Klei- en glijlaag in Noorwegen

In de plaats Alta in het noorden van Noorwegen schoof onlangs een heel stuk aarde met alles erop en erin de oceaan in. Dat zal in ons vlakke landje aan de Noordzee, dat voor een groot deel onder de zeespiegel ligt, niet snel gebeuren. Hier is uiteraard het omgekeerde goed denkbaar.
Aardverschuivingen, las ik, schijnen in Noorwegen wel vaker voor te komen. Dat zou, aldus een plaatselijke geoloog te maken hebben met de ontzilting van de dieper gelegen kleilagen door zoet grondwater. Aan het einde van de laatste ijstijd schijnen grote hoeveelheden klei te zijn afgezet in de diepere lagen. De klei is normaal behoorlijk stabiel, maar door de constante stroom van zoet grondwater (mogelijk door de klimaatopwarming) richting zee spoelt het zout langzaam uit de klei, waardoor de kleilaag instabiel wordt en het hele zaakje gaat glijden.

Een biertje op het terras van ons huisje nabij Trondheim.

Acht huizen zijn daarbij volledig in zee verdwenen nadat ze werden meegesleurd. De grootste aardverschuiving had een reikwijdte van meer dan 600 meter. De getroffen huizen waren vakantiewoningen en stonden bijna allemaal leeg, hulpdiensten die met een helikopter op zoek gingen naar eventuele slachtoffers hebben niemand gevonden, en ook is er niemand als vermist opgegeven.
Ik hoorde plots een luide knal, zegt een lokale bewoner. Toen ik doorhad wat er juist gebeurde, rende ik voor mijn leven. En daar kan ik mij wel het één en ander bij voorstellen.

Ons uitzicht vanuit de woonkamer.

Zelf hebben wij een stuk zuidelijker, nabij Trondheim, een keer in een huisje gezeten dat op de rand van de kustlijn stond. Daar, hoog op de rotsen hadden we vanuit de woonkamer een mooi en praktisch onbelemmerd uitzicht over de oceaan. Wat een sfeer, donker werd het niet of nauwelijks, we hebben dan ook praktisch de hele avond en nacht van het uitzicht zitten genieten. Van een mogelijk dieper gelegen onstabiele klei- en glijlaag hadden we toen gelukkig nog geen benul. Eerlijk gezegd kan ik mij de aanwezigheid daarvan op die locatie ook moeilijk voorstellen. Maar nu ik bovenstaande beelden gezien heb hou ik het zeker ook niet voor onmogelijk!

Sta in ieder geval wat minder onbevangen op de rotsen, je weet nooit wat er allemaal onder zit.

over zeilen en mooie nachten

Bij een zeiltocht op zee naar bijvoorbeeld Noorwegen of de Shetlandeilanden, ben je met een gemiddeld zeiljachtje naar de eerste de beste haven aldaar zo'n 3 à 4 etmalen onderweg. Je moet dus 's nachts ook doorzeilen, daar zit niks anders op. Maar het is niet alleen 's nachts doorzeilen, iemand moet daarbij ook wakker blijven en opletten, helemaal op de drukke Noordzee. Maar juist in zaken als de nachtwacht, die we meestal bij toerbeurten doen, 4 uur op, 4 uur af, zit voor een groot deel de magie van een meerdaagse zeiltocht op zee, zeker bij ideale weersomstandigheden!

Als alles meezit en je met een mooi bakstag windje de donkere nacht in glijdt, de stuurautomaat zijn werk doet, en een majestueuze sterrenhemel zich in het uitspansel openbaart, dan voel je je in je bootje één met het universum. Alles is in harmonie, begrippen als tijd en dimensie bestaan a.h.w. niet meer. Eigenlijk de ultieme manier om helemaal tot je zelf te komen.
Maar ook als de weersomstandigheden minder ideaal zijn, het koud en nat is en de wind aanwakkert en je zeil moet minderen, je rillend zit te smachten naar de aflossing van jou wacht, dan denk je na 4 uur in een warme kooi te hebben geslapen toch weer 'Heerlijk, dat zeilersleventje'.

bekend maar toch altijd nieuw

Aan het begin van onze wandeling over de lange, door vele eiken omzoomde Oldenallerallee, werden we middels een pamflet geattendeerd op de aanwezigheid van de eikenprocessierups. We kregen even de neiging om rechtsomkeert te maken, we hadden absoluut geen behoefte aan ongemakken als jeuk, bultjes en oogklachten. Maar na enig rijp beraad zijn we toch maar aan de wandeling begonnen. Gelukkig maar, want we hebben alles behalve eikenprocessierupsen gezien.

