Een mooi verenpak.

We staan tijdens ons geliefde wandelrondje Staverden meestal wel even stil bij de witte pauwen. Niet om van hun zangkunst te genieten, want die is bedroevend. Ik ken geen vogel die een afschuwelijker geluid produceerd dan de pauw. Maar daar staat tegenover, dat ik maar weinig vogels ken die zo'n prachtig verenpak hebben. Al in 1400 werden er witte pauwen op Staverden gehouden, destijds 'de hof van de Gelderse hertogen'. Het landgoed werd in leen uitgegeven aan diverse adellijke families met de verplichting om de witte pauwenveren te leveren als versiering van de helm van de hertog. Door Geldersch Landschap wordt deze traditie voortgezet. In plaats van de hertog krijgt nu de Commissaris van de Koningin de pauwenveren aangeboden en sieren nu een vaas in het provinciehuis.

Baretembleem van het Regiment
Infanterie Oranje Gelderland

Regiment Infanterie Oranje Gelderland is een gekroonde leeuw met dubbele staart. Deze was te zien vanaf 1939 in het wapen van hertogdom Gelre. Hier omheen zijn 7 witte pauwveren zichtbaar. Deze pauwveren zijn afkomstig van het kasteel Staverden, ookwel De Witte Pauwenburcht genoemd. Hertogen hadden de functie om hier witte pauwen te houden. De pauwveren dienden als verfraaiing op grafelijke helmen. Tot op de dag van vandaag is het alleen toegestaan om op kasteel Staverden witte pauwen te fokken en te houden. Het getal 7 staat voor verbondenheid en geluk. 

Trouwens ik las ergens, dat in betere kringen in de Middeleeuwen ook nog weleens pauw op het menu stond. Je kunt je daarom best afvragen, hoeveel witte pauwen zouden er destijds wel niet in 'de hof van de Gelderse hertogen' op het menu hebben gestaan? Een spectaculair gebeuren, de pauw werd na dat hij was gedood ontdaan van zijn huid met de veren er nog aan. De gestroopte huid werd daarna van binnen bestrooid met specerijen en vervolgens rauw om de al dan niet met bladgoud vergulde gebraden pauw gedrapeerd.

 

De pauw wordt opgediend.

  Het opdienen van een pauw in zijn verenkleed was iets wat in de

  Middeleeuwen in vrijwel heel Europa gebeurde. Het was een

  pronkgerecht dat kon rekenen op grote bewondering bij het

  binnendragen. Bij het eten was de bewondering waarschijnlijk iets

  minder, pauwenvlees is erg droog. In de zestiende eeuw verdween de

  pauw al snel van de feesttafel toen de kalkoen uit Amerika werd

  geïntroduceerd.

Wandeling door de uiterwaarden.

Toen we onlangs rond lunchtijd aankwamen op Kasteel Doorwerth, zijn we alvorens te gaan wandelen eerst maar voor een hapje neergestreken op de binnenplaats. Prachtig, een terras in een middeleeuws decor. Café De Zalmen, het was een tijdje geleden dat we daar zaten. 'De hoge zuidrand v.d. Veluwe' schreef ik op 12 april 2017 n.a.v. een wandeling aldaar. Enfin, deze keer ging de wandeling na de lunch niet over de in de IJstijd gevormde stuwwal, maar door de uiterwaarden van de Nederrijn. In de verte zagen we de halfronde stuwbogen van Driel werkloos omhoog staan. De grote toestroom van water door de overvloedige regen van de laatste tijd stroomopwaarts, is zo te zien ook hier al merkbaar en moet z.s.m. worden afgevoerd richting Noordzee. Mooi, die dynamiek in het rivierenlandschap, al kijken ze daar momenteel in Limburg waarschijnlijk even anders naar!

Om de haverklap weer wat anders.

Het is en blijft lastig om corona-besmettingen in te dammen, hoorde ik zeggen. Wat je ook doet, om de haverklap zijn er her en der weer nieuwe uitbraken. Ineens vroeg ik mij af, waar zou die uitdrukking 'om de haverklap' toch vandaan komen? Onze taal staat bol van spreekwoorden die we 'te hooi en te gras' gebruiken, maar waarvan we van de herkomst vaak geen flauw idee hebben. Een poosje googelen deed echter wonderen. Wat de herkomst van de haverklap betreft, zijn bij mij de schellen nu wel min of meer van de ogen gevallen. En weet ik dienaangaande zo ongeveer van de hoed en de rand. Er zijn namelijk 3 theorieën: 

De eerste is: ‘Klap’ in haverklap is een verkorting van klapvlies dat vroeger ‘zaadhulsel’ betekende, en vandaar als 'kleinigheid' kon worden opgevat. Om een haverklap zou dan 'om een nietigheid' hebben betekend, en daarna 'ieder ogenblik, telkens'.

 

De tweede is: Een haverklap zou elke tweede slag zijn bij het dorsen van van het graan met een dorsvlegel.

 

En de derde, misschien wel interessantste: Volgens het wetenschappelijk Etymologisch Woordenboek van het Nederlands is om een haverklap een verbastering van de Friese uitdrukking: “om een aveklap”. Dat woord aveklap sloeg op iets héél anders, namelijk het luiden, ofwel klappen, van de zogenaamde ave-Mariaklok! In het kort: “ave”, Deze klok riep op tot het bidden van het Ave Maria of angelus. Dat gebeurde driemaal per dag: om zes uur 's ochtends, om twaalf uur 's middags en om zes uur 's avonds. Toen ave in ‘aveklap’ niet meer herkend werd, kon het gemakkelijk vervormd worden tot het wél bekende haver.

Zo dat weten we dan ook weer. Wat we daar mee moeten? Geen flauw idee, maar dat geldt sowieso voor wel meer zaken op dit ondermaanse! 't Kan in ieder geval geen kwaad. 

Gezelligheid en lekker eten aan het water

Smullen op het terras van restaurant 'De Oude Smidse' in Ouderkerk a/d Amstel, op een plek waar de rivieren de Amstel en de Bullewijk samenvloeien, wie wil dat nou niet. Een historische plek ook, maar wat is eigenlijk niet historisch in Ouderkerk a/d Amstel? Een plek met een geschiedenis die nog verder terug gaat in de tijd, dan die van het nabij gelegen Amsterdam. En dat zegt nogal wat, maar dit terzijde. 

Het huidige restaurant 'De Oude Smidse', een samenvoeging van een eeuwenoude smederij en wagenmakerij, staat sinds begin jaren zestig van de vorige eeuw als zodanig bekend. Wij waren er uitgenodigd om de recente studieresultaten van onze twee kleinzonen Thijs en Mink samen te vieren. En daar zijn we natuurlijk altijd voor te porren. Dat mogen ze van mij op z'n minst elk jaar wel een keer doen, liet ik zo tussen neus en lippen vallen, maar daar werd wijselijk niet op gereageerd. Heel verstandig! We hebben daar met z'n zevenen een prachtige avond gehad. De locatie, de sfeer, het weer, de bediening en natuurlijk niet in de laatste plaats het heerlijke eten, alles werkte mee. Bedankt jongens, en graag tot de volgende keer!

