Orpheus

Naar ballet gaan we om de één of andere reden niet vaak, vermoedelijk door gebrek aan adequate kennis van deze kunstuiting. Doorgaans is het een concert, toneelstuk of film waar we heen gaan. Maar afgelopen dinsdagavond zijn we weer eens een keertje naar ballet geweest. Naar 'Orpheus', ballet van choreograaf John Neumeier door het Hamburg Ballett in de Hamburgische Staatsoper, het prestigieuze operahuis van Hamburg. Met in de orkestbak het Philharmoniker Hamburg met muziek van Igor Strawinsky, Heinrich Ignaz Franz Biber en Peter Blegvad & Andy Partridge. Het was een onvergetelijk mooie avond!

Thuis hadden we de tickets voor 'Orpheus' al geregeld, en dat was maar goed ook, het theater was letterlijk tot aan de nok toe gevuld. In het ballet van John Neumeier, dat in dit operahuis op 6 december 2009 z'n premiere beleefde, wordt de rol van Orpheus gedanst door Alexandre Riabko en de rol van zijn geliefde Eurydike door Hélène Bouchet.



Het verhaal van Orpheus en Eurydike is één van de bekendste mythische liefdesgeschiedenissen uit de wereldliteratuur. Orpheus, zoon van de koning van Thracië, had van zijn moeder Calliope de muzikale gave geërfd, waarmee hij alles wat leefde om hem heen in een gelukzalige vervoering wist te brengen. (In het ballet met de viool als metafoor) En toen hij zelf de nimf Eurydike tot zijn vrouw nam, scheen ook zijn eigen geluk grenzeloos.

Maar niet voor lang! De bekoorlijke Eurydike wordt achterna gezeten door Aristaeus, die kwade bedoelingen met haar heeft. Als ze tijdens deze achtervolging door een giftige slang gebeten wordt overlijd ze aan de gevolgen. (In het ballet overlijd ze aan de gevolgen van een auto ongeluk) Orpheus verdrietige klanken dringen tot in de hemel door, en alle wezens om hem heen delen in het verdriet (In het ballet de vele dansers en danseressen om hem heen)

Orpheus betreedt vervolgens de onderwereld, waar Hades en zijn vrouw Persephone heersen over de doden. De wezenloze schimmen raken zowaar geroerd van zijn liefelijke klanken, en besluiten bij hoge uitzondering Eurydike weer terug te laten keren naar Orpheus en het land der levenden. Op één voorwaarde: Orpheus mocht niet omkijken naar zijn geliefde, vóór ze het zonlicht hadden bereikt. Op een gegeven ogenblik kon Orpheus echter de verleiding niet weerstaan, en keek om. Op hetzelfde ogenblik verdwijnt Eurydike weer in het schimmenrijk van de onderwereld, en nu voor goed!

Overweldigd door verdriet, is met Orpheus vervolgens geen land meer te bezeilen. Hij zonderd zich steeds meer af, hij moet van niemand meer wat, en wil van geen liefde voor vrouwen meer weten. Als vermeend vrouwenhater wordt Orpheus uiteindelijk door z.g. maenaden (geweldadige, op sex beluste nimfen) afgemaakt. In het schimmenrijk kan Orpheus zich vervolgens eindelijk weer herenigen met zijn geliefde Eurydike.

Ademloos hebben we bijna twee uur lang zitten kijken en luisteren naar de balletvertolking van dit mythische verhaal. En wij niet alleen, je kon de spreekwoordelijke speld horen vallen in de bomvolle zaal. Het applaus na afloop duurde dan ook haast een kwartier. We moeten toch maar eens vaker naar ballet!

foto's, foto's, heelveel foto's!

Klokslag elf uur stonden we gisteren voor de Grote Kerk in Naarden Vesting voor een gesloten deur. Op de deur een briefje, vanwege een rouwdienst gaan vandaag de deuren voor het fotofestival iets later open. Dan toch eerst maar een kopje koffie in het naastgelegen restaurant 360, wat een naam trouwens. Van daaruit zagen we even later inderdaad de rouwstoet vanuit de kerk vertrekken. Mooi, dan kunnen we naar binnen als de koffie op is, maar dat viel tegen, want we hadden eerst tickets bij de plaatselijke VVV moeten kopen kregen we te horen. Dan eerst maar weer naar de VVV, waar we geconfronteerd werden met een behoorlijke rij wachtenden voor ons. Het moet toch niet veel leuker worden! Maar het viel mee, een kwartiertje later hadden we onze tickets op zak. We konden eindelijk de Grote Kerk in, ons zelfverkozen startpunt van een wonderbaarlijke fotoexpeditie in het pittoreske vestingstadje.

Fotofestival Naarden 2011, "Let's Face it" - portraits of Dutch Photography, las ik in de folder. Het uitgangspunt van het FotoFestival Naarden is het tonen van de actualiteit. Enerzijds een selectie van de meest interessante Nederlandse fotografen van dit moment, anderzijds de meest actuele stand van zaken in de maatschappij.
Dit jaar staat het fotofestival dus in het teken van het portret, iets waar wij Nederlanders al langere tijd in uitblinken las ik. Een rechte lijn van Rembrandt tot in de hedendaagse fotografie. Maar de wereld wordt kleiner en we zien een verschuiving van 'onze' traditie naar het buitenland en een ontwikkeling bij onze fotografen in lichtgebruik en compositie van elders.
Voor een belangrijk deel nieuw materiaal dus, dat wordt geëxposeerd. Maar zonder context geen referentie, daarom worden er ook portretten getoond uit het verre en het recente verleden en daarnaast het werk van enkele buitenlandse fotografen. Heel interessant allemaal, onze nieuwsgierigheid was gewekt, we gingen het zien.

Nou we hebben gezien, foto's, foto's, heel veel foto's, teveel foto's vond ik. Wat was de context ook alweer waaraan ik deze overvloed aan beeldmateriaal moest refereren? Foto's van tientallen fotografen uit binnen- en buitenland, ook teveel om op te noemen. Behalve de Grote Kerk als binnen- en buitenlocatie was daar het Andreashuis, de Gele Loods, Galerie Pouloeff, de Stadhuiszolder, de Wallen, Vestingmuseum Kazematten Y, Bastion Oranje, Galerie De Lage Flank en garage Cattenhagestraat 14-16. We hebben ons in dat kleine vestingstadje de benen uit het gat gelopen.
In laatst genoemde locatie hing de 'Afghan Girl', de wereldberoemde foto van de Amerikaanse fotojournalist Steve McCurry (1950)die hij in 1985 heeft gemaakt. Het intrigerende portret van het toen dertienjarige Afghaanse meisje Sharbat Gula, dat met haar oma naar Pakistan was gevlucht voor de Russische gevechtshelikopters die haar ouders hadden gedood en haar dorp plat gebombardeerd. Zulke heldere en prachtig groene, haast hypnotiserende ogen, die het hele scala aan menselijke gevoelens uitstralen heb ik nog nooit gezien. Ze heeft destijds op het voorblad van de National Geographic gestaan.



