Genieten van Wadden- en Noordzeesound.

'Op Texel is het overal leuk!' las ik ergens op facebook, ze hadden de kaart van Texel volgepleurd met vrolijke smileys. Dat Texel een heerlijk eiland is, weet ik al sinds midden jaren zestig van de vorige eeuw. De onvergetelijke kampeervakanties in de duinen bij De Koog, waar mijn kinderen leerden lopen, en op het strand hun watervrees overwonnen. Later de vele logies, al of niet met vrienden, in appartementenboerderij 'De Heerlijkheid' nabij natuurgebied de Slufter, waar we de prachtigste wandeltochten maakten. En toen we midden jaren tachtig een zeewaardig zeiljachtje kregen, kwamen we uiteraard op eigen kiel naar het eiland, en was vanaf toen Oudeschild onze uitvalbasis voor mooie fiets- en wandeltochten. Texel is veel meer dan alleen maar overal leuk, Texel is vooral genieten van de stilte en van de Wadden- en Noordzeesound!

veerman Coppelstock en Den Briel

Onlangs had ik het in mijn stukje 'Leuk weekendje Rockanje' ook even over Brielle of Den Briel. Dat prachtige oude vestingstadje, waar ik 's avonds laat even behoorlijk zat te klooien door dat eindeloze éénrichtingsverkeer. 't Is natuurlijk wel goed gekomen, maar niet zonder de wijze raad van mijn kleindochter, zonder haar had ik daar misschien nog wel rondgezworven. En dat in het bekende geuzenstadje, dat door toedoen van mijn oude geschiedenisleraar Doornbosch al sinds m'n jeugd tot mijn verbeelding spreekt. En niet alleen dat, later is mij het centrum echt bekend geworden, toen ik daar eind jaren tachtig zeiljachtje 'Felis Onca IV' kocht van een Briellenaar die in de Coppelstockstraat woonde. 

Coppelstock, de veerman die op 1 april 1572 met zijn informatie aan de Watergeuzen zo'n belangrijke bijdrage leverde aan het welslagen van de inname van Den Briel. De Watergeuzen, een vloot van zeerovers die uit Dover in Engeland waren verdreven, waren op zoek naar een nieuwe thuishaven van waaruit ze hun plundertochten konden voortzetten. Aanvankelijk hadden ze koers gezet richting Egmond, maar door een sterke noordwestenwind raakten ze verzeild in de Maasmond. Toen het daar vervolgens niet lukte om enkele vijandelijke schepen te pakken te krijgen, legden ze uiteindelijk aan voor Den Briel, alwaar veerman Coppelstock hun vertelde dat er weinig of geen Spanjaarden in de stad aanwezig waren. Kat in bakkie dachten de geuzen, waarna ze zonder noemenswaardige tegenstand naar binnen wandelden. Daarmee kwam Den Briel als eerste Hollandse stad onder het Spaanse gezag vandaan! 

Toen Alva vernam dat Den Briel was ingenomen stuurde hij een leger om de stad terug te veroveren. Maar daar staken ze in Den Briel een stokje voor door de sluis open te zetten, waardoor de Spanjaarden door het opkomende water werden terug gedreven. En zo verloor Alva Den Briel (zijn bril) en vertelde mijn oude geschiedenisleraar dat de heldhaftige Watergeuzen met behulp van veerman Coppelstock, Den Briel op de Spanjaarden hadden veroverd in naam van Oranje.

Een middagje Bavoort

Eén keer per jaar vieren we ergens in het land collectief dat we met z'n allen weer een jaartje ouder zijn geworden. Dit jaar hadden Jan en Wim v.D. een locatie georganiseerd aan de Treekerweg in Leusden t.w. 'Restaurant Bavoort'. Een prima locatie in een mooi gebied. Wel een beetje jammer dat we vanwege het weer niet buiten op het terras konden zitten. Maar ja, je kan ook niet altijd alles hebben, binnen hadden we een leuke ruimte ter beschikking, inclusief een voortreffelijke bediening. Wat wil je nog meer, niets te klagen dus! 't Was een gezellig middagje, en daar kunnen we met z'n dertienen weer mooi een jaartje opteren! 

Over de naam Bavoort las ik ergens het volgende: 

Het naamdeel ‘voort’ uit de naam Bavoort, is afgeleid van ‘voorde’; een doorwaadbare plaats in een beek. Het naamdeel ‘ba’ is zeer waarschijnlijk afgeleid van het Duitse woord voor beek: ‘Bach’. Hiermee wordt de oversteekplaats in de (vroegere) Luntersebeek (nu Heiligenbergerbeek genaamd) bedoeld. In een oorkonde uit 1334 is er sprake van 'Badenvorde en de Treke aan de Beke'. Verder stroomafwaarts bevond zich nog een voorde door deze beek: Amersfoort, de voorde door de Amer (Eem). In de 16de eeuw stond bij Bavoort een waterradmolen die voor 1599 door een windkorenmolen werd vervangen. Op deze locatie bevond zich ook een herberg, een tolhuis en een brug.

Leuk weekendje Rockanje.

Voorne-Putten

  

  Afgelopen weekend waren we even te gast bij onze dochter op een

  camping nabij Rockanje, samen met haar dochters en kleinkinderen.

  Er was aardig wat slecht weer voorspeld, maar dat viel reuze mee. 

  Een enkel buitje, maar onder de luifel was het goed toeven, zon en 

  mooie wolkenluchten hadden de overhand. Goed voor een wandeling 

  naar het nabije strand met in de verte aan de overkant van het water de

  contouren van de tweede maasvlakte. Vroeger zeilden we daar als we 

  van Scheveningen naar Stellendam gingen. Eenmaal weer terug onder

  de luifel werd het heel gezellig met hapjes en drankjes en wisten zelfs 

  onze tweejarige achterkleinkinderen zich goed te vermaken. 

  Maar ja, op een gegeven moment moesten we er toch een punt achter zetten. We moesten nog naar Brielle, waar we voor de nacht een oud hotelletje hadden besproken in het centrum. Met al die smalle straatjes en één richting verkeer wilde het aanvankelijk maar niet lukken om op de parkeerplaats van het oude hotelletje te komen. We bleven op de één of andere manier rondjes rijden, maar uiteindelijk gaf een telefoontje van onze kleindochter de oplossing. Heerlijk, lekker slaapies doen!

's Morgens vroeg schrok ik wakker door een enorme dreun. Even verkeerde ik in de veronderstelling dat in Den Briel de revolutie was uitgebroken. De werkelijke oorzaak van de dreun bleek een valpartij van mijn geliefde eega in de badkamer, met een verrekte knieband als gevolg. Balen, van wandelen kwam niet veel meer, maar evengoed zijn we nog wel even naar de speelplaats nabij het strand gereden om te genieten van die twee ukkies in de glijbaan. 

Een weekend met een pijnlijke afloop voor J, maar alles bij elkaar genomen toch een mooi weekend.

Corbino en de Ander

De tentoonstelling 'de Ander-40 jaar Corbino' op de bovenverdieping van het CODA Museum, gebaseerd op 'Corbino's Bijbel', het nieuwste fotoboek van Corbino (pseudoniem van de in 1959 geboren Nederlandse fotograaf Cornelis Maarten Corbijn van Willemswaard) gaf een ontroerend mooie serie portretten in zwartwit te zien. 