Transformatie deltagoot tot kunstwerk

In de Noordoostpolder nabij Marknesse ligt het z.g. Waterloopbos, waar ik ook al eens eerder over schreef. Zie o.m. in mijn blogarchief 'Havenroute in het Waterloopbos' en 'in het prachtige Waterloopbos' van resp. 10/8'13 en 26/3'17. Onlangs waren wij daar weer, deze keer om het imposante in 2018 geopende kunstwerk 'Deltawerk//' eens te bekijken. De in 2016 buiten gebruik gestelde Deltagoot, een testgoot voor (golf)proeven t.b.v. allerlei waterbouwkundige projecten van kennisinstituut Deltares uit Delft, werd cadeau gedaan aan Natuurmonumenten. Deze dienst heeft vervolgens Atelier de Lyon|RAAAF opdracht gegeven om van de voormalige Deltagoot een kunstwerk te maken.

         

Atelier de Lyon|RAAAF, die zelfs al eens een hele betonnen bunker uit WO II door midden heeft gezaagd, ging ook met de betonnen Deltagoot voortvarend te werk. Er werden diverse segmenten uit de hoge wanden gezaagd, die vervolgens 90º werden gedraaid en in de ontstane openingen werden terug gelegd. Verder staat de hele 240 meter lange getransformeerde gootconstructie nu rondom in het water, wat mooie spiegelingen geeft. 'Deltawerk//' is een mooi, stoer en dynamisch kunstwerk geworden!

grafisch beeldkunstenaar pur sang

De tentoonstelling in het Noord Veluws Museum in Nunspeet van grafisch beeldkunstenaar Fré J. Drost (1907-1987) liet weinig te raden over betreffende het vakmansschap van deze kunstenaar. Affiches en folders tonen hoe goed hij was als tekenaar en aquarellist. De kracht van zijn kunstenaarschap lag met name in het dagelijks werk als reclameontwerper, vooral het kleurgebruik daarin was beter dan in zijn vrije atelierwerk. Ik las dat affiches uit de tijd dat hij voor de N.S. en drukkerij Joh. Enschedé in Haarlem werkte, via bepaalde veilingsites nog steeds gretig aftrek vinden. Dat kan ik mij na het zien van deze expositie wel voorstellen.

de aanloop naar Haugesund

  

  Onderweg, met zeiljacht de 'Swing' vanaf Lerwick op de Shetlands had ik de

  aanloop tussen de scheren naar Haugesund uiteraard al bestudeerd. 

  Krentenbrood! Het leek me een behoorlijk lastige klus met al die

  rotspartijtjes net boven of net onder water. Maar de werkelijkheid viel

  gelukkig iets mee, de weergoden waren ons tussen de scheren goed gezind.

  Een zacht briesje en tamelijk helder zicht in de vroege ochtendschemering,

  wat wil je nog meer als navigeren even alle aandacht vergt.

  Het was werkelijk spitsroede lopen, of zeilen dan in ons geval, tussen al

  die rotspartijtjes door die je soms pas op het laatste moment zag. Ik zou

  hier niet graag met storm of dikke mist met de 'Swing' willen aanlopen.

  Maar goed, toen we op de vroege ochtend eenmaal lagen afgemeerd in de

  haven van Haugesund, hebben we nog vóór dat we een poosje gingen slapen      een lekker pikketanisje genomen op de geslaagde operatie.

                      

'Pension Harderwijk'

Stadsmuseum Harderwijk heeft de afgelopen tijd een metamorfose ondergaan. Coronatijd is goed besteed, ze hebben daar van de nood een deugd gemaakt zou je kunnen zeggen, De stadsgeschiedenis van Harderwijk werd altijd al in een permanente expositie gepresenteert, maar is nu in een nieuw, meer eigentijds jasje gestoken en heet nu 'Pension Harderwijk'. Nieuw ingerichte kamers vol verhalen van mensen die elk een bijzondere periode uit de stadsgeschiedenis representeren. Verhalen die een interessant en helder beeld geven van het kleurrijke verleden van het stadje Harderwijk.

Behalve de permanente expositie hebben we daar ook 'Solo' bekeken. Een tentoonstelling van de Nederlandse beeldhouwster Natasja Bennink (1974). Stoer werk in brons dat hier en daar een beetje schuurde, maar dat vooral sensueel, ontroerend, doorleefd en kwetsbaar oogde. Prachtige beelden waarin de vaak meest intieme facetten van het leven van de mens tot uitdrukking werden gebracht.

een kort bezoekje in Gouda

Ons vijf koppige Herenleedclubje, dat we al sinds 1982 met veel plezier in stand weten te houden, begint zijn naam een twijfelachtige eer aan te doen. In plaats van een vrolijke en sfeervolle ontmoeting in Hegeraad, ons stamcafé aan de Noordermarkt in Amsterdam, gingen we deze keer op (zieken)bezoek bij V in de mooie waterstad Gouda. 

V, één van de vijf, die daar al enkele jaren in z'n eentje woont, is jammergenoeg sinds enige tijd niet meer in staat deel te nemen aan onze reguliere ontmoetingen. Behalve een permanent pijnlijk mobiliteitsprobleem laat het geheugen hem kennelijk ook steeds meer in de steek. Ik vroeg mij overigens wel af of het nu een normale achteruitgang van het geheugen was, die zo vaak gepaard gaat met het ouder worden van de mens, of een beginnende vorm van Alzheimer. Een feit was in iedergeval dat we, in tegenstelling tot wat we van elkaar gewend zijn, deze keer wel erg veel moeite hadden om het gesprek gaande te houden. En ons voorstel tegen beter weten in, om samen ergens buiten de deur te gaan lunchen, bleek ook geen haalbare kaart. 

Na een uurtje of zo hebben we weer afscheid genomen van V en hem maar weer sterkte gewenst. Waarna we maar een uitsmijtertje zijn gaan eten in het Reeuwijkse Hout. Daar, op het terras aan de waterkant, hebben we geprobeerd ons deprimerende bezoekje enigzins te evalueren. Omgaan met een vriend die een geleidelijke persoonsverandering ondergaat, vergt uiteraard ook van ons een andere benadering. De tijd zal het leren!

op de 22e zondag p.m.

Het heeft deze keer o.m. door de coronamisère allemaal wat langer geduurd dan we gewend waren, maar afgelopen zondag was het dan toch weer zover: Zondag, post meridiem, de 22e alweer. Rond 13.30 uur vertrokken we met z'n achten vanaf het Havikskruid op de fiets naar het Strandpaviljoen van Kampen, waar Janny een leuk plekje en een versnapering had geregeld, met uitzicht op de IJssel en de fraaie stadsgevel aan de overkant. Na dit genoeglijke intermezzo aan de rivier, bestegen we het stalen ros weer voor een bijzondere fietstocht langs de z.g. bypass van Kampen, het Reevediep geheten.

