog eens tweehonderd keer sterker schijnt te zijn dan staal en harder dan diamant, zal volgens wetenschappers onze wereld in de nabije toekomst drastisch gaan veranderen!

4e zondag p.m.

Het sneeuwde als een gek toen ik gistermorgen de gordijnen opende. De zoveelste keer deze winter, een winter die ik zo langzamerhand spuug zat ben. Er lag al een behoorlijke laag, en volgens het weerbericht zou er vandaag nog het één en ander bijkomen. Daar konden ze zo te zien best eens gelijk in hebben. Gewoonlijk blijf ik liever thuis als ze sneeuw en gladheid voorspellen, maar deze keer hebben we de stoute schoenen toch maar aangetrokken, en zijn we richting Echten in Drenthe gereden, alwaar we een afspraak hadden met de familie. Het viel overigens mee, van sneeuwval en gladheid hadden we op de A28 nog nauwelijks last. En geheel conform afspraak stonden we dan ook rond twee uur met z'n allen op een parkeerplaats aan de Oshaarseweg in Echten tot onze verrassing van de koffie te genieten, die J en Y hadden meegebracht. Zo begon onze 4e zondag p.m. een middagje met broers, zussen en aanhang zoals we er al reeds 3 hebben gehad (zie mijn stukjes 1e, 2e en 3e zondag p.m. van resp. 7/5'12, 28/8'12 en 27/11'12), deze keer georganiseerd door J en Y.

De wandeling van ongeveer één uur rond de omgeving van vakantiepark Westerbergen, voerde ons soms door dicht struikgewas en dan weer langs bosrand en uitgestrekte akkers. 't Was af en toe behoorlijk glibberen, door de sneeuw zag je uiteraard niet goed hoe de ondergrond was. Maar goed dat ik laarzen aan had, want op een gegeven moment zakte ik tot m'n enkels in de prut. Peanuts natuurlijk, de wandeling was prachtig! Terug in de auto's reden we met z'n allen achter J en Y aan richting Hoogeveen, maar even verderop, bij café restaurant Bosch-Zicht in Echten, hadden ze tot onze verrassing nog een pitstop ingelast voor een traktatie in de serre op koffie, thee en chocolademelk.

En toen we eindelijk thuis waren bij J en Y, waren we natuurlijk weer aan een hapje en een pikketanisje toe. Er was van alles genoeg, we hebben met z'n allen dan ook onder vrolijk gekeuvel een tijdje behoorlijk zitten snaaien en pimpelen. En toen na verloop van tijd ook de rijsttafel gedekt was, gingen we, nadat we ons allemaal hadden verplaatst, weer gezellig verder. Al discussiërend over van alles en nog wat, van koetjes, kalfjes en kinderen tot onderwijs en politiek, van hak op de tak zal ik maar zeggen, vloog de tijd voorbij. Gezelligheid kent ook geen tijd, maar rond een uur of halfacht hebben we er toch maar een punt achter gezet, en afscheid van elkaar genomen. J en Y bedankt voor alles, het was gezellig, en bij leven en welzijn zien we elkaar over drie maanden terug bij A en M in Zwolle voor de volgende happening.

Indianen

Van jongs af aan heb ik me middels boeken en films een beeld gevormd van de Noord-Amerikaanse indianen. De boeken over Winnetou en Old Shatterhand in het Wilde Westen van Karl May of Arendsoog en Witte Veder van Johannes Nowee staan me nog helder voor de geest. De gevechten die werden geleverd met woeste Apachen, Comanches, Navajo's of Cheyenne's in diverse westerns met acteurs als John Wayne, Bud Spencer, Clint Eastwood en Terence Hill om er maar enkele te noemen, staan me ook nog aardig bij. Dat de zo opgedane beeldvorming van de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika niet klopte, wist ik natuurlijk allang. Desalniettemin vond ik de tentoonstelling afgelopen vrijdag in De Nieuwe Kerk in Amsterdam over de diverse indianenculturen van vroeger en nu fascinerend.

In de Verenigde Staten schijnen heden ten dage nog meer dan vijfhonderd indianenstammen te leven met een eigen cultuur en taal, veelal beïnvloed door ligging en klimaar. Veel stammen leven als minderheid in reservaten die over het hele land verspreid liggen. De gebruiken en tradities van de indianen waren aan het eind van de negentiende eeuw zo goed als verdwenen door wetgeving, uitbuiting en langdurige onderdrukking door de machthebbers. Dat de Nederlanders zich in dit opzicht bepaald niet onbetuigd hebben gelaten geeft de volgende anekdote wel aan: Indianen 'verkopen' Manhattan. In 1626 schreef de Nederlander Pieter Schaghen, bewindvoerder van de West-Indische Compagnie, een brief aan de Staten-Generaal dat 't'eylant Manhattes' van 'de wilden' was gekocht 'voor de waerde van 60 gulden'. De oorspronkelijke bewoners van Manhattan zagen de overdracht echter niet als verkoop. Indianen waren namelijk niet bekend met het begrip 'privébezit'. Alles werd gedeeld met familie en stamgenoten.
In de huidige tijd werken veel kunstenaars succesvol aan herstel van oude gebruiken en tradities van de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika, waarvan het belang steeds meer wordt onderkend.



Boeiend ook vond ik de Reel Injun documentaire die we daar hebben gezien. De makers van deze documentaire gingen middels intervieuws en verhalen uit de geschiedenis op zoek naar de oorsprong van het stereotiepe beeld van de indiaan in de Hollywood speelfilms.
Een mooie tentoonstelling die daar nog tot half april te zien zal zijn, daarna, las ik, wordt De Nieuwe Kerk in gereedheid gebracht voor een heel ander verhaal, dan wordt prins Willem Alexander daar namelijk tot koning gekroond. 't Ja, dat behoord kennelijk tot één van onze oude gebruiken en tradities. Maar dan wel een traditie, die niet als bij de indianen werd onderdrukt, maar meer één die tot op de dag van heden door de hotemetoten in ons kleine kikkerlandje in stand gehouden wordt. In 't Nieuwe Kafé hebben we de opgedane indrukken maar even laten bezinken.

wandeling

De zon schijnt, zullen we deze dag maar eens met een wandeling beginnen? Goed idee, en zo waren we even later op weg naar Staverden. Een rondje dat we kennen als onze broekzak, maar het blijft trekken. En helemaal als je ondanks de vrieskou het voorjaar nabij voelt.