Bijzonder ook dat domineeszoon Corbino, 40 jaar portretteren en ontmoetingen heeft samengebracht in tien bijbelhoofdstukken. De portretten worden vergezeld door teksten die duiding geven aan het oeuvre en de oorsprong van Corbino. Een reeks aan verwijzingen naar het Oude - en het Nieuwe Testament doet zo recht aan de titel. Zowel hoogmoed als oneindige empathie voor de ander, zijn elementen die in het leven en werk van Corbino verweven zijn. 

Een bijzonder mooie en ingetogen expositie!

Papierkunst in Apeldoorn

Volgens Bartjens heeft Apeldoorn zijn groei en welvaart van oudsher voor een belangrijk deel te danken aan de papierindustrie. Als eerbetoon aan dit feit organiseert het CODA Museum in Apeldoorn daarom om het jaar de z.g. Paper Art tentoonstelling. Papierkunst variërend van kleine kunstwerken, objecten en sieraden tot levensgrote installaties. De tentoonstelling CODA Paper Art 2021 liet ons inderdaad weer zien hoeveel verschillende perspectieven en dimensies er zijn in papierkunst, hoe grenzen werden verlegd en hoe nieuwe technieken en digitalisering door de verschillende kunstenaars werden ingezet om hun werk te realiseren. Een mooie tentoonstelling van 49 verschillende kunstenaars uit binnen- en buitenland!

Beknopte beschouwing Jac P. Thijsse

In de rubriek boeken & wetenschap van de Volkskrant zaterdag 31 juli j.l. las ik een leuk artikel van Dik van der Meulen (1963) verluchtigd met illustraties van Olivier Heiligers (1982) over de grote planten- en dierenkenner Jac P. Thijsse (1865-1945), dat begon met een citaat van Jan Wolkers (1925-2007). Die zei ooit: 'In Mijn prille jeugd waren er maar twee schrijvers. God, die de Bijbel had geschreven en Jac. P. Thijsse, die de Albums van Verkade geschreven had'. 

Als liefhebber van de natuur, wat Jan Wolkers wel in het bijzonder was, kan ik me zijn bewondering voor Jac P. Thijsse wel voorstellen. Die schreef zó beeldend over de natuur, dat je je al lezend in een bos waande, omringd door mezen, vinken en spechten, of in een weidegebied vol grutto’s, tureluurs en kemphanen. Al zal de flora en fauna in zijn tijd wel wat rijkelijker zijn geweest dan in de tegenwoordige tijd, met zijn veelal danig verarmde bos- en weidegebieden.

Een frustrerend autoritje.

De route ken ik als mijn broekzak, vele malen gereden. Toch reed ik onlangs op de A27 de afslag naar de A2 bij knooppunt Everdingen voorbij. Gezellig keuvelend met z'n drietjes toch even niet alert genoeg. Ik had het weliswaar door op het moment suprême, maar dat is op snelweg A27 uiteraard te laat. Irritant, maar geen paniek, er zijn vele wegen die naar Rome leiden, maar ook naar Zaltbommel. Dus doorrijden maar tot knooppunt Gorinchem, en dan via de A15 richting Tiel/Nijmegen, om zo onderweg middels knooppunt Deil alsnog op de A2 te komen. Stukje om, dat wel, je rijd a.h.w. twee zijden van de gelijkzijdige driehoek i.p.v. één, maar daar valt mee te leven. En zo karden we tot bijna aan knooppunt Deil toe weer vrolijk verder! 

Maar toen kwam de klad erin, en bracht een gigantische file ons net voor knooppunt Deil tot stilstand. We zaten voorlopig nog niet op de A2. Via een omweggetje over Waardenburg probeerde ik de verstopping enigszins te omzeilen, maar dat had ik beter niet kunnen doen. We raakten van de ene in de andere verstopping, omdat ik niet de enige was die zo stom was. Bovendien had ik natuurlijk van te voren moeten bedenken, dat ik hoe dan ook de Martinus Nijhoffbrug over de Waal over moest om Zaltbommel te bereiken, en dat gaat daar toch echt enkel via de A2. Wat een frustratie! 

Toen we een uurtje later eindelijk op de A2 zaten, kwam het verkeer net weer in beweging. En toen we even later eindelijk op de plaats van bestemming ware gearriveerd, hadden we i.p.v. 1,16 uur er 2,40 uur over gedaan omdat te bereiken. Gelukkig stond de Bokma daar koud en waren we de ergernissen snel vergeten.

spiegeltje spiegeltje aan de wand

In de tentoonstelling Mirror|Mirror. Reflect Yourself! in Kunsthal KAdE in Amersfoort, wordt de spiegel vanuit vele invalshoeken belicht. Een interessante caleidoscopische, breed uitwaaierende expositie. Met (zelf)reflectie en het fenomeen spiegel worden we praktisch dagelijks geconfronteerd. M.b.v. kunsthistorische, verhalende en wetenschappelijke invalshoeken werden we als bezoekers uitgenodigd dit te onderzoeken. 

Natuurlijk, zou je haast kunnen zeggen, kwamen we in de Kunsthal ook Narcissus uit de Griekse mythologie tegen, geschilderd als Plankboy door de Amerikaanse kunstenaar Sean Landers (1962).  

Narcissus was zo knap dat iedereen verliefd op hem werd. Toen hij op een dag zijn eigen spiegelbeeld zag in een plas water vond hij de ultieme onbeantwoorde liefde; hij werd smoorverliefd op zichzelf. Hij kwijnde wanhopig weg bij het water tot hij uiteindelijk stierf en zijn lichaam veranderde in de bloem die sindsdien ook zijn naam zou dragen.

Mirror|Mirror. Reflect Yourself! een leuke tentoonstelling.

Anekdote: Lang geleden, om precies te zijn op 18 juni 2007 heb ik op mijn blog een stukje over 'Spiegelkijken' geschreven, met daarbij onderstaande carnavalskraker 'Spiegeltje Spiegeltje' van de controversiële Belg Jeff Hoeyberghs (1961), van beroep plastisch chirurg en televisiepersoonlijkheid. 

 

Een stabiel Hexagon Ensemble

Al decennia vormen we met z'n zessen een stabiele eenheid die met grote regelmaat en veel plezier bijeen komt als de vijf in het uur zit, om samen te eten en te discuseren over van alles en nogwat. Een mooi sextet zou je kunnen zeggen, want hoewel we in deze constellatie zelf niet musiceren, zit er wel degelijk muziek in ons eetclubje. Bij toerbeurten zijn we gastheer en gastvrouw, gisteren waren, deze keer na een vrij lange corona-onderbreking, Hillie en Albert de gelukkigen die de draad weer op mochten pakken. 't Was nog heerlijk buiten, het eerste flesje werd dan ook in hun tuin ontkurkt, waarbij er enthousiast ouwenelend allerlei ouwe en nieuwe koeien uit de sloot werden gehaald. Toen we later het signaal kregen dat de soep was opgediend, zat de stemming er dan ook goed in. Waarna al keuvelend de kipkerrieragout met rijst, groente, fruit en ijs na, er vervolgens ook goed in gingen. Allereerst Hillie en Albert bedankt, maar ook Herma, Roel en Joke, het was heerlijk maar bovenal weer heel gezellig. Tot de volgende keer, maar dan bij Joke en ondergetekende.