Een mooie fietstocht door de weidse, maar totaal veranderde omgeving ten zuiden van Kampen. Langs het Reevediep, een geheel nieuwe waterverbinding tussen de IJssel en het Drontermeer, die fungeert als hoogwatergeul in extreme omstandigheden. Hoogwater van de IJssel kan nu ook middels deze geul worden afgevoerd naar het IJsselmeer via het Drontermeer, Vossemeer en Ketelmeer. 

Eenmaal terug op het Havikskruid waren we allemaal wel toe aan een verkoelend aperitief. Altijd gezellig met de vijf in het uur. En toen we daarna ook nog eens tot ver in de avond lekker in de tuin konden zitten eten, was de sfeer helemaal top. De buien die waren voorspeld hebben we gelukkig niet gehad, ja eentje in de auto, toen we na afloop naar huis reden, die telde dus niet meer. Het was alles bij elkaar genomen weer een mooie, gezellige en goed georganiseerde zondag p.m. Ik kan mij nu al verheugen op de volgende in Hoogeveen of omgeving, die hopelijk, nu de coronamisère voorbij lijkt te zijn, niet meer zolang op zich zal laten wachten.

een heerlijke fietsmiddag

Eerdat we op de ons bekende maar altijd weer leuke fietsroute zaten, moesten we natuurlijk nog wel eerst even die grote stad zonder kleerscheuren zien uit te komen. En dat was op de eerste dag van de verlichting na de coronamisère geen sinecure. Druk, druk, druk, de zon scheen en iedereen was blij, want we mochten weer. Volle terrasjes, volle glazen en geen mondkapje meer te bekennen, knuffelen kan weer. En in de stad en op de boulevard kon je over de koppen lopen, of in ons geval fietsen. Hoezo anderhalve meter afstand? 

Maar goed, uiteindelijk hebben we met z'n negenen de metropool heelhuids kunnen verlaten, en kwamen we in rustiger vaarwater terecht. Eerst op een prachtig fietspad door de weilanden tussen het Veluwemeer en het Veluwemassief tot ongeveer ter hoogte van Hulshorst. Om vervolgens bij Hulshorst het Leuvenumsebos in te duiken, en o.a. via de Hulsthorsterheide naar restaurant 'De Zwarte Boer' te fietsen voor de lunch. Ook daar weer druk, druk, druk, maar we hadden gelukkig gereserveerd. Na de lunch zijn we uiteindelijk via het Beekhuizerzand naar de Doelenstraat gefietst voor het broodnodige aperitief. 

Op de Vischmarkt hebben we op het terras bij 'Da Gabriele' de heerlijke fietsmiddag afgerond met een gezellig hapje en drankje. C en J.R. bedankt voor de organisatie!

Gees, 'the sky is the limit'

Te midden van de weidse stilte van het Drentse akkerlandschap nabij het dorpje Gees, ligt een 7 hectare grote monumentale beeldentuin 'Beelden in Gees' geheten. In de tuin zijn meer dan 150 kunstwerken van kunstenaars uit Nederland, België en Duitsland te bewonderen. Onlangs waren we daar weer eens, elk jaar is er immers weer een nieuwe expositie. Het weer was een beetje bedrukt met af en toe een spettertje, maar dat heeft ons er niet van kunnen weerhouden om er een aantal uurtjes rond te dwalen, met een tussentijds bezoek aan de Brasserie aldaar voor een hapje en een drankje.

Eclecticisme in de muziek.

'ZAPPA', de nieuwe documentaire van Alex Winter (55) over Frank Zappa (1940-1993), die momenteel in o.a. Pathé Tuschinski in Amsterdam te zien is, is grotendeels opgebouwd uit voor velen onbekend archiefmateriaal. Alex Winter heeft het n.l. bij de erven voor elkaar gekregen hem inzage te geven in honderden uren nooit vertoont beeldmateriaal van optredens, repetities, intervieuws en homemovies. Uit verhalen van muzikanten die met hem gewerkt hebben komt een complex en vaak grillig mens naar voren, maar bovenal een genie. 

Zijn immer eclectische composities, (hij gooide werkelijk alle muziekstijlen door elkaar, klassiek, pop, jazz, blues, rock, funk, soul, doowop en wat nog meer) vergden het uiterste van zijn muzikanten. Een muziekvernieuwer pur sang, maar dat wisten we eigenlijk al! Ik ben wel eens benieuwd wat Frank Zappa voor een composities gemaakt zou hebben met de huidige computertechnologie en algoritmische samenstellingen.

Rondom de baai van de Compagnieshaven

Hoe vaak wij in onze zeiljaren in de Conpagnieshaven hebben gelegen zou ik niet meer weten, maar sowieso vaak. De eerste keer weet ik trouwens nog heel goed, zomer 1983 met een Schakel, een open zeilboot waarin we nota bene met z'n viertjes vanuit Lemmer het IJsselmeer waren overgestoken! (Zie in mijn blogarchief stukje 'Zeilen' van 23 juli 2010.)  

Herinneringen uit een ver verleden die mij te binnen schoten toen ik onlangs samen met J in het aangrenzende Zuiderzeemuseum liep. En vanaf de kop van het schiereiland achter de 3 schelpkalkovens genoot van het weidse uitzicht over het IJsselmeer. Verder hebben we daar uiteraard ook bijzonder genoten van de uitgebreide wandeling door het vogelrijke bos en het toch altijd weer boeiende Zuiderzeemuseum. 

Kip à la Calvados.

Eten met vrienden is samen genieten van lekker eten en drinken. We vinden het één van de geneugten van het leven. Deze keer waren wij aan de beurt om de dis rijkelijk te vullen, hetgeen we doorgaans met veel enthousiasme doen. Maar het is ook altijd weer spannend, wat zullen we nou weer eens op het menu zetten. Na enig praktiseerwerk kwamen we tenslotte uit op 'Kip à la Normande' een recept uit Normandië, onze favoriete vakantiestreek, zie o.a. ook mijn stukje 'Een lekker streekdrankje' van 24 mei j.l. 

De ingrediënten van 'Kip à la Normande' ofwel kip gestoofd in calvados en appelcider en geserveerd met gebakken appel zijn: Kippenpoten, ongezouten roomboter, calvados, sjalotten, knoflook, champignons, appelcider, crème fraîche, kippenbouillon en een Elstar appel. Het één en ander uiteraard in de juiste verhoudingen en gradaties bij elkaar gebracht, en naar behoefte met peper en zout op smaak gebracht

Alles ging lekker tijdens het kookproces, maar op een gegeven moment drong het tot mijn schrik door dat ik toch een foutje had gemaakt. Hoe stom kan je zijn, ik had i.p.v. 35 ml Calvados 350 ml Calvados over de kippenpoten uitgegoten, 10 x zoveel als de gewenste hoeveelheid!  Aanvankelijk dacht ik dat het recept hiermee totaal verprutst was, maar niets was minder waar, iedereen vond het heerlijk. De meeste alcohol was natuurlijk verdampt tijdens het verdere kookproces, maar de smaak gelukkig niet.

'Kip à la Normande' met teveel Calvados, heerlijk!

Oppassen, een kunst apart!