Hoe vaak we het wandelgebied rond en nabij kasteel Oldenaller tussen Putten en Nijkerk al niet bezocht hebben weet ik niet meer, maar dat doet er ook niet toe. Ook al kennen we het gebied zo langzamerhand als de spreekwoordelijke broekzak, een wandeling daar is, in welk jaargetij dan ook, altijd weer een boeiende exercitie. Overigens begint de droogte zijn sporen al na te laten. Aardig wat watergangen nabij het in 1655, naar een ontwerp van architect Jacob van Campen (1596-1657) gebouwde kasteel, staan al geheel of gedeeltelijk droog. Trouwens die Jacob van Campen is als architect ook bekend van het Paleis op de Dam en het Mauritshuis.

Het was weer een prachtige wandeling in het voor ons zo bekende, maar toch ook altijd weer nieuwe gebied. En van jeuk, bultjes en oogklachten hebben we gelukkig geen last gehad.

Richting Oude Kerk in Putten.

Zoals er, volgens het gezegde, vele wegen naar Rome leiden, leiden er in Putten verschillende zogenaamde kerkpaden vanuit de buurtschappen naar de Oude Kerk in het centrum. Eén van deze kerkpaden is het Volenbekervoetpad. Tijdens een wandeling onlangs door Puttens dreven, hebben we o.m. in het bosgebied tussen de Beekweg en de Telgterweg een gedeelte van dit nog immer bestaande pad gelopen. Of er heden ten dage op zondag nog steeds kerkgangers over dit pad lopen, durf ik te betwijfelen, maar ik ben blij dat het in het verleden wel het geval was. De kerkpaden vanuit de verschillende buurtschappen, die veelal in een zo recht mogelijke lijn door het wisselende landschap rond Putten naar de Oude Kerk liepen, waren voor de Puttenaren belangrijk en zijn altijd goed onderhouden. En daar hebben wij nu mooi plezier van.

Lopend naar de kerk over de oude kerkpaden.

Een historisch citaat uit Putten: Het kerkgebouw stond centraal. Daar lieten de Puttenaren hun kinderen dopen, sloten zij hun huwelijk en begroeven zij hun doden. Daar ontmoetten zij elkaar elke zondag tijdens de preek. Van heinde en ver kwamen ze vanuit de boerenhoeven, de erfjes, de hutten en de huisjes lopend naar de kerk over de oude kerkpaden. We kunnen ons dat niet goed meer voorstellen. Oude Puttenaren herinneren zich nog hoe zij vanuit het buitengebied lopend naar de kerk gingen en hoe zich onderweg steeds meer mensen bij hen voegden. Hoe dichter bij het dorp hoe meer groepjes zich vormden, groepjes die zich langzaam over de kerkpaden door de akkers en de engen bewogen in de richting van het Godshuis. Dicht bij het dorp veranderden de groepjes in drommen, drommen mensen in Veluwse klederdracht door nauwe straten, een beeld, dat we niet meer kennen.

belevenissen van een spijker

Het door een museummedewerker per abuis overgewitte schilderijtje van een spijkertje op een doekje van tien bij tien centimeter t.w. 'Portrait of the nail behind the canvas' van de Nederlandse kunstenaar Bas van Wieringen (1983) is terug op de locatie waar het drie jaar geleden werd overgewit. Bas van Wieringen heeft het na de reparatie geschonken aan het Frans Hals Museum in Haarlem, en dat schijnt het na lang beraad te hebben geaccepteerd.
Voorafgaand aan de opening van de tentoonstelling 'Humor - 101 jaar lachen om kunst in het museum', werd destijds Van Wieringens artistieke impressie van een spijkertje weggekwast door een ervaren museummedewerker die dacht dat het om een vlekje op de muur ging. Als gevolg van zijn daad, vastgelegd door twee beveiligingscamera's, kreeg hij destijds de sanctie opgelegd dat hij niet meer dicht bij de kunstwerken mocht komen.
Een terechte sanctie? Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat 'Minimal Art' zo minimaal conceptief kan zijn, dat niet alleen ervaren museummedewerkers er van in de war raken!

paradijs 'Landgoed Hulshorst'

