cradle to cradle

Alhoewel ik van tevoren inderdaad had afgesproken met J naar het Science Café te gaan, had ik gisteravond toen het er op aan kwam eigenlijk geen zin, maar ik ben blij dat J me heeft meegetroond. 'Cradle to cradle' was het onderwerp, wie heeft er al niet over gehoord of gelezen. Maar uit de mond van een ecologisch zwaargewicht als Prof. Dr. Louise Vet kwam de boodschap gisteravond bij mij beter over dan alle keren daarvoor. Van enkel het ecologische doemscenario dat Al Gore een paar jaar geleden schetste moest ik helemaal niets hebben. Volgens hem was op termijn door toedoen van de mens, de vernietiging van al het leven op aarde onafwendbaar. Er sprak geen sprankje hoop uit zijn boodschap.

De boodschap van Prof. Dr. Louise Vet (buitengewoon hoogleraar aan de Universiteit van Wageningen Universiteit en directeur aan het Nederlands instituut voor Ecologie) gaf lichtpuntjes. Zij pleite voor een collectief ecologisch bewustzijn, waarmee de wereld positief zou kunnen veranderen. Geen verspilling meer, maar een economie gebaseerd op een totaal hergebruik van middelen, tot zelfs aan onze eigen ontlasting aan toe!


Een ontwerp van Claus en Kaan Architecten.

'Cradle to cradle' is een nieuwe kijk op duurzaamheid. Het principe kan zowel worden toegepast bij het ontwerpen van gebouwen als bij het ontwikkelen van nieuwe producten. Het uitgangspunt is dat alle gebruikte materialen na hun leven in het ene product nuttig kunnen worden ingezet in een ander product, zonder kwaliteitsverlies. Een visie waarvoor o.a. het boek 'Cradle to cradle: Remaking the Way we make Things' van William McDonough en Michael Braungart de grondslag vormt.

Het was weer een leerzaam avondje in het Science Café. De boodschap was en is: We moeten echt wel iets gaan doen met z'n allen. Dus op naar een 'collectief ecologisch bewustzijn'. Laten we daar mee beginnen, daar is het nooit te laat voor!

By the way, ik heb erg genoten van 'Back on the Corner', een Harderwijks muziekgroepje dat voor- en achteraf met zichtbaar plezier leuke jazz nummers ten gehore bracht, vaak doorspekt met pop en blues elementen.

Jubileumconcert

Gisteravond naar het 15-jarig jubileumconcert geweest van kleinkoor 'Vol-Vuid' in Putten. Een gezamelijk optreden in de gereformeerde kerk met 'Clarinet Choir Windstreken' uit Harderwijk, die in deze als gast was uitgenodigd. Het was een prachtig concert met een heel gevarieerd programma. Als vanouds zong Vol-Luid onder leiding van Hetty van Beek weer 4-stemmige bekende en minder bekende liederen uit vervlogen tijden, waaronder een paar aardige bewerkingen van Schubert's Forellen-lied.

Maar 'Clarinet Choir Windstreken' liet zich uiteraard ook niet onbetuigd. De klarinettisten lieten prachtige muziek van onder andere Debussy, Bartok, Dvorak en Scott Poplin horen. En samen met Vol-Luid werden de 4 Redeloze Zangen van Albert de Klerk en Daan Zonderland ten gehore gebracht.



Het was weer een mooi muzikaal avondje, prachtig gezongen en geblazen. En de fraaie ruimte akoestiek van dat Puttense kerkje aan de Achterstraat voegde a.h.w. aan het geheel van klanken een dimensie toe.

HL + diner II

Ons herenleedclubje van 5 man staat voor zo af en toe een architectuurexcursie in binnen- of buitenland, en ongeveer 4 keer per jaar lekker eten in Amsterdam of omgeving. En dat doen we nu al ruim dertig jaar lang. Maar heel af en toe dineren we ook bij één van de heren thuis met de dames erbij. Dat noemen we gekscherend een herenleed + diner (zie mijn stukje 'HL + diner' van 17 november '09). Altijd leuk, de heren bepalen dan het menu en maken dat ook samen al kokend, stomend en bakkend klaar. Een gezellige bezigheid, die in die keukentjes van ons met het nodige kunst en vliegwerk wordt gedaan.

Tijdens 'Sail Den Helder' afgelopen zomer (zie mijn gelijknamige stukje van 2 juli '13) hebben we in villa 'Red Cedar' afgesproken om een HL + diner te organiseren bij ondergetekende. Aanvankelijk zouden we in het najaar in Hamburg architectuur gaan bekijken, maar dat plan hebben we voorlopig om allerlei reden in de ijskast gezet. Afgelopen vrijdag was het zover, geheel volgens afspraak kwamen de heren rond vijf uur met hun aanhang aanzetten, beladen met etenswaren en grote schalen. Met de keuze van een 'Indonesische Rijsttafel' hadden we het ons niet gemakkelijk gemaakt. Weliswaar hadden de heren thuis al het één en ander voorbereid, maar evengoed waren we nog bijna drie uur bezig voordat we de dames konden uitnodigen om aan te schuiven.

Maar we hadden eer van ons werk, iedereen was enthousiast, het was gezellig en alles was lekker. Al had ik wel graag gewild dat ze iets meer van mijn Indonesische vissoep hadden gegeten. Maar ja, daar had ik ook veel te veel van gemaakt. Een van het internet geplukt Indonesisch vissoepmenu voor 2 personen, had ik gewoon met 5 vermenigvuldigd. Toen ik 's middags bezig was, had ik wel door dat het veel te veel ging worden, maar het 'point of no return' zal ik maar zeggen, was toen wel min of meer gepasseerd. Geen probleem, ik kan nog minstens twee dagen een stel eters uitnodigen om bij mij Indonesische vissoep te komen eten. Maar voorlopig zit het in de vriezer!

'Paulus', een concert in Ermelo.

Onze vriend R.O. zingt in de bas sectie van de Christelijke Oratorium Vereniging Putten, kortweg COV Putten een aardig deuntje mee. Gisteravond gaven ze in de Immanuëlkerk in Ermelo een uitvoering van het 'Paulus-oratorium' van de Duitse componist Félix Mendelssohn-Bartholdy (1809-1847) m.m.v. Cantatekoor Wageningen, het Dordts Kamer Orkest en de solisten Marjon van der Linden (sopraan), Frank Fritschy (tenor) en Joep van Geffen (bas). Het geheel stond onder leiding van Gerben Budding, de jonge dirigent van COV Putten.

Het verhaal van Paulus ken ik goed, het is me van huis uit in het kader van de christelijke leer a.h.w. met de paplepel ingegoten. Ik zie me nog zitten met rooie oortjes als er uit de kinderbijbel werd voorgelezen. In mijn twintiger jaren heb ik afstand genomen van het christelijke geloof en wat daar mee samenhangt. Paulus pure zendingswerk is bij mij dan ook aan dovemansoren gericht. Maar zijn avonturen ben ik niet vergeten, die blijven als welk geschiedenis verhaal dan ook beklijven en fascineren. En helemaal als ze zoals gisteravond door COV Putten middels een prachtige uitvoering van het 'Paulus-oratorium' van Felix Mendelssohn-Bartholdy overtuigend gebracht worden. Jammer dat ik zelf geen opname heb kunnen maken, maar onderstaand filmpje geeft een mooi beeld van hoe het was.

Het verhaal van Paulus speelt zich in het begin van onze jaartelling af. Het waren roerige tijden in Jeruzalem. Jezus was pas gekruisigd en zijn volgelingen werden door de joden zwaar vervolgd. Stefanus, één van de eerste christenen, was een heldachtig persoon die zijn mening niet onder stoelen of banken stak. Dat kwam hem duur te staan, want op een kwade dag werd hij door de joden Jeruzalem uitgesleept en gestenigd.