Door vergelijking van de irissen van haar ogen, met die op de foto hebben ze in 2002 de toen dertigjarige Sharbat Gula weer kunnen opsporen. Ze leefde in de heuvels van Tora Bora in Afghanistan, en kon zich nog heel goed herinneren dat ze destijds was gefotografeerd. Ze had de foto echter nooit gezien, en met de enorme wereldwijde impact van haar portret scheen ze totaal onbekend te zijn!
Maar goed genoeg hierover, ik had de foto in de loop der jaren wel vaker gezien, maar ik blijf het, ondanks of misschien wel dank zij alle portretfoto's die ik gisteren op het fotofestival heb gezien, een topstuk vinden! Met name door die ogen, parels zijn het, het is één van de bijzonderste portretfoto's die ik ken!

Vanaf Bastion Oranje, de laatste locatie die we gisteren hebben bezocht, zijn we rond halfvijf over de Oostwal, Oude Haven en Nieuwe Haven naar de parkeerplaats gelopen. Behalve veel foto's, hadden we en passant ook het vestingstadje van alle kanten gezien, en hadden we in eetcafe 'De Doelen' aan de Marktstraat even kunnen bijkomen van al het gesjouw. Naarden Vesting een mooi plekje, ook zonder al die foto's!

pedaalriddertjes

Zaterdagochtend j.l. zaten we om halftien al in het zadel. Wel vroeg, maar het mooie weer nodigde uit tot actie. Over het prachtige fietspad door de weilanden nabij Hierden, deels langs de rietkragen van het Veluwemeer, peddelden we goedgemutst oostwaarts richting Elburg. Bij het 'Plashuis', wat oud Nunspeters volgens mij nog steeds 'Nunspeet aan Zee' noemen, een pitstop gemaakt met koffie en appelgebak. Een plek met jeugdherinneringen, al is er wel veel veranderd. Samen met zusjes, broertjes en vriendjes kwamen we daar vroeger vrij regelmatig met onze ouders om te zwemmem en te kanoën.

Ons volgende rustpunt was op de tot monument verheven fundamenten van de 'Sint Ludgeruskerk' (ca. 1100 na Christus) aan de Oude Zeeweg in Doornspijk. Verrassend, zo midden in the middle of nowhere, vlak aan het Veluwemeer, ik wist totaal niet van het bestaan af. Een prachtige plek midden in de natuur, met ook nog een vogelkijkhut net achter de rietkraag even verderop.

Aan de lunch, weer even later in Elburg op het terras van restaurant De Haas, waren we helemaal toe. Even een uurtje lekker zitten, pilsje d'r bij en kijken naar de mensen om ons heen, want die waren er zat. Het was ontzettend druk in het stadje, dat merkten we pas echt goed toen we weer verder wilden. Door al het gedrang koste het ons gewoon moeite om de stad uit te komen met de fiets aan de hand. Maar eenmaal door de Vischpoort ging het weer als gesmeerd.

Het fietspad langs het Veluwemeer in de Flevopolder is ook prachtig, wel een beetje jammer dat we de wind tegen hadden. In de bosjes viel het nog wel mee maar op de dijk, het laatste rechte eind wanneer je Harderwijk alweer ziet liggen in de verte, was het wel afzien. Maar door ook hier een korte pitstop met een drankje nabij de Krooneend in te lassen, viel het uiteindelijk toch weer mee. Het laatste stukje over de brug, en dan omlaag en weer omhoog onder aquaduct Veluwemeer door was een fluitje van een cent, maar evengoed waren we blij dat we er waren. Het was een prachtige fietstocht, maar ook onze eerste wat grotere tocht dit voorjaar, 59 km stond op m'n tellertje. Dat valt dus eigenlijk best nog mee, maar toch hebben we goed gevoeld dat er aan onze conditie nog wel het één en ander moet worden bijgespijkerd.

In Harderwijk was het Kulting, d.w.z. van allerlei muziek- en dansgroepjes in de binnenstad op straat, bovendien was er ook nog Kermis op de boulevard. Een drukte van belang dus, maar heel gezellig. Toch zijn we niet lang blijven hangen, we hadden het een beetje gehad en wilden naar huis. Omdat we er toch langs kwamen, hebben we op het Kerkplein nog vijf minuten staan luisteren naar een shantykoor uit Bolsward, maar even later zaten we mooi met een wijntje in onze eigen tuin!

Tijd

Onlangs hebben we in de bioscoop 'Alle tijd' gezien. Het regiedebuut van de Nederlandse regisseur Job Gosschalk (1967) met in de hoofdrollen Paul de Leeuw als Maarten, Karina Smulders als Molly en Lineke Rijxman als Reina. Het verhaal van de tragikomedie, die j.l. 6 april in premiere is gegaan, ging over het wel en wee van een broer (Paul de Leeuw) die verantwoordelijk is voor de opvoeding van z'n kleine zus (Karina Smulders) na het overlijden van hun ouders. Gesteund door Reina (Lineke Rijxman), de beste vriendin van Paul, heeft hij Molly groot gebracht tot een zelfverzekerde jonge vrouw, waarbij hij zichzelf nogal heeft weggecijferd. Als Molly dan vervolgens aankondigt dat ze gaat samenwonen met een vriendje, wordt broer Maarten geconfronteerd met het z.g. 'lege nest' syndroom.

Maar niet alleen Maarten, die op een bepaald moment zelf ook verliefd werd op een stomdronken hetero, had problemen met de nieuw ontstane levensfase, ook Molly had er veel moeite mee. Ze raakten daardoor beiden enigszins van elkaar verwijderd. Maar als dan het noodlot toeslaat, en Molly ongeneeslijk ziek wordt terwijl ze ook nog zwanger is, zijn ze opnieuw op elkaar aangewezen. Want met Molly's vriendje(s) ging het niet langer, bovendien wist ze niet zeker wie de vader van haar kindje was. Als vrij kort na de bevalling Molly aan haar ziekte is bezweken, staat Maarten met haar gezonde baby in z'n armen. De cirkel is rond, het zichzelf wegcijferende leventje van Maarten begint weer van voren af aan.

Dat was zo'n beetje de plot van de film, veel meer kan ik er niet over vertellen. Ik vond het één van de saaiste films die ik in de laatste tien jaar heb gezien. En ik niet alleen zo te horen, want de enkele mensen schuin achter ons (er zaten in totaal maar 7 mensen in de zaal!) kwekten en giechelden aan één stuk zo door. Maar omdat ik op tijd in slaap viel, heb ik me daar godzijdank ook niet al te lang aan hoeven ergeren!