Hemelvaartsdag, nog geen halfuurtje gefietst, en we hadden naar het gevoel ons doel al bereikt. De immer prachtige omgeving van het eeuwen oude 'Landgoed Hulshorst' bracht ons in de min of meer devote stemming die volgens ons bij een hemelvaart past. Maar ze moeten daar boven wel van hele goeie huize komen, willen ze tegen de betoverende sfeer van het ondermaanse paradijs 'Landgoed Hulshorst' op kunnen!

duo Kim & Kani een stel apart

Manege de Vuurkuil in Hulshorst is al een aardig tijdje het domicilie van de Arabische schimmel Kani, de 10 jarige ruin van Kim, onze kleindochter. Van de week zijn we op een mooie avond eens een keer wezen kijken naar de verrichtingen van het duo Kim & Kani. Het viel mij op dat er heel wat werk aan vooraf ging, voor het zover was dat de buitenbak betreden kon worden. Om te beginnen moest Kani eerst uit de wei worden opgehaald, toen moesten zijn hoeven nog worden gereinigd, de manen gekamd, de benen geborsteld en de beenbeschermers, tuigage, stijgbeugels en het zadel worden aangebracht, voordat Kim eindelijk haar lange rijlaarsen aan kon trekken, haar cap kon opzetten en de show beginnen kon.

Allerlei figuren werden vervolgens door het duo met verve in de buitenbak gedemonstreerd o.m. de hoefslag, afwenden, van hand veranderen, volte, volte halve baan, gebroken lijn, d.m.v. een S van hand veranderen, slangenvolte, grote- kleine acht en links- rechtsomkeert. Wonderlijk eigenlijk waar een paard middels subtiele bewegingen van de amazone toe kan worden aangezet. Ja, ja, 'A horse is a horse, of course, of course', nietwaar? Evengoed knap van Kim dat ze Kani zo goed naar haar hand weet te zetten!

Snoeien, groeien en bloeien!?

Het credo 'Laat groeien wat groeit en beperk het menselijk ingrijpen tot de allernoodzakelijkste handelingen' van kunstenaar, schrijver, professor honoris causa, leraar tekenen en eigenwijs mannetje Louis le Roy (1924-2012), is koren op mijn molentje. Alleen in het begin mag de mens begeleiden, differentiatie bieden, hoog, laag, droog, nat, licht, donker, hard, zacht enz. maar daarna dient hij zich snel terug te trekken. De natuur ordent immers zichzelf. Dus niet spitten, niet sproeien, niet snoeien en laat liggen wat valt t.g.v. het natuurlijke rottingsproces in de bodem.

Mooie en gezonde uitgangspunten lijkt mij. Maar ja, ik heb het in ons tuintje niet alleen voor het zeggen. Alles goed en wel volgens J, maar zelfs de z.g. 'allernoodzakelijkste handelingen' had ik kennelijk uit het oog verloren. Want er moest volgens haar zo langzamerhand wel degelijk worden ingegrepen, m.n. de prunus laurocerasus, de laurierkers in gewone mensen taal, moest echt worden gesnoeid. Want snoeien is tenslotte groeien en bloeien, nietwaar? En zo geschiede, zij het onder protest, sindsdien zit ik in ons tuintje tegen een geamputeerd en misvormd stuk struikgewas aan te gapen!

de kunst van het nietsdoen....

In de begin jaren vijftig van de vorige eeuw, was er nog lang geen sprake van digitaal snelverkeer dat dag en nacht door ons leven raasde. Desalniettemin schreef de Nederlandse schrijver Max Dendermonde (1919-2004) toen al in reactie op ons op hol geslagen werkdrift, zijn geestige roman 'De wereld gaat aan vlijt ten onder' Een prachtige 'ode aan de luiheid' waarin hij zich humorvol en met lichte spot keert tegen al 'die vlijtige, ijdele idioten', die 'leven of er geen dood bestaat'. Ik had het lang geleden al eens gelezen, maar heb de nog immer actuele roman onlangs nog een keer met veel plezier herlezen.