Fragment 'Paulus-oratorium' (delen 4 t/m 11) Een opname van het UniversitätsChor München.

De gezongen tekst in bovenstaand fragment.

Paulus, die toen nog Saulus heette, was erbij toen Stefanus door steniging om zeep geholpen werd. Hij was een fanatiek tegenstander van het pas ontstane christendom. Hij terroriseerde de gemeente en liet praktisch geen huis ongemoeid, mannen en vrouwen werden meegesleurd en achter de tralies gesmeten. Veel christenen ontvluchten daarom Jeruzalem en trokken naar Damascus. Maar ook daar waren ze uiteindelijk niet veilig. Saulus reisde ze ijskoud achterna om ze gevangen te nemen en weer naar Jeruzalem te brengen om te berechten. Maar onderweg naar Damascus gebeurde er op een gegeven ogenblik iets bijzonders. Plotseling, midden op de dag, viel een sterk licht uit het zwerk op Paulus neer, die hem acuut blind maakte. Hij viel op de grond en hoorde een stem zijn naam roepen. Saulus, Saulus, waarom vervolg je mij? Waarop Saulus vroeg: Maar wie bent u eigenlijk? De stem zei: Ik ben Jezus van Nazareth die jij zo fanatiek vervolgt. Schrik, maar de wonderlijke gebeurtenis had op Saulus zo'n impact dat hij zich door zijn dienaren naar Damascus liet brengen, zich daar liet dopen en zich tot het christendom bekeerde. Verder veranderde hij zijn naam in Paulus, dat zoiets als klein betekende. En wonder boven wonder kon hij drie dagen later ook nog weer zien!

Terug in Jeruzalem ging hij voor de christenen preken, maar die gingen hem uit de weg. Wrang voor Paulus, maar wel begrijpelijk, ze konden nauwelijks geloven dat hun vroegere vijand bekeerd was. De voormalige joodse vervolger werd overigens nu ook zelf door de joden vervolgd. Verschillende keren werd hij opgepakt, gemarteld en achter de tralies gesmeten. Uiteindelijk werd Paulus dat teveel en ging hij weg uit Jeruzalem. Hij trok de wijde wereld in om elders heidenen te bekeren. Op één van zijn reizen gebeurde er weer een wonder. Toen hij ergens in een heidens dorpje aan het preken was, zag hij tussen zijn toehoorders een lamme man zitten. Hij zei tegen de man die absoluut niet kon staan of lopen: Ga is recht op je voeten staan. En verrek, de man stond op en kon nog lopen ook! Een wonderbaarlijke genezing, veel dorpelingen dachten vervolgens dat Paulus zelf een soort god was, en wilden hem daarom offers brengen. Dat was natuurlijk niet de opzet van Paulus zendingswerk. Toen hij liet blijken dat hij ook maar een gewone jongen was, werden ze woedend en moest Paulus weer maken dat hij uit de voeten kwam. Na vele omzwervingen keerde hij uiteindelijk terug in Jeruzalem.

Felix Mendelssohn-Bartholdy is maar 38 jaar geworden, het oratorium 'Paulus' schreef hij toen hij rond de 25 jaar oud was. Het was zijn eerste grote werk voor koor, solisten en orkest. Felix was een groot liefhebber van het genre en had al diverse oratoria gedirigeerd o.a. van Haydn, Bach en Händel. Hij kon zijn geluk niet op toen hij van een bemiddelde fan van hem, ene Johann Schelbe, de opdracht kreeg om een oratorium te schrijven. In de tijd waarin 'Paulus' geschreven werd, was de bijbel vaak een grote inspiratiebron voor componisten en andere kunstenaars. Ook Mendelssohn maakte als basis voor zijn composities doorgaans dankbaar gebruik van bijbelverhalen. De geschiedenis van Paulus is een spannend en dramatisch verhaal en spreekt erg tot de verbeelding. Om het verhaal kracht bij te zetten heeft Mendelssohn volgens kenners dan ook alles uit de kast gehaald met deze succesvolle compositie. Dat geloof ik graag, ik heb in ieder geval erg genoten van de magnifieke melodieën in zijn 'Paulus-oratorium'. Alle lof voor de vertolkers, het prachtige koor en de indrukwekkende orkestrale begeleiding!

MRI Sounds

De geluiden van de MRI scan zijn vaak erg hard zeiden ze, dus kreeg ik een koptelefoon op. Of ik muziek wilde vroegen ze me, hoewel ik er weinig van zou horen zeiden ze er gelijk bij. Doe toch maar, wat hebben jullie allemaal? Praktisch alles meneer, noemt u maar iets! De 'Great Symphony' van Schubert was het eerste wat in me opkwam. En zo geschiedde, even later werd ik de tunnel in geschoven en drongen de eerste tonen van Schubert's 9e symphony tot me door.

Maar lang heb ik er niet van kunnen genieten. Ze hadden me gewaarschuwd en inderdaad, het bij kant oorverdovende geknerp en gehamer van de MRI scan reduceerde de prachtige muziek van Schubert tot een vage ruis op de achtergrond, en vaak dat zelfs niet. Balen natuurlijk, en het lulligste is dat je er niets aan kan veranderen. Verzet in welke vorm dan ook is op geen enkele manier mogelijk. Doodstil lig je in je kokertje te luisteren naar een kakofonie die z'n weerga niet kent.



Met m'n ogen dicht probeerde ik mijn zinnen enigszins te verzetten door aan mooie dingen te denken. Ineens bedacht ik dat ik ook kon proberen, of er een zeker ritme te ontdekken viel in de harde magnetische geluiden van de scan. Een kakofonie aan geluiden, zeker, maar met een beetje fantasie moest er toch ook een vorm van muziek te maken zijn van de geluiden die in klankkleur, dynamiek en toonhoogte zo verschillend tot me doordrongen. Boeiend, vanaf dat moment was voor mij de MRI scan min of meer een muzikaal project geworden. Verschillende (computer)muziekvormen kwamen in mij op, van psychedelisch tot de piep-piep-knor muziek van de moderne jazz. Maar toen de scan na circa twintig minuten werd afgerond, was ik in mijn fantasie uiteindelijk blijven steken in de psytrance muziek van de jaren negentig in de vorige eeuw. Muziek uit de partyscene, een eindeloze herhalingen van muzikale thema's, waarvan het publiek geleidelijk aan en masse in trance kan raken.

7e zondag p.m.

Rond twee uur melden we ons afgelopen zondag bij C & G in Kampen voor de 7e zondag post meridiem. We kregen gelijk te horen dat het achteraf beter geweest zou zijn als de familiemiddag een half uurtje eerder was gepland, want ze hadden het plan bedacht om naar 'Paleis Het Loo' te gaan in Apeldoorn. Jezus, moet dat nou dacht ik heimelijk, een half uur is dan nog krap, helemaal als we rond het borreluurtje weer in Kampen willen zijn. Een geintje bleek later, maar ze hadden me wel even tuk!

Met z'n zevenen waren we deze keer, absent waren J & Y, die waren lekker andere dingen aan het doen op Schiermonnikoog. Het echte plannetje dat C & G voor deze middag hadden bedacht, was een bezoek met rondleiding aan de Koggewerf in Kampen. Leuk, toen we nog een zeilboot hadden lagen we regelmatig in de naast gelegen jachthaven. Ik ken het Koggeschip en de Koggewerf goed, maar blijf het een boeiende en zeer tot de verbeelding sprekende plek vinden.

De Kamper Kogge

Ik was dan ook blij verrast met de welbespraakte gids op de Koggewerf. Die wist me nog weer allerlei wetenswaardigheidjes te vertellen over de tijd van De Hanze en De Kogge. Overigens had ik af en toe wel een beetje met de man te doen. Kennelijk een geval van longemfyseem, regelmatig kwam hij in ademnood en moest hij zich even inhouden om bij te tanken. Desalniettemin moesten we achter zijn gedreven missie omwille onze planning uiteindelijk zelf nog min of meer een punt zetten.