Hodgepodge in Zwolle

Op het benefietconcert voor de stichting 'Vrienden van KIND' zaterdagavond in wijkcentrum 'de Enk' in Assendorp/Zwolle traden zeven verschillende bands op, en werden tussendoor veilingstukken van allerlei aard onder de hamer genomen. Het repertoire dat werd gebracht varieerde van blues-, pop- en wereldmuziek tot cabaretliedjes en Ierse folk- en pubmuziek. De sfeer was vrolijk en luidruchtig, en wie of wat er ook speelde maakte weinig uit, de interactie tussen muzikanten en publiek was door het geroezemoes aan de bar en in de zaal naar mijn gevoel nihil. De organisatie had voor hetzelfde effect net zo goed een cd op kunnen zetten, met voor mijn part de hele avond psalmen en gezangen.
Maar goed, ondanks het rumoer heeft onze muzikale aanwezigheid en die van de andere bands hopelijk toch nog een klein steentje bijgedragen aan de opbrengst voor het goede doel. 'Hodgepodge' heeft in iedergeval met veel plezier z'n best gedaan er wat van te maken, dat is zeker.

Norbert Grote Ganseij, de 35 jarige oprichter van stichting KIND, is hiertoe in 2010 gekomen door zelf in India tweeënhalve week in een sloppenwijk van New Delhi te leven. Daar werd hij gegrepen door het lot van de kinderen. Zelf heeft Norbert in ons rijke Nederland ook een tijdlang als dakloze op straat geleefd. Maar dat was volgens hemzelf in niets te vergelijken met wat de kinderen daar meemaken, dat is in alle opzichten vele malen erger. Kinderen worden daar verminkt zodat ze er zieliger uitzien en als bedelaar meer geld opbrengen. En als ze eenmaal te oud zijn, en niet meer makkelijk vervoerd kunnen worden, worden ze gewoon gedumpt en moeten ze zich maar zien te redden met hun verminkte lijven.

Met de stichting KIND, die wordt gesponsord door de Nederlandse Spoorwegen en vele andere bedrijven, heeft Norbert nu geld bij elkaar gezameld voor de bouw van een gecombineerde woon-, zorg- en onderwijslocatie in New Delhi voor deze kinderen. Eind mei vertrekt Norbert voor een jaar naar India om de bouw van dit project op te starten en te begeleiden.

inéénofanderehoek

Van alle figuren uit Sigmund, die prachtige strip van tekenaar Peter de Wit (1958) in de Volkskrant, vind ik Baltus geloof ik wel de leukste. De lachwekkende dialogen tussen die halvegare Baltus en Sigmund, die lelijke gnoom van een psychiater van hem is echt klasse. Baltus komt in de spreekkamer meestal over of hij niet echt een klacht heeft, maar gewoon even over van alles en nogwat wil ouwehoeren met die kleine ziekelijk geobsedeerde seksist Sigmund, die aan de andere kant toch ook weer vaak zo aandoenlijk overkomt. Dat oeverloze geleuter tussen die twee, geweldig!

Baltus: 'Zoals u weet ben ik een teruggetrokken persoon zonder relatie en met weinig sociale contacten.'
Sigmund: 'Ja'
Baltus: 'Nu ben ik ook nog ontslagen en moet ik mijn huis uit'
Sigmund: 'Hm'
Baltus: 'Moet ik me zorgen maken, dokter?'
Sigmund: 'Wat voor auto rijdt u?'
Baltus: 'Ik heb een ouwe fiets'
Sigmund: 'Dan is er niets aan de hand.'

De strip Sigmund staat al sinds 1994 in de Volkskrant, en wat mij betreft blijft dat nog lang zo! Want anders moet ik 's morgens mijn hele leespatroon gaan aanpassen, en dat zou mijn hele dag ontregelen, en dat kan natuurlijk niet! Nu is het zo, dat ik na het doornemen van het voorpaginanieuws, eerst even de strip achter in de krant lees, voordat ik verder ga met het overige nieuws van de dag. En dat wil ik graag zo houden, want anders zou het er weleens van kunnen komen ben ik bang, dat ikzelf ook een keer voor consult naar dat akelige dwergpsychiatertje moet.

contemplatieve ervaring

Daar was ie weer, Anish Kapoor, vanmorgen in de Volkskrant met een foto van een gigantische door hem geschapen z.g. Leviathan voor de expositie Monumenta 2011 in Parijs. Over de Brits-Indiase kunstenaar, één van de belangrijkste internationale kunstenaars van het moment, heb ik op 2 oktober 2009 ook al eens een stukje geschreven. Toen over een in het museum zelden gezien stukje machtsvertoon, waarbij emmers vol rode was met een kanon tegen een muur werden geschoten van de chique Royal Academy in Londen.

Maar de enorme Leviathan in het Grand Palais (gebouwd voor de wereldtentoonstelling van 1900) in Parijs is lijkt mij ook een stukje machtsvertoon van formaat, al is het uiteraard van een andere orde. Het is een mythisch monster waar je als bezoeker totaal in verdwijnt. Zelf hoopt Kapoor dat de expo een 'contemplatieve en poëtische ervaring' is voor het publiek. Dat moet wel lukken lijkt mij!



De donkerrode Leviathan van doorzichtige pvc structuren wordt met lucht overeind gehouden. Het ding is 37 meter hoog en maximaal 100 meter lang, en je kan er in- en omheen lopen. Het transparante materiaal van de Leviathan in combinatie met glazen structuur van het Grand Palais levert een prachtig spel op van licht en schaduw. Ik krijg enorme zin om de thalys te pakken voor een paar daagjes Parijs! Dat moet dan wel vóór 23 juni a.s. gebeuren, want daarna is de expositie Monumenta 2011 alweer afgelopen.

Anish Kapoor heeft de Leviathan opgedragen aan de Chinese kunstenaar Ai Weiwei (1957), die wegens kritische uitlatingen tegen het regiem al een tijdje gevangen wordt gehouden. Hij schijnt trouwens aan alle internationale kunstencentra in de wereld te hebben gevraagd, om de deuren één dag te sluiten uit solidariteit met Ai Weiwei.



Ai Weiwei, Chinees kunstenaar, activist en filosoof, actief op het gebied van architectuur, fotografie, film en sociale- en culturele kritiek.