We hebben de z.g. gele route gelopen, een wandelingetje v.v. kasteel Staverden van ca. 3 km door loofbossen en langs graslanden, akkers, beekjes en witte pauwen. We hebben het rondje deze keer maar weer eens tegen de wijzers van de klok in gelopen. Na het z.g. bezoekerscentrum te zijn gepasseerd, liepen we door een stukje loofbos het licht van het open landschap weer tegemoet. De akkers en weilanden aan beide zijden van het zandpad waren vergeven van de molshopen. Dat moet haast wel komen doordat op deze tot het oude cultuurlandschap behorende akkers geen kunstmest en bestrijdingsmiddelen worden gebruikt. De overvloed aan regenwormen, insectenlarven en naaktslakken die daardoor ontstaat, moet gezien het kolossale aantal mollen wel een waar paradijs voor ze zijn. Maar gezien de hoeveelheid pootafdrukken in het zandpad is landgoed Staverden kennelijk voor meer dieren een paradijs. Het barst hier zo te zien van de everzwijnen, herten en reeën, en gezien de massa's keutels naast het zandpad van hazen en/of konijnen komen die hier ook in respectabele aantallen voor.

Even voorbij Hoeve 'Oldhof', een fraaie boerderij links van het pad uit 1880, wandelden we weer een beetje een loofbos in. De prachtige doorkijkjes naar de lager gelegen weilanden links en rechts van het pad, accentueren we even verder met een kiekje door de cirkelvormige ornamentering op een boeren hekwerk. Op zoek naar enige vorm van leven, hebben we op het bruggetje over de snel stromende Staverdense Beek een poosje in het water staan turen. We hebben niets gezien, maar er moet leven inzitten, want de IJsvogel komt hier ook voor en nestelt hier in de steile oevers. Een stukje verderop bij de Molenbeek (een aftakking van de Staverdense Beek) liepen we linksaf het parallelle pad op richting kasteel Staverden. De gedeeltelijk kaarsrechte Molenbeek is ooit aangelegd om de watermolen en de gracht nabij het kasteel van water te voorzien. De inmiddels eeuwen oude beek en de houtwal vormen samen met het paralelle pad een prachtig geheel als grens tussen het open en het lommerrijke landschap. Nabij de verderop gelegen vijver, die als reservoir dient voor de watermolen, staken we de Molenbeek over, en stonden we even later een poosje bij de witte pauwen te kijken, die hier volgens Bartjes al eeuwen worden gehouden voor de pauwenveren op de helm of hoed van hotemetoten als de Hertog van Gelre en de Commissaris van de Koningin van Gelderland. In de Brasserie op het landgoed probeerden we een kopje koffie te bemachtigen, maar daar waren ze helaas nog gesloten. Jammer, die houden we straks thuis dan maar tegoed, even later waren we op weg. Einde van een leuke ochtendwandeling in een prachtig gebied dat zich steeds weer verrassend anders toont, hoe vaak we er ook komen.

Samen & Alleen

Zeer waarschijnlijk in het kader van Nederland-Ruslandjaar 2013, heeft het Drents Museum in Assen een Russische expositie ingericht, bestaande uit de thema's De Sovjet Mythe - Socialistisch Realisme 1932-1960 en Samen en Alleen - Leven in Rusland van 1900 tot nu. De Russische geschiedenis van de vorige eeuw wordt in de tentoonstelling middels het werk van belangrijke kunstenaars als Alexander Dejneka, Alexander Samochvalov, Isaak Brodskij, Arkadi Plastov, Kazimir Malevitsj en anderen in een breed maatschappelijk spectrum belicht. Met hun veelal uit de kluiten gewassen kunstwerken, hebben de kunstenaars a.h.w. een moderne mythologie gecreëerd die de Sovjet maatschappij verheerlijkte. De in deze totalitaire staat ontstane kunstwerken, die vaak in opdracht van de staat werden gemaakt, waren doorgaans bestemd voor grote publieke ruimtes, zoals kantoren, fabrieken, kazernes en diverse andere overheidsgebouwen.

'De onweersbui is overgetrokken' 1960-1961 van V. Zagonek.

'Kolchozenboerin' 1935 van A. Dejneka.

Propagandakunst dus, die moest voldoen aan de door de Sovjetmaatschappij gewenste schoonheidsidealen. Kunst die in het algemeen minder veelzijdig en kritisch is, dan kunst die in een vrijere samenleving ontstaat. Opvallend echter is, dat de in Assen tentoongestelde werken, binnen de gestelde kaders evengoed een grote verscheidenheid laat zien in met name de schilderkunstige methoden, de artisticiteit zal ik maar zeggen. De verschillende kunstwerken geven als zodanig een duidelijk en genuanceerd beeld van niet alleen de Russische samenleving in de vorige eeuw, maar ook van de individuele Rus destijds.

'Kinderen' 1957-1960 van Aleksej en Petrovitsj Tkatsjev.

'Op vredige velden' 1950 van Andrej Mylnikov.

Een prachtige tentoonstelling in een prachtig museum! We hadden de nieuwe ondergrondse uitbreiding van het Drents Museum al eerder gezien (zie m'n stukje 'De Gouden Eeuw van China' van 4 december 2011) maar evengoed werd ik gisteren toch weer verrast door de dynamiek en de magnifieke lichtval in dit mooie museum, dat een paar jaar geleden is gebouwd naar een ontwerp van de Amsterdamse architect Erick van Egeraat (1956).

toeren

De chauffeur van de regiotaxi waarmee M gekomen was kwam uit Wapenveld en woonde in het huis aan de Klapperdijk, waar ze bijna negentig jaar geleden geboren was! Jeetje, wat een toeval, dan hadden jullie onderweg zeker wel gesprekstof, ja dat hadden ze zeker. Het huis gebouwd in de beginjaren van de vorige eeuw is sindsdien menig maal verbouwd, maar omdat met name voorgevel en dakvorm zo prominent intact zijn gebleven, oogt het nog als vroeger.