Eindelijk zat de vijf in het uur, het vermaarde borreluurtje was aangebroken. Altijd weer gezellig, lekkere hapjes werden aangedragen en al of niet bekende en onbekende sterke verhalen deden om de open haard weer de ronde. En toen we een paar uurtjes later aan de feestelijk gedekte tafel werden uitgenodigd, ging de voortreffelijke aardappelgratin en/of lasagna er ook nog weer in als koek. Met een toetje, koffie, likeur en een blik op de fraaie schildercreaties van G, hebben we de mooie middag in Kampen stijlvol afgesloten.

Optreden 'The Fureys'

Het is dat ik er op geattendeerd werd, anders was het optreden afgelopen woensdagavond van 'The Fureys' in Harderwijk me echt ontgaan. De plaatselijke media had er volgens mij nauwelijks aandacht aan geschonken. En dat terwijl de legendarische groep muzikanten één van de bekendste folkgroepen uit Ierland is. Ze hebben in hun 35 jarige bestaan volle zalen getrokken in Europa, Australië, Nieuw Zeeland, Canada en Amerika. Voor de groten der aarde hebben ze opgetreden in bekende hallen als Carnegie en Royal Albert. Desalniettemin voelen ze zich niet te groot voor een optreden in een zaaltje in Harderwijk. In verband met hun 35 jarig bestaan toeren ze nog tot 17 november a.s. door Nederland.

Een beetje folk liefhebber heeft wel wat muziek van de 'The Fureys' in de kast staan. Ze hebben zeker meer dan 50 cd’s gemaakt, waaronder hits als When you are sweet sixteen, The Green Fields of France, The Old Man, Steal Away, Goodnight Irene, The Lonesome Boatman, I will love you, and The Red Rose Café, dit laatste lied is bij ons bekend als 'Het kleine café aan de haven' geschreven door Pierre Kartner ofwel Vader Abraham.
Eddie en George Furey en Davey Arthur vormen de groepskern van 'The Fureys', zij zingen en spelen gitaar, mandoline, banjo en bodran. Ze worden momenteel bijgestaan door Camillus Hiney (accordeon, fluit) en Aidan Guilfoyle (bas). Ik vond het een mooi optreden, maar de dynamiek en de vaart van vroeger in de snelle nummers miste ik wel een beetje. Op Aidan na zijn het natuurlijk ook de jongsten niet meer. Maar het is nog altijd goed te horen, dat hier een team speelt dat al vele jaren samen werkt. De mannen hebben stuk voor stuk een jaloersmakende instrument- en stembeheersing. Daar kan 'Hodgepodge' nog wel het één en ander van leren!

knoop doorgehakt

Het dorpje Ovifat ligt in de nabijheid van het hoogste gebied van België, t.w. de 'Hoge Venen' die op 694 meter boven zeeniveau liggen. Het dorpje, gesitueerd in de denkbeeldige driehoek Eupen, Robertville, Malmedy, Eupen ligt zelf op ongeveer 615 meter boven zeeniveau. Ruim zes jaar geleden waren we daar een weekend met een stel vrienden (zie mijn stukje 'Ovifat' van 2 maart 2007) en hebben we daar o.a. een stevige wandeling gemaakt in de 'Hoge Venen', met Baraque-Michel als vertrekpunt. Een prachtige wandeling door een open veen(moeras), veelal over een nat en glibberig houten plankier, het was nogal regenachtig. De zware en stijve bergwandelschoenen die ik aan had waren totaal ongeschikt voor dit terrein. Geforceerd en bang om uit te glijden op die harde stijve zolen, probeerde ik mijn vrienden, die op gewone sportschoentjes soepeltjes voor me uit tippelden, al glibberend enigszins bij te houden. Ondanks mijn voorzichtige maar krampachtige loophouding ben ik tijdens de circa drie uur durende wandeling toch een paar keer onderuit gegaan, en naast het plankier in het hoogveen belandt. De krachtige verwensingen aan het adres van het opperwezen deden mijn vriendjes voor me dan zo opschrikken, dat ze me onmiddelijk te hulp schoten. Uiteraard, daar zijn het vriendjes voor.

Dat het van cruciaal belang is in een gegeven situatie op de juiste schoenen te lopen heb ik dus aan den lijve ervaren. Mogelijk is er in die uren durende onnatuurlijke loophouding en glibber- en valpartijen in mijn onderrug iets verschoven. Spondylolisthesis noemen ze dat met een moeilijk woord. Ik heb het destijds ook wel even gevoeld, maar er nadien weinig of geen aandacht meer aan geschonken. Vaak, en zeker in de beginjaren na die wandeling, was er ook weinig of niets aan de hand. Toch kan ik achteraf zeggen dat ik sindsdien met een onderrug-probleem te maken heb, lang staan en lange wandelingen geven in toenemende mate problemen. Nu de klachten zijn uitgebreid met een blokkade van de spieren die de linker voetfunctie afwikkelt heb ik de knoop eindelijk doorgehakt. Een neurologisch onderzoek zal één dezer dagen met behulp van een MRI scan moeten uitwijzen of de voorlopige diagnose correct is, en wat er mogelijk aan gedaan kan worden. Ben benieuwd!

onrustigheden

Vroeg wakker deze week, sowieso ben ik dat altijd wel, maar het wordt wel erg vroeg als ze van boven af de klok ook nog een uurtje terug draaien. Wintertijd dus, soms wou ik maar dat er voor de mensen een soort van winter-slaappil bestond, heerlijk lijkt me dat. Gewoon een maandje of vier onder zeil, fysiek gezien heb ik er zeer waarschijnlijk de reserves wel voor. Maar ik ben bang, dat ik als altijd ook de komende wintertijd weer gewoon in volle bewustzijn zal moeten meemaken. En dat is prima, ik zou niet anders willen!

De oude vertrouwde placebo, proost!

Vroeg op dus het afgelopen weekje. En behalve vroeg op, was het ook nog een vrij onrustig en rumoerig weekje. Ben je net een beetje bijgekomen van een druk weekje herfstgenoegens aan de Moezel, en een concert op zondag in Abcoude, brengt het KNMI me min of meer in een staat van opwinding met een extreem weeralarm. Code oranje en mogelijk zelfs even rood in de wat meer noordelijke delen van ons land. Spannend, ik kick erop, het liefst reed ik gelijk naar de kust. Uiteraard triest dat door de storm enkele doden te betreuren zijn, aan de andere kant, in het verkeer vallen elke dag gemiddeld twee doden. De vijver ligt boordevol blad, maar ik ben blij dat de grote Platanen achter onze tuin overeind gebleven zijn!

De ochtendkrant had de morgen na de storm heel wat te melden. Veel stormnieuws dat we de vorige avond ook al op journaal hadden gezien! Soms denk ik wel eens dat ik de krant alleen nog lees voor de kruiswoordpuzzels, klets natuurlijk, maar toch. Verder las ik over de hypocriete sjoemelpraktijken van de Rabobank, en over het kabinet-Rutte II dat Nederlandse militairen op missie naar Mali wil sturen. Wat het kabinet betreft is de kogel door de kerk, (Inmiddels weet ik ook dat het parlement haar instemming heeft gegeven.) 368 Nederlandse militairen en een kleine groep trainers zullen een bijdrage gaan leveren aan de VN-missie Minusma in Mali. Kennelijk zijn ze hier de lessen uit Irak en Afghanistan alweer vergeten!

Na de koppen in de krant, smeerde ik eerst maar eens een boterhammetje aan het aanrecht. Ineens voelde ik onder mijn blote voeten een oneffenheid in de parketvloer. Verrek, een hele zone achter het aanrecht is opgezwollen, dat me dat niet veel eerder is opgevallen. Dat kan alleen maar vocht zijn! Waar komt dat vandaan? Op mijn knieën verwijderde ik een kastplint, en ja hoor, een grote plas water onder de aanrechtkastjes. Natuurlijk, het gepruttel van de gootsteen dat we al enige tijd hoorden, had ons moeten attenderen op een verstopping in de afvoerleiding. Slordig, nu zaten we mooi met de gebakken peren!