Blues in Purmerend

Zo, dat was nogeens een concert gisteravond in Purmerend! Allemachtig wat heb ik genoten van Cuby + Blizzards! Van good old Harry Muskee, die de volgende maand 70 wordt en al een standbeeld heeft ergens in een park in Grolloo, maar nog een stem heeft als een kerkklok. Maar ook van de mede muzikanten, van gitarist Erwin Java, toetsenist Helmig van der Vegt, drummer Hans La Faille, basgitarist Herman Deinum, trombonist Bert Pfeiffer, tenorsaxofonist Miklós Fürst en trompetist Peter van Soest. Stuk voor stuk topmuzikanten en ik stond er met m'n neus bovenop, prachtig. En het intieme en sfeervolle zaaltje in P3, het Purmerendse Pop- en Cultuurpodium paste als gegoten voor deze avond.



Dat de in de tweede helft van de jaren zestig opgerichte band 'Cuby and the blizzards' nog meedraaid met de besten, weliswaar met een gedeeltelijk andere bezetting, vind ik echt bijzonder. Zelf was ik de band eerlijk gezegd al een tijdje uit het oog verloren, maar dat kan ik geheel toeschrijven aan m'n onoplettendheid. Ik was dan ook als een kind zo blij dat Hans van D mij voor het prachtige bluesconcert van gisteravond had uitgenodigd. Cuby + Blizzards is nog springlevend, ik had het niet graag willen missen!

wandeling

Waar de chat-rubriek achterop de Volkskrant tussen een onbekende opa Bé uit Hummelo met zijn voor mij al even onbekende kleinzoon in Amsterdam al niet toe kan leiden. Het heeft Wim van Til (Leiden, 1955) dichter en oprichter van het Poëziecentrum Nederland in elkgeval geïnspireerd tot een tip aan Opa Bé. Opa Bé moest zijn kleinzoon in de grote wereldstad maar eens chatten dat er in Hummelo tussen Pasen en Pinksteren hele mooie dingen te zien waren.




Het was mooi weer, en voor mooie dingen zien zijn we altijd wel te porren, dus hop wij naar Hummelo! Daar, op het Achterhoekse landgoed Enghuizen, hebben ze een fraaie Kunstwandelroute uitgezet van ca. 3,5 km lang, met Hotel Café Restaurant 'De Gouden Karper' als start- en eindpunt. Langs de route, die ons door een prachtig landschap voerde, waren op diverse plaatsen kunstwerken opgesteld en/of in bomen gehangen, zoals o.a. de vrolijk in de wind dansende saters, en er was op veel plekken poëzie van de dichtersgroep 'De Omsmeders' te lezen.




Het was Koninginnedag toen wij de KWR liepen, dat zal mogelijk de verklaring kunnen zijn dat we maar zo weinig medewandelaars hebben gezien op de route. Wel zo lekker trouwens, dat je niet bij elk kunstwerk of gedicht staat te dringen om een glimp op te kunnen vangen. Integendeel, we hebben daar in een dromerige rust van de kunst en het landschap kunnen genieten!

Mokum versus Herenleed

Het genoeglijke Herenleedtochtje, een driedaagse vaartocht over de Hollandse wateren op sleepboot Mokum begon en eindigde voor het grachtenpandje op de Brouwersgracht in Amsterdam van onze kapitein André, tevens prominent Heer van het leed. Buiten schrijver dezes, bestond het illustere gezelschap herenleders verder uit de mannetjes Ab, Eric en Victor.
De slaapruimte op sleepboot Mokum is beperkt, alleen onze kapitein sliep aan boord, voor ons had hij in Woerden en Leiden een hotel geregeld.

1e dag.

Rond 10 uur gooiden we de trossen los. Via afslag Prinsengracht, Het IJ, Ooster Dok, Oude Schans, Binnen Amstel en Amstel voeren we de stad uit richting Oudekerk a/d Amstel. Aldaar via Amstel-Drechtkanaal richting Uithoorn, even voorbij Uithoorn de Kromme Mijdrecht op tot de sluis bij Woerdense Verlaat. Vervolgens gingen we, na te zijn geschut, over de Grecht richting Oude Rijn bij Woerden, alwaar we na nog een klein stukje bakboord uit te zijn gevaren, afmeerden tegen het oude centrum aldaar.

2e dag.

Wederom gingen rond 10 uur de trossen los. Over de Oude Rijn voeren we richting Bodegraven, Alphen a/d Rijn, Koudekerk a/d Rijn naar Hazerswoude-Rijndijk. Daar hebben we een tijdje gelegen t.g.v. een bouwkundige oplevering tussendoor van een nieuw gemaaltje, waar onze kapitein bij was betrokken. Maar de gehele bemanning, van huis uit bouwkundigen, kon het uiteraard niet laten ook even een kritisch oogje te laten vallen op dit project. Maar het zag er prima uit, en dat is maar goed ook. Want al varende over de Oude Rijn zie je goed hoeveel dieper het polderpeil aan de andere kant van de dijk ligt, dat kan zomaar een meter of zes zijn. En wil je droge voeten houden, dan zal de regen die daar valt toch naar boezempeil, ofwel het peil van de Oude Rijn moeten worden gepompt. Na dit enigszins bijzondere en onverwachte intermezzo gingen we weer aan boord en werd de motor gestart voor het laatste stukje westwaarts. Zoeterwoude-Rijndijk, Leiderdorp en Leiden, waar we rond vijf uur schuintegenover huisnummer 49 afmeerden aan het Utrechtse Jaagpad.

3e dag.

Rond standaardtijd voeren we 's morgens via het Zijl en de Kager Plassen richting Kaag. Vandaar af verder over de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder langs Weteringbrug, Leimuiderbrug, Aalsmeer, Luchthaven Schiphol en het Amsterdamse Bos naar Het Nieuwe Meer, waar we bij de rondweg A10 even moesten wachten voor de sluis. Overigens hadden we daarvoor met z'n vijven in café-restaurant De Pelikaan aan de Nieuwe Meerdijk nog wel even goed geluncht. Eenmaal op het Schinkel en de Kostverlorenvaart ben je helemaal terug in Amsterdam. De vele bruggen die we moesten passeren vormden geen probleem, bij de meesten hielden we in hoogte nog zo'n kleine 10 cm ruimte over. Zelf heb ik daar heel andere herinneringen aan. Met m'n zeilschip heb ik die route door de stad, onderdeel van de staandemast route IJsselmeer-Zeeland v.v. een keer 's nachts gevaren, alleen dan worden de vele bruggen bediend. Een crime, geef mij de Noordzee maar! Aan de van der Palmkade ging heer Eric als eerste van boord, nog even een afscheidsdrankje en toen waren we nog met z'n viertjes. Via de Kattensloot, Singelgracht en het Westerkanaal kwamen we weer op het IJ terecht. Daar aangekomen een stukje stuurboord uit, om vervolgens nabij de Ruijterkade wederom stuurboord uit te varen, om via nog een stukje Prinsengracht naar de ligplaats van de Mokum in de Brouwersgracht te varen, waar we rond zes uur gezond en wel afmeerden.



Tot slot.