Of we vanmorgen misschien een paar uurtjes konden oppassen? Ach ja waarom niet, zo incidenteel is dat geen probleem, zeker niet als we kunnen. 'We benne op de wereld om mekaar te helpen, nietwaar'? En zo zie ik ook eens hoe onze achterkleinkinderen van bijna twee jaar oud de wereld om zich heen ontdekken. Een hele klus dat opgroeien, al lijkt het vanzelf en harder te gaan dan ik denk. Voor mij is het ook vaak schakelen tussen wat ze echt al kunnen, en wat ik denk wat ze zouden moeten kunnen, bovendien is de tweeling ook nogal verschillend van aard. Maar gelukkig is mijn eega in deze beter in anticiperen, en viel het één en ander reuze mee. Het was een leuk, maar warm ochtendje daar in de tuin van onze kleindochter!

Leven IV

'That’s one small step for a man, one giant leap for mankind' zei astronaut en commandant van de Apollo 11 missie Neil Armstrong (1930-2012), toen hij op 21 juli 1969 als eerste mens ooit voet op de maan zette. Een gebeurtenis van belang die ons ruim een halve eeuw geleden aan de buis gekluisterd hield. Na dit hoogtepunt in staaltjes van (ruimtevaart)techniek was de belangstelling in de maan lange tijd min of meer tanende. 

Echter sinds de laatste jaren neemt de belangstelling in ons mooie hemellichaam weer van alle kanten toe. Zo las ik vanmorgen in de krant dat deeltjesfysici James Beacham en Frank Zimmermann, experts van het deeltjeslab CERN bij Genève, het plan hebben geopperd om een deeltjesversneller van 11.000 km lang op de maan te bouwen. Ongeveer net zo lang dus als de totale omtrek van de maan. Met de huidige deeltjesversneller van 27 km en de mogelijke opvolger van 100 km nabij Genève (zie o.a. mijn stukjes Leven I, II en III van resp. 25/1'10, 14/12'11 en 7/7'12 alsmede 'Gepakt in de grote versneller!' van 28/1'17), blijven de deeltjesfysici nog voortdurend in het duister tasten. Een grotere, sterkere deeltjesversneller is volgens hen het antwoord, om elementaire deeltjes met nóg meer energie op elkaar te jagen en te kijken hoe in een flits nieuwe, nog onbekende reacties plaatsvinden. 

Is dit een verlate 1 aprilgrap? Volgens Bartjens zeker niet, hoewel het een onzinnig idee lijkt, dat bovendien als het er ooit van komt, nog vele decennia op zich zal laten wachten. Maar als je nadenkt over de grootst mogelijke deeltjesversneller is het één en ander toch een logisch gevolg. En het is sowieso handig om een referentie-paper te hebben waar de voor- en nadelen in staan en van daaruit verder te denken.

Rond het Nuldernauw.

Aardig fietstochtje van huis uit via een prachtig fietspad langs het Wolderwijd richting Horst, hoewel het stuk pal langs de A28 enigszins op ons gemoed werkte door de hoge geluidsbelasting. Maar op de Flegel, de veerpont die ons van Horst naar Zeewolde bracht, keerde de rust terug. In Zeewolde aangekomen namen we ad hoc het besluit om i.p.v. een rondje Wolderwijd, een rondje Nuldernauw te fietsen. Dus links af richting Nijkerk, deels langs het water, deels door het Horsterwold. Ook hier prachtige fietspaden, maar op enkele locaties erg smal, optisch temeer door het hoge gras waardoor je de zijkant van het fietspad niet kon zien. Het één en ander was de oorzaak van een valpartijtje waar J weliswaar een lichte kneuzing en schaafwond aan over hield, maar verder gelukkig met de schrik vrij kwam. Bij de Nijkerkersluis staken we weer over naar de Gelderse kant, om vervolgens over de dijk langs het Nuldernauw en de Arkemheense Polder naar Nulde te fietsen. Na de lunch in Postillion Nulde fietsten we weer parallel aan de luidruchtige A28 via Horst huiswaarts. Alles bij elkaar genomen een mooi fietstochtje van bijna 40 km.

Een reusachtig pieremegoggel.

'Nederlandse Ark van Noach belemmert Britten het uitzicht, maar mag niet weg', las ik in de krant. Ik wist niet dat de z.g. 'Ark van Noach', een gedrocht van 70 meter lang en 13 meter hoog, dat de afgelopen jaren al in tientallen Nederlandse havensteden het uitzicht grondig verpeste, al sinds november 2019 in de haven van Ipswich ligt. Dat ze dit reusachtige pieremegoggel, een windvanger van formaat dat tijdens een storm in de haven van Urk nog voor zoveel ellende zorgde (zie in mijn blogarchief 'ark van Noach op drift in Urk' van 4 januari 2018) de Noordzee hebben overgesleept, getuigt overigens wel van enige moed. 

Maar dat terzijde, voorlopig ligt de door timmerman, aannemer en evangelist Johan Huibers in Schagen gebouwde Ark van Noach in Ipswich dus al zo'n anderhalf jaar het uitzicht van omwonenden te verpesten. Weg met dat ding, maar de Britse autoriteiten vinden de Ark van Noach niet zeewaardig, en geven haar daarom geen toestemming om de haven te verlaten. Ik leef met de omwonenden mee, temeer omdat ik de situatie op en rond de haven van Ipswich vrij goed ken van onze zeiltochtjes!

Anonieme kunst in de berm.

 

Aan de N306 of Spijkweg in Oostelijk Flevoland, staat rechts in de berm, even voorbij Elburg richting Harderwijk al sinds lange tijd een uit fragmenten samengesteld beeld van een boerin of melkmeisje. Ben nieuwsgierig naar de maker van dit vrij expressieve beeld, maar ben er tot op heden niet achter kunnen komen. Zou het leuk vinden als iemand mij daarbij kan helpen!

Hattem & Zalk in het kort.

Het pittoreske centrum van het eeuwenoude Hanzestadje Hattem is een lust voor het oog. Om maar enkele sfeerbepalende eye-catchers te noemen, De Franse School, de Grote of Andreaskerk, het Stadhuis, de 14 eeuwse Dijkpoort, korenmolen De Fortuin, het Anton Pieck Museum, het Voerman Museum, stuk voor stuk prachtig. Wat trouwens ook prachtig was, was dat we op de Markt weer als vanouds op een gezellig terras terecht konden voor een versnapering. En op de Noordwal lazen we ergens op een bord dat er vroeger nogal wat klompenmakers actief waren in Hattem, maar dat wisten we al.

Meanderend op de IJsseldijk toonde Zalk zich vanuit de verte idyllisch. De daken van de huizen net boven de kruin van de dijk, de kerktoren als een wachter iets hoger. We besloten een pitstop in te lassen voor een korte wandeling door het dorp. Wat een rust rond het historisch centrum aan het Kerkplein, met als belangrijkste monumenten de Romaanse Sint-Nicolaaskerk en het naastgelegen Schultehuis, de vroegere schoutenzetel. Mooi, de tijd lijkt hier wel te hebben stilgestaan. Met een lekker koel Texels Skuumkopje van de tap hebben we daar op een terrasje een punt gezet achter ons korte intermezzo in Zalk.

Op de oude Zeedijk.