Nu, ruim 65 jaar later, buitelen lifestyletrends over elkaar heen. Zo zou het niksen, de kunst van het niets doen, ons allemaal zielsgelukkig moeten maken. We zouden allemaal wat vaker moeten niksen. Maar dat is kennelijk makkelijker gezegd dan gedaan, wij zijn een productief volkje. We voelen ook in onze vrije tijd vaak de druk om productief en doelgerichte bezig te zijn. Zijn we niet aan het werk, dan zijn we wel aan het joggen, zitten we op de fiets of met vrienden op het terras. Bewust kiezen voor nutteloos zijn vinden we kennelijk maar niks. Journalist en schrijver Maartje Willems (1982) onderzoekt in samenwerking met enkele z.g. niks-deskundigen in haar boek 'Niksen, lang leve het lanterfanten' waarom niksen zo moeilijk is. Maar met fullcolour-illustraties van Lona Aalders (1979) is dit volgens Bartjens het ultieme boek om de kunst van het niksen te leren. Prachtig, maar of ik het ga lezen weet ik niet, daar moet ik nog even over nadenken.

wandelen nabij Donkeresteeg

In de bosrijke omgeving van Deuverden nabij de Donkeresteeg wisselen zich normaliter droge en natte gebieden sterk af. Een prachtig en gevarieerd gebied qua flora en fauna. Maar deze keer niet, het gebied is momenteel door de aanhoudende droogte alles behalve nat. We herinnerden ons dat we hier bij een vorige wandeling in hetzelfde jaargetij werden begeleid door het aanhoudende gekwaak van de kikkers, nu was het stil. Geen plas of kikker meer te bekennen, alles stoffig, dor en gort droog. Maar de vogels waren er gelukkig nog wel, en dat maakte veel goed. En zo was het toch een mooie wandeling!

spijkers op laag water zoeken

Het zijn feestelijke gebeurtenissen, daarom gaan we iets maken met een lintje, zullen de ontwerpers van beide muntstukken vast hebben gedacht, bovendien gunnen we onze koning sowieso wel een lintje. En zo geschiede, Roosje Klap en Claudia Linders ontwierpen in 2013 een fraai muntstuk ter ere van 200 jaar Koninkrijk der Nederlanden, met het gezicht van de koning in lintmotief, en Marijke van Warmerdam ontwierp zeven jaar later een mooie munt met dito motief ter ere van 75 jaar vrijheid. Prachtig allemaal, tot zover dan ook niets aan de hand.

Maar nu vinden Klap en Linders bij nader inzien dat de munt van Warmerdam doordat feestelijke lintmotief wel veel ontleent aan hun ontwerp. Van Warmerdam op haar beurt ziet dat niet zo, er zijn genoeg verschillen, ze wijst bovendien op het feit dat het lint of wimpel een regelmatig terugkerend motief in de kunst is, en je als ontwerper de toepassing ervan niet kunt claimen. Klap en Linders zijn het daar kennelijk na wat wikken en wegen mee eens, en zeggen geen kritiek meer te hebben op Van Warmerdam's ontwerp. Maar desalniettemin vragen ze evengoed aan de adviescommissie nog wel erkenning voor het feit dat die tijdens de beoordeling van van Warmerdam's ontwerp niet goed heeft opgelet!? Ja, wat willen Klap en Linders nu eigenlijk? Wat een gezeik zeg, dat is nog eens spijkers op laag water zoeken!

Dendrochronologie en poëzie.

Onlangs las ik in de Volkskrant een interessant interview van Jean-Pierre Geelen (1964) met de van oorsprong Vlaamse dendroklimatoloog Valerie Trouet (1974) n.a.v. haar boek 'Wat bomen ons vertellen'. Als je wilt weten hoe oud een boom is, moet je zijn jaarringen tellen. Maar die jaarringen kunnen je nog veel meer vertellen, schrijft ze in haar boek. Dendrochronologie, de wetenschappelijke studie van jaarringen, leverde tot nu toe een niet te onderschatten bijdrage in het ontrafelen van de klimaatgeschiedenis van onze aarde en de invloed ervan op de opkomst en neergang van beschavingen in de laatste 2500 jaar. Dendrochronologie, ofwel kennis van de boomkunde, is een wetenschap die de aanpak van het klimaatprobleem mogelijk in het juiste perspectief weet te zetten!

Tja bomen, ik zal niet met ze praten, ze zeggen toch niks terug, maar ik heb er wel iets mee. Niet iets wat met de wetenschap dendrochronologie van doen heeft, maar meer iets van filosofische aard. 'Wat de bomen ons vertellen', is wat mij betreft vaak de bewustwording, dat ook ik onderdeel ben van het grote universum. Bomen brengen mij, onrustig en nietig mens als ik ben, op een louterende wijze in een staat van min of meer poëtische rust. Alles komt en gaat zoals het is, en neemt de tijd die er voor nodig is, lijken ze te zeggen.