Drie dagen met vijf mannetjes op een sleepbootje van 10.40x3.00x1.25 meter, gebouwd medio jaren dertig van de vorige eeuw, dus ouder dan wij zijn. Hoe hou je dat uit! Nou makkelijk, ten eerste kennen we elkaar al zo'n kleine veertig jaar en zijn we met elkaar wel aan het één en ander gewend geraakt. Ten tweede hebben we nogal wat gemeenschappelijke interesses en houden we van varen. En ten derde hebben we niet de behoefte, elkaar over van alles en nogwat te willen overtuigen en de oren van de kop te ouwehoeren. En als het weer dan ook nog meewerkt, dan is het met vijf mannetjes op een sleepbootje goed toeven in het prachtige landschap, dat ze terecht het Groene Hart van Nederland noemen. Het waren drie heerlijke dagen!

Hodgepodge in Zeewolde

De gehele Aanloophaven in Zeewolde werd in beslag genomen door een armada van dikke motorjachten. De organisatie van de Koninklijke Nederlandsche Motorboot Club ofwel KNMC, had besloten het Openingsfeest dit jaar op een zo'n centraal mogelijke plek te houden. En aangezien Zeewolde wel het exacte middelpunt van Nederland wordt genoemd, was een betere locatie voor dit festijn dan ook nauwelijks denkbaar. Temeer door het aldaar uniek aan de haven gelegen Grand Café - Restaurant 'The Harbour', want mocht je daar per ongeluk een beetje te diep in het glaasje hebben gekeken, dan kon je desnoods op je knieën nog weer aan boord komen.

Maar voor het zover was, mocht het uberhaupt al zover komen, speelde in 'The Harbour' op de vooravond zal ik maar zeggen van het openingsfeest, eerst Hodgepodge nog een deuntje mee in het feestgedruis van de Koninklijke. Nou ja feestgedruis, voorlopig waren wij het die voor enig gedruis zorgden, want de dames en heren van de Koninklijke zaten allemaal rustig en beschaafd te smikkelen aan een copieus diner.

Waren we aanvankelijk van mening in een verkeerde scene terecht te zijn gekomen tussen al die dinerende mensen, geleidelijk aan veranderde de stemming. Het gros bleef lekker zitten luisteren toen ze uitgegeten waren, en steeds enthousiaster kregen we, mede door toedoen van onze trouwe ega-supporters, de handjes op elkaar, en op een gegeven moment zelfs ook nog de voetjes van de vloer. Al was dat laatste wel pas aan het einde van ons repertoire met bijvoorbeeld een nummer als 'Goodnight Irene'.

En eenmaal thuis belde grote baas RS van 'The Harbour' ons nog in de kleine uurtjes, om te bedanken voor het doorslaande succes van ons optreden. Hij vond het leuk en de mensen ook, want ze waren lekker blijven zitten. En dat was niet alleen gezellig, maar ook in meerdere opzichten uiteraard een goede zaak!

zonnige dagen

Zomerse temperaturen tijdens en rond beide paasdagen! Bijzonder, want zovaak heb ik dat in onze contreien nog niet meegemaakt in April, ik sta m'n tuin te sproeien alsof het al hoogzomer is. En dat niet alleen, sowieso is het buitenleven al volop begonnen, open deuren en ramen, snoeien, onkruid wieden, fietsen, wandelen, varen, eten, drinken, terrasjes noem maar op. De ouverture van ons paasweekend beleefden we zaterdag in de namiddag al met een wandeling op het prachtige 18e eeuwse landgoed 'IJsselvliedt' in Wezep. Een lumineuze pitstopactie op de A28, die ons op doorreis naar het ziekenboeg bezoek in Hoogeveen spontaan overkwam.


Zondag, een heerlijk ontbijtje onder de parasol, krantje lezen en wat rommelen in de tuin. Verder wachten we op de dingen die staan te gebeuren. De boys uit Amsterdam zouden rond koffietijd arriveren, maar inmiddels zijn we er aan gewend geraakt daar standaard een uurtje bij op te tellen. We zaten dan ook niet eerder dan even na het middaguur met een bak koffie in de schaduw de gezamelijke nieuwtjes uit te wisselen. Mink had z'n zwembroek meegenomen en wilde graag met me gaan varen. Zover is het echter niet gekomen, want even later meldde de club uit Harderwijk zich enigszins onverwacht op apél. Jammer Mink, morgen dan maar, en dat viel hem natuurlijk een beetje tegen. Maar toen in de loop van de middag ook de club uit Zwolle geheel onverwacht kwam binnenrollen, was ik blij met m'n besluit. Het was een gezellige boel op ons terrasje, en de verhalen werden door toedoen van de spiritualiën alsmaar sterker. Bij Pitza di Mama in de Bruggestraat konden we wonder boven wonder nog terecht voor een voedzame maaltijd, al was het jammergenoeg wel binnen. Maar we zaten wel gezellig met z'n allen aan een lange tafel, en dat maakte weer veel goed. Bij C en J hebben we daarna met de koffie nog een poosje buiten zitten ouwehoeren over het nieuw vormgegeven stadspark.

Maandag, de boys uit Amsterdam sliepen uit tot aan het middaguur, en dat terwijl ze om de één of andere reden alweer rond vijf uur thuis moesten zijn. Jammer Mink, dan gaan we een andere keer maar varen. We gaan wandelen en eieren zoeken in de tuin van Paleis Soestdijk, is dat een leuk idee? Maar toen we eindelijk bij de Paleistuin aankwamen, was het drie kwartier voor sluitingstijd, we hoefden geen entree meer te betalen en mochten zo doorlopen. Nou ja, als je een beetje doorpakt kan je in drie kwartier de hele Paleistuin nog determineren, alleen paaseieren hebben we niet meer gevonden! Maar voordat we de auto weer opzochten, hebben we met z'n vijven op het terras van de Orangerie daar, nog wel even van een lekker ijsje van E genoten.

Met een enigszins verlate lunch op het zonnige terras van restaurant 'Vuur' in Baarn, werd het gezamelijke paasweekend passend en in stijl afgesloten, ook al had Thijs daar volgens hem wel erg veel last van wespen gehad. De echte wespentijd is pas over dik drie maanden, dus dat wordt nog wat! Via Eemnes, het pondje over de Eem en Eemdijk zijn we terug gereden naar huis.

Terrasje pikken

De hele binnenstad van Zwolle was een aaneenschakeling van terrasjes. Waar we ook liepen Melkmarkt, Grote Markt, Luttekestraat, Grote Kerkplein of Koestraat, waar we tenslotte maar neerstreken op het terras vóór theater Odeon, overal blije mensen genietend van elkaar en het prachtige weer.