De oude Zeedijk ligt er mooi bij met zijn nieuwe fietspad bovenop de kruin. De voormalige Zuiderzee moet je er maar bij denken, want die is al verdwenen sinds 1932, toen het laatste sluitgat in de Afsluitdijk werd gedicht. Zuiderzee werd toen IJsselmeer, een flinke plas die sindsdien ook weer vele veranderingen heeft ondergaan. Het smalle Nuldernauw, het randmeer tussen Putten en Nijkerk is nog slechts een residu van de flinke plas die het ooit was. En zelfs dat stukje is al weer onderverdeeld in een relatief smal vaarwater en een natuurgebiedje. Echter alles bij elkaar genomen een mooie oase van rust en dynamiek!

Kasteel 'De Koolmeeshof'

In mijn stukje 'Het voorjaar in de lucht' van 23 februari 2019 maakte ik voor het eerst gewag over ons nestkastje Kasteel 'De Koolmeeshof'. In 'gekraakt door Boomhommels' van 12 mei 2019 schreef ik hoe de koolmezen werden verdreven door de hommels en in mijn stukje Spookkasteel 'De Koolmeeshof' van 3 juli 2019 had ik het over 4 dode koolmeesjes. Met de gedachte dat de misère wel eens aan de plek kon liggen, heb ik daarom Kasteel 'De Koolmeeshof' verplaatst naar een andere locatie in de tuin, dat overigens vorig jaar nog geen soelaas bood. En zelfs tot op de dag van heden zagen we maar weinig activiteit in en om Kasteel 'De Koolmeeshof'. Mijn verbazing was, na vanmorgen de kap te hebben gelicht, dan ook groot toen ik een mooi nestje met 8 eitjes aantrof, en ik het vrouwtje even later door de poort naar binnen zag gaan. Prachtig, ben benieuwd hoe het deze keer zal aflopen.

over eenzaamheid, veerkracht en zelfontdekking

Ongeveer zeventien jaar geleden nam de inmiddels vijftigjarige Tamsin Calidas het besluit om samen met haar toenmalige man het hippe maar drukke stadsleven dat ze leiden in de Londense wijk Notting Hill, te verruilen voor een leven op een klein Schots eilandje in de Hebriden. Verweg van de onrust en het jachtige bestaan, staat ze daar als schapenfokker een rustig en idyllisch beeld voor ogen. Maar dat pakt al vrij snel heel anders uit, het leven daar blijkt allerminst idyllisch. Het één na het andere probleem krijgen ze te verwerken, en hun huwelijk loopt op de klippen waardoor Calidas alleen en eenzaam op het eiland achterblijft. Ze ziet het amper nog zitten daar, maar veerkracht en zelfontdekking helpen haar uiteindelijk door de moeilijke periode heen. 

De meeste, zo niet alle mensen ondervinden in hun leven wel eens moeilijke perioden, perioden waarin ze het niet zo meer zien zitten. 'Ik ben een eiland' is de titel van Calidas boek, maar zijn we niet allemaal een eiland? Staan we niet allemaal voor de uitdaging om het leven in goede en slechte tijden te omarmen? Uitdagingen ontlopen is zinloos, want ze blijven bestaan, je moet er mee leren omgaan. 'Ik ben een eiland' is een verhaal over de veerkracht van een mens, die na praktisch alles te hebben verloren weer opkrabbelt. Kortom een prachtig boek!

Een lekker streekdrankje.

Al nippend aan een heerlijke Calvados genoten we voor ons tentje van het mooie uitzicht op Le Mont-Saint-Michel. Dubbel genieten dus van het schilderachtige getijdeneilandje voor de kust in de baai aan de monding van de Couesnon, even ten westen vam het departement Calvados in de regio Normandië. De fles Calvados, streekdrank daar bij uitstek, hadden we in de buurt gekocht bij een appelboer. En om de Calvados te leren appreciëren, leek het ons wijs om de proefsessie voor ons tentje, die we een beetje in de buurt van de boomgaard hadden opgeslagen, voort te zetten. Dat ging zo goed, dat we de fles met z'n tweetjes aan het eind van de middag soldaat hadden. Het nadeel was, dat we verder nergens meer aan toegekomen zijn. 

Het is jaren geleden, en inmiddels heb ik Calvados allang leren appreciëren, maar toch denk ik nog vaak aan die eerste kennismaking met dit heerlijke streekdrankje, daar voor ons tentje met dat mooie uitzicht op Le Mont-Saint-Michel. Zo passeerde de gedenkwaardige proefsessie ook gisteravond weer even de revue, toen we met z'n vieren een bres van niveau sloegen in een fles Boulard Grand Solage Pays d'Auge Calvados. Ach ja, het was gezellig en dan gaat zoiets als vanzelf!

'How will we live together?'

Gisteren is de 17e Architectuur Biënnale in Venetië geopend voor het publiek. Daarbij is in opdracht van 'Het Nieuwe Instituut' (museum voor architectuur, design en digitale cultuur, en platform voor creatieve industrie in Rotterdam) het Nederlandse Rietveldpaviljoen in de Giardini Della Biennale de komende maanden vertegenwoordigd middels de bijdrage 'Who is We?'. De bijdrage is samengesteld door Francien van Westrenen. Ze reageert hiermee op het centrale thema van de 17e editie, die de titel 'How will we live together?' meekreeg. 'Hoe gaan we samenwonen?', we hebben volgens de aangestelde curator van deze editie t.w. de Libanese architect en hoogleraar Hashim Sarkis (1964) een nieuw ruimtelijk contract nodig in de context van groeiende politieke scheidslijnen en groeiende economische ongelijkheden. Hij roept architecten op om ruimtes voor te stellen waarin we royaal kunnen samenleven.

'Who is We?' richt zich dan ook op toekomstige samenlevingsvormen, waarbij mensen uit alle lagen van de bevolking en met verschillende achtergronden naast elkaar leven. Met deze bijdrage richten architect Afaina de Jong en kunstenaar Debra Solomon zich vooral op dat wat volgens hen bij stedenbouw en opvattingen over ruimte tot dusver buiten beeld is gebleven.

over slaapmatrasjes gesproken

We brengen per etmaal ongeveer een derde deel slapend door, wie 90 jaar oud wordt heeft ongeveer 30 jaar geslapen zou je kunnen zeggen. Een goeie slaapplek is daarom best belangrijk, vooral het matras. Die heb je in zoveel soorten en maten, dat je bij wijze van spreken door de bomen het bos niet meer ziet als je die moet vervangen. Om maar wat te noemen, je hebt matrassen voor zijslapers, rugslapers of buikslapers in pocketvering-, traagschuim-, koudschuim-, latex-, polyether- of geluitvoering. Lastig kiezen voor iemand die zo ongeveer staand nog kan slapen. 