Een mooi verenpak.

We staan tijdens ons geliefde wandelrondje Staverden meestal wel even stil bij de witte pauwen. Niet om van hun zangkunst te genieten, want die is bedroevend. Ik ken geen vogel die een afschuwelijker geluid produceerd dan de pauw. Maar daar staat tegenover, dat ik maar weinig vogels ken die zo'n prachtig verenpak hebben. Al in 1400 werden er witte pauwen op Staverden gehouden, destijds 'de hof van de Gelderse hertogen'. Het landgoed werd in leen uitgegeven aan diverse adellijke families met de verplichting om de witte pauwenveren te leveren als versiering van de helm van de hertog. Door Geldersch Landschap wordt deze traditie voortgezet. In plaats van de hertog krijgt nu de Commissaris van de Koningin de pauwenveren aangeboden en sieren nu een vaas in het provinciehuis.

Baretembleem van het Regiment
Infanterie Oranje Gelderland

Regiment Infanterie Oranje Gelderland is een gekroonde leeuw met dubbele staart. Deze was te zien vanaf 1939 in het wapen van hertogdom Gelre. Hier omheen zijn 7 witte pauwveren zichtbaar. Deze pauwveren zijn afkomstig van het kasteel Staverden, ookwel De Witte Pauwenburcht genoemd. Hertogen hadden de functie om hier witte pauwen te houden. De pauwveren dienden als verfraaiing op grafelijke helmen. Tot op de dag van vandaag is het alleen toegestaan om op kasteel Staverden witte pauwen te fokken en te houden. Het getal 7 staat voor verbondenheid en geluk. 

Trouwens ik las ergens, dat in betere kringen in de Middeleeuwen ook nog weleens pauw op het menu stond. Je kunt je daarom best afvragen, hoeveel witte pauwen zouden er destijds wel niet in 'de hof van de Gelderse hertogen' op het menu hebben gestaan? Een spectaculair gebeuren, de pauw werd na dat hij was gedood ontdaan van zijn huid met de veren er nog aan. De gestroopte huid werd daarna van binnen bestrooid met specerijen en vervolgens rauw om de al dan niet met bladgoud vergulde gebraden pauw gedrapeerd.

 

De pauw wordt opgediend.

  Het opdienen van een pauw in zijn verenkleed was iets wat in de

  Middeleeuwen in vrijwel heel Europa gebeurde. Het was een

  pronkgerecht dat kon rekenen op grote bewondering bij het

  binnendragen. Bij het eten was de bewondering waarschijnlijk iets

  minder, pauwenvlees is erg droog. In de zestiende eeuw verdween de

  pauw al snel van de feesttafel toen de kalkoen uit Amerika werd

  geïntroduceerd.

Wandeling door de uiterwaarden.

Toen we onlangs rond lunchtijd aankwamen op Kasteel Doorwerth, zijn we alvorens te gaan wandelen eerst maar voor een hapje neergestreken op de binnenplaats. Prachtig, een terras in een middeleeuws decor. Café De Zalmen, het was een tijdje geleden dat we daar zaten. 'De hoge zuidrand v.d. Veluwe' schreef ik op 12 april 2017 n.a.v. een wandeling aldaar. Enfin, deze keer ging de wandeling na de lunch niet over de in de IJstijd gevormde stuwwal, maar door de uiterwaarden van de Nederrijn. In de verte zagen we de halfronde stuwbogen van Driel werkloos omhoog staan. De grote toestroom van water door de overvloedige regen van de laatste tijd stroomopwaarts, is zo te zien ook hier al merkbaar en moet z.s.m. worden afgevoerd richting Noordzee. Mooi, die dynamiek in het rivierenlandschap, al kijken ze daar momenteel in Limburg waarschijnlijk even anders naar!

Om de haverklap weer wat anders.

Het is en blijft lastig om corona-besmettingen in te dammen, hoorde ik zeggen. Wat je ook doet, om de haverklap zijn er her en der weer nieuwe uitbraken. Ineens vroeg ik mij af, waar zou die uitdrukking 'om de haverklap' toch vandaan komen? Onze taal staat bol van spreekwoorden die we 'te hooi en te gras' gebruiken, maar waarvan we van de herkomst vaak geen flauw idee hebben. Een poosje googelen deed echter wonderen. Wat de herkomst van de haverklap betreft, zijn bij mij de schellen nu wel min of meer van de ogen gevallen. En weet ik dienaangaande zo ongeveer van de hoed en de rand. Er zijn namelijk 3 theorieën: 

De eerste is: ‘Klap’ in haverklap is een verkorting van klapvlies dat vroeger ‘zaadhulsel’ betekende, en vandaar als 'kleinigheid' kon worden opgevat. Om een haverklap zou dan 'om een nietigheid' hebben betekend, en daarna 'ieder ogenblik, telkens'.

 

De tweede is: Een haverklap zou elke tweede slag zijn bij het dorsen van van het graan met een dorsvlegel.

 

En de derde, misschien wel interessantste: Volgens het wetenschappelijk Etymologisch Woordenboek van het Nederlands is om een haverklap een verbastering van de Friese uitdrukking: “om een aveklap”. Dat woord aveklap sloeg op iets héél anders, namelijk het luiden, ofwel klappen, van de zogenaamde ave-Mariaklok! In het kort: “ave”, Deze klok riep op tot het bidden van het Ave Maria of angelus. Dat gebeurde driemaal per dag: om zes uur 's ochtends, om twaalf uur 's middags en om zes uur 's avonds. Toen ave in ‘aveklap’ niet meer herkend werd, kon het gemakkelijk vervormd worden tot het wél bekende haver.

Zo dat weten we dan ook weer. Wat we daar mee moeten? Geen flauw idee, maar dat geldt sowieso voor wel meer zaken op dit ondermaanse! 't Kan in ieder geval geen kwaad. 

Gezelligheid en lekker eten aan het water

Smullen op het terras van restaurant 'De Oude Smidse' in Ouderkerk a/d Amstel, op een plek waar de rivieren de Amstel en de Bullewijk samenvloeien, wie wil dat nou niet. Een historische plek ook, maar wat is eigenlijk niet historisch in Ouderkerk a/d Amstel? Een plek met een geschiedenis die nog verder terug gaat in de tijd, dan die van het nabij gelegen Amsterdam. En dat zegt nogal wat, maar dit terzijde. 

Het huidige restaurant 'De Oude Smidse', een samenvoeging van een eeuwenoude smederij en wagenmakerij, staat sinds begin jaren zestig van de vorige eeuw als zodanig bekend. Wij waren er uitgenodigd om de recente studieresultaten van onze twee kleinzonen Thijs en Mink samen te vieren. En daar zijn we natuurlijk altijd voor te porren. Dat mogen ze van mij op z'n minst elk jaar wel een keer doen, liet ik zo tussen neus en lippen vallen, maar daar werd wijselijk niet op gereageerd. Heel verstandig! We hebben daar met z'n zevenen een prachtige avond gehad. De locatie, de sfeer, het weer, de bediening en natuurlijk niet in de laatste plaats het heerlijke eten, alles werkte mee. Bedankt jongens, en graag tot de volgende keer!