Kunst, een essentiële waarde.

In 1972 verhuisde Ritsaert ten Cate (1938-2008) zijn Mickerytheater in Loenersloot naar het Rozentheater aan de Rozengracht in Amsterdam. Het Mickerytheater, broedplaats voor experimenten, maar ook van culturele globalisering. Ten Cate was geen regisseur maar een collega kunstenaar. Hij bracht artiesten, toeschouwers en critici samen en manipuleerde dat tot een performance.

Lang geleden, mooie tijd was dat ook. Aan het gedoe rondom de performance in het Mickerytheater, dat overigens in 1991 is opgeheven, moet ik de laatste tijd nog wel eens terugdenken. Nu de sector kunst en cultuur voor de zoveelste keer in zwaar weer verzeild is geraakt, zij het deze keer door met name de corona-misère. De periode van experimenteren en culturele globalisering heeft praktisch al min of meer plaats gemaakt voor een periode van cultureel regionalisme. En ook dat wordt, of is denk ik nu al moeilijk genoeg.

Tenzij de politiek eens een keer ophoudt de sector kunst en cultuur als sluitpost te zien, en niet alleen de KLM overeind houdt met een staatslening van 2 miljard euro of meer, maar ook de sector kunst en cultuur, waarin meer dan 30.000 mensen werkzaam zijn. Echter niet alleen daarom al, maar ook in meerdere opzichten is de sector kunst en cultuur voor onze toekomst van minstens net zo groot belang als de KLM. Kunst en cultuur raakt aan het wezen van ons bestaan en is van essentiële waarde voor de veerkracht van de samenleving!

Een mooie ochtendwandeling.

Hoe vaak we het bekende ommetje over Landgoed Staverden gelopen hebben zou ik niet meer weten. Maar zeker vaak, en heel vaak 's morgens vroeg, in alle jaargetijden, altijd mooi. Onlangs ook weer, begeleid door het vrolijke gekwinkeleer van onze gevleugelde vrienden, was het wandelingetje van circa 3 km ook nu weer een mooi begin van de dag!

de kunst van koerswijzigingen

Gisteren las ik in de Volkskrant een interview van Kirsten Hannema met rijksbouwmeester Floris Alkemade (1961) n.a.v. zijn essay 'DE TOEKOMST VAN NEDERLAND. De kunst van richting te veranderen'. Architect Floris Alkemade heeft in deze essay de ervaringen en inzichten gebundeld die hij de afgelopen jaren o.m. als rijksbouwmeester heeft opgedaan. We leven volgens hem in een revolutionaire tijd, ingewikkelde problemen als klimaatverandering, energietransitie en vergrijzing vragen om een richtingverandering. De huidige corona-crisis maakt dat nog maar eens al te duidelijk. Problemen van formaat dus, die ons volgens Alkemade behalve kopzorgen, middels 'De kunst van richting te veranderen' toch ook maatschappelijke winst kan opleveren.

Alkemade ziet een citaat uit LA VIEILLESSE, 1970 (vrij vertaald 'De ouderdom') van Simone de Beauvoir dat luidt: 'Met de manier waarmee een maatschappij omgaat met de ouderen, wordt op ondubbelzinnige wijze blootgelegd - vaak zorgvuldig gemaskeerd - wat de ware principes en doelstellingen ervan zijn' als lakmoesproef om te testen of we juist handelen.
Hij zegt, als onze omgang met de kwetsbaarsten oké is, dan komt het met de rest ook goed. Zo niet, dan is er reden voor wantrouwen, dan ontbreekt een cultuur van sociaal gevoel, en dat is wat een maatschappij verder brengt. We zijn zó gewend om alles in financiële waarden af te meten, in procenten en spreadsheets. De economische crisis liet al zien dat het een te dunne laag is om op te bouwen. Waarom sturen we niet meer op morele waarden die ondubbelzinnig goed zijn?

Ja, waarom doen we dat eigenlijk niet? Maar een ondubbelzinnige koerswijziging in dit opzicht is kennelijk zo simpel nog niet. Mogelijk dat we in de huidige corona-crisis de balans tussen cultuur en natuur min of meer vanzelf hervinden. Dat zou mooi zijn, dan levert de corona-crisis behalve misère toch ook nog iets goeds op!

Wandeling in het Kloosterbos.