De loodgieter kon gelukkig snel komen. Een uurtje later stond de hele keuken op z'n kop. Maar wat ook geprobeerd werd, ontstoppen bleek niet mogelijk, de doorstroming in het deel onder de aanrechtkastjes bleef stagneren. Er zat niets anders op dan de oude afvoerleiding te vervangen door een nieuwe. Makkelijker gezegd dan gedaan in de zeer beperkte ruimte onder de aanrechtkastjes. Bovendien bleek ook nog de condensafvoer van de HR ketel op zolder op dit deel te zijn aangesloten. Plat op zijn buik liggend is het onze loodgieter met pijn en moeite gelukt de afvoerleiding te vervangen, zonder de halve keuken te hoeven slopen. Maar de condensafvoer van de HR ketel was een ander verhaal, daar moest hij toch echt voor op zolder naar een nieuwe oplossing zoeken. Gelukkig is hem dat ook gelukt, al was dat wel pas de andere morgen!

Ach ja, zo maar wat gemijmer en getob, wie heeft soms niet van die stemmingen? En dan heb ik het nog niet eens over Lou Reed of Zwarte Piet gehad, of over de verschraling van de Oostvaardersplassen. Onze z.g. 'Nieuwe Wildernis' schijnt door het teveel aan grote grazers tot een soort van Fries meren- en weidegebied te worden gereduceerd. En ik heb het ook nog niet over de pensioenen gehad en over de Russen of de afluisterpraktijken van de Amerikanen. Zo kan ik nog een tijdje door mekkeren over van alles en nog wat, het houdt nooit op. Soms gaat het vóór de wind, en soms zit het tegen, het is niet anders! Alhoewel, nu ik er nog weer eens over nadenk, zo'n winterslaapje is misschien toch zo gek nog niet. En dan zo af en toe dromen, dat alles nog beginnen moet, dat 't beste nog moet komen!

'Vaucluse Vocaal' in Abcoude

In de fraaie HH. Cosmas en Damianuskerk, een driebeukige neogotische kruisbasiliek, gebouwd in de jaren tachtig van de 19e eeuw naar een ontwerp van architect Alfred Tepe (1840-1920) hebben we gisteren weer een concert bijgewoond van 'Vaucluse Vocaal'. Evenals de vorige keer (zie mijn stukje 'Concert in Abcoude' van 2 april 2012) verraste me ook nu weer de magnifieke ruimteakoestiek in de kerk. Perfecte nagalmtijd bij deze bezetting, (koor ca. 20 personen, kerk halfvol) niet te kort en niet te lang. Dat is behalve plezierig luisteren, ook heel plezierig werken voor de musici, ze komen vaak tot betere prestaties. Dat het zo werkt hebben we gehoord, koor 'Vaucluse Vocaal' bestaat uit een groep (amateur) zangers waaronder mijn Leidse brother and sister-in-law J en I, maar dat viel aan het niveau van wat ze te berde brachten niet of nauwelijks te horen. De muziek van de Oostenrijkse Franz Peter Schubert (1797-1828)

Franz Peter Schubert.

Robert Alexander Schuman.

en de Duitse Robert Alexander Schumann (1810-1856) werd door 'Vaucluse Vocaal' met veel elan gebracht. Schijnbaar moeiteloos werden de vaak pittige passages in de composities van beide componisten door 'Vaucluse Vocaal' genomen, alsof het alledaagse kost was. Daarbij deden de prachtige werken van Schubert en Schumann in uitvoering niet voor elkaar onder. Het was van begin tot einde een feest om naar te luisteren!
Oud zijn beide romantische componisten niet geworden, Schubert slechts 31 jaar en Schuman 46 jaar. De werken van de vroeg-romanticus Schubert worden soms ook nog als classicistisch ingedeeld. Hij was in zijn romantische werken minder weloverwogen dan de latere Schumann die naar perfectie streefde, en nog immer als de grootste Duitse romanticus van zijn tijd wordt gezien.

herfstgenoegens van de Moezelstreek

Maar liefst dertien huisjes hadden we met z'n allen in Ferienresort Cochem gehuurd. Traditie getrouw zijn we de afgelopen week weer eens met de hele famile op herfstvakantie geweest. Een gebeurtenis die we bij toerbeurten om de twee jaar organiseren, wat met zo'n grote club en al hun wensen vaak een opgave van formaat is. Maar tot op heden is het nog altijd gelukt. Deze keer hadden A, J en M de organisatie op zich genomen, en dat hebben ze goed gedaan, stuk voor stuk comfortabele huisjes in een prachtig gebied! Een weekje waarin jong en oud, tussen 4 en 90 jaar, zich met veel plezier heeft weten te vermaken. Wandelaars, klauteraars, fietsers, toerders, golfers, lezers, zwemmers, joggers, slaapkoppen, fantasten, rommelaars, pizzabakkers, moppentappers, kwebbelaars, wijn- en bierdrinkers, feestgangers, vinologen, smulpapen, culinaire fijnproevers of wat dan ook, we hadden veel lol met elkaar. Maar gelukkig hadden we ook ons eigen huisje nog waarin we ons zo af en toe eens even lekker terug konden trekken om wat spirit te tanken.

Natuurlijk waren er genoeg rustige momenten om de omgeving te verkennen. Ik ben al aardig wat keertjes in Rheinland-Pfalz geweest, een prachtig gebied, het blijft boeien. En ook Cochem blijft ondanks de toeristische heisa een prachtig oud en sfeervol Duits stadje, idyllisch gelegen aan een bocht in de de Moezel en omgeven door hellingen met wijngaarden. En slot Reichsburch niet te vergeten, een sprookjesachtig plaatje dat hoog boven de stad uit torent. Ik ben er al een paar op geweest, dus heb ik het deze keer alleen maar van een afstand bekeken, maar het blijft een mooi gezicht.
Verder buiten in het zonnetje erg genoten van de lekkere wijntjes die ze hier in deze omgeving maken. En in Ediger, een plaatsje in de omgeving van Cochem, hadden we in een proeflokaal van Weingut Walter J. Oster een hilarische middag met een malle presentatrice, die gelijk met haar proefdemonstratie van mooie Moezelwijntjes per ongeluk ook haar losse voortandje inslikte.

We hebben ook nog een paar keer muziek gemaakt met kleinkinderen en neefjes en nichtjes. Het was af en toe wel meer een kakofonie aan geluiden, maar dat kon de lol met die gasten niet drukken. De week is voorbij gevlogen, ineens was het vrijdag en moesten we weer inpakken en wegwezen. Rond tien uur reden we bepakt en bezakt huiswaarts, circa vier uur later waren we thuis en konden we weer overgaan tot de orde van alledag. En dat is na zo'n weekje toch altijd weer even knap wennen.

Bij leven en welzijn gaan we over twee jaar weer met het familiecircus op stap. Waar naar toe, en wie dat mag regelen zullen we de komende tijd nog een keer moeten bepalen!

Wees creatief!