Nadat we hadden bijgepraat en genoeg hadden van de koffie, appeltaart, drankjes, hapjes en filmpjes van vroeger, stelden we M voor om een eindje te gaan toeren. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, daar heeft M altijd wel zin in. Leuk, dan kom ik nog eens ergens is haar standaard reactie. Maar alvorens de deur uit te gaan hebben we M toch eerst nog even onze vorderingen in de fluitkunst laten horen. Gezien haar reactie op onze muzikale aspiraties weet ik eigenlijk niet goed of ze het nou wel of niet mooi gevonden heeft. Enfin dat horen we nog wel eens, we gaan eerst een eindje toeren.

Om te beginnen heb ik haar even de plek van mijn nieuwste project laten zien. Een verbouwings- en uitbreidingsplan voor een dierenopvangcentrum midden in het bos. Behalve dat mensen daar hun huisdier tijdens vakanties tegen betaling kunnen achterlaten, worden daar jaarlijks ook honderden dakloze honden en katten opgevangen. Zwerfdieren, dieren die zijn achtergelaten of dieren waarvan mensen afstand hebben gedaan omdat ze er niet meer voor kunnen zorgen om wat voor reden dan ook. De dieren worden daar goed verzorgd, het loopt zo goed dat ze zelfs moeten uitbreiden.

Vervolgens zijn we even langs 'Het Roode Koper' gereden. Een plek waar we samen met M de afgelopen decennia leuke herinneringen aan overgehouden hebben. 'Het Roode Koper' is een landgoed in het Leuvenumsebos dat in 1912 is gesticht als buitenverblijf door graaf Van Limburg-Stirum. Later werd het 2700 hectare grote landgoed, waar 'Het Roode Koper' een onderdeel van is, gekocht door de 'Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten'. En in 1947 werden de opstallen van 'Het Roode Koper' verkocht aan een familie, die er tot op de dag van heden een horecabestemming aan gaf.
Over het ontstaan van 'Het Roode Koper' gaat de sage van de molenaar. Meer dan honderd jaar geleden draaiden aan de Leuvenumsche Beek nog verscheidene watermolens die oude lompen tot papier verwerkten. Een van de molenaars liep alle lompen na op koperen knopen. Hij spaarde net zolang tot hij er een grote kist mee kon vullen. De molenaar zag kans de knopen voor een flink bedrag te verhandelen en van dat geld liet hij een huisje met de naam 'Het Roode Koper' bouwen.

Via 'De Zwarte Boer' reden we naar Staverden, een plek waar we in het verleden ook aardig wat aangename uurtjes met M hebben doorgebracht. Kasteel Staveren behoorde tot de oudste bezittingen van de Gelderse graven (sedert 1339 hertogen), die er waarschijnlijk al in de 12de eeuw een hof hadden. In 1299 verkreeg graaf Reinald I van de keizer toestemming Staverden tot een stad te maken, maar een stedelijke ontwikkeling heeft nooit plaatsgevonden. Kasteel Staverden bleef een hof, die sinds 1400 door de Gelderse hertogen in leen werd uitgegeven onder de verplichting witte pauwen te houden en pauwenveren te leveren voor de helm van de hertog. De oude traditie van de witte pauwen werd door vader en zoon s' Jacob in ere hersteld. De pauwenveren worden nu jaarlijks aangeboden aan de commissaris van de koningin in Gelderland.

Voor een kopje thee en een plak droge, maar smakelijke cake, zijn we een eindje verderop gereden naar restaurant-theehuis Uddelermeer. Het Uddelermeer, dat 17 meter diep schijnt te zijn, vormt de bron van de Hierdensche Beek, het is waarschijnlijk ontstaan als een z.g. pingoruine of ijskernheuvel. In het geval van het Uddelmeer gebeurde dit tijdens het Saalien, een van de laatste ijstijden. Na het smelten van de ijskern bleef alleen het gat over, dat het huidige Uddelermeer vormt. Na de thee konden de dames het niet laten om even 't Winkeltje binnen te wippen. Een piepklein, maar volgens mij peperduur kledingboetiekje dat onder hetzelfde dak is gevestigd als het restaurant-theehuis. In afwachting tot ze waren uitgekeken op al het moois ben ik maar vast in m'n auto gaan zitten, kopen zouden ze daar volgens mij vast niet doen. Lang heb ik niet hoeven wachten, inderdaad kwamen ze even later met lege handen aan schuifelen en kwamen ze weer gezellig bij me zitten in de reiskoets, verder maar weer.

Via het meer dan honderd jaar oude hotel 'Oranjeoord' en het prachtige monumentendorp Hoog Soeren, volgens Bartjes het hoogste punt van de Veluwe, zijn we vervolgens door een eindeloos boslandschap naar Radio Kootwijk gereden. Daar in het hart van de Veluwe, hebben we even een blik geworpen op het zendstation dat in de jaren twintig van de vorige eeuw werd gebouwd voor radiotelegrafisch contact met toenmalig Nederlands-Indië. Het imposante gebouw, dat het midden houdt tussen een tempel en een sfinx, contrasteert prachtig met de lege, woeste omgeving. Het liep inmiddels tegen vijven, zo'n moment van de dag dat het prachtige licht in deze tijd van het jaar me altijd zo blij en verwachtingsvol kan stemmen. Daarom op naar 'De Keet van Heerde' waar we een tafeltje voor drie besproken hadden. Apeldoorn, Vaassen, Emst en Epe lagen snel achter ons, en tegen schemerdonker zaten we met een heerlijk pikketanisje aan de leestafel van 'De Keet van Heerde' de menukaart te bestuderen.