Transformatie deltagoot tot kunstwerk

In de Noordoostpolder nabij Marknesse ligt het z.g. Waterloopbos, waar ik ook al eens eerder over schreef. Zie o.m. in mijn blogarchief 'Havenroute in het Waterloopbos' en 'in het prachtige Waterloopbos' van resp. 10/8'13 en 26/3'17. Onlangs waren wij daar weer, deze keer om het imposante in 2018 geopende kunstwerk 'Deltawerk//' eens te bekijken. De in 2016 buiten gebruik gestelde Deltagoot, een testgoot voor (golf)proeven t.b.v. allerlei waterbouwkundige projecten van kennisinstituut Deltares uit Delft, werd cadeau gedaan aan Natuurmonumenten. Deze dienst heeft vervolgens Atelier de Lyon|RAAAF opdracht gegeven om van de voormalige Deltagoot een kunstwerk te maken.

         

Atelier de Lyon|RAAAF, die zelfs al eens een hele betonnen bunker uit WO II door midden heeft gezaagd, ging ook met de betonnen Deltagoot voortvarend te werk. Er werden diverse segmenten uit de hoge wanden gezaagd, die vervolgens 90º werden gedraaid en in de ontstane openingen werden terug gelegd. Verder staat de hele 240 meter lange getransformeerde gootconstructie nu rondom in het water, wat mooie spiegelingen geeft. 'Deltawerk//' is een mooi, stoer en dynamisch kunstwerk geworden!

grafisch beeldkunstenaar pur sang

De tentoonstelling in het Noord Veluws Museum in Nunspeet van grafisch beeldkunstenaar Fré J. Drost (1907-1987) liet weinig te raden over betreffende het vakmansschap van deze kunstenaar. Affiches en folders tonen hoe goed hij was als tekenaar en aquarellist. De kracht van zijn kunstenaarschap lag met name in het dagelijks werk als reclameontwerper, vooral het kleurgebruik daarin was beter dan in zijn vrije atelierwerk. Ik las dat affiches uit de tijd dat hij voor de N.S. en drukkerij Joh. Enschedé in Haarlem werkte, via bepaalde veilingsites nog steeds gretig aftrek vinden. Dat kan ik mij na het zien van deze expositie wel voorstellen.

de aanloop naar Haugesund

  

  Onderweg, met zeiljacht de 'Swing' vanaf Lerwick op de Shetlands had ik de

  aanloop tussen de scheren naar Haugesund uiteraard al bestudeerd. 

  Krentenbrood! Het leek me een behoorlijk lastige klus met al die

  rotspartijtjes net boven of net onder water. Maar de werkelijkheid viel

  gelukkig iets mee, de weergoden waren ons tussen de scheren goed gezind.

  Een zacht briesje en tamelijk helder zicht in de vroege ochtendschemering,

  wat wil je nog meer als navigeren even alle aandacht vergt.

  Het was werkelijk spitsroede lopen, of zeilen dan in ons geval, tussen al

  die rotspartijtjes door die je soms pas op het laatste moment zag. Ik zou

  hier niet graag met storm of dikke mist met de 'Swing' willen aanlopen.

  Maar goed, toen we op de vroege ochtend eenmaal lagen afgemeerd in de

  haven van Haugesund, hebben we nog vóór dat we een poosje gingen slapen      een lekker pikketanisje genomen op de geslaagde operatie.

                      

'Pension Harderwijk'

Stadsmuseum Harderwijk heeft de afgelopen tijd een metamorfose ondergaan. Coronatijd is goed besteed, ze hebben daar van de nood een deugd gemaakt zou je kunnen zeggen, De stadsgeschiedenis van Harderwijk werd altijd al in een permanente expositie gepresenteert, maar is nu in een nieuw, meer eigentijds jasje gestoken en heet nu 'Pension Harderwijk'. Nieuw ingerichte kamers vol verhalen van mensen die elk een bijzondere periode uit de stadsgeschiedenis representeren. Verhalen die een interessant en helder beeld geven van het kleurrijke verleden van het stadje Harderwijk.

Behalve de permanente expositie hebben we daar ook 'Solo' bekeken. Een tentoonstelling van de Nederlandse beeldhouwster Natasja Bennink (1974). Stoer werk in brons dat hier en daar een beetje schuurde, maar dat vooral sensueel, ontroerend, doorleefd en kwetsbaar oogde. Prachtige beelden waarin de vaak meest intieme facetten van het leven van de mens tot uitdrukking werden gebracht.

een kort bezoekje in Gouda

Ons vijf koppige Herenleedclubje, dat we al sinds 1982 met veel plezier in stand weten te houden, begint zijn naam een twijfelachtige eer aan te doen. In plaats van een vrolijke en sfeervolle ontmoeting in Hegeraad, ons stamcafé aan de Noordermarkt in Amsterdam, gingen we deze keer op (zieken)bezoek bij V in de mooie waterstad Gouda. 

V, één van de vijf, die daar al enkele jaren in z'n eentje woont, is jammergenoeg sinds enige tijd niet meer in staat deel te nemen aan onze reguliere ontmoetingen. Behalve een permanent pijnlijk mobiliteitsprobleem laat het geheugen hem kennelijk ook steeds meer in de steek. Ik vroeg mij overigens wel af of het nu een normale achteruitgang van het geheugen was, die zo vaak gepaard gaat met het ouder worden van de mens, of een beginnende vorm van Alzheimer. Een feit was in iedergeval dat we, in tegenstelling tot wat we van elkaar gewend zijn, deze keer wel erg veel moeite hadden om het gesprek gaande te houden. En ons voorstel tegen beter weten in, om samen ergens buiten de deur te gaan lunchen, bleek ook geen haalbare kaart. 

Na een uurtje of zo hebben we weer afscheid genomen van V en hem maar weer sterkte gewenst. Waarna we maar een uitsmijtertje zijn gaan eten in het Reeuwijkse Hout. Daar, op het terras aan de waterkant, hebben we geprobeerd ons deprimerende bezoekje enigzins te evalueren. Omgaan met een vriend die een geleidelijke persoonsverandering ondergaat, vergt uiteraard ook van ons een andere benadering. De tijd zal het leren!

op de 22e zondag p.m.

Het heeft deze keer o.m. door de coronamisère allemaal wat langer geduurd dan we gewend waren, maar afgelopen zondag was het dan toch weer zover: Zondag, post meridiem, de 22e alweer. Rond 13.30 uur vertrokken we met z'n achten vanaf het Havikskruid op de fiets naar het Strandpaviljoen van Kampen, waar Janny een leuk plekje en een versnapering had geregeld, met uitzicht op de IJssel en de fraaie stadsgevel aan de overkant. Na dit genoeglijke intermezzo aan de rivier, bestegen we het stalen ros weer voor een bijzondere fietstocht langs de z.g. bypass van Kampen, het Reevediep geheten.

Een mooie fietstocht door de weidse, maar totaal veranderde omgeving ten zuiden van Kampen. Langs het Reevediep, een geheel nieuwe waterverbinding tussen de IJssel en het Drontermeer, die fungeert als hoogwatergeul in extreme omstandigheden. Hoogwater van de IJssel kan nu ook middels deze geul worden afgevoerd naar het IJsselmeer via het Drontermeer, Vossemeer en Ketelmeer. 