Van het enigszins heuvelachtige Kloosterbos in Wapenveld, dat overgaat in de IJssel-uiterwaarden met graslanden en kolken, lopen bij hoogwater van de IJssel ook de lagere delen bij tijd en wijle onder water. Maar dat was afgelopen zondag niet het geval, we hielden tijdens onze wandeling de voeten mooi droog.

Impressie van het klooster. (Bernard Bos, 2014).

Het Kloosterbos heeft zijn naam te danken aan het voormalige klooster Hulsbergen. Op een informatiebord zagen wij hoe dat er mogelijk heeft uitgezien. De eerste vermeldingen over dit klooster dateren uit 1370. Rond 1500 bood de kapel onderdak aan 120 fraters die behoorden tot de Zwolse Broeders des Gemenen Levens. Rond 1572 verwoestten hervormingsgezinden het klooster en alles wat daar mee te maken had. Het vredelievende volkje van hervormingsgezinden heeft de sloopwerkzaamheden destijds kennelijk zo grondig en rigoureus aangepakt, dat ze tot op de dag van heden eigenlijk niet precies weten waar het één en ander gestaan heeft. Het is niet anders, maar gelukkig bestaat het Kloosterbos nog, fantastisch overgangsgebied tussen Veluwe en IJssellandschap, waar we tot op de dag van vandaag van kunnen genieten!

Over een land van polderaars.

Pas 'Het water komt' gelezen, een brief aan alle Nederlanders van de Nederlandse historicus Rutger Bregman (1988). Hij interviewde voor deze brief zeven wetenschappers over de stijgende zeespiegel als gevolg van klimaatverandering, en is zich daarbij rot geschrokken. De dreiging van klimaatverandering scheen veel groter voor Nederland te zijn dan de meeste mensen kunnen bevroeden. De kaart van Nederland rond het jaar 2300, wanneer we de strijd tegen het water inmiddels zouden hebben verloren, van geograaf dr. Kim Cohen (1973) sprak daarbij boekdelen. Eeuwen aan erfgoed, cultuur en geschiedenis zijn voorgoed verloren gaan.

Zouden de woorden van de 'vader van het Deltaplan', Ir. Johan van Veen (1893-1959), die eens gezegd zou hebben: 'Eens zullen we dit land met een zucht van verlichting aan de golven prijsgeven' toch bewaarheid worden? Moeilijk voor te stellen, temeer door de grote onzekerheden in de wetenschappelijke modellen van de zeespiegelstijging. Maar dat we tijdig moeten anticiperen op de alsmaar stijgende zeespiegel is inmiddels wel duidelijk. We moeten niet, zoals in onze geschiedenis vaak gebeurd is, pas na de ramp in actie komen.

Ik geloof dat het de Franse filosoof en vrijdenker Voltaire (1694-1778) was, die ooit eens gezegd heeft: 'God schiep de aarde, behalve Nederland. Dat liet hij over aan de Nederlanders zelf'. Mooi gezegd, dat we daar als gezworen polderaars maar enthousiast mee door mogen gaan, want Nederland zal hoe dan ook nooit af zijn!

Laten we vrolijk gaan draaien

Hierbij een beetje muziek en dans als voorschot op een mooie toekomst, en een beetje zin en vrolijkheid in deze, tamelijk bizarre, tijd van leven!



Come on everybody clap your hands
Ah, you're looking good
I'm gonna sing my song and you won't take long
We're gonna do the twist and it goes like this

Come on let's twist again like we did last summer
Yeah, let's twist again like we did last year
Do you remember when things were really hummin'?
Yeah, let's twist again, twistin' time is here

Round 'n around 'n up 'n down we go again
Oh baby make me know you love me so and then
Twist again like we did last summer
Come on twist again, like we did last year
(Twist, yow)

Who's that, flyin' up there?
Is it a bird? No
Is it a plane? No
Is it the twister? Yeah

Yeah, twist again like we did last summer
Come on let's twist again, like we did last year
Do you remember when things were really hummin'?
Come on let's twist again, twistin' time is here

Round 'n around 'n up 'n down we go again
Oh baby make me know you love me so and then
Come on twist again like we did last summer
Girl, let's twist again, like we did last year
Come on twist again, twistin' time is here

Een wandeling in Harderbroek

We wandelen er wat af de laatste tijd. Meestal in de natuur, stadswandelingen staan even op een laag pitje, temeer omdat je in dit coronatijdperk toch nergens terecht kan voor een gezellige versnapering of wat dan ook. Ons huidige credo is daarom, wandelen in gebieden waar sowieso geen kroeg of terras te bekennen is.