Een grote eter is M niet meer, ook nooit geweest overigens, maar de porties die ze nu nam waren wel erg klein. Maar het had haar, net als ons trouwens, goed gesmaakt en dat is mooi. Buiten was er inmiddels een dik pak sneeuw bij gevallen, en om de haverklap zag ik de zwaailichten van een strooiwagen voorbij komen. We moeten straks nog naar huis, als dat maar goed gaat.
Maar het ging goed, heel voorzichtig zijn we via Wezep, waar we M rond acht uur bij haar thuis hebben afgezet, over de A28 naar Harderwijk gereden. Einde van een leuk winters toertochtje.

Vrijheid

Augusto Pinochet, de op 10 december 2006 op 91 jarige leeftijd overleden Chileense ex generaal, kwam gesteund door de Amerikaanse CIA in 1973 middels een staatsgreep aan de macht. Daarbij kwam de socialistische president Salvador Allende om het leven, naar verluid door zelfmoord. Pinochet voerde tot aan 1990 een omstreden dictatoriaal bewind in Chili. Maar onder toenemende internationale druk gaf hij eind jaren tachtig het democratiseringsproces in het land z.g. een kans, en liet hij zowaar een referendum organiseren, waarbij je 'ja' of 'nee' kon kiezen voor zijn regering. Pinochet en zijn vazallen gingen er sowieso vanuit dat het een ja zou worden, en zo niet dan konden ze de uitslag middels hun goed geoliede pressiemachine wel in hun voordeel manipuleren. Voor hun stond de uitkomst dus bij voorbaat al vast. Maar dat pakte toch even anders uit. Gistermiddag hebben we in theater film cafe 'De Lieve Vrouw' in Amersfoort in de film 'No' gezien hoe de Chilenen destijds met hun 'nee' tegen Pinochet en de zijnen, de democratie hebben heroverd.

Generaal Pinochet had tijdens zijn bloedige dictatuur niet alleen ellende gebracht maar ook relatieve welvaart. Daardoor leek het of in 1988 de Chileense bevolking een beetje in slaap was gesust. Maar dat was schijn zoals achteraf bleek, toen ook de oppositie zendtijd op televisie kreeg om haar kant van de zaak te bepleiten. Een mooie etalage, maar wat moest erin? Maar Rene Saavedra (gespeeld door de Mexicaanse acteur Gael Garcia Bernal, 1978), een succesvolle reclamejongen en zoon van een gevluchte activist, wist er wel raad mee.

Met enige tegenzin liet hij zich betrekken bij de `Nee´ campagne, en trapte vervolgens met zijn aanpak al snel op legio harten en tenen. Na jaren van onderdrukking wilden de slachtoffers van Pinochets bewind niets liever dan ruchtbaarheid geven aan diens wandaden. Begrijpelijk, maar Rene Saavedra bleef er op hameren dat ze met die boodschap waarschijnlijk maar weinig stemmers voor zich zouden winnen. Verkoop geluk, en geen oud zeer, was zijn credo. Hij wilde vrijheid aan de man brengen alsof het een hippe frisdrank was. Zijn omstreden aanpak bleek succesvol, maar dwong de tegenstander, de ja stemmers dus, tot ouderwetse intimidatiepraktijken. En ook zetten ze met behulp van René’s baas een net zo commercieel geïnspireerd tegenoffensief in. De strijd die volgde en de heimelijke machinaties van de machthebbers maakte, dat ik tijdens het bijna 2 uur durende drama van de Chileense regisseur Pablo Larrain Matte (1976) van spanning en ontroering vaak op het puntje van m'n stoel zat!

The Magic Flute

De meeste fluitpartijtjes bij 'Hodgepodge' speel ik met m'n Tin Whistletjes in de toonsoort D, F of G. Sommige ballads lenen zich echter beter voor de specifieke klank van de Low Whistle, de grotere variant van de Tin Whistle waarmee je een octaaf lager kan spelen. Maar ja, fluiten zat, maar een Low Whistle had ik nog niet, en die hoorde er eigenlijk wel bij. Eerst maar eens verdiept in de vele verschillende merken, soorten en prijzen. Koop ik een houten, metalen of kunststoffen fluit, en in welke toonsoort dan. Hout viel gelijk al af, metaal of kunststof dus, en ook de toonsoort had ik vrij snel bepaald. Bleef over de klankkleur en de prijs, wat had ik er voor over en wilde ik een tuneable (stembare) of niet. Ook daar was ik vrij snel uit, mijn keus was gevallen op een metalen tuneable Chieftain V3, Low D, kosten ca. €. 255,-. Er zijn niet zoveel muziekzaken in Nederland waar je dit soort fluiten direct kan kopen. Maar op internet ontdekte ik een zaakje in Groningen en Bergen op Zoom die ze in voorraad had.

Toen ik m'n keuze aan de jongens van de band uit de doeken deed, vroegen ze zich hardop af waarom ik niet twee of drie fluiten voor om en nabij dezelfde prijs aanschafte. Voor €. 95,- heb je heus een goeie tuneable kunststoffen fluit, voor een paar tientjes meer heb je dan een Low Whistle D, F en G! Vertwijfeling natuurlijk, temeer ik eerder ook van J al soort gelijk commentaar had moeten verwerken. Moeilijk allemaal, maar na een nachtje slapen, heb ik m'n bakens toch maar verzet. In Bergen op Zoom heb ik zaterdag om te beginnen een prachtige kunststoffen Susato Kildare Low D gekocht. Nu nog wel even de z.g. piper's grip onder de knie zien te krijgen vanwege de grote vingerzetting van dit soort fluiten.



Toen ik thuis kwam met m'n mooie nieuwe fluitje lag er een bekeuring van €. 225,- op de mat. Een beetje te hard gereden op de A1 bij Muiden. Verdorie, daar had ik toch bijna een tuneable Chieftain V3 voor kunnen kopen!