Eenmaal terug op het Havikskruid waren we allemaal wel toe aan een verkoelend aperitief. Altijd gezellig met de vijf in het uur. En toen we daarna ook nog eens tot ver in de avond lekker in de tuin konden zitten eten, was de sfeer helemaal top. De buien die waren voorspeld hebben we gelukkig niet gehad, ja eentje in de auto, toen we na afloop naar huis reden, die telde dus niet meer. Het was alles bij elkaar genomen weer een mooie, gezellige en goed georganiseerde zondag p.m. Ik kan mij nu al verheugen op de volgende in Hoogeveen of omgeving, die hopelijk, nu de coronamisère voorbij lijkt te zijn, niet meer zolang op zich zal laten wachten.

een heerlijke fietsmiddag

Eerdat we op de ons bekende maar altijd weer leuke fietsroute zaten, moesten we natuurlijk nog wel eerst even die grote stad zonder kleerscheuren zien uit te komen. En dat was op de eerste dag van de verlichting na de coronamisère geen sinecure. Druk, druk, druk, de zon scheen en iedereen was blij, want we mochten weer. Volle terrasjes, volle glazen en geen mondkapje meer te bekennen, knuffelen kan weer. En in de stad en op de boulevard kon je over de koppen lopen, of in ons geval fietsen. Hoezo anderhalve meter afstand? 

Maar goed, uiteindelijk hebben we met z'n negenen de metropool heelhuids kunnen verlaten, en kwamen we in rustiger vaarwater terecht. Eerst op een prachtig fietspad door de weilanden tussen het Veluwemeer en het Veluwemassief tot ongeveer ter hoogte van Hulshorst. Om vervolgens bij Hulshorst het Leuvenumsebos in te duiken, en o.a. via de Hulsthorsterheide naar restaurant 'De Zwarte Boer' te fietsen voor de lunch. Ook daar weer druk, druk, druk, maar we hadden gelukkig gereserveerd. Na de lunch zijn we uiteindelijk via het Beekhuizerzand naar de Doelenstraat gefietst voor het broodnodige aperitief. 

Op de Vischmarkt hebben we op het terras bij 'Da Gabriele' de heerlijke fietsmiddag afgerond met een gezellig hapje en drankje. C en J.R. bedankt voor de organisatie!

Gees, 'the sky is the limit'

Te midden van de weidse stilte van het Drentse akkerlandschap nabij het dorpje Gees, ligt een 7 hectare grote monumentale beeldentuin 'Beelden in Gees' geheten. In de tuin zijn meer dan 150 kunstwerken van kunstenaars uit Nederland, België en Duitsland te bewonderen. Onlangs waren we daar weer eens, elk jaar is er immers weer een nieuwe expositie. Het weer was een beetje bedrukt met af en toe een spettertje, maar dat heeft ons er niet van kunnen weerhouden om er een aantal uurtjes rond te dwalen, met een tussentijds bezoek aan de Brasserie aldaar voor een hapje en een drankje.

Eclecticisme in de muziek.

'ZAPPA', de nieuwe documentaire van Alex Winter (55) over Frank Zappa (1940-1993), die momenteel in o.a. Pathé Tuschinski in Amsterdam te zien is, is grotendeels opgebouwd uit voor velen onbekend archiefmateriaal. Alex Winter heeft het n.l. bij de erven voor elkaar gekregen hem inzage te geven in honderden uren nooit vertoont beeldmateriaal van optredens, repetities, intervieuws en homemovies. Uit verhalen van muzikanten die met hem gewerkt hebben komt een complex en vaak grillig mens naar voren, maar bovenal een genie. 

Zijn immer eclectische composities, (hij gooide werkelijk alle muziekstijlen door elkaar, klassiek, pop, jazz, blues, rock, funk, soul, doowop en wat nog meer) vergden het uiterste van zijn muzikanten. Een muziekvernieuwer pur sang, maar dat wisten we eigenlijk al! Ik ben wel eens benieuwd wat Frank Zappa voor een composities gemaakt zou hebben met de huidige computertechnologie en algoritmische samenstellingen.

Rondom de baai van de Compagnieshaven

Hoe vaak wij in onze zeiljaren in de Conpagnieshaven hebben gelegen zou ik niet meer weten, maar sowieso vaak. De eerste keer weet ik trouwens nog heel goed, zomer 1983 met een Schakel, een open zeilboot waarin we nota bene met z'n viertjes vanuit Lemmer het IJsselmeer waren overgestoken! (Zie in mijn blogarchief stukje 'Zeilen' van 23 juli 2010.)  

Herinneringen uit een ver verleden die mij te binnen schoten toen ik onlangs samen met J in het aangrenzende Zuiderzeemuseum liep. En vanaf de kop van het schiereiland achter de 3 schelpkalkovens genoot van het weidse uitzicht over het IJsselmeer. Verder hebben we daar uiteraard ook bijzonder genoten van de uitgebreide wandeling door het vogelrijke bos en het toch altijd weer boeiende Zuiderzeemuseum. 

Kip à la Calvados.

Eten met vrienden is samen genieten van lekker eten en drinken. We vinden het één van de geneugten van het leven. Deze keer waren wij aan de beurt om de dis rijkelijk te vullen, hetgeen we doorgaans met veel enthousiasme doen. Maar het is ook altijd weer spannend, wat zullen we nou weer eens op het menu zetten. Na enig praktiseerwerk kwamen we tenslotte uit op 'Kip à la Normande' een recept uit Normandië, onze favoriete vakantiestreek, zie o.a. ook mijn stukje 'Een lekker streekdrankje' van 24 mei j.l. 

De ingrediënten van 'Kip à la Normande' ofwel kip gestoofd in calvados en appelcider en geserveerd met gebakken appel zijn: Kippenpoten, ongezouten roomboter, calvados, sjalotten, knoflook, champignons, appelcider, crème fraîche, kippenbouillon en een Elstar appel. Het één en ander uiteraard in de juiste verhoudingen en gradaties bij elkaar gebracht, en naar behoefte met peper en zout op smaak gebracht

Alles ging lekker tijdens het kookproces, maar op een gegeven moment drong het tot mijn schrik door dat ik toch een foutje had gemaakt. Hoe stom kan je zijn, ik had i.p.v. 35 ml Calvados 350 ml Calvados over de kippenpoten uitgegoten, 10 x zoveel als de gewenste hoeveelheid!  Aanvankelijk dacht ik dat het recept hiermee totaal verprutst was, maar niets was minder waar, iedereen vond het heerlijk. De meeste alcohol was natuurlijk verdampt tijdens het verdere kookproces, maar de smaak gelukkig niet.

'Kip à la Normande' met teveel Calvados, heerlijk!

Oppassen, een kunst apart!

Of we vanmorgen misschien een paar uurtjes konden oppassen? Ach ja waarom niet, zo incidenteel is dat geen probleem, zeker niet als we kunnen. 'We benne op de wereld om mekaar te helpen, nietwaar'? En zo zie ik ook eens hoe onze achterkleinkinderen van bijna twee jaar oud de wereld om zich heen ontdekken. Een hele klus dat opgroeien, al lijkt het vanzelf en harder te gaan dan ik denk. Voor mij is het ook vaak schakelen tussen wat ze echt al kunnen, en wat ik denk wat ze zouden moeten kunnen, bovendien is de tweeling ook nogal verschillend van aard. Maar gelukkig is mijn eega in deze beter in anticiperen, en viel het één en ander reuze mee. Het was een leuk, maar warm ochtendje daar in de tuin van onze kleindochter!