Recht tegenover ons terrasje 'Museum de Fundatie', ook wel 'Paleis a/d Blijmarkt' genoemd. Neoclassicisme en Biedermeier lazen we op de gevel, een tentoonstelling samengesteld uit de collecties van de vorst van Liechtenstein. Om eerlijk te zijn, ben ik in beide, enigszins burgerlijke en truttige kunststromingen uit de periode die ruwweg ligt tussen 1760 en 1848, niet of nauwelijks geïnteresseerd. Maar ik kon het toch ook weer niet over mijn hart verkrijgen, om de unieke tentoonstelling aan de overkant van de straat te laten schieten, en al helemaal niet met een museumkaart op zak.

De Koninklijke familie van Liechtenstein heeft de afgelopen vier eeuwen een rijke en veelzijdige kunstverzameling opgebouwd. In deze verzameling vormen Neoclassicisme en Biedermeier het hoogtepunt. De privé verzameling, één van de belangrijkste ter wereld las ik, is eerder onder meer te zien geweest in Praag en het Pushkin Museum in Moskou. Maar in 2012 gaat de kunstcollectie definitief naar het Liechtenstein Stadtpalais in Wenen. Dat we dat maar even weten allemaal!

De expositie in 'Museum de Fundatie' vond ik bovenverwachting best interessant, meer dan 150 schilderijen, beelden, meubelen en gebruiksvoorwerpen waren er te zien. Bekende Weense grootheden uit die tijd als Rudolf von Alt, Friedrich von Amerling, Ferdinand Runk en Ferdinand Georg Waldmüller met indrukwekkende landschappen, portretten en genrestukken. Maar er was ook werk te zien van gerenommeerde Europese kunstenaars als Antonio Canova, Elisabeth Vigée-Lebrun en Francesco Hayez. En ook was er allerlei porselein te zien van de Kaiserliche Porzellanmanufaktur Wien.

Zoals gezegd, bovenverwachting interessant allemaal, evengoed heb ik m'n rondje in het museum sneller gelopen dan anders, maar dat kwam ook een beetje door het mooie weer, ik wilde naar buiten! Na weer een leuke wandeling langs allerlei overvolle terrasjes, hebben we in het Italiaanse restaurant 'Vito's' aan de Grote Markt vervolgens een hapje gegeten, en zijn we daarna in Stadshagen nog even bij S en W langs geweest voor een babbel en een kopje koffie.

Vrijkaart

We kregen zomaar vrijkaartjes van een kennis uit de organisatie voor het optreden van Liquid Lefty afgelopen zondagmiddag in Estrado. Het was prachtig weer, eigenlijk zonde om binnen te zitten, toch hebben we dat wel gedaan. En daar hebben we geen spijt van gehad! In de podiumzaal, maar ongelooflijk hoe weinig bezoekers er waren. Ik heb ze niet geteld, maar ik schat het aantal op hooguit 30 inclusief de organisatie en de mensen achter de bar. En dat voor een jonge veelbelovende topband uit Amsterdam!

Het optreden van de band Liquid Lefty bestaande uit de tweeling Jelske (tenorsax) en Pieter (bas) Hoogervorst, Jaap Berends (gitaar), Clemens Horn (toetsen) en Bernhard Weichinger (drums) stond in het teken van hun debuutalbum 'Frozen'. De muziek die ze maken is een mix van jazz, dance, triphop, ambient, dub en verder las ik ergens, maar ik vond het pure Jazz-Funk. Hun muziek deed mij erg aan The Crusaders denken, aan een nummer als 'Feeling Funky' bijvoorbeeld uit 1975. Net als bij The Crusaders, leunde de ritmische muziekstijl van Liquid Lefty ook sterk op het staccato samenspel.



Smaken verschillen, maar ik vond de muziek prachtig en heb genoten! Jammer van het lage bezoekers aantal, daar moet zo'n organisatie toch echt wat aan gaan doen. Het geven van vrijkaartjes aan die en gene alleen is niet voldoende. Er moet veel meer gebeuren om de mensen over de drempel te krijgen. Want voor je het weet wordt de subsidie de nek om gedraaid, en kunnen we het schudden met de cultuur in Harderwijk.

ons voedsel

'Smakelijk Eten' is een filmdocumentaire van Walther Grotenhuis die j.l. maart voor het eerst in de bioscopen te zien was. Wij hebben hem afgelopen zaterdag in het Fraterhuis gezien in Zwolle. Thema of beter gezegd de moraal van de film is: Hoe voedsel de wereld verandert!

Het was natuurlijk niet allemaal nieuwe kennis waarmee we werden geconfronteerd. Wat dat betreft zie je genoeg op TV over het onderwerp voedsel, als je tenminste verder kijkt dan je neus lang is, dus niet alleen naar programma's van de grootste familie van Nederland. Maar kennelijk was ik me van het één en ander toch niet voldoende bewust, want ik was flabbergasted na het zien van de filmdocumentaire.



Ik hou van lekker en goed eten, regelmatig uit eten, maar meestal toch wel thuis. Eten wat we doorgaans in de supermarkt, 't liefst niet te duur kopen. Maar als je ziet dat een carbonade uit de reclame verantwoordelijk is voor het kappen van duizenden hectare Braziliaans regenwoud om soja te kunnen verbouwen voor die miljoenen varkens hier, en die heerlijke garnalen en gamba's garant staan voor de vernietiging van mangrovebossen in de Filippijnse kustwateren t.g.v. enorme kweekvijvers, zou je voor ons voedsel eigenlijk alleen nog maar de hoofdprijs moeten willen betalen. Alhoewel ik toch ook wel weer betwijfel of we met een dergelijke actie de voedselproductie met de daarmee gepaard gaande natuurvernietiging en habitatproblemen elders op de wereld beteugelen.

Boontjes, ook zo'n verhaal. Vroeger aten we hier alleen verse sperziebonen in de zomer, tegenwoordig kan je het hele jaar door verse peulvruchten eten uit Kenia en omstreken. Maar dat door deze luxe aan onze kant, de Kenianen en hun vee in de wijde omgeving van de waterslurpende bonenplantages dagelijks vele kilometers moeten lopen voor een beetje water, of veel erger nog zelfs van dorst omkomen, was mij eerlijk gezegd niet bekend.

Door de actualiteit van 'Smakelijk Eten' zal ik weer even een tijdje bewuster langs de schappen van de supermarkt lopen. Maar uit ervaring weet ik dat deze prille gedragsverandering bij mij als consument niet zal beklijven, als de boodschap van: Hoe voedsel de wereld verandert! niet van tijd tot tijd zal worden herhaald.