Sperwer

Het duurde even voor de opgewonden sfeer in de tuin tot me doordrong, vooral het hevige gekwetter van de eksters was erg opvallend. Mijn hart sloeg over, toen ik vanachter m'n p.c. zag wat er aan de andere kant van het glas aan de hand was. Op het muurtje van de vijver, amper zes meter van mij vandaan, deed een sperwer met een mus in d'r klauwen hevig haar best de duikvluchten van de eksters te pareren. Het was een vrouwtje zo te zien, want mannetjes zijn beduidend kleiner. Met opgeheven kop volgde ze met felle ogen de duikvluchten op haar van een stel opgewonden eksters. Bang het tafereel met mijn bewegingen te verstoren probeerde ik uiterst voorzichtig m'n mobieltje in stelling te brengen. Maar ze was me voor, met de mus in haar klauw vloog ze een eind verderop de tuin in, waar ze als een razende roeland haar prooi begon kaal te plukken. Foto's maken met een mobieltje van deze afstand had geen zin, maar kijken natuurlijk wel. Gauw m'n verrekijker, die ik redelijk bij de hand had liggen, gepakt. Toen ik de kijker echter voor m'n ogen in stelling had gebracht, zag ik de sperwer nog net met prooi en al het beeld uit vliegen, jammer!

Practice makes perfect

'Hodgepodge' in de bocht, om beter te leren en te presteren hebben we allemaal een digitaal recordertje aangeschaft! De Tascam DR-07 MKII, een handig, slim en makkelijk bedienbaar apparaatje waarmee eigen en andermans muzikale verrichtingen in onze band makkelijk zijn te traceren en te analyseren. Maar als zo vaak met dit soort dingen, is het ook nu weer makkelijker gezegd dan gedaan. Het ding kan zoveel meer dan nodig is, dat je makkelijk verdwaald in het menu. Even een paar onachtzame momentjes, en je bent het spoor bijster en doe je vervolgens maar wat. Een beetje teveel van het goeie, althans voor mij. Opnemen, opslaan en al of niet vertraagd of versneld kunnen afluisteren is voor mij genoeg. Het komt goed, daar ben ik wel zeker van, overdrijven is ook een kunst. Maar voorlopig moet ik naar mijn gevoel behalve in Irish ballads & folk music, teveel tijd steken in de ontdekking van m'n Tascammetje. En dat had ik, gezien de gebruiksvriendelijke verhalen die over dit apparaatje de ronde doen, eigenlijk niet verwacht!

reddingboot

In 'De Reddingboot' een uitgave van de KNRM die ik als donateur vier keer per jaar krijg toegezonden, werd in het recente januarinummer de boot van de toekomst gepresenteerd. De NH 1816-klasse, genoemd naar verzekeraar de Noordhollandsche van 1816, wiens goededoelenstichting de aanschaf van een nieuw type reddingboot financiert. Het duurt nog even voor hij te water gaat, maar bij Damen Shipyards in Gorinchem zijn ze j.l. december met de bouw begonnen. En in oktober a.s. staat de eerste proefvaart van het nieuwe paradepaardje van de KNRM gepland. Ik zie er naar uit.

Reddingsboten hebben me altijd al geboeid, de spannende reddingsverhalen die ik vroeger las van Klaas Toxopeus (1904-1981) die tot 1964 schipper was op de 'Insulinde' hebben daar zeker aan bijgedragen. In welke haven ik ook kwam, als het een KNRM station was ging ik altijd even kijken wat er lag. In Hindeloopen, waar we vaak lagen, was mijn favoriete ligplaats in de Hylperhaven pal naast de 'Alida' een reddingboot van de Valentijn klasse, in 1995 gebouwd op de scheepswerf Habbeké in Volendam. De boot die een bemanning heeft van 4 personen weegt 8 ton en is 10,60 x 4,10 x 0,75 meter, en met een motorvermogen van 2 x 450 pk heeft ze een max. snelheid van 34 knopen. Maar dit terzijde, de nieuwe NH 1816 komt in de plaats voor reddingboten van de Arie Visserklasse, de huidige zware jongens van de KNRM op de Noordzee, die één voor één zullen worden vervangen.

De Arie Visserklasse heeft een romp die lijkt op een grote surfplank met een ronde kop. De NH 1816 heeft een scherpe romp en een bijlvormige boeg. Een rompvorm die zorgt dat de boot minder zware klappen maakt op het water dan de Arie Visser. De NH 1816 snijdt beter door het water en de G-krachten worden rond de 45 % minder. Verder accelereert de NH 1816 beter, waardoor hij wendbaarder is als je brekers wilt ontwijken op ruwe zee. Door de constructie van de boot, het kunststof stuurhuis is akoestisch ontkoppeld van de aluminium romp, heeft de bemanning minder last van trillingen en lawaai. De 90 decibel aan herrie van de Arie Visser wordt daardoor terug geschroefd tot max. 75 decibel, waardoor de bemanning weer zonder headset met elkaar kan communiceren, wat minder vermoeiend is.

Het ontwerp van de NH 1816 is door Damen Shipyards ontwikkeld in samenwerking met KNRM, architect De Vries Lentsch en de TU Delft. Internationaal hebben de beoogde kwaliteiten van deze boot al aandacht getrokken. Het ziet er haast naar uit dat de KNRM met haar keuze in het wereldwijde reddindswezen een voortrekkersrol vervuld.

finish VG

Dit is voorlopig mijn laatste stukje over de Vendée Globe. Over de zwaarste solozeilwedstrijd ter wereld, heb ik het j.l. 24 december en 16 januari ook al gehad, zie resp. mijn stukjes 'wedstrijdje' en 'doldrums'. Gistermiddag om 15:19 uur CET (Centrale Europese Tijd) ging schipper François Gabart in zijn boot MACIF als eerste in Sables d'Olonne over de finishlijn, zie onderstaand filmpje.