Leven IV

'That’s one small step for a man, one giant leap for mankind' zei astronaut en commandant van de Apollo 11 missie Neil Armstrong (1930-2012), toen hij op 21 juli 1969 als eerste mens ooit voet op de maan zette. Een gebeurtenis van belang die ons ruim een halve eeuw geleden aan de buis gekluisterd hield. Na dit hoogtepunt in staaltjes van (ruimtevaart)techniek was de belangstelling in de maan lange tijd min of meer tanende. 

Echter sinds de laatste jaren neemt de belangstelling in ons mooie hemellichaam weer van alle kanten toe. Zo las ik vanmorgen in de krant dat deeltjesfysici James Beacham en Frank Zimmermann, experts van het deeltjeslab CERN bij Genève, het plan hebben geopperd om een deeltjesversneller van 11.000 km lang op de maan te bouwen. Ongeveer net zo lang dus als de totale omtrek van de maan. Met de huidige deeltjesversneller van 27 km en de mogelijke opvolger van 100 km nabij Genève (zie o.a. mijn stukjes Leven I, II en III van resp. 25/1'10, 14/12'11 en 7/7'12 alsmede 'Gepakt in de grote versneller!' van 28/1'17), blijven de deeltjesfysici nog voortdurend in het duister tasten. Een grotere, sterkere deeltjesversneller is volgens hen het antwoord, om elementaire deeltjes met nóg meer energie op elkaar te jagen en te kijken hoe in een flits nieuwe, nog onbekende reacties plaatsvinden. 

Is dit een verlate 1 aprilgrap? Volgens Bartjens zeker niet, hoewel het een onzinnig idee lijkt, dat bovendien als het er ooit van komt, nog vele decennia op zich zal laten wachten. Maar als je nadenkt over de grootst mogelijke deeltjesversneller is het één en ander toch een logisch gevolg. En het is sowieso handig om een referentie-paper te hebben waar de voor- en nadelen in staan en van daaruit verder te denken.

Rond het Nuldernauw.

Aardig fietstochtje van huis uit via een prachtig fietspad langs het Wolderwijd richting Horst, hoewel het stuk pal langs de A28 enigszins op ons gemoed werkte door de hoge geluidsbelasting. Maar op de Flegel, de veerpont die ons van Horst naar Zeewolde bracht, keerde de rust terug. In Zeewolde aangekomen namen we ad hoc het besluit om i.p.v. een rondje Wolderwijd, een rondje Nuldernauw te fietsen. Dus links af richting Nijkerk, deels langs het water, deels door het Horsterwold. Ook hier prachtige fietspaden, maar op enkele locaties erg smal, optisch temeer door het hoge gras waardoor je de zijkant van het fietspad niet kon zien. Het één en ander was de oorzaak van een valpartijtje waar J weliswaar een lichte kneuzing en schaafwond aan over hield, maar verder gelukkig met de schrik vrij kwam. Bij de Nijkerkersluis staken we weer over naar de Gelderse kant, om vervolgens over de dijk langs het Nuldernauw en de Arkemheense Polder naar Nulde te fietsen. Na de lunch in Postillion Nulde fietsten we weer parallel aan de luidruchtige A28 via Horst huiswaarts. Alles bij elkaar genomen een mooi fietstochtje van bijna 40 km.

Een reusachtig pieremegoggel.

'Nederlandse Ark van Noach belemmert Britten het uitzicht, maar mag niet weg', las ik in de krant. Ik wist niet dat de z.g. 'Ark van Noach', een gedrocht van 70 meter lang en 13 meter hoog, dat de afgelopen jaren al in tientallen Nederlandse havensteden het uitzicht grondig verpeste, al sinds november 2019 in de haven van Ipswich ligt. Dat ze dit reusachtige pieremegoggel, een windvanger van formaat dat tijdens een storm in de haven van Urk nog voor zoveel ellende zorgde (zie in mijn blogarchief 'ark van Noach op drift in Urk' van 4 januari 2018) de Noordzee hebben overgesleept, getuigt overigens wel van enige moed. 

Maar dat terzijde, voorlopig ligt de door timmerman, aannemer en evangelist Johan Huibers in Schagen gebouwde Ark van Noach in Ipswich dus al zo'n anderhalf jaar het uitzicht van omwonenden te verpesten. Weg met dat ding, maar de Britse autoriteiten vinden de Ark van Noach niet zeewaardig, en geven haar daarom geen toestemming om de haven te verlaten. Ik leef met de omwonenden mee, temeer omdat ik de situatie op en rond de haven van Ipswich vrij goed ken van onze zeiltochtjes!

Anonieme kunst in de berm.

 

Aan de N306 of Spijkweg in Oostelijk Flevoland, staat rechts in de berm, even voorbij Elburg richting Harderwijk al sinds lange tijd een uit fragmenten samengesteld beeld van een boerin of melkmeisje. Ben nieuwsgierig naar de maker van dit vrij expressieve beeld, maar ben er tot op heden niet achter kunnen komen. Zou het leuk vinden als iemand mij daarbij kan helpen!

Hattem & Zalk in het kort.

Het pittoreske centrum van het eeuwenoude Hanzestadje Hattem is een lust voor het oog. Om maar enkele sfeerbepalende eye-catchers te noemen, De Franse School, de Grote of Andreaskerk, het Stadhuis, de 14 eeuwse Dijkpoort, korenmolen De Fortuin, het Anton Pieck Museum, het Voerman Museum, stuk voor stuk prachtig. Wat trouwens ook prachtig was, was dat we op de Markt weer als vanouds op een gezellig terras terecht konden voor een versnapering. En op de Noordwal lazen we ergens op een bord dat er vroeger nogal wat klompenmakers actief waren in Hattem, maar dat wisten we al.

Meanderend op de IJsseldijk toonde Zalk zich vanuit de verte idyllisch. De daken van de huizen net boven de kruin van de dijk, de kerktoren als een wachter iets hoger. We besloten een pitstop in te lassen voor een korte wandeling door het dorp. Wat een rust rond het historisch centrum aan het Kerkplein, met als belangrijkste monumenten de Romaanse Sint-Nicolaaskerk en het naastgelegen Schultehuis, de vroegere schoutenzetel. Mooi, de tijd lijkt hier wel te hebben stilgestaan. Met een lekker koel Texels Skuumkopje van de tap hebben we daar op een terrasje een punt gezet achter ons korte intermezzo in Zalk.

Op de oude Zeedijk.

De oude Zeedijk ligt er mooi bij met zijn nieuwe fietspad bovenop de kruin. De voormalige Zuiderzee moet je er maar bij denken, want die is al verdwenen sinds 1932, toen het laatste sluitgat in de Afsluitdijk werd gedicht. Zuiderzee werd toen IJsselmeer, een flinke plas die sindsdien ook weer vele veranderingen heeft ondergaan. Het smalle Nuldernauw, het randmeer tussen Putten en Nijkerk is nog slechts een residu van de flinke plas die het ooit was. En zelfs dat stukje is al weer onderverdeeld in een relatief smal vaarwater en een natuurgebiedje. Echter alles bij elkaar genomen een mooie oase van rust en dynamiek!