Leef vrij! Wees creatief! Volg niemand! Het zijn uitspraken van Friedensreich Hundertwasser (Wenen, 1928 - Queen Elizabeth in Nw. Zeeland, 2000) die ik afgelopen zaterdag las in het kinderatelier van het Cobra Museum in Amstelveen. Onderdeel van de expositie daar van vroeg werk van Hundertwasser, die met zijn kleurrijke kunst ineens weer volop in de belangstelling staat. Dat is weleens anders geweest, veel z.g. kenners haalden lange tijd hun neus op voor het werk van de Oostenrijkse kunstenaar. Ze vonden het allemaal maar kitsch, bovendien verkwanselde hij zijn werk, evenals bijvoorbeeld tijdgenoot Corneille deed, te royaal aan de commercie. Op placemats, luciferdoosjes, ansichtkaarten, en andere prullaria in de markt kon je werk van Hundertwasser tegenkomen. Maar toen een Oostenrijkse kunstkenner, ene Harold Krejci, op een gegeven moment in het verleden van zijn landgenoot dook, kwam hij tot nieuwe inzichten. Hundertwasser's vroegere werk verdiende volgens Krejci door de grote kwaliteit wel degelijk het predikaat 'kunst'. De immer als randfiguur geziene Hundertwasser, liet met zijn werk zien dat hij een belangrijke, toonaangevende avant-garde kunstenaar is geweest. De expositie in het Cobra Museum, die eerder ook in het Weense Museum Belvedère te zien is geweest, geeft hem dan ook een verdiende plaats in de moderne kunstgeschiedenis. Het zoeken naar vrijheid en spontaniteit was ook voor Hundertwasser een primair belang.

The Garden of the Happy Dead, 1953.

In de tentoonstelling in Amstelveen zien we een jonge Hundertwasser die in de kunst graag experimenteert, en aldoende tot oorspronkelijk werk komt, legt Katja Weitering (artistiek directeur Cobra Museum) uit. Daardoor ga je hem beter begrijpen, de expositie werpt een geheel nieuw licht op het werk van Hundertwasser en maakt duidelijk dat hij een belangrijke tijdgenoot van de Cobra-groep was. Even als tijdgenoot Corneille behoorde hij tot de groep kunstenaars die na de Tweede Wereldoorlog in Parijs zochten naar nieuwe vormen van vrije expressie. Zij vormden de avant-garde in de internationale kunstwereld. Behalve vroege werken van Hundertwasser zagen we in de tentoonstelling ook werken van kunstenaars waarmee Hundertwasser in contact stond. Zoals Dubuffet, Fontana, Klein, Manzoni, Tajiri, Constant, Corneille, Arnulf Rainer en de japanse avant-gardisten Sugai, Kito, Hiroshige en Hokusai, Takamatsu en Tanaka. Hundertwasser was goed bevriend met Tajiri, die hem sterk beïnvloedde.

Rain of Blood Dropping into Japanese Waters Located in .. .. . .. 1961.

De rechte lijn is goddeloos! heet de expositie in het Cobra Museum. Die rechte lijn fungeerde bij Hundertwasser als symbool voor het rationalisme van de moderne tijd. Onze samenleving hing volgens hem aan elkaar van uniformiteit. En dat belemmerde de mens zich creatief te uiten en vrij te leven, Hundertwasser zag daarin de ondergang van de mensheid. Je komt in zijn werk dan ook nauwelijks een kaarsrechte streep tegen. De Oostenrijker koos bewust voor de spiraal als vorm voor begrippen als geboorte, beweging, leven en dood. Velen kennen de z.g. spiraalschilderijen wel van de reproducties, maar sta je met je neus recht voor zo’n kleurrijk werkstuk, dan barst er een bijzondere fascinatie los die de gelaagdheid in het schilderij openbreekt. Het werk van Hundertwasser is ook niet zo eenduidig als vaak wordt gedacht. Basiselementen kleur en lijn worden in oneindig veel variaties toegepast. En commercialisering van zijn werk paste ook binnen zijn filosofie, want Hundertwasser stelde dat kunst van iedereen is. Volgens Hundertwasser is de mens van nature creatief en moet die zich ook creatief uiten, hij zag dat min of meer als een verplichting.

Wenen, Hundertwasserhaus, 1983-1986.

Toen we enkele jaren geleden in Wenen waren (Zie mijn stukje 'Wenen' van 4 november 2009) hebben we ook het Hundertwasserhaus bekeken, een toeristische trekpleister in de Kegelgasse. Friedensreich Hundertwasser wilde met dit niet alledaagse bouwwerk een droom verwezenlijken, enwel een huis waarin mensen volgens zijn maatstaf konden wonen en vrij konden zijn. Hundertwasser heeft met medewerking van de Oostenrijkse architect Joseph Krawina (1928) een volledig asymmetrisch gebouw ontworpen, zonder rechte lijnen en vlakken maar met kronkelige gangen en veel kleur en flora. In het in 1983-1986 gebouwde complex bevinden zich 52 woningen, 4 winkelpanden en 19 dakterrassen waarvan 3 gemeenschappelijk.
Een kleurrijk en vrolijk geheel, aardig bouwwerk ook wel, maar ik zou er denk ik niet in willen wonen. Architectuur is meer dan het verschil tussen krom en recht!

'Hollands Glorie'

Op zee heb ik wel eens een booreiland zien verslepen, een imposante aanblik die respect afdwong. Voelde ik me in m'n zeilbootje ook zonder referentiekader al klein op die grote plas, nu paste enkel alleen nog bescheidenheid. Aan die gebeurtenis moest ik vanmorgen even denken toen ik in de krant las, dat het Nederlandse bedrijf Boskalis de 'Costa Concordia' mag afvoeren. Het 290 meter lange wrak van het Italiaanse cruiseschip dat al sinds 12 januari 2012 voor het Italiaanse eiland Giglio ligt.

Het bijzondere is dat het inmiddels overeind gezette wrak niet zal worden versleept, maar in z'n geheel zal worden verscheept met de 275 meter lange 'Dockwise Vanguard'. Een heel bijzonder schip dat z'n laaddek tot 20 meter onder zeeniveau kan laten zakken middels het vullen van een gigantisch onderdeks waterreservoir. Vervolgens vaart de 'Dockwise Vanguard' onder de 18 meter diep stekende 'Costa Concordia', waarna de watertanks weer worden leeggepompt en het dek van de 'Dockwise Vanguard', die 117 duizend ton kan tillen, met vracht en al weer boven water komt. En zo kan de 'Costa Concordia' straks droog en veilig naar één of andere slooplocatie worden gevaren.

Voor deze operatie, die gepland staat voor medio 2014, brengt Boskalis 22 miljoen euro in rekening. Peanuts vergeleken met de totale bergingskosten die nu al op 600 miljoen euro zijn geraamd. Maar het Nederlandse bedrijf speelt zich als maritieme dienstverlener zo wereldwijd wel lekker in de kijker. Geweldig toch, dat vind ik nou typisch zo'n 'Hollands Glorie' verhaal!

'melodrama in de Catharinakapel'

Gezien in de Catharinakapel de Belgische melodramatische film 'The Broken Circle Breakdown' uit 2012. Hoofdrolspelers in deze door Felix van Groeningen geregisseerde film waren Veerle Baetens, Johan Heldenbergh en Nell Cattryse. Zelden zo'n aangrijpende film gezien, de tranen biggelden voortdurend over m'n wangen, en kennelijk gezien de rooie oogjes in de pauze niet bij mij alleen. Dat ik sentimenteler ben dan ik wil toegeven heb ik inmiddels zelf wel ondekt, vooral in de muziek, maar de heftigheid verraste me deze keer nogal. Enfin, een melodramatische film dus, en waar ging die dan over?

De bedachtzame bluegrass muzikant Didier (Johan Heldenbergh) en de impulsieve Elise (Veerle Baetens) die een tattooshop heeft, worden hevig verliefd op elkaar en gaan een relatie aan.
Ze wonen samen in een prachtige omgeving op het Vlaamse platteland in een oude, opgeknapte bouwval met een enorme tuin er omheen. Daar krijgen ze een dochtertje die ze Maybelle (Nell Cattryse) noemen, naar de countryzangeres Maybelle Carter. Ze zijn erg gelukkig samen en voelen zich in een hemel op aarde, waarin Maybelle opgroeit tot een leuk meisje. En 's avonds treden ze vaak samen (Elise is inmiddels ook als zangeres lid geworden van de band) op met de bluegrassband in de omgeving.
Maar in het gelukkige leventje dat ze leiden, komt een kentering als hun zes jarige dochtertje ernstig ziek wordt, en in het ziekenhuis terecht komt. Vanaf dat moment zien we bij Didier en Elise geleidelijk de wanhoop verschijnen, en wordt het verhaal zwaar en intens verdrietig. Gelukkig hebben ze beiden nog de muziek die alle narigheid soms wat weet te verzachten en de sfeer enigszins draaglijk weet te houden.