Gouden Jubileum

Zaltbommel, zondagochtend halftien op het Kerkplein, in het zonnetje hangen we wat rond nabij en op het bankje voor antiquariaat Dorresteijn. Het is nog een beetje te vroeg om al in die prachtig beierende, maar toch ook o zo kouwe hoog boven ons uit torende 15e eeuwse Sint Maartenskerk te gaan zitten. We zijn op deze 5e zondag in de veertigdagentijd of ook wel het Quadragesima genoemd, uitgenodigd door A en W om een dienst in Schrift en gebed mee te beleven. Een dienst die behalve in het teken van vasten en bezinning, op deze zondag ook een beetje een dienst is ter ere van het 50 jarig huwelijk van A en W. En dat is toch best bijzonder!



Persoonlijk beleefde ik de dienst in de prachtige Sint Maartenskerk als een moment van herkenning. Ook al sta ik al ruim vier decennia buiten welke vorm van beleden religie dan ook, het was voor mij beslist niet moeilijk om in de combinatie van rituelen zoals orgelspel, liturgie, cantorij, schriftlezing, overdenking, kindernevendienst, inzameling van gaven, dankgebed en slotlied het sacrale element te voelen. Het sacrale, ofwel datgene waar het andere in wordt ervaren!

Buiten de kerken, die hun identiteit en sacrale beleving ontlenen aan de Bijbel en de verkondiging van Gods Woord, zijn er naar mijn idee in de hedendaagse samenleving wel meer domeinen te bedenken, waar d.m.v. rituelen naar het sacrale wordt gezocht. Kunst, cultuur, herdenkingen, wellness, vrije tijd en monumenten om er maar een aantal te noemen. Allemaal domeinen waarin mensen trachten tot zichzelf te komen en iets van dat andere, dat grootse ondefinieerbare te ervaren. Zelf ervaar ik de verwondering vaak op zee in m'n zeilbootje, met name 's nachts bij helder weer, varend onder een majestueus zwerk. Maar ook wel tijdens wandelingen in de bergen, langs het strand of in het bos! Ach, in welke omgeving dan ook, overal kan ik plotseling overvallen worden door een gevoel van verbazing en devotie.

Hoe dan ook, voor mij staat iedereen vrij om z'n eigen sacrale domein te zoeken op dit ondermaanse, zolang je de ander er maar geen kwaad mee berokkend of mee tot last bent. Amen.
Ik was overigens wel blij dat de dienst was afgelopen, ik verrekte namelijk van de kou. Het lijkt mij dat het toch wel te doen moet zijn, om die prachtige kerk eens een beetje te verwarmen? Gelukkig kwam ik buiten op het Kerkplein in het voorjaarszonnetje weer snel tot m'n positieven.

Het was na afloop van de dienst in het Koor van de Sint Maartenskerk een gezellige en drukke bedoening tijdens de receptie. Maar de prachtige plek waar we vervolgens heen gingen spande de kroon. Restaurant 't Wellse Veerhuis in Well met uitzicht op de Maas. Alles klopte, het weer, de mensen en de sfeer, de bediening, de borrel en de heerlijke maaltijd. A en W proficiat en nog veel gezonde jaren samen!

zeilseizoen

Het zeilseizoen is weer begonnen. Vroeger had ik het nooit over zeilseizoenen, en overwinterde ik nogal eens in het water om te kunnen winterzeilen op Wad of IJsselmeer. Wat overigens naar m'n zin te weinig gebeurde, maar dat ter zijde. En overwinterde ik niet in het water, dan was ik op z'n minst wel één van de eersten die er in het voorjaar weer in lag. Maar alles heeft kennelijk z'n tijd op dit ondermaanse, want ik lig nu nog lang en breed op de kant. En alles moet nog gedaan worden, antifouling, romp, dek, zeilen noem maar op, en ook is verdorie m'n stuurautomaat nog kapot. Maar ik maak me er niet druk om en doe het rustig aan, bovendien krijg ik morgen poetshulp van m'n 'brother in law', een ongekende luxe!

Maar ondanks de huidige rust, overweeg ik evengoed rond Hemelvaartsdag of Pinksteren weer eens een keertje naar de overkant te zeilen met een stelletje liefhebbers. De wind zal uiteindelijk bepalen waar we uitkomen, maar ik mik op River Orwell, even stappen in Woolverstone (Pin Mill) en/of Ipswich. En voor zo'n zeiltripje moet, hoe je het ook wend of keert, wel weer het één en ander worden geregeld.

Toch maak ik me terecht of onterecht, lang niet meer zo druk voor zo'n tochtje als voorheen. Door het toegenomen comfort lijkt alles makkelijker geworden te zijn op zee, neem bijvoorbeeld de koers- en plaatsbepaling. Vroeger hield ik heel precieus een gegist bestek bij, aan de hand van de gevaren koers en afstand. Dat had ik in de beginjaren tachtig goed geleerd op een cursus van good old Gerard Kuiper zelf op de Amsterdamse Zeevaartschool. Om de ware koers naar lichtschip, boei of haven te bepalen, zat je hevig te rekenen en uit te zetten in je navigatiehoekje. Begrippen als kompaskoers, magnetische koers, grondkoers, variatie, deviatie, snelheid, afstand, stroom en drift waren (en zijn nog altijd) factoren van belang!

Maar al snel was daar de AP-navigator, een apparaat van o.a. Philips dat z.g. Decca signalen van diverse radiozenders langs de kusten, kon omzetten in leesbare lengte- en breedtegraden zodat je op de Noordzee en Het Kanaal vrij nauwkeurig je positie kon bepalen. Het ding gaf aan waar je je op de kaart bevond, je zag je scheepje langs, onder of boven een door jezelf op de zeekaart uitgezette koerslijn varen. Op basis daarvan bracht je de nodige stuurcorrecties aan. Rekenen deed je daarom al veel minder, en van een gegist bestek was eigenlijk nog nauwelijks sprake, want wat viel er nog te gissen. Het hand- en rekenwerk deed je er alleen nog een beetje bij, voor het geval de stroom aan boord eens uit mocht vallen.

En halverwege de jaren negentig schakelden we over op GPS navigatie, een nauwkeurig wereldwijd satellietsysteem. Eerst nog een handgevalletje op batterijen, later een ingebouwde met mooie en duidelijke beeldschermpjes, waarop je tot bijna op de meter nauwkeurig kon zien waar je je bevond op die grote waterplas. Een kind kon de was doen! Het handgevalletje op batterijen hielden we reserve, voor als de stroom eens uit mocht vallen.