Kasteel 'De Koolmeeshof'

In mijn stukje 'Het voorjaar in de lucht' van 23 februari 2019 maakte ik voor het eerst gewag over ons nestkastje Kasteel 'De Koolmeeshof'. In 'gekraakt door Boomhommels' van 12 mei 2019 schreef ik hoe de koolmezen werden verdreven door de hommels en in mijn stukje Spookkasteel 'De Koolmeeshof' van 3 juli 2019 had ik het over 4 dode koolmeesjes. Met de gedachte dat de misère wel eens aan de plek kon liggen, heb ik daarom Kasteel 'De Koolmeeshof' verplaatst naar een andere locatie in de tuin, dat overigens vorig jaar nog geen soelaas bood. En zelfs tot op de dag van heden zagen we maar weinig activiteit in en om Kasteel 'De Koolmeeshof'. Mijn verbazing was, na vanmorgen de kap te hebben gelicht, dan ook groot toen ik een mooi nestje met 8 eitjes aantrof, en ik het vrouwtje even later door de poort naar binnen zag gaan. Prachtig, ben benieuwd hoe het deze keer zal aflopen.

over eenzaamheid, veerkracht en zelfontdekking

Ongeveer zeventien jaar geleden nam de inmiddels vijftigjarige Tamsin Calidas het besluit om samen met haar toenmalige man het hippe maar drukke stadsleven dat ze leiden in de Londense wijk Notting Hill, te verruilen voor een leven op een klein Schots eilandje in de Hebriden. Verweg van de onrust en het jachtige bestaan, staat ze daar als schapenfokker een rustig en idyllisch beeld voor ogen. Maar dat pakt al vrij snel heel anders uit, het leven daar blijkt allerminst idyllisch. Het één na het andere probleem krijgen ze te verwerken, en hun huwelijk loopt op de klippen waardoor Calidas alleen en eenzaam op het eiland achterblijft. Ze ziet het amper nog zitten daar, maar veerkracht en zelfontdekking helpen haar uiteindelijk door de moeilijke periode heen. 

De meeste, zo niet alle mensen ondervinden in hun leven wel eens moeilijke perioden, perioden waarin ze het niet zo meer zien zitten. 'Ik ben een eiland' is de titel van Calidas boek, maar zijn we niet allemaal een eiland? Staan we niet allemaal voor de uitdaging om het leven in goede en slechte tijden te omarmen? Uitdagingen ontlopen is zinloos, want ze blijven bestaan, je moet er mee leren omgaan. 'Ik ben een eiland' is een verhaal over de veerkracht van een mens, die na praktisch alles te hebben verloren weer opkrabbelt. Kortom een prachtig boek!

Een lekker streekdrankje.

Al nippend aan een heerlijke Calvados genoten we voor ons tentje van het mooie uitzicht op Le Mont-Saint-Michel. Dubbel genieten dus van het schilderachtige getijdeneilandje voor de kust in de baai aan de monding van de Couesnon, even ten westen vam het departement Calvados in de regio Normandië. De fles Calvados, streekdrank daar bij uitstek, hadden we in de buurt gekocht bij een appelboer. En om de Calvados te leren appreciëren, leek het ons wijs om de proefsessie voor ons tentje, die we een beetje in de buurt van de boomgaard hadden opgeslagen, voort te zetten. Dat ging zo goed, dat we de fles met z'n tweetjes aan het eind van de middag soldaat hadden. Het nadeel was, dat we verder nergens meer aan toegekomen zijn. 

Het is jaren geleden, en inmiddels heb ik Calvados allang leren appreciëren, maar toch denk ik nog vaak aan die eerste kennismaking met dit heerlijke streekdrankje, daar voor ons tentje met dat mooie uitzicht op Le Mont-Saint-Michel. Zo passeerde de gedenkwaardige proefsessie ook gisteravond weer even de revue, toen we met z'n vieren een bres van niveau sloegen in een fles Boulard Grand Solage Pays d'Auge Calvados. Ach ja, het was gezellig en dan gaat zoiets als vanzelf!

'How will we live together?'

Gisteren is de 17e Architectuur Biënnale in Venetië geopend voor het publiek. Daarbij is in opdracht van 'Het Nieuwe Instituut' (museum voor architectuur, design en digitale cultuur, en platform voor creatieve industrie in Rotterdam) het Nederlandse Rietveldpaviljoen in de Giardini Della Biennale de komende maanden vertegenwoordigd middels de bijdrage 'Who is We?'. De bijdrage is samengesteld door Francien van Westrenen. Ze reageert hiermee op het centrale thema van de 17e editie, die de titel 'How will we live together?' meekreeg. 'Hoe gaan we samenwonen?', we hebben volgens de aangestelde curator van deze editie t.w. de Libanese architect en hoogleraar Hashim Sarkis (1964) een nieuw ruimtelijk contract nodig in de context van groeiende politieke scheidslijnen en groeiende economische ongelijkheden. Hij roept architecten op om ruimtes voor te stellen waarin we royaal kunnen samenleven.

'Who is We?' richt zich dan ook op toekomstige samenlevingsvormen, waarbij mensen uit alle lagen van de bevolking en met verschillende achtergronden naast elkaar leven. Met deze bijdrage richten architect Afaina de Jong en kunstenaar Debra Solomon zich vooral op dat wat volgens hen bij stedenbouw en opvattingen over ruimte tot dusver buiten beeld is gebleven.

over slaapmatrasjes gesproken

We brengen per etmaal ongeveer een derde deel slapend door, wie 90 jaar oud wordt heeft ongeveer 30 jaar geslapen zou je kunnen zeggen. Een goeie slaapplek is daarom best belangrijk, vooral het matras. Die heb je in zoveel soorten en maten, dat je bij wijze van spreken door de bomen het bos niet meer ziet als je die moet vervangen. Om maar wat te noemen, je hebt matrassen voor zijslapers, rugslapers of buikslapers in pocketvering-, traagschuim-, koudschuim-, latex-, polyether- of geluitvoering. Lastig kiezen voor iemand die zo ongeveer staand nog kan slapen. 

Maar het is gelukt al moest ik, toen de zware 24 cm dikke pocketveringmatrassen, vacuüm gedecimeerd tot een dikte van een paar cm, in opgerolde toestand thuis werden bezorgd, sterk denken aan de eenvoudige en vederlichte slaap(carrie)matjes van slechts 1 cm dik foam, die we vroeger tijdens onze backpackvakanties in de Alpen, eveneens in opgerolde vorm op onze rugzak meedroegen. En daar sliepen we toen ook prima op, al moet ik eerlijkheidshalve ook wel toegeven dat de meningen daarover soms behoorlijk verdeeld waren.

licht esoterische denkbeelden

'Hoe nauwkeuriger je de tijd meet, hoe sneller het heelal zal sterven' schreef de Nederlandse sterrenkundige en wetenschapsjournalist George van Hal (Leiden, 1980). Dit n.a.v. een artikel over een opmerkelijk onderzoek van enkele fysici, dat hij gelezen had in het vakblad Physical Review X. Intrigerend, middels een experiment hadden ze kunnen aantonen dat de enigszins esoterische grootheid entropie (toenemende maat van wanorde, of afname van bruikbare energie bij alles wat wij doen) bij nauwkeuriger meten van tijd nog sneller toeneemt. Als de entropie dan uiteindelijk zijn maximum heeft bereikt, valt elk proces in de kosmos stil en is het over en uit met alles. Het ultieme kosmisch lot, waarin geen hart meer klopt en geen ster meer straalt!