 
If I needed you

If I needed you, would you come to me
Would come to me for to ease my pain?
And if you needed me, I would come to you
I would swim the seas for to ease your pain

Well the nigh forlorn and the morning's born
And the morning shine with the lights of love
And you'll miss sunrise if you close your eyes
And that would break my heart in two

If I needed you, would you come to me
Would come to me for to ease my pain?
And if you needed me, I would come to you
I would swim the seas for to ease your pain

Lady's with me now since I showed her how
To lay her lilly hands in mine
And who would not agree she's a sight to see
And a treasure for the poor to find

If I needed you, would you come to me
Would come to me for to ease my pain?
And if you needed me, I would come to you
I would swim the seas for to ease your pain

Maar als hun dochtertje Maybelle is overleden, lopen de wegen van Didier en Elise langzaam maar zeker uiteen. Er ontstaat een kloof, ondanks hun liefde voor elkaar, ze zijn niet in staat het verdriet samen te delen. Daarbij speelt de religie ook nog een rol. Als de rationeel ingestelde Didier over atheïsme, evolutieleer en het lerend vermogen van vogels filosofeert, blijkt Elise daarentegen iets nodig te hebben waar ze in geloven kan. Als zij geloven wil dat ze in een ster of een vogeltje dat tegen het raam tikt haar overleden dochtertje ziet is dat zo, dat kan niemand haar afpakken. Hoe dan ook, ze vereenzamen beiden in elkaars nabijheid en gaan uit elkaar. Uiteindelijk wordt het Elise allemaal teveel, ze kan het niet meer aan en maakt een eind aan haar leven. Einde van een bijzonder hartverscheurend melodrama!

rondom de Zuiderzee

Alleen de autorit naar het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen was gisteren al een feestje met dat mooie weer. Glashelder met prachtige vergezichten over de Markerwaard en het IJsselmeer, je blijft staren over die grote plassen. Vrij druk ook nog op het water, veel zeilers namen het er nog eens lekker van. Jammer dat je op de dijk van Lelystad naar Enkhuizen zo alert moet zijn op het verkeer. Alert in het verkeer moet je natuurlijk altijd zijn, maar op de Houtribdijk zit een ongeluk wel in een heel klein hoekje. Frontale botsingen komen daar vrij regelmatig voor. Ondanks een maximale snelheid van 100 km per uur en een vette dubbel doorgetrokken streep, blijven daar gekken met hoge snelheden inhalen. Dat hebben we ook gisteren weer ervaren, maar het liep gelukkig allemaal goed af, dus laat ik het leuk houden!

Het was vanwege de zondagsmarkt behoorlijk druk in Enkhuizen, maar uiteindelijk konden we de auto op de Wierdijk nabij het Zuiderzeemuseum en de Compagnieshaven parkeren. De tentoonstelling 'Reis rondom de Zuiderzee' voerde ons vanuit Enkhuizen over de Afsluitdijk langs de Waddeneilanden naar plekken in Friesland als Hindeloopen en Makkum. Na een bezoek aan Urk werd de reis vervolgd via Nunspeet en Spakenburg om te eindigen in Volendam. We zagen diverse topstukken uit de collectie, persoonlijke verhalen en interactieve opstellingen over het leven aan de voormalige Zuiderzee. En we zagen wat de verschillende plaatsen met elkaar verbond en onderscheide, de tradities, dialecten, streekdrachten, ambachten, scheepsbouw, handel en noem maar op.

Het blijft interessant, maar toch waren we er vrij snel doorheen. Het speelt natuurlijk wel mee dat we al zo vaak van dit soort tentoonstellingen hebben gezien in musea op de Waddeneilanden en plaatsen langs het IJsselmeer en de Markerwaard. Naar buiten dus, de zon scheen nu nog, we konden er nou nog van genieten. Na even op de Compagnieshaven te hebben rond gelopen, zijn we voor de lunch neergestreken op het terras van de Mastenbar. Konden we ondertussen mooi naar de voorbij zeilende jachtjes kijken, waaronder zowaar een Breehorn 41. Een mooi en comfortabel zeilschip, gebouwd op de gelijknamige werf in Woudsend. Mijn favoriete zeilschip, mocht er ooit nog weer eens een schip met de benodigde pecunia langszij komen! Na al het moois in Enkhuizen voorlopig weer te hebben gezien, hebben we de auto maar weer eens opgezocht. Aan het eind van de middag waren we weer thuis. Terug van een leuk dagje Enkhuizen, weliswaar met een lekke achterband, maar dat kon de stemming niet meer drukken.

'poptempel de luxe'

Ziggo Dome, de nieuwe op 24 juni 2012 met een concert van Marco Borsato ingewijde concertzaal, wordt nu al de beste concertzaal van Nederland genoemd. Of dat waar is kan ik niet beoordelen, want ik heb er zelf nog geen concert in meegemaakt, en dan nog, maar gezien alle positieve verhalen wil ik het graag geloven. De tent schijnt te draaien als een tierelier en altijd vol te zitten met publiek en goeie bands. In deze tijd een prestatie van niveau lijkt mij. Ik las dat sinds de opening er al diverse memorabele optredens zijn geweest, zoals o.a. van Radiohead, Madonna, Alicia Keys, Beyoncé maar ook van oude rockers als Rush, Paul Simon, Peter Gabriel en leonard Cohen. Ziggo Dome, ontworpen door het Amsterdamse architectenbureau Benthem Crouwel, staat in Amsterdam-Zuidoost naast de Amsterdam Arena en de Heineken Music Hall. Maar als gezegd, hoewel ik het gebouw met name door de alsmaar wisselende of/en verspringende (reclame)verlichtingspatronen op de gevels al menig keer gezien heb als ik er 's avonds langs reed, ken ik het verder nog niet.

Ziggo Dome dat ca. €. 60.000.000,- heeft gekost, heeft een capaciteit van 17.000 plaatsen. Op de vloer is plaats voor 6.300 personen, de overige plaatsen zijn op de twee ringen met tribunes. Het gebouw heeft de vorm van een vierkant blok, de grootte is 90 bij 90 meter, met een hoogte van 30 meter. De buitenzijde van het gebouw bestaat uit 120.000 pixels van elk zeven led-lampjes wat een totaal maakt van 840.000 led-lampjes. Verder maken 500.000 lampjes de gevel tot een high resolution Video Wall. Het gebouw dat een fenomenale akoestiek heeft, is ontworpen voor versterkte muziek, maar is multi inzetbaar en kan met minimale aanpassingen ook geschikt gemaakt worden voor tenniswedstrijden, een olympisch zwembad of een ijsbaan. Zie verder ook onderstaande reportage die ik tegenkwam van ene Ad Tissink van het blad Cobouw.

Ziggo Dome, het hoeft niet perse op korte termijn, maar in deze 'poptempel de luxe' wil ik beslist een keer een goed concert meemaken!

Agora Lelystad

Afgelopen vrijdagavond in het Agora Theater in Lelystad naar een speciaal concert geweest van 'The Voice Company'. Een gigantisch koor bestaande uit 120 dames en heren, de jongste 14 jaar de oudste 88 jaar, bracht o.l.v. dirigent Robert Bakker diverse nummers van de legendarische rockgroep 'Queen' ten gehore. Daarbij werden ze begeleid door een strakke gelegenheidsband bestaande uit Bas van Bemmelen (gitaar), Jesse Brouwer (toetsen), Sjoerd de Roij (basgitaar) en Gydo Keijzer (drums). En voor de zangpartijen speelden buiten het koor de veelzijdige solisten Jeffrey Noordijk en Angelique Wardenier een prominente rol!