Maar het is gelukt al moest ik, toen de zware 24 cm dikke pocketveringmatrassen, vacuüm gedecimeerd tot een dikte van een paar cm, in opgerolde toestand thuis werden bezorgd, sterk denken aan de eenvoudige en vederlichte slaap(carrie)matjes van slechts 1 cm dik foam, die we vroeger tijdens onze backpackvakanties in de Alpen, eveneens in opgerolde vorm op onze rugzak meedroegen. En daar sliepen we toen ook prima op, al moet ik eerlijkheidshalve ook wel toegeven dat de meningen daarover soms behoorlijk verdeeld waren.

licht esoterische denkbeelden

'Hoe nauwkeuriger je de tijd meet, hoe sneller het heelal zal sterven' schreef de Nederlandse sterrenkundige en wetenschapsjournalist George van Hal (Leiden, 1980). Dit n.a.v. een artikel over een opmerkelijk onderzoek van enkele fysici, dat hij gelezen had in het vakblad Physical Review X. Intrigerend, middels een experiment hadden ze kunnen aantonen dat de enigszins esoterische grootheid entropie (toenemende maat van wanorde, of afname van bruikbare energie bij alles wat wij doen) bij nauwkeuriger meten van tijd nog sneller toeneemt. Als de entropie dan uiteindelijk zijn maximum heeft bereikt, valt elk proces in de kosmos stil en is het over en uit met alles. Het ultieme kosmisch lot, waarin geen hart meer klopt en geen ster meer straalt!

Jammer, maar 'Aan alles komt eens een eind' schreef ik op 15/12'19 in mijn blog n.a.v. een artikel van diezelfde George van Hal, waarin hij het einde van het leven, het universum en alles beschreef. Hij noemde daarin vier scenario’s hoe het één en ander zich zou kunnen voltrekken t.w. Einde 1: Het Grote Bevriezen; Einde 2: De Grote Scheur; Einde 3: De Grote Krak en Einde 4: De Grote Slurp. Maar de geruststellende gedachte was toen ook al, dat het één en ander waarschijnlijk nog miljarden jaren op zich zou laten wachten. Het naderen van het maximum van de enigszins esoterische grootheid entropie laat volgens Bartjens ook nog wel even op zich wachten. Fysici schatten nog een overweldigende miljoen googol jaar in voor het zover is, een 1 met 106 nullen! Ik maak mij dan voorlopig ook geen zorgen, daarom Carpe Diem!

Een Hollander op blote voeten.

Vanmorgen las ik in de krant dat de 34 jarige Zeeuw en Afghanistan-veteraan Anton Nootenboom in Australië bekend staat als 'The Barefoot Dutchman'. Als je met blote voeten de grond raakt, krijg je energie, en ga je je volgens hem beter voelen. Hij loopt op zijn blote voeten langs de Australische oostkust van Cairns naar zijn woonplaats Sydney, een tocht van 2600 km die hij in ca. 100 dagen wil afleggen. Dit om geld een aandacht te vragen om de 'mentale gezondheid' van mannen te bevorderen, want dat schijnt gezien het grote aantal probleemgevallen onder mannen hoog nodig te zijn. Maar dan moet kennelijk bij de meeste mannen wel eerst het taboe, dat rond een hulpvraag hangt worden geslecht. 

Ik moest denken toen ik dit las aan de lange strandwandelingen op blote voeten, heerlijk. Maar ik moest ook denken aan die keer lang geleden, toen ik als 17 jarige adolescent met een stel vrienden in Oostenrijk een bergwandeling maakte op blote voeten. Ook prachtig maar niet heus, elk kiezelsteentje, hoe minuscuul ook, probeerde ik op het laatst te vermijden. En elk plukje gras of mos benutte ik even voor wat verlichting van de ellende. Van de omgeving zag ik maar weinig, het enige wat mij interesseerde was de halve vierkante meter grond pal voor m'n voeten. Hoezo beter voelen, ik kreeg er alles behalve meer energie van. Het was een wandeling van hooguit 15 km, maar wat was ik blij dat ik er was. Dat was eens maar nooit meer! 

Daarom petje af voor 'The Barefoot Dutchman' die 100 dagen lang elke dag minimaal 26 km moet lopen. Voor een goed doel, dat is mooi, maar wel in een gebied waar behalve scherpe kiezelsteentjes, het ook stikt van giftige spinnen en slangen.

Strijd om de macht.

De rust op en om Jersey, dat prachtige Kanaaleiland onder de rook van de Bretonse kust, is voorlopig weer even weergekeerd. Maar spannend was het afgelopen week wel toen Franse en Britse vissers het met elkaar aan de stok kregen. De marines van beide landen kwamen er zelfs even aan te pas. En ergens op Jersey stond een halve gare met een steek op zijn hoofd vanaf een rots te knallen met een antiek geweer. De Brexit heeft in deze regio de gemoederen kennelijk behoorlijk verhit. Er is een ware strijd ontstaan over wie in het visgebiedje rondom Jersey de macht heeft. 

Cartoonist Bas van der Schot (1970) ziet zelfs paralellen met de Hoekse en Kabeljauwse twisten, die zich in de lage landen afspeelde tussen 1350 en 1490. Een strijd om de macht in Zuid-Holland, Zeeland en Utrecht, tussen de aanhang van Willem V, de Kabeljauwen genoemd en Margaretha, gesteund door de plattelandsadel, die de Hoeken werden genoemd. Niks nieuws onder de zon, zal van der Schot hebben gedacht toen hij zijn cartoon voor de Volkskrant tekende. Wel met twee zwaar bewapende vliegdekschepen, heel imposant. Deze machtstrijd zal naar alle waarschijnlijkheid niet zes generaties lang duren. Alhoewel, je weet het maar nooit, de geschiedenis heeft ons wel geleerd dat we behoorlijk hardleers zijn!

de zin van het leven

Altijd lachen met wijsneus Baltus en zielknijper Sigmund. Over de eeuwenoude vraag 'wat de zin van het leven is' wordt tot op de dag van heden gefilosofeerd. Het heeft tot nu toe een schat aan wijsheden en grappige of motiverende citaten opgeleverd, maar een unaniem antwoord zal er denk ik nooit komen. De één vindt het antwoord in zichzelf middels het nastreven van zelfontplooing en geluk. Anderen vinden zingeving in anderen door deze te helpen een bijdrage te leveren aan de samenleving. Weer anderen geloven in God en doen alles in het leven om hem te dienen. En er zijn mensen die denken dat het leven louter toeval is en volkomen zinloos, of zingen zelfs dat het leven volkomen kut is. Luister maar naar de liedjes van de in maart j.l. overleden tekstschrijver en liedjeszanger Jeroen van Merwijk of van Hans Teeuwen of Veldhuis & Kemper. 

Maar hoe dan ook, een unaniem antwoord op de eeuwenoude vraag 'wat de zin van het leven is' zat er niet tussen. Tot aan vandaag, eureka riep wijsneus Baltus vanmorgen in zijn warme bedje, ik weet het! Wel een beetje jammer voor hem, dat Sigmund dat gelijk alweer nuanceerde.

Muziek, een verbindende factor!

Muziek maken verbindt mensen met elkaar, ongeacht niveau, in welk opzicht dan ook. Dat heb ik reeds van jongs af aan ervaren. Door die ellendige corona misère verkeren we momenteel een beetje in een muzikale malaise, maar het einde is volgens Bartjens eindelijk in zicht. En daar verheug ik mij nu al zeer op!