Jammer, maar 'Aan alles komt eens een eind' schreef ik op 15/12'19 in mijn blog n.a.v. een artikel van diezelfde George van Hal, waarin hij het einde van het leven, het universum en alles beschreef. Hij noemde daarin vier scenario’s hoe het één en ander zich zou kunnen voltrekken t.w. Einde 1: Het Grote Bevriezen; Einde 2: De Grote Scheur; Einde 3: De Grote Krak en Einde 4: De Grote Slurp. Maar de geruststellende gedachte was toen ook al, dat het één en ander waarschijnlijk nog miljarden jaren op zich zou laten wachten. Het naderen van het maximum van de enigszins esoterische grootheid entropie laat volgens Bartjens ook nog wel even op zich wachten. Fysici schatten nog een overweldigende miljoen googol jaar in voor het zover is, een 1 met 106 nullen! Ik maak mij dan voorlopig ook geen zorgen, daarom Carpe Diem!

Een Hollander op blote voeten.

Vanmorgen las ik in de krant dat de 34 jarige Zeeuw en Afghanistan-veteraan Anton Nootenboom in Australië bekend staat als 'The Barefoot Dutchman'. Als je met blote voeten de grond raakt, krijg je energie, en ga je je volgens hem beter voelen. Hij loopt op zijn blote voeten langs de Australische oostkust van Cairns naar zijn woonplaats Sydney, een tocht van 2600 km die hij in ca. 100 dagen wil afleggen. Dit om geld een aandacht te vragen om de 'mentale gezondheid' van mannen te bevorderen, want dat schijnt gezien het grote aantal probleemgevallen onder mannen hoog nodig te zijn. Maar dan moet kennelijk bij de meeste mannen wel eerst het taboe, dat rond een hulpvraag hangt worden geslecht. 

Ik moest denken toen ik dit las aan de lange strandwandelingen op blote voeten, heerlijk. Maar ik moest ook denken aan die keer lang geleden, toen ik als 17 jarige adolescent met een stel vrienden in Oostenrijk een bergwandeling maakte op blote voeten. Ook prachtig maar niet heus, elk kiezelsteentje, hoe minuscuul ook, probeerde ik op het laatst te vermijden. En elk plukje gras of mos benutte ik even voor wat verlichting van de ellende. Van de omgeving zag ik maar weinig, het enige wat mij interesseerde was de halve vierkante meter grond pal voor m'n voeten. Hoezo beter voelen, ik kreeg er alles behalve meer energie van. Het was een wandeling van hooguit 15 km, maar wat was ik blij dat ik er was. Dat was eens maar nooit meer! 

Daarom petje af voor 'The Barefoot Dutchman' die 100 dagen lang elke dag minimaal 26 km moet lopen. Voor een goed doel, dat is mooi, maar wel in een gebied waar behalve scherpe kiezelsteentjes, het ook stikt van giftige spinnen en slangen.

Strijd om de macht.

De rust op en om Jersey, dat prachtige Kanaaleiland onder de rook van de Bretonse kust, is voorlopig weer even weergekeerd. Maar spannend was het afgelopen week wel toen Franse en Britse vissers het met elkaar aan de stok kregen. De marines van beide landen kwamen er zelfs even aan te pas. En ergens op Jersey stond een halve gare met een steek op zijn hoofd vanaf een rots te knallen met een antiek geweer. De Brexit heeft in deze regio de gemoederen kennelijk behoorlijk verhit. Er is een ware strijd ontstaan over wie in het visgebiedje rondom Jersey de macht heeft. 

Cartoonist Bas van der Schot (1970) ziet zelfs paralellen met de Hoekse en Kabeljauwse twisten, die zich in de lage landen afspeelde tussen 1350 en 1490. Een strijd om de macht in Zuid-Holland, Zeeland en Utrecht, tussen de aanhang van Willem V, de Kabeljauwen genoemd en Margaretha, gesteund door de plattelandsadel, die de Hoeken werden genoemd. Niks nieuws onder de zon, zal van der Schot hebben gedacht toen hij zijn cartoon voor de Volkskrant tekende. Wel met twee zwaar bewapende vliegdekschepen, heel imposant. Deze machtstrijd zal naar alle waarschijnlijkheid niet zes generaties lang duren. Alhoewel, je weet het maar nooit, de geschiedenis heeft ons wel geleerd dat we behoorlijk hardleers zijn!

de zin van het leven

Altijd lachen met wijsneus Baltus en zielknijper Sigmund. Over de eeuwenoude vraag 'wat de zin van het leven is' wordt tot op de dag van heden gefilosofeerd. Het heeft tot nu toe een schat aan wijsheden en grappige of motiverende citaten opgeleverd, maar een unaniem antwoord zal er denk ik nooit komen. De één vindt het antwoord in zichzelf middels het nastreven van zelfontplooing en geluk. Anderen vinden zingeving in anderen door deze te helpen een bijdrage te leveren aan de samenleving. Weer anderen geloven in God en doen alles in het leven om hem te dienen. En er zijn mensen die denken dat het leven louter toeval is en volkomen zinloos, of zingen zelfs dat het leven volkomen kut is. Luister maar naar de liedjes van de in maart j.l. overleden tekstschrijver en liedjeszanger Jeroen van Merwijk of van Hans Teeuwen of Veldhuis & Kemper. 

Maar hoe dan ook, een unaniem antwoord op de eeuwenoude vraag 'wat de zin van het leven is' zat er niet tussen. Tot aan vandaag, eureka riep wijsneus Baltus vanmorgen in zijn warme bedje, ik weet het! Wel een beetje jammer voor hem, dat Sigmund dat gelijk alweer nuanceerde.

Muziek, een verbindende factor!

Muziek maken verbindt mensen met elkaar, ongeacht niveau, in welk opzicht dan ook. Dat heb ik reeds van jongs af aan ervaren. Door die ellendige corona misère verkeren we momenteel een beetje in een muzikale malaise, maar het einde is volgens Bartjens eindelijk in zicht. En daar verheug ik mij nu al zeer op!

Iconen van Zaltbommel

Opweg naar Ad en Will naderden we Zaltbommel gisteren over de A2 in een mix van zonneschijn, buien en prachtige heldere wolkenluchten. Zo zie ik het zwerk niet vaak, wat een beleving, een oneindige licht- en helderheid die zich gevoelsmatig in mijn hoofd voortzette. Ik moest denken aan het gedicht 'De moeder de vrouw' van Martinus Nijhoff (1894-1953), toen ik de harpen van de in 1996 geopende en naar hem vernoemde tuibrug zog opdoemen. Daarin wordt behalve de (oude)brug ook de wijdse oneindigheid van het landschap genoemd. Maar ook de toren van 15e eeuwse Sint Maartenskerk, dat andere icoon van Zaltbommel zal ik maar zeggen, speelt een prominente rol in de beleving van het rivierenlandschap hier. Beide iconen accentueren a.h.w. de ruimtelijke beleving in en nabij het eeuwenoude vestingstadje aan de Waal.