Een boeiend concert, ondanks het enigszins dominerende 'aan elkaar gepraat van dirigent Bakker', met diverse bekende nummers van 'Queen' dat werd afgesloten met de bekende meezinger: We are the champions my friends; And we 'll keep on fighting till the end; We are the champions, we are the champions; No time for losers, 'cause we are the champpions.....

Maar wat mij die avond eerlijk gezegd nog meer boeide, was het theatergebouw zelf. Het Agora Theater, gebouwd naar een ontwerp van architect Ben van Berkel (UNStudio, Amsterdam/Shanghai) is reeds in 2007 opgeleverd, maar ik was er nog nooit geweest. Het prachtige theatergebouw dat deel uitmaakt van een omvangrijke vernieuwing van het stadshart van Lelystad, is dus al zes jaar in gebruik. Het ontwerp bestaat, net als bij een diamant, aan de buitenkant uit allemaal verschillende facetten. De inspiratie daartoe schijnt Ben van Berkel uit een zonsondergang in het Markermeer te hebben gehaald. Het gebouw bestaat voor een groot deel uit glazen elementen en geperforeerde aluminium platen. Dynamisch, door die geperforeerde panelen ontstaat een min of meer levendig beeld, waardoor het lijkt alsof het theatergebouw constant van kleur veranderd.

Bijzonder te lezen, hoe van Berkel zijn opdrachtgever(s) tijdens de presentatie van het schetsontwerp heeft weten te enthousiasmeren. Doorgaans gaat dat er vrij gelikt aan toe, met flitsende powerpointpresentaties, dure fullcolour brochures en oogstrelende maquettes. Niets van dat alles, van Berkel kwam bij zijn eerste presentatie van het nieuwe Agora Theater met alleen de eerste contouren van een idee, waarover hij een gloedvol en achteraf gouden betoog hield. Een idee, waarin naast het theater, de omgeving van Lelystad, veelkleurige wolkenluchten en schitterende skylines een hoofdrol zouden spelen. Eigenlijk was het hem pas kort voor de presentatie duidelijk geworden, hoe het uiteindelijk zou moeten worden. Het had hem verbaasd hoe mooi de omgeving van Lelystad was. Het landschap met daarboven die prachtige luchten, die je hier kon zien, een enorm scala aan skylines. Al die facetten wilde hij absoluut in het nieuwe Agora Theater een plek geven in combinatie met alle elementen van het theater zelf. Het scala aan emoties en wereldse facetten die je doorgaans in een theater kan tegenkomen. Uit die combinatie van hoe enerzijds de omgeving is en wat anderzijds de inhoud van een theater moet zijn, is volgens van Berkel bijna als vanzelfsprekend die caleidoscopische vorm voortgekomen met zijn diamantachtige structuur.

Knap dat je als architect reeds met de 1e presentatie de opdrachtgever(s), met amper meer dan een sterk verhaal, over de streep krijgt voor het vervolg traject. Waarschijnlijk wist van Berkel ook goed te verkopen, dat zijn gedachtengoed met een totaal oppervlak van rond de 5890m2 verdeeld over 3 bouwlagen, het budget van €. 20.000.000,- niet zou overschrijden. Hoe dan ook, het Agora Theater mag er zijn, echt een plek met de allure van een centrale verzamelpaats in het stadshart van Lelystad. Ik heb genoten van de ambiance!

Kunst & Cultuur in de Achterhoek

We waren vorige week dinsdag eigenlijk van plan om samen met A uit Aalten naar Villa Mondriaan te gaan, het op j.l. 21 mei door prinses Beatrix geopende museum in Winterswijk. Maar dat houden we nog een keer tegoed, want het museum bleek sinds 1 september j.l. alleen nog in de weekenden geopend.

Maar de musea in Aalten, die we ook nog nooit hadden bezocht, bleken wel voor het publiek geopend. Drie interessante musea onder één dak, d.w.z. in drie met elkaar verbonden rijksmonumentale gebouwen aan de Markt.
Er was een deel ingericht als Museum voor Vrijheid, Onderduik en Verzet in de regio. Waar we op interactieve wijze het leven in oorlogstijd zagen, aan de hand van gebeurtenissen hier in de Tweede Wereldoorlog. Maar ook de relatie met de hedendaagse actualiteit, waarbij zelfreflectie beoogd werd op verschijnselen als fascisme, racisme en discriminatie in het verleden, heden en mogelijke toekomst.

Een ander deel was ingericht als Aaltens Historisch Museum. De opzet van dit deel had volgens de beschrijving tot doel, het verbreiden van kennis en het wekken van belangstelling voor historie en cultuur, alsmede het bewaren en onderhouden van de materiële getuigenissen daarvan. Maar ook het leggen van een relatie met de hedendaagse actualiteit, en wel in het bijzonder van de in Aalten en de regio zo gewortelde textiel- en hoornindustrie.

En dan was er nog een Expositiezaal, het deel waar regelmatig wisselexposities worden georganiseerd. Momenteel werk van de in Aalten geboren kunstenaar Harmen Brethouwer (1960) die daar nog tot begin februari 2014 te zien is. Behalve in Aalten is werk van Harmen Brethouwer ook te zien in grote, landelijke musea als o.a. het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem, Boijmans van Beuningen in Rotterdam en Centraal Museum in Utrecht.
De kunstenaar gebruikt al meer dan twintig jaar twee basale vormen: de conische vorm (kegel) en het vierkante paneel (vakwerk). Hij kiest voor thema’s en series waarin zowel het ambachtelijke als het autonome samenkomen.

En dan was er in het museumgebouw ook nog een intermediair, ofwel centrale hal waarin de VVV Aalten gevestigd was. Daar konden we terecht voor informatie en advies over recreatie en toerisme in de gemeente Aalten en haar regio.

Na dit alles te hebben gezien, zijn we een eindje verderop neergestreken op het terras van Café Restaurant Stegers aan de Markt. Waar we, na dat we daar samen de dag zo'n beetje hadden doorgenomen, bij wijze van afsluiting door A op een etentje werden getrakteerd. Einde van een aardig dagje cultuur in de Achterhoek!

Hodgepodge naar 'De Compagnie' in Oudeschild

Ze voorspelden een herfstig weekje met regen en veel wind. Wat doen we jongens, gaan we zeilen of niet? Maar voordat iemand de zin af kon maken of we soms van suiker waren, was de knoop al doorgehakt. We gingen, bovendien wisten we allemaal uit ervaring wel, dat als je eenmaal op het water zit het uiteindelijk vaak meevalt. Aldus geschiedde, Hk, G, N en JW vertrokken j.l. maandag 16 september met de 'Kind of Magic' (Koopmans one off 40') vanuit Lelystad richting Stavoren, en wij t.w. Hs en ondergetekende met de 'Zeeraaf' (v.d. Stadt 33') vanuit Warns. Rond een uur of drie in de middag lagen we beiden afgemeerd in een praktisch uitgestorven Oude Haven van Stavoren, en zaten we met z'n allen in de 'Kind of Magic' gezellig te teuten.

De 'Kind of Magic' was uit Lelystad-Haven komen zeilen, die hadden er dus al een uur of vier 6 à 7 Bft uit ZW tot W opzitten. Voor de 'Zeeraaf' uit Warns aan het Johan Frisokanaal was het, ondanks een gekneusde rib van ondergetekende door een ongelukkige struikelpartij tegen de preekstoel, uiteraard een makkie geweest. Alhoewel, eenmaal door de sluis was het aan lager wal op de motor tot aan de Oude Haven wel even flink stuiteren in die steile golven. Met een pikketanisje werd de hereniging van zeilploeg 'Hodgepodge' in de kajuit gevierd, en besloot N en passant dat hij voor het avondeten een heerlijke rijsttafel voor ons ging maken!

