dood hout, een bron van leven

     

Wandelingetje bij Deuverden.

Altijd een mooie wandeling daarbij Deuverden, ondanks het forse aantal dode bomen op het pad langs het heideveld of wat er voor door moet gaan, en het vennetje. Vreemd al die dode bomen hier, maar op één of andere manier toch ook wel mooi, beetje abstract, en bovendien is een dooie boom ook nog eens een bron van leven in de natuur. Veel vogels, insecten en weet ik allemaal niet wat nog meer doen er hun voordeel mee. 

Maar al dat dode hout doet tegelijk ook troosteloos aan, desolaat. Waarschijnlijk is de omgeving hier te zuur geworden door de uitstoot van stikstof door agrarische bedrijvigheid rondom dit relatief kleine natuurgebiedje. Volgens Bartjens is de agrarische sector een forse bron van verzuring die nog steeds schijnt toe te nemen. Wat een toestand, maar gelukkig maakte het beeld van een ontluikende wilde Lijsterbes langs het pad snel een einde aan ons getob.

Een wandelingetje bij De Vanenburg.

Opvallende schapen scharrelen daar rond bij kasteel De Vanenburg. Nieuwsgierig, alert, fier en een grappige kop met zwarte oren, een zwarte snuit en zwarte ringen om de ogen. En dan hebben ze ook nog zwarte knieën, maar voor de rest was alles aan ze volgens mij wit. Thuis heb ik wat zitten googelen, het schijnen z.g. Kerry Hill schapen te zijn, van origine afkomstig uit de heuvels bij het plaatsje Kerry in Wales, Engeland. 'Sheep from the hills of Kerry'. Maar sinds 1992 zie je ze ook op Nederlands grondgebied rond scharrelen.

Orde en wanorde.

Van keurig opgetaste straatklinkers tot hopen puin en tuinafval, overal troep. Onze buren verbouwen, veel sloopmateriaal moet her en der tijdelijk worden geparkeerd, ook bij ons achter. Echter orde en wanorde is subjectief en fluïde. Ik moest daarbij even denken aan de Ecokathedraal van Louis G. le Roy (1924-2012) die hij bouwde in een weiland in Mildam bij Heerenveen. ('Zie Mens en natuur' en 'Mens en natuur II' van resp. 16/8'10 en 4/10'10 in mijn Blogarchief).

Studio 'Terlet Amsterdam'

Alles ademt muziek in studio 'Terlet Amsterdam', de mensen. de ruimte, de vele verschillende muziekinstrumenten en de elektronica. Maar ook de linosnede aan de muur, die E als tiener ooit in de jaren zeventig heeft gemaakt in de vorm van een rijtje Nikkelen Nelissen, ofwel antropomorfe muziekmachines, kleurige mensvormige eenmansorkestjes. En de verderop aan de muur hangende poster van Frank Zappa, ook uit de jaren zeventig, om precies te zijn van een concert in 1977 in de Armadillo Headquarters, een concertzaal in Austin, Texas, dat werd beleeft als een muzikale renaissance! Schatplichtig aan het voorbeeld uit deze nu al haast klassieke oudheid, zijn 44 jaar later de verrichtingen in studio 'Terlet Amsterdam' er volgens mij ook op gericht om een periode van opbloei en vernieuwing in de muziek te vinden. Ik wens studio 'Terlet Amsterdam' daarbij veel succes!

Westelijk Havengebied Amsterdam

Afgelopen week waren we te gast bij Jan in zijn nieuwe woning op het Narva-eiland in de Houthaven. Ik kan mij in Amsterdam niet of nauwelijks een plek voorstellen dat in pakweg tien jaar een grotere verandering heeft ondergaan dan de Houthaven in het Westelijk Havengebied. Er is daar aansluitend het noordelijk deel van de Spaarndammerbuurt een totaal nieuw stuk Amsterdam bijgekomen op een plek waar vroeger vrachtschepen uit heel de wereld hun hout losten. Het is allemaal nog lang niet klaar daar, er wordt in de Houthaven nog volop gebouwd, maar alles ademt daar nu al ruimte en bedrijvigheid.

Heerlijk toch, die ruimte!

Industriegebied Eemshaven wordt anderhalf keer zo groot, een historisch moment jubelde de gedeputeerde van de provicie Groningen. En de wethouder van gemeente Het Hogeland waar het dorp Oudeschip onderdeel van is, kraaide dat Eemshaven de fase van een postzegel eindelijk ontgroeid is. De gemeente die in de unieke weidsheid van de Oostpolder ruimte biedt aan pioniers en frisdenkers, om samen verder te bouwen aan een bloeiende toekomst. Voorlopig resultaat van het z.g. frisdenken is, dat een stukje Oostpolder dat nu nog als een bufferzone tussen Eemshaven en Oudeschip ligt wordt opgeofferd, m.a.w. Oudeschip wordt opgeslokt door Eemshaven. Allesbehalve een bloeiende toekomst dus voor dit verdoemde dorpje. Je zal er maar wonen.

een vreemde gewaarwording

Even dachten we allebei dat we hallucineerden, toen we op de vroege ochtend vanuit ons zeilbootje een auto zagen staan midden op het IJsselmeer. Een zintuiglijke beleving die totaal niet paste in de werkelijkheid van het moment. Een erg vreemde gewaarwording, maar toen we een stukje verderop ook nog een gedeelte stuurhut boven het water zagen uitsteken, was het kwartje uiteraard snel gevallen. Je ziet ze nogal eens varen, zwaar beladen binnenvaartschepen, de gangboorden praktisch gelijk aan de waterspiegel of zelfs net daaronder en een auto op het iets hoger gelegen voor- of achterdek. Als de luiken niet goed afsluiten, of om tijdwinst soms zelfs zijn weggelaten, (slecht zeemanschap) is het bij wind en golfslag link varen, de golven kunnen zo het laadruim inrollen met alle gevolgen van dien. Ik weet overigens niet of dat bij deze onfortuinlijke schipper de oorzaak is geweest.

in a split second

Havezate Den Alerdinck, gebouwd in 1680 in Laag Zuthem nabij Zwolle te midden van het prachtige Sallandse coulisselandschap, wordt omgeven door een slotgracht van circa 3 km. Lang geleden, om precies te zijn 58 jaar, maakte ik samen met een paar andere jongens een roeitochtje in deze slotgracht. Ik was samen met een aantal jongeren een weekendje te gast op Den Alerdinck. Terug bij het statige in eclectische bouwstijl opgetrokken landhuis, legden we ons roeibootje aan, pal voor een bankje waarop twee leuke meiden zaten te zonnen. Prachtig, nooit gezien, maar in a split second nam ik het besluit dat ik mijn uiterste best zou doen, om die ene daar rechts op het bankje dit weekend nader te leren kennen. Dat is toen aardig gelukt, maar het is niet alleen bij dat weekend gebleven, want 58 jaar later moet ik daarvoor bij haar nog steeds mijn best doen!

Vaccinatieperikelen

Zo, we moesten er twee keer een eindje voor rijden, maar dan heb je ook wat. Eindelijk hebben we ons eerste anti-coronaprikje, zij het een dag na elkaar, te pakken. De rustige en professionele manier waarmee we werden behandeld, deed ons de onheimische gevoelens, die aanvankelijk door de industriële GGD locatie aan de Schroefstraat in Lelystad waren opgewekt, snel vergeten. Bovendien stelde het één en ander ook nog eens weinig voor, en stonden we voor we er goed en wel erg in hadden al weer buiten. We zien dan ook erg uit naar het tweede prikje in mei, waar we trouwens ook weer een dag na elkaar voor naar Lelystad moeten!

een wandeling op Landgoed Oldenaller

We begonnen onze wandeling bij de parkeerplaats aan de Waterweg nabij de Oldenallerbrug. Een beladen plek, of een schuldige plek zoals kunstenaar Armando een landschap placht te omschrijven dat getuige is geweest van een groot menselijk drama. Immers op deze plek vond op 1 oktober 1944 de grotendeels mislukte aanslag plaats van het verzet op Duitse officieren, met als resultaat een Duitse vergeldingsactie die zijn weerga niet of nauwelijks kent. Een razzia in het nabij gelegen Putten waarbij 601 mannen werden opgepakt en weggevoerd. Van hen vonden er 553 de dood in Duitse concentratiekampen, de meesten in kamp Neuengamme. Lang geleden allemaal, maar je staat er op deze beladen plek toch altijd even bij stil. 

Maar reeds op de Oldenallerallee, de oude lange met eiken omzoomde klinkerweg richting Kasteel Oldenaller, maakte de latent aanwezig beladen stemming door de ontluikende natuur al weer plaats voor een heerlijk lentegevoel. Mooi toch, een prachtige plek! De schilderachtige doorkijkjes in het parkachtige bos rond het kasteel, de narcissen, de stroompjes en de grote vijver waarin de eenden het zo te zien ook naar hun zin hebben, het gekwetter hoog in de bomen, het is alom leven. Maar het mooiste vond ik deze keer de bonte specht, die ons tijdens de wandeling voortdurend begeleide met zijn staccato getrommel op takken en boomstammen

Ontvangsthut in verval in Harderbroek

Een wandeling over het Giezenpad, vanwege de nattigheid ook wel Laarzenpad genoemd, in Harderbroek hebben we al aardig wat keertjes gedaan. We kennen het Giezenpad inmiddels als onze broekzak, maar het is en blijft, in welk jaargetij dan ook, steeds weer een wandeling met verrassingen. Behalve de boeiende flora in allerlei stadia en de overweldigende ervaring dat je in een vogelparadijs verzeild geraakt bent, zijn er ook nog twee kunstprojecten van Krijn Giezen (1939-2011) te vinden in de vorm van een ontvangsthut en een vogelkijkhut. Gebouwd in 1976 van hoofdzakelijk natuurlijk materiaal uit de directe omgeving, t.w. riet. De filosofie van Krijn Giezen was, dat de als zodanig gebouwde projecten langs natuurlijke weg geleidelijk zouden vergaan en weer worden geabsorbeerd door het landschap. Maar de Rijksdienst IJsselmeerpolders, destijds zijn opdrachtgever, wilde om een langere duurzaamheid te kunnen waarborgen het één en ander toch versterken met houten constructiedelen, waarmee Krijn Giezen uiteindelijk akkoord ging.

Natuurmonumenten heeft beide hutten in 2012 volledig gerestaureerd. Maar nu zag ik gisteren dat de ontvangsthut, hoofdzakelijk gebouwd van gestapelde rietbalen, toch weer behoorlijk in verval was geraakt. De ingang was afgesloten met schoren en rood witte linten. Of er nog weer een restauratieronde gaat komen is de vraag, maar zoniet dan zal verdere verpaupering geheel in de geest van wijlen Krijn Giezen plaats vinden. In dat proces hoort volgens mij eigenlijk geen afsluiting met schoren en rood witte linten, maar daar zal Natuurmonumenten mogelijk vanwege vermeend instortingsgevaar vast anders over denken.

the sount of the silence

Knettergek wordt ik af en toe van de verbouwingsherrie bij de buren. Om dat het tijdelijk is kan en wil ik het accepteren, maar het is en blijft moeilijk, vooral nu het wat langer lijkt te gaan duren. De vaak oorverdovende herrie van het timmeren, hakken, fraisen en boren in muren en vloeren gaat door merg en been en begint mij behoorlijk op m'n zenuwen te werken. Maar goed, zoals gezegd zijn het gelukkig tijdelijke ongemakken, en dat houdt me overeind. Straks is het weer heerlijk stil