De mooie natuurgebiedjes dicht bij huis doen het goed. Zo hebben we pas weer eens gewandeld over het z.g. Giezenpad in het moerassige Harderbroek. Het Giezenpad is genoemd naar de Nederlandse kunstenaar Krijn Giezen (1939-2011) o.m. bekend van het kunstwerk 'Kijk Uit Attention' uit 2005 in het beeldenpark van het Kröller-Müller Museum: een hoge trap van 300 treden die, eenmaal beklommen, vrij uitzicht biedt over een deel van Nationaal Park 'De Hoge Veluwe'. In Harderbroek heeft Krijn Giezen twee projecten op zijn naam staan, die grotendeels zijn gebouwd van riet dat plaatselijk genoeg voor handen is t.w. een vogelkijkhut en een ontvangsthut.

Maar wat tijdens een wandeling in Harderbroek vooral bekoord, is de grote variëteit aan vogelgeluiden. Van het doffe geroep van de roerdomp tot het continue gezang van rietzanger, rietgors, snor en nog veel meer vrolijke gasten, maar die ken ik helaas niet allemaal. Het is hoe dan ook prachtig en ongekend rustgevend. Wandelen in Harderbroek: A Way of Life!

'Harderbos', het jonge oerbos

Een wandeling in het 'Harderbos' in de Flevopolder nabij Harderwijk, is met enige fantasie een wandeling in een oerbos te noemen. Ook al is die benaming voor het circa 50 jarige bos natuurlijk niet correct. Het 'Harderbos', dat deel uitmaakt van een netwerk van natuurgebieden in Nederland, de z.g. Ecologische Hoofdstructuur, wordt mede door de inzet van Natuurmonumenten alsmaar boeiender. De toename en variatie in flora en fauna is hier een continue en dynamisch proces.
Het was gistermorgen dan ook een genot om door dit jonge oerbos te wandelen. Toen echter op een gegeven ogenblik een kudde oerossen ons pad kruiste, en niet van zins was een stapje opzij te doen, zijn we toch maar van onze wandelroute afgeweken. Een beetje afstand houden van die malle Schotse hooglanders leek ons niet verkeerd, want ze kunnen soms raar uit de hoek komen met die grote hoorns!

Geharrewar met oude kabels.

Door de jaren heen heb ik een kast vol afgedankte kabels en elektronische apparatuur verzameld. Als er weer eens wat nieuws kwam, vond ik het altijd zonde om het oude spul direct bij het afval te zetten, bovendien kon je altijd nog wel eens één of ander kabeltje of wat dan ook nodig hebben. En de afgedankte PC's zette ik uiteraard ook niet gelijk bij het afval, want daar wilde ik altijd eerst de harde schijven nog uit halen, en daar kwam het ook steeds maar niet van. En zo groeide de stapel goedbedoelde rommel uiteindelijk mijn kast uit.

Het moest er nu toch maar eens van komen, weg met die zooi. Maar dan sta je daar met al die verschillende stekkers, usb-, telefoon- en netwerkkabels in je handen, en begin je toch weer te wikken en te wegen. Die wel, en die maar niet, of toch maar wel? Wat een gedoe! Ik heb uiteindelijk de hele bups in een grote plastic vuilniszak gekieperd en samen met de oude PC's, waarvan ik de harde schijven inmiddels verwijderd had, voor recycling ingeleverd bij het milieupark alhier. Klaar, ik heb weer kastruimte voor een nieuwe verzameling!

over de Tonderzwam en meer

Een wandeling in het Speulderbos nabij Boshuis Drie, is volgens Bartjens een wandeling in één van de oudste en mooiste bosgebieden van Nederland. Of dat helemaal waar is kan ik niet beoordelen, maar dat het een mooi bos is staat wel vast. Prachtig die dansende kromme scheve bomen, die het bos gisteren ondanks het lieflijk ontluikende lentegroen zo'n grillig karakter gaf. Opvallend ook hoe daar kennelijk over bosbeheer wordt gedacht. Veel dood hout in de vorm van oude, omgewaaide of afgeknapte beukenbomen die daar gewoon blijven staan of liggen.

Het meest bijzondere wat ons daarbij opviel is, dat de Tonderzwam op praktisch al die geruïneerde bomen welig tierde in alle vormen en maten. Of het nou z.g. Echte Tonderzwammen, Dikrand Tonderzwammen of Platte Tonderzwammen waren laten we maar in het midden, maar bijzonder waren ze wel.

Tonder is een vuurmaker las ik ergens. De Tonderzwam dankt zijn naam aan het feit, dat we er in het verleden dus vuur mee maakten. Daarvoor werden de licht ontvlambare z.g. tondel-repen uit met name de middelste laag van de Echte Tonderzwam gesneden. En zo kwam men vroeger dus aan een Tondeldoos!

Kaupang nabij Larvik Norway

Er stond max. 110 uur voor de Colin Archer Memorial Race, een zeilrace van Lauwersoog naar Stavern nabij Larvik. Wij gingen met de SWING na 110 uur en 18 minuten over de finish! 'Did not finish' noemen ze dat in wedstrijdjargon. Met de vermelding DNF Larvik, max time, kwamen wij dus in het wedstrijdverslag van de CAMR organisatie terecht. Niet iets om trots op te zijn, maar er zijn ergere dingen. (Voor geïnteresseerden zie CAMR in mijn blogarchief).

Geen prijs dus, maar wel een klein speldje als aandenken, met daarop een afbeelding van een viking-schip in de golven, waaronder het opschrift KAUPANG, LARVIK NORWAY. Van KAUPANG had ik nog nooit gehoord, maar dat bleek om een historisch Vikingdorp nabij Larvik te gaan, dat je zomers kan bezoeken. KAUPANG was ooit één van de grotere handelssteden aan het Viksfjord in het Vikingtijdperk tussen 800 en 1050. Een vrij uitgestrekte nederzetting met huizen en werkplaatsen en een haven waar schepen vanuit Frankrijk, het Rijnland en Constantinopel aanmeerden.

Een Viking was niet alleen een vreedzame handelaar of landbouwer. Nee, ze namen ook deel aan talrijke expedities en invallen in West- en Oost-Europa om goed- of kwaadschiks handel te drijven, zich in nieuwe landen te vestigen, te plunderen en goederen terug mee naar huis te nemen. Zo bezien moest ik denken aan de oude schoolplaat van J.H. Isings 'De Noormannen voor Dorestad' geheten. Dorestad, zoals Wijk bij Duurstede bij de splitsing van Rijn en Lek in de vroege middeleeuwen genoemd werd, schijnt ooit door de Vikingen aangevallen en geplunderd te zijn. Het is duidelijk dat Isings zich met zijn creatie door deze, inmiddels twijfelachtige geschiedenis heeft laten inspireren.

Wat overigens wel een feit is, is dat in Kaupang vondsten zijn gedaan die uit Dorestad komen, of daar via Dorestad terecht zijn gekomen. Dorestad maakte ook deel uit van de West-Europese handelsroute die door de Vikingen uit Kaupang veelvuldig gebruikt werd. Boeiende verhalen allemaal uit lang vervlogen tijden!

het witte goud van Staverden

Na een wandeling op Landgoed Staverden, wat we daar best regelmatig doen, strijken we nogal eens neer op het terras van de sfeervolle brasserie aldaar voor een kop koffie of iets anders. Maar dat is er nu even niet bij vanwege het corona-virus, alles zit dicht. Onstuimige tijden voor de horeca, dus uiteraard ook voor Brasserie Staverden. Jammer, juist nu het aspergeseizoen van start is gegaan. Maar niet getreurd, in een huis aan huis foldertje lazen wij: Brasserie Staverden serveert u het witte goud! en we bezorgen het graag bij u thuis. Prachtig, het water liep ons al uit de mond als we alleen maar naar het foldertje keken, daarom hebben we deze kans dan ook niet voorbij laten gaan!
Het zijn bizarre tijden, want praktisch op hetzelfde moment dat het witte goud bij ons werd bezorgt, dienden onze kinderen uit Zwolle zich aan. Ze hadden, hoe toevallig, met z'n viertjes een wandeling gemaakt op Landgoed Staverden, en wilden ons, nu ze toch in de buurt waren, even ontmoeten. Leuk, maar ook wel een beetje vreemd met die noodzakelijke afstandhouderij. Geen anderhalve meter, maar een hele straatbreedte hielden we zelfs tussen ons in. En zo hebben we elkaar toch heel even zeer beknopt bij kunnen praten.