Alleen moesten we daarvoor nog wel even de benodigde ingrediënten aan boord halen. Geen probleem, maar laten we eerst even een potje maken, en zo kon het gebeuren dat we even later €. 50,00 p.p. lichter waren. We hadden allemaal wel zin om even de beentjes te strekken, dus hup van boord en met z'n allen naar Coopcompact, een supermarkt hier even om de hoek.

Keus genoeg, maar welke nemen we, en hoeveel? Dat konden we rustig aan N overlaten, we bemoeiden er ons dan ook maar zo weinig mogelijk mee, en sjokten maar zo'n beetje mee. Maar af en toe konden we het toch niet laten, om middels enige kritiek op N's aankoopbeleid ook een duit in het zakje te doen. Echter zonder zichtbaar effect op N's gemoed, stoïcijns klaarde N zijn klus, waarna Hk, onze penningmeester het zonet aangelegde potje gelijk alweer een stukje lichter mocht maken.

Terug aan boord ging N voortvarend met z'n kookspullen aan de slag, en hadden wij onze handen vrij voor een vrolijk potje jammen. Maar niet nadat we de flatback mandoline van Hk uitvoerig hadden bewonderd. We constateerden met enige verbazing dat Hk al zo goed met z'n nieuwste speeltje overweg kon, al was het dan nog wel overwegend in g.

Wij plezier, en N maar koken, het leven kan hard zijn voor een scheepskok. En helemaal als je aan boord van een zeiljacht een uitgebreide rijsttafel moet klaarmaken dachten we. N zag dat heel anders, maar hij wilde het er niet meer over hebben, allemaal peanuts, dus hou op te zeiken, ik doe het met plezier!

Gein natuurlijk, iedereen blij, laten we maar weer muziek gaan maken. Zo te zien genoot N wel van zijn jammende muziekvrienden, het zou me niet verbazen als hij het als een speciaal aan zijn persoon gerichte aubade ervaren heeft. Dat zal ik hem bij gelegenheid toch eens een keertje vragen.

Hs. aan het roer onder zijn geliefde bimini. Leuk Hs. zo'n ding, maar we hebben tot nog toe alles behalve zon. Trouwens de zomer is sowieso wel voorbij. Nu creëerd zo'n ding onder zeil voor je gevoel alleen maar extra wind in de kuip, tocht zal ik maar zeggen, en droog blijf je er nu met al dat horizontale water om ons heen ook niet onder.
Kennelijk was Hs. zelf die mening ook min of meer toegedaan, want later die dag in de haven van Oudeschild heeft hij de bimini gedemonteerd.

Even een momentje rust in de Stevinsluis bij Den Oever. Uiteraard houden we de lijnen goed in de gaten.

Enkele onderweg opgelopen scheuren in de zeilen van de 'Zeeraaf' worden nabij de Vissershaven van Den Oever provisorisch hersteld. Gezien het bezoekje van de douane kwamen we daar in eerste instantie kennelijk een beetje verdacht over. Maar met een vriendelijk praatje en enige uitleg kwamen de heren echter snel tot een voor ieder geruststellend inzicht.

Lekker briesje op het Wad. De 'Kind of Magic' en de 'Zeeraaf' opweg naar Oudeschild via het Visjagersgaatje, Malzwin en Texelstroom.

Echt ontelbare keren gevaren, desalniettemin namen we deze keer bij de Bollen iets te veel risico, door te vroeg stuurboord uit te gaan richting Oudeschild. Het resultaat was er naar, na enkele minuten liepen we aan de grond, met een snelle min of meer ongewilde gijp als gevolg. Echter met enige moeite en ook het voorzeil over de andere boeg, kregen we de 'Zeeraaf' met de motor bij gelukkig weer vrij snel van de Bollen af.

Eenmaal afgemeerd in jachthaven de Schoeiershoek in Oudeschild, werd Hs. en ondergetekende op de 'Kind of Magic' uiteraard wel even fijntjes ingewreven wat ze van onze navigatiekunsten vonden. Gelijk hadden ze natuurlijk, maar na een paar pikketanisjes en een potje jammen was alles vergeten. En toen Hk., de schipper van de 'Kind of Magic' aankondigde dat hij voor het diner schelvis ging klaarmaken met van alles en nogwat erbij, hadden we het eigenlijk alleen nog over lekker eten. Alhoewel, iemand kon het even niet nalaten te zeggen, dat ze vroeger aan boord altijd tegen elkaar zeiden: We eten pas schelvis, als er niets anders meer is! Ondankbare honden, maar de schelvis was heerlijk!

Het optreden van ons op woensdagavond in café-restaurant 'De Compagnie' in de haven van Oudeschild liep voor ons gevoel als een speer. Maar kennelijk niet alleen voor ons, ook het publiek en de eigenaar was enthousiast. Lekker gevoel, dat hebben we wel eens anders gehad. Mogelijk dat aan ons geslaagde optreden behalve een perfecte zaalversterking, ook de goeie sfeer en het vooraf aangeboden en genoten diner debet was. Hoe dan ook, alles liep gesmeerd! Of we nog eens terug wilden komen? Ja natuurlijk, graag zelfs, we hebben dan ook gelijk maar een principe afspraak gemaakt!

Donderdagochtend wilden we aanvankelijk via de Texelstroom en Kornwerderzand naar Hindeloopen varen, maar bij nader inzien kozen we mede door de voor ons ongunstige stroming toch maar voor Medemblik via Den Oever. Waddenzee, in een wonder schoon, glashelder decor zeilden we rustig over een praktisch lege Waddenzee richting Stevinsluizen. In de verte prachtige buienluchten met af en toe een regenboog. Het was puur genieten, wat wonen we toch in een mooi landje.

Afgemeerd aan de kade van de Middenhaven in Medemblik. En alsof er niks anders te doen was zaten J.W. en G al snel weer in de kuip tot lering en vermaak even een lekker potje te jammen. Heerlijk sfeertje!

Maar er moest natuurlijk ook weer voor het avondeten worden gezorgd. Er stond stoofpaling op het menu, tot dat doel werd in de stad een paar pond nog levende paling gekocht, die op de kade door N vakkundig werden geslacht. Hoe Hk. de stoofpaling heeft klaargemaakt zal ik hem nog eens vragen, maar het was overheerlijk. Behalve J.W. die er wat matig in was, at de rest er zowat zijn vingers bij op. Na het eten een beetje ouwehoeren over van alles en nogwat. Een voorbeeld: Jongens dit moeten we veel vaker doen, daar waren we het over eens. Alleen het thuisfront zal meer gaan protesteren. We moeten eerst een soort 'bond van onderdrukte zeelieden' gaan oprichten, de BOZ, wie weet kweken we dan meer goodwill en kunnen we op termijn meer bereiken, lachen natuurlijk.

Vrijdagochtend voor de havenmond van Medemblik scheiden onze wegen zich, we gingen naar huis. De 'Kind of Magic' met Hk, G, N en JW weer naar Lelystad, en de 'Zeeraaf' met Hs en ondergetekende weer naar Warns.

Je moet goed kijken, maar met Medemblik op de achtergrond staat het zojuist gehesen grootzeil op de 'Kind of Magic' er van deze afstand gezien perfect bij. Het voorzeil nog even, en gaan met die hap, praktisch voor 't lapje naar Lelystad.

De bemanning van de 'Zeeraaf' even in retraite. Middels een rondje 'De Kreupel', een vogeleilandje in het IJsselmeer, zijn we met halve wind naar Stavoren gezeild. Door de sluis vervolgens nog een klein stukje Johan Frisokanaal, en toen waren we er. Einde van een bijzonder mooi zeil- en muziekweekje met de boys van Hodgepodge!










En dan nu de film van Jan Willem ....