Ik geef het niet graag toe, maar toch geloof ik dat ik van al die geavanceerde navigatietechnieken behoorlijk gemakzuchtig geworden ben. Van vrienden heb ik ooit een sextant gekregen, waarmee ik voor de lol met een boekje van Henk Bezemer erbij nog wel eens aan astronomische plaatsbepaling doe. Maar echt gebruiken doe ik het niet, want de elektronische plaatsbepalingsapparatuur is vele malen nauwkeuriger!

little design show

Rondkijkend in het kleinste kamertje van het huis, viel m'n oog op een citaat van de oude Chinese wijsgeer Confucius (551-479 v.C.) dat J er volgens mij kortgeleden heeft opgehangen.
Alles heeft zijn schoonheid maar niet iedereen ziet haar. Ja, ja het orakel Confucius scheen ze uit de mouw te schudden waar je bij stond, hij was me d'r één! Ik ken nog een aardig citaatje van hem: Als de rijken vermageren, zijn het de armen die van honger omkomen! En nogeen: Alle mensen zijn hetzelfde, het zijn slechts hun gebruiken die verschillen. Kom er maar is op!

Maar terugkomend op de bordjeswijsheid in ons kleinste kamertje, bedacht ik me: hij heeft natuurlijk wel een punt! Alleen het citaat is niet compleet, volgens mij had achter 'haar' ook nog 'altijd' moeten staan, dus .... niet iedereen ziet haar altijd. Maar soms dus wel! En om zodanig het één en ander nader te duiden in onze kleine (design)galerij, heb ik m'n ogen gelijk maar eens de kost gegeven. De eenvoudigste dingen vielen ten prooi aan een visueel onderzoekje. Closetrolreservoir, een afzuigroostertje, een verlichtingsbolletje, een frisse luchtjeshouder of hoe zo'n ding ook heten mag, en in de sfeer van kunstnijverheid enkele beeldjes, en een zwart-wit foto uit 1976 die me nogal dierbaar is.

Niet echt bijzonder om te zien allemaal. Maar het feit dàt we het niet bijzonder vinden, is eigenlijk wel bijzonder! Want het is wel ooit gemaakt, er is energie in gestoken. Maar welke motieven liggen aan welke vorm ten grondslag, en waarom? Wie heeft het bedacht, of is het allemaal louter ontstaan op basis van empirische bevindingen? Het is uiteraard van allebei! Aan de basis van ontwikkeling, vorm en uitvoering van bijvoorbeeld suikerlepeltje tot oceaanstomer en alles daar tussen in, ligt een gedegen studie ten grondslag. De schoonheid van design en kwaliteit, al zou je het niet altijd zeggen, is het eindresultaat van een degelijk denkproces, en dat is mooi! 'Industrial Design' een mooi en bijzonder boeiend vakgebied!

Byzantijns op de Veluwe

De Rabozaal in theater 'Veluvine' in Nunspeet biedt plaats aan 400 bezoekers. Maar de zaal was gisteravond voor nauwelijks meer dan de helft gevuld. En daar kan ik dan met de pet niet bij. Een concert van het 'Utrechts Byzantijns Koor' zou toch op z'n minst een maand geleden al uitverkocht moeten zijn, dat verdienen ze volgens mij absoluut. Maar goed het was niet anders, we hebben er samen met onze vrienden R en H niet minder om genoten.

Voor de pauze bracht het koor liturgische en religieuze gezangen. Daarbij moesten we volgens dirigent Grigori Sarolea (1967) bedenken dat het in de Byzantijnse eredienst zo is, dat de zang rechtstreeks door engelen aan de mensen is overgedragen, en dat het begrip samenzang dan ook een belangrijke factor is in de Byzantijnse muziek. En wij, de bezoekers, moesten onszelf zien als de Iconen in deze Byzantijnse eredienst! Mijn voorstellingsvermogen werd behoorlijk op de proef gesteld, maar gaandeweg kreeg m'n brein toch min of meer vat op de door Grigori Sarolea voorgestelde fantasie. Het was indrukwekkend mooi!
Maar na de pauze was het allemaal wat luchtiger, en daar was ik toch ook wel weer blij mee kan ik zeggen. Op het repertoire stonden uitsluitend nog profane Oekraïense liederen, en die waren prachtig!




Bijzonder wat muziek met mensen doet. En het maakt niet uit in welke vorm deze, wellicht meest overbodige bezigheid waar kennelijk geen mens buiten kan, wordt gebracht. Muziek snijdt in iedere situatie dwars door ieders leven, van feesten tot rouwen en alles wat daar tussen ligt, ze is overal, ver weg en dichtbij. Zowel eenvoudig als complex, van Bach tot pop, van jazz tot cajun en van country tot hard rock of hoe het ook allemaal heten mag. Dat was vroeger zo, dat is nu zo, en dat zal morgen niet anders zijn!



We hebben thuis nog een poosje zitten napraten over deze bijzondere avond met het UBK in 'Veluvine'. Het nieuwe theater met z'n prachtige gebrandschilderde ramen in de foyer, enig aandenken en overblijfsel van het hoofdgebouw van 'De Veluvine', de Veluwse verffabriek die voorheen op deze plek stond.

Hogedruk

Een hogedrukspuit heb ik eigenlijk nooit willen hebben. Ik vind het doodzonde de door de natuur gekleurde en mede vormgegeven tuinmuren en terrassen te ontdoen van aangroei. De harde elementen in de tuin worden juist amorf door algen en mossen op het oppervlak en in de voegen. Ze vormen zal ik maar zeggen een sfeervol organisch en evenwichtig geheel met de overige vegetatie in de tuin.

Toch heb ik sinds vandaag een hogedrukspuit, de eerste in m'n leven. Een KÄRCHER K2.490 MDT50 met een maximale werkdruk van 11 MPa ofwel 112,2 kgf/cm2 en dat is niet mis. Dat is wel even wat meer dan de last van 0,1 MPa (1 bar) ofwel 1,02 kgf/cm2 die ons allen op dit ondermaanse op de schouders drukt. Het in elkaar zetten van het ding ging natuurlijk weer niet vlekkeloos, ik moest er zelfs voor terug naar de winkel. Maar toen ie het eenmaal deed, wist ik niet wat me overkwam. Alsof ik aan het stofzuigen was, fascinerend hoe snel een oppervlak van kleur verschoot als ik het aanraakte met de spuit. Echter ook oppervlakken die ik helemaal niet wilde behandelen, maar per ongeluk aantipte met m'n HD straal, moest ik tot m'n grote schrik wel verder behandelen om het geheel weer een beetje egaal te krijgen. En zodoende kwam er volgens mij tot grote vreugde van J, maar geen eind aan m'n schoonmaakactie. Het veranderingsproces van de direct nabije omgeving voltrok zich als een ware metamorfose!

Maar het moet niet tegek worden, al is dat natuurlijk alwel een beetje gebeurd. Morgen zal ik met de grootst mogelijke voorzichtigheid nog een paar m2 terras doen, zodat ik mezelf niet nog meer werk bezorg, en dan ben ik klaar met dat ding. Dan gaat wat mij betreft de HD spuit voor lange tijd mooi terug in de doos!