Iconen van Zaltbommel

Opweg naar Ad en Will naderden we Zaltbommel gisteren over de A2 in een mix van zonneschijn, buien en prachtige heldere wolkenluchten. Zo zie ik het zwerk niet vaak, wat een beleving, een oneindige licht- en helderheid die zich gevoelsmatig in mijn hoofd voortzette. Ik moest denken aan het gedicht 'De moeder de vrouw' van Martinus Nijhoff (1894-1953), toen ik de harpen van de in 1996 geopende en naar hem vernoemde tuibrug zog opdoemen. Daarin wordt behalve de (oude)brug ook de wijdse oneindigheid van het landschap genoemd. Maar ook de toren van 15e eeuwse Sint Maartenskerk, dat andere icoon van Zaltbommel zal ik maar zeggen, speelt een prominente rol in de beleving van het rivierenlandschap hier. Beide iconen accentueren a.h.w. de ruimtelijke beleving in en nabij het eeuwenoude vestingstadje aan de Waal.

een nieuwe warmtebron

Buiten waait het, de regen striemt met vlagen tegen het raam, maar ik merk het amper. Veilig zit ik lekker droog en warm achter mijn pc, en lees ik geconcentreerd met samengetrokken wenkbrauwen een interessant artikel over magnetische ompoling d.w.z. dat de magnetische noord- en zuidpool op Aarde van positie wisselen. Jezus mina, dat zou wat zijn zeg, ik val al lezend van de ene in de andere verbazing. Maar dan valt plotseling mijn pc uit, en dat niet alleen ook het licht, kortom alles in huis wat op stroom draait. Ik linkte het probleem gelijk aan de buren waar ze aan het verbouwen zijn en toevallig met elektra bezig zijn. Maar dat bleek bij nader inzien onterecht, dus moest ik wel bij onszelf op zoek naar de oorzaak. En zo kwam ik er na enig speurwerk achter dat onze cv ketel de boosdoener was. 

Snel een monteur gebeld. Een uurtje later was de diagnose gesteld: De cv ketel is na 20 jaar aan vervanging toe! Wat nu? We gaan natuurlijk niet in de kou zitten, maar ad hoc beslissen hoe we het één en ander dan gaan oplossen is nu we uiteindelijk allemaal van het aardgas afmoeten ook niet zo eenvoudig. Moeten we nog gewoon een nieuwe cv ketel aanschaffen, of kunnen we, in afwachting van een mogelijk gemeentelijk warmtenet, beter leasen? Moeten we soms voor een warmtepomp kiezen, of kunnen we beter denken aan een hybride variant, die zowel aardgas als elektra aan kan? Kortom, wat is wijs. Na enig gewik en geweeg hebben we de knoop maar doorgehakt en voor de snelste oplossing gekozen t.w. de aanschaf van gewoon een nieuwe cv ketel. Kan ik tenminste morgen alweer lekker droog en warm verder lezen met waar ik gebleven was.

magnetische noordpool aan de wandel

Onlangs las ik in een artikel van geofysicus en wetenschapsjournalist dr. Marlies ter Voorde, dat de magnetische noordpool steeds sneller wegtrekt van de geografische, (die schijnt sinds 2000 van 15 km per jaar te zijn opgelopen tot 55 km per jaar) waarbij het aardmagneetveld intussen zwakker wordt. Stel je nu eens voor dat dit in deze tijd zou leiden tot een ompoling, wat in het verre verleden eerder is gebeurd, wat zouden dan de consequenties kunnen zijn? 

Dat het baken van zeevaarders en andere globetrotters zelf ook graag wandeld en zich jaarlijks t.o.v. de geografische noordpool ofwel het ware noorden verplaatst is bekend. Het wordt jaarlijks o.m. op zeekaarten aangegeven in de kaartroos en is variabel. Ooit leerde ik tijdens een navigatiecursus op de zeevaartschool in Amsterdam rekening te houden met dit verschijnsel. In de berekening van je ware koers (WK) was deze variabele factor van belang. Ondermeer in formules als bijvoorbeeld WK = KK + var + dev, waarin KK de kompaskoers is, var het aantal in de kaartroos aangegeven graden en dev de kompasafwijking is die door het schip bij de voorliggende koers zelf wordt veroorzaakt. En dan had je uiteraard ook nog te maken met factoren als stroming en drift die aanzienlijk konden zijn! 

Er kwam wat mij betreft min of meer een eind aan al dat gereken toen de GPS (Global Positioning System) voor de doorsnee zeezeiler in beeld kwam. Met een simpele druk op de knop wist je praktisch op de vierkante meter nauwkeurig wat je positie was, waar op de aardbol je ook zat. Maar ook dit systeem gebruikt in combinatie met satellieten het magnetische noorden en het aardmagneetveld als referentie voor richting en daarmee voor navigatie. Ben inderdaad beniewd wat er gebeurd als het ooit weer tot een ompoling komt. De mens zal er ongetwijfeld weer wat op vinden, maar voor het zover is raken we met z'n allen mogelijk toch eerst een tijdje lekker aan het dwalen.

dood hout, een bron van leven

     

Wandelingetje bij Deuverden.

Altijd een mooie wandeling daarbij Deuverden, ondanks het forse aantal dode bomen op het pad langs het heideveld of wat er voor door moet gaan, en het vennetje. Vreemd al die dode bomen hier, maar op één of andere manier toch ook wel mooi, beetje abstract, en bovendien is een dooie boom ook nog eens een bron van leven in de natuur. Veel vogels, insecten en weet ik allemaal niet wat nog meer doen er hun voordeel mee. 

Maar al dat dode hout doet tegelijk ook troosteloos aan, desolaat. Waarschijnlijk is de omgeving hier te zuur geworden door de uitstoot van stikstof door agrarische bedrijvigheid rondom dit relatief kleine natuurgebiedje. Volgens Bartjens is de agrarische sector een forse bron van verzuring die nog steeds schijnt toe te nemen. Wat een toestand, maar gelukkig maakte het beeld van een ontluikende wilde Lijsterbes langs het pad snel een einde aan ons getob.

Een wandelingetje bij De Vanenburg.

Opvallende schapen scharrelen daar rond bij kasteel De Vanenburg. Nieuwsgierig, alert, fier en een grappige kop met zwarte oren, een zwarte snuit en zwarte ringen om de ogen. En dan hebben ze ook nog zwarte knieën, maar voor de rest was alles aan ze volgens mij wit. Thuis heb ik wat zitten googelen, het schijnen z.g. Kerry Hill schapen te zijn, van origine afkomstig uit de heuvels bij het plaatsje Kerry in Wales, Engeland. 'Sheep from the hills of Kerry'. Maar sinds 1992 zie je ze ook op Nederlands grondgebied rond scharrelen.

Orde en wanorde.

Van keurig opgetaste straatklinkers tot hopen puin en tuinafval, overal troep. Onze buren verbouwen, veel sloopmateriaal moet her en der tijdelijk worden geparkeerd, ook bij ons achter. Echter orde en wanorde is subjectief en fluïde. Ik moest daarbij even denken aan de Ecokathedraal van Louis G. le Roy (1924-2012) die hij bouwde in een weiland in Mildam bij Heerenveen. ('Zie Mens en natuur' en 'Mens en natuur II' van resp. 16/8'10 en 4/10'10 in mijn Blogarchief).