De winnaar van de Vendée Globe 2012-2013 zeilde met zijn 60 voets monohull in een recordtijd van 78 dagen, 2 uur, 16 minuten en 40 seconden rond de wereld. Gabart legde met een gemiddelde snelheid van 15.3 knopen 28.646,55 Nm (nautical mile) af (53.053,41 km), terwijl de kortste theoretische route 24.393,41 Nm lang is. Een verbetering van het record van Michel Desjoyeaux (2008-2009) met 6 dagen en 53 minuten, die destijds 28303,2 Nm heeft afgelegd. (zie mijn stukje 'VendéeGlobe' van 13 februari 2009).

De uren voor de finish viel de wind voor de Franse westkust compleet weg, zodat Gabart de 77 dagen overschreed en de IMOCA 60 MACIF op een nog behoorlijke deining maar zeer langzaam naar en over de lijn gleed. François Gabart, de 29 jarige solo zeiler schijnt het zeilen als zoon van vertrekkers met de paplepel ingegoten te hebben gekregen. Maar hij zal naar alle waarschijnlijkheid in zijn kindertijd ook gewoon begonnen zijn met een optimistje o.i.d. De werktuigbouwkundig ingenieur van nu en vader van een zoontje van één jaar, wist zijn naaste concurrent Armel Le Cléac’h (Banque Populaire) tot het laatste toe nog zo’n 60 mijl voor te blijven. De overwinning van deze vierjaarlijkse race met in zeilkringen het hoogste aanzien, schijnt Gabart €. 160.000 te hebben opgeleverd, niet verkeerd lijkt me. De aankomst trok tienduizenden bezoekers, waarschijnlijk meer dan welke zeilwedstrijd ook. Onderstaand filmpje geeft wat dat betreft een aardige indruk van het zeilenthousiasme van de Fransen.

traditie

Mooie tradities moet je in ere houden, lijkt me. Herenleed, zoals we in ons clubje de periodieke bijeenkomst noemen, is zo'n mooie traditie die we al sinds eind 1982 met alle plezier in stand houden. Woensdagmiddag j.l. rond vijf uur troffen we elkaar dan ook weer eens in Amsterdam op de Noordermarkt, in ons sfeervolle stamcafé Hegeraad. In de huiskamer, zoals we vaak tegen elkaar zeggen. Door de ziekte van één van ons waren we hier deze keer niet compleet. We hopen maar dat E er de volgende keer weer bij kan zijn, want het is niet zomaar een griepje o.i.d. wat hij heeft. Enfin we zullen het wel horen, want we gaan straks aan de Van der Palmkade bij hem thuis even op ziekenbezoek. Wat dat betreft doen we onze naam dus wel eer aan.

Het mooie van café Hegeraad is, dat het daar zo lekker stil is. Muziek wordt daar niet gedraaid. Je kan daar een goed gesprek hebben met elkaar, maar ook lekker ouwehoeren of een krant lezen zonder takkeherrie aan je kop. Prima sfeertje! Maar goed, na een paar drankjes daar waren we wel weer bij gepraat. Maar alvorens ergens te gaan eten, hebben we dus aan de Van der Palmkade wel eerst onze patiënt een hart onder de riem proberen te steken. In hoeverre dat is gelukt zullen we mogelijk nog wel eens te horen krijgen. E was in ieder geval op dat moment blij met ons bezoekje.

In Caramba, een prima Mexicaans eetcafé aan de Lindengracht, hebben we daarna de avond met z'n vieren verder doorgebracht. Rond middernacht was ik weer thuis. Maar het mooie is, dat we over ca. drie maanden, dan is het gelukkig weer lente, bij leven en welzijn weer een Herenleedje hebben. Hopenlijk zijn we dan ook weer compleet!

de onaantastbaren

Intouchables is een Franse film van het regisseursduo Olivier Nakache en Éric Toledano die reeds in november 2011 z'n première beleefde. Vele miljoenen bioscoop bezoekers hebben de film sindsdien gezien. Gisteravond hebben wij Intouchables gezien in theater film cafe De Lieve Vrouw in Amersfoort. Het was te merken dat Intouchables al een tijdje meedraaid, aanvankelijk zaten we met z'n tweetjes in de zaal, later, de film was al begonnen, kwamen er nog drie mensen bij zitten.

Intouchables (onaantastbaren) vertelt het verhaal van de steenrijke, maar vanaf zijn nek verlamde Philippe (gespeeld door François Cluzet) die een vriendschap opbouwt met zijn uit de banlieue afkomstige verzorger Driss (gespeeld door Omar Sy). De film is gebaseerd op het autobiografische boek Le Second Souffle van Philippe Pozzo di Borgo.
Tussen de gehandicapte aristocratische Philippe en Driss, een jonge ex-delinquent uit de banlieue van Parijs, ontstaat een bijzondere vriendschap. In het begin van de film zie je Driss aan het stuur van een Maserati Quattroporte, met naast hem Philippe. Driss rijdt op volle snelheid door Parijs en wordt tenslotte tegengehouden door de politie. Door een truc is het duo de agenten echter te slim af en kunnen ze uiteindelijk weer verder rijden. Na dit moment manifesteert de film zich als één grote flashback die laat zien hoe de twee hoofdpersonen elkaar hebben leren kennen, en waarderen. Ik heb gelezen dat de film in Frankrijk in 2011 de meest bekeken film was, en dat ze inmiddels in de top 3 van meest bezochte films in 2012 staat met 19 miljoen bezoekers en met een opbrengst van 398.834.000 dollar wereldwijd.

Het aardige is ook, dat Intouchables niet helemaal verzonnen is. De Parijse zakenman Philippe Pozzo di Borgo raakte na een parapente ongeluk ernstig verlamd. Zijn verzorger, de jonge immigrant Abdel Yasmin Sellou, werd een van zijn beste vrienden. In de film nemen Cluzet en Sy hun plaats in, en zij doen dat fantastisch. Het is een eenvoudig feel good-verhaal en het slot is een beetje zoet, maar de chemie tussen die twee is onweerstaanbaar. Cluzet, niet gehinderd door het feit dat hij alleen met zijn hoofd mag acteren, en Sy, die helemaal nergens door gehinderd is.

Een prachtige film die ons vrolijk maakte. Na afloop hebben we in naast gelegen bistro 't Kannetje dan ook een heerlijk visje gegeten.

Tuinvogeltelling

Tuinvogeltelweekend, ik heb een halfuurtje uit het raam naar m'n tuintje zitten staren. Ik zag een vink, een koolmees, een ekster en een ufo en verder heel veel huismussen. Echt een grote groep of zwerm moet ik misschien zeggen, het was één en al getjielp wat ik hoorde. En ze woonden zo te zien allemaal in de hoge coniferenhaag. Het ene moment hoorde ik ze alleen maar in het binnenste van de haag, het andere moment zag ik ze te voorschijn komen en vlogen ze als één wolk een rondje om de haag of daalden ze af naar maaiveldniveau, om daar gezellig met z'n allen tussen de dode bladeren en plantenresten een kostje bij elkaar te scharrelen. Mussen, ik vind het gezellige vogels, straatjongens zijn het. Ik ben blij dat ik in een huis woon, waar ze in het voorjaar nog massaal onder de pannen kunnen nestelen!
Ik geloof overigens dat ik ook nog enkele heggemussen heb gezien, maar helemaal zeker ben ik daar niet van.
De mus is een zangvogel die met z'n eenvoudige getjielp de dichter Jan Hanlo (1912-1969) in 1949 geïnspireerd heeft tot het maken van het gedicht 'De Mus' dat inhoudelijk simpelweg bestaat uit 20 keer het woordje tjielp en 1 keer etc. (Bekijk in dit verband eens via mijn Blogarchief het filmpje De Mus (the original) in mijn stukje 'Boekenweek' van 13 maart 2009). Het is niet anders, elk vogeltje zingt nou eenmaal zoals het gebekt is. Ik kwam trouwens op het net een knorrige gast tegen, die kennelijk droomde dat ie net zo mooi kon zingen als een mus!

Gedicht 'De Mus' van Jan Hanlo op gevel Nieuwe Rijn 107 in Leiden.

doldrums

Posities VendéeGlobe race op woensdag 16 januari '13 rond 12.00 uur.

Een eigen zeilboot heb ik jammer genoeg niet meer, maar virtueel zeil ik tegenwoordig nog dagelijks. Ik volg de VendéeGlobe, een solo non-stop zeilwedstrijd rond de wereld (zie ook mijn stukje 'zeilwedstrijdje' van j.l. 24 december) elke dag via www.vendeeglobe.org. Leuk, maar vooral ook spannend, met name de race tussen de koploper en de nummer twee. Die zitten elkaar al sinds de start in de Bretonse plaats Les Sables d'Olonne op 10 november j.l. dicht op de huid. Alhoewel er momenteel een gat van rond 200nm tussen de nummers één en twee zit, kan dat in de Intertropical Convergentie Zone, de windluwe zone rond de evenaar, die door zeilers de doldrums wordt genoemd zo weer teniet gedaan worden. De koploper heeft de doldrums reeds bereikt, ben benieuwd! In ieder geval is de strijd met nog ca. 3000nm voor de boeg absoluut nog niet beslist.

In welke hoek zal de wind ons straks brengen?

Wat ik trouwens ook aardig vond is dat ik gisteren door een zeilmaatje werd gebeld. Of ik misschien niet weer eens zin had, om ergens in april a.s. met hem naar de overkant te zeilen. Afhankelijk van de wind de River Orwell op naar Woolverstone of Ipswich of naar Lowestoft of Great Yarmouth. Een zeiltochtje heen en terug vanaf IJmuiden van om en nabij 270nm. Dat staat uiteraard in geen enkel opzicht in verhouding met wat die gasten in de VendéeGlobe presteren, maar het is zeker zo leuk!

Daar heb je het al! Toen ik gisteravond bovenstaand stukje over de VendéeGlobe schreef, zat er nog een gat van rond de 200nm tussen beide koplopers. Nu, amper driekwart etmaal later, is dat gat al meer dan gehalveerd. François Gabart, de nummer één in MACIF heeft op 03º55'33"N/28º03'54"W op een koers van 20º nog een kruissnelheid van 9,9kts (nm), terwijl Armel Le Cléac'h, de nummer twee in Banque Populaire op 01º07'1"N/28º13'15"W op een koers van 25º nog een snelheid heeft van 15,2kts (nm). Die komt dus snel naderbij, maar goed die valt straks uiteraard ook terug in snelheid, terwijl die van nummer één geleidelijk aan weer gaat oplopen. Maar voor het zover is, blijft de vraag hoe dicht ze elkaar dan genaderd zullen zijn. Hoe dan ook, het is en blijft tot aan de finish in Les Sables d'Olonne spannend!

birthday celebration

Ik moet zeggen dat het vriendelijke verzoek van H en C, dat ik op dinsdag 6 november j.l. in mijn mailbox aantrof, om 9 en 10 januari a.s. vrij te houden, me wel enigszins verraste. H, die binnenkort Abraham ging zien, wilde dat heuglijke feit graag samen met ons en vele anderen vieren met o.a. een diner, overnachting en ontbijt in een mooi hotel aan het IJ. Leuk zo'n verjaardagviering zoals hij dat zelf noemden, tegen zo'n uitnodiging zeg je natuurlijk geen nee. Afgelopen woensdag was het zover en melden we ons rond een uur of half vijf aan de balie van het Amsterdamse Mövenpick, een vier sterrenhotel aan de Piet Heinkade met een prachtig uitzicht over het IJ!

Daar troffen we in de loop van de namiddag ook de andere gasten aan de bar. Een aantal van hun hadden de uitgebreide aanbevelingen van H en C, om eens even lekker te gaan stappen in de stad ter harte genomen, en er een dagje van gemaakt. Ze waren de stad in geweest of hadden een museum bezocht. Hoe dan ook, de stemming zat er al aardig in. En toen we met z'n allen ons plekje in het 'Silk Road Restaurant' op de 2e etage gevonden hadden, kon de avond niet meer stuk. Het diner, verluchtigt met een enkele toespraak en een duet van zangduo, broer en schoonzus J en I, was een feest. Alleen jammer dat zus W plotseling kramp in de benen kreeg dat zich tamelijk heftig manifesteerde. (Maar een goede nachtrust heeft kennelijk wonderen gedaan, ik heb er tenminste niet veel meer over gehoord). Na een kleine wandeling hebben we ons in de bar op de begane grond nog tot in de kleine uurtjes vermaakt. Vanuit mijn kamer op tien hoog heb ik daarna nog een tijdje over de stad en het IJ zitten staren, naar alle lichtjes die de rust in de nachtelijke stad a.h.w. accentueerde.

Na het ontbijt de andere morgen volgde de grote uittocht en ging een ieder zijns weegs. Met een aantal hadden we afgesproken naar de expositie Vincent & Impressionisme te gaan in de Hermitage. Aldus geschiedde, de één ging met openbaar vervoer de binnenstad in, de ander met eigen vervoer. Hoe dan ook rond een uur of elf troffen we elkaar op de koffie in het restaurant van de 'Hermitage' aan de Amstel. De tocht daarna door het museum was ondanks de grote drukte boeiend. Mooi dat we Vincent van Gogh kunnen blijven zien in museum de Hermitage tijdens de 7 maande durende renovatie van het Van Gogh Museum. De meeste werken van hem hadden we al vaker gezien, maar nooit in een expositie samen met impressionisten als o.a. Monet, Pissarro, Renoir, Cézanne en Gauguin. Prachtig!

Na de lunch in het nabij gelegen eetcafé 'De Blauwbrug' gingen A en W huiswaarts en wij naar een tentoonstelling van Oskar Fischinger (1900-1967) in het EYE. Eén van de meest bekende filmkunstenaars uit de 1e helft van de 20e eeuw. Samen met H, C, J en A hebben we daar verder de film 'Like Someone In Love' van de Iraanse meestercineast Abbas Kiarostami (Teheran 1940) gezien. Een film over min of meer complexe relaties in Tokio. Om haar studie te bekostigen, werkt hoofdrolspeelster Akiko bij in de prostitutie. Als ze op zekere dag een merkwaardige klant treft, groeit er een bijzondere relatie tussen de twee. Alles is reflectie, je leert mensen nooit helemaal kennen en je moet niet alles willen weten, zegt cineast Kiarostami. Dat je dat uiteindelijk van de personages in de film toch zou willen, is misschien wel de grootste verdienste van 'Like Someone In Love'. Ik vond het zonder meer een stijlvolle film over een langzaam menselijk verhaal, met mooi camerawerk en goed acteerwerk. Toch kon de film mij niet tot het einde toe boeien, ik heb mooiere filmervaringen gehad.



We hebben er tenslotte nog even over nagepraat tijdens een hapje in het nabij gelegen Eetcafé 'De Pont'.

Familieconcert

We zaten d'r mooi bij gisteravond op rij twaalf. Stoel 1, 3, 5 enz. t/m 15, acht stoelen op rij, wij en onze kleinkinderen, in leeftijd variërend van tien tot zestien jaar. Vol overgave luisterend naar een mooi familieconcert in de grote zaal van 'Schouwburg Almere' met de muzikale broertjes Jussen en het Gelders Orkest o.l.v. dirigent Bas Wiegers. De jonge in de wereld van klassieke muziek furore makende pianisten Arthur Jussen (16) en Lucas Jussen (19) hebben ons daar o.a. met een uitvoering van Poulencs Dubbelconcert eens even goed laten horen, hoe ondeugend en vrolijk muziek kan zijn!

Maar voor het zover was, hebben we in 'Grand Café Le Baron' aan de Grote Markt in het stadshart natuurlijk wel eerst een gezellig hapje gegeten. Met stokbrood, pesto en een drankje vooraf, ging de zalm, slibtong, kip of spareribs er daarna in als koek. De wandeling door het nog (kerst)feestelijk verlichte stadshart van Almere was prachtig, het was gezellig druk. De schouwburg van Almere aan de Esplanade kon niet missen. Sinds het afgelopen voorjaar staat de naam met grote letters hoog op de gevel van de reeds in 2006 opgeleverde schouwburg. De Japanse architecten Kazuyo Sejima en Ryue Nishizawavan van bureau SANAA hadden namelijk bedongen dat het aanzien van de gevel de eerste vijf jaar niet veranderd mocht worden. (zie ook mijn stukje 'Stadshart Almere' van 6 november 2006)

Zoals gezegd het concert was prachtig. Een ergerlijk dissonantje vond ik echter het tenenkrommende koppel wat de verschillende stukken aankondigde en ook nog eens de broertjes Jussen kort intervieuwde. Ze voerden een soort van spreekstalmeesterachtige act op die in een circus nog tot een fluit protest zou hebben geleidt, laat staan in een concertzaal. Wat een stel flapdrollen, alsof ze met een zaal vol debiele kinderen te doen hadden. Maar goed, ik heb mijn avond er natuurlijk niet echt door laten verpesten, daar duurde het optreden van die twee te kort voor. Het deed me trouwens deugd, toen ik mijn kleinkinderen na afloop hoorde zeggen dat ze van de muziek hadden genoten, maar dat gezwets van die twee halve garen maar raar hadden gevonden.

Na afloop kregen we in de foyer nog een drankje van het huis aangeboden. En het reeds beloofde IJstoetje hebben we onderweg tijdens de wandeling naar de parkeergarage nog ergens in het stadshart opgeduikeld. Al likkend aan onze koude lekkernij vervolgden we ons pad naar de auto's. Een half uurtje later waren we thuis, einde van een leuk avondje muziek samen met onze kleinkinderen in Schouwburg Almere.