Studio 'Terlet Amsterdam'

Alles ademt muziek in studio 'Terlet Amsterdam', de mensen. de ruimte, de vele verschillende muziekinstrumenten en de elektronica. Maar ook de linosnede aan de muur, die E als tiener ooit in de jaren zeventig heeft gemaakt in de vorm van een rijtje Nikkelen Nelissen, ofwel antropomorfe muziekmachines, kleurige mensvormige eenmansorkestjes. En de verderop aan de muur hangende poster van Frank Zappa, ook uit de jaren zeventig, om precies te zijn van een concert in 1977 in de Armadillo Headquarters, een concertzaal in Austin, Texas, dat werd beleeft als een muzikale renaissance! Schatplichtig aan het voorbeeld uit deze nu al haast klassieke oudheid, zijn 44 jaar later de verrichtingen in studio 'Terlet Amsterdam' er volgens mij ook op gericht om een periode van opbloei en vernieuwing in de muziek te vinden. Ik wens studio 'Terlet Amsterdam' daarbij veel succes!

Westelijk Havengebied Amsterdam

Afgelopen week waren we te gast bij Jan in zijn nieuwe woning op het Narva-eiland in de Houthaven. Ik kan mij in Amsterdam niet of nauwelijks een plek voorstellen dat in pakweg tien jaar een grotere verandering heeft ondergaan dan de Houthaven in het Westelijk Havengebied. Er is daar aansluitend het noordelijk deel van de Spaarndammerbuurt een totaal nieuw stuk Amsterdam bijgekomen op een plek waar vroeger vrachtschepen uit heel de wereld hun hout losten. Het is allemaal nog lang niet klaar daar, er wordt in de Houthaven nog volop gebouwd, maar alles ademt daar nu al ruimte en bedrijvigheid.

Heerlijk toch, die ruimte!

Industriegebied Eemshaven wordt anderhalf keer zo groot, een historisch moment jubelde de gedeputeerde van de provicie Groningen. En de wethouder van gemeente Het Hogeland waar het dorp Oudeschip onderdeel van is, kraaide dat Eemshaven de fase van een postzegel eindelijk ontgroeid is. De gemeente die in de unieke weidsheid van de Oostpolder ruimte biedt aan pioniers en frisdenkers, om samen verder te bouwen aan een bloeiende toekomst. Voorlopig resultaat van het z.g. frisdenken is, dat een stukje Oostpolder dat nu nog als een bufferzone tussen Eemshaven en Oudeschip ligt wordt opgeofferd, m.a.w. Oudeschip wordt opgeslokt door Eemshaven. Allesbehalve een bloeiende toekomst dus voor dit verdoemde dorpje. Je zal er maar wonen.

een vreemde gewaarwording

Even dachten we allebei dat we hallucineerden, toen we op de vroege ochtend vanuit ons zeilbootje een auto zagen staan midden op het IJsselmeer. Een zintuiglijke beleving die totaal niet paste in de werkelijkheid van het moment. Een erg vreemde gewaarwording, maar toen we een stukje verderop ook nog een gedeelte stuurhut boven het water zagen uitsteken, was het kwartje uiteraard snel gevallen. Je ziet ze nogal eens varen, zwaar beladen binnenvaartschepen, de gangboorden praktisch gelijk aan de waterspiegel of zelfs net daaronder en een auto op het iets hoger gelegen voor- of achterdek. Als de luiken niet goed afsluiten, of om tijdwinst soms zelfs zijn weggelaten, (slecht zeemanschap) is het bij wind en golfslag link varen, de golven kunnen zo het laadruim inrollen met alle gevolgen van dien. Ik weet overigens niet of dat bij deze onfortuinlijke schipper de oorzaak is geweest.

in a split second

Havezate Den Alerdinck, gebouwd in 1680 in Laag Zuthem nabij Zwolle te midden van het prachtige Sallandse coulisselandschap, wordt omgeven door een slotgracht van circa 3 km. Lang geleden, om precies te zijn 58 jaar, maakte ik samen met een paar andere jongens een roeitochtje in deze slotgracht. Ik was samen met een aantal jongeren een weekendje te gast op Den Alerdinck. Terug bij het statige in eclectische bouwstijl opgetrokken landhuis, legden we ons roeibootje aan, pal voor een bankje waarop twee leuke meiden zaten te zonnen. Prachtig, nooit gezien, maar in a split second nam ik het besluit dat ik mijn uiterste best zou doen, om die ene daar rechts op het bankje dit weekend nader te leren kennen. Dat is toen aardig gelukt, maar het is niet alleen bij dat weekend gebleven, want 58 jaar later moet ik daarvoor bij haar nog steeds mijn best doen!

Vaccinatieperikelen

Zo, we moesten er twee keer een eindje voor rijden, maar dan heb je ook wat. Eindelijk hebben we ons eerste anti-coronaprikje, zij het een dag na elkaar, te pakken. De rustige en professionele manier waarmee we werden behandeld, deed ons de onheimische gevoelens, die aanvankelijk door de industriële GGD locatie aan de Schroefstraat in Lelystad waren opgewekt, snel vergeten. Bovendien stelde het één en ander ook nog eens weinig voor, en stonden we voor we er goed en wel erg in hadden al weer buiten. We zien dan ook erg uit naar het tweede prikje in mei, waar we trouwens ook weer een dag na elkaar voor naar Lelystad moeten!

een wandeling op Landgoed Oldenaller

We begonnen onze wandeling bij de parkeerplaats aan de Waterweg nabij de Oldenallerbrug. Een beladen plek, of een schuldige plek zoals kunstenaar Armando een landschap placht te omschrijven dat getuige is geweest van een groot menselijk drama. Immers op deze plek vond op 1 oktober 1944 de grotendeels mislukte aanslag plaats van het verzet op Duitse officieren, met als resultaat een Duitse vergeldingsactie die zijn weerga niet of nauwelijks kent. Een razzia in het nabij gelegen Putten waarbij 601 mannen werden opgepakt en weggevoerd. Van hen vonden er 553 de dood in Duitse concentratiekampen, de meesten in kamp Neuengamme. Lang geleden allemaal, maar je staat er op deze beladen plek toch altijd even bij stil. 

Maar reeds op de Oldenallerallee, de oude lange met eiken omzoomde klinkerweg richting Kasteel Oldenaller, maakte de latent aanwezig beladen stemming door de ontluikende natuur al weer plaats voor een heerlijk lentegevoel. Mooi toch, een prachtige plek! De schilderachtige doorkijkjes in het parkachtige bos rond het kasteel, de narcissen, de stroompjes en de grote vijver waarin de eenden het zo te zien ook naar hun zin hebben, het gekwetter hoog in de bomen, het is alom leven. Maar het mooiste vond ik deze keer de bonte specht, die ons tijdens de wandeling voortdurend begeleide met zijn staccato getrommel op takken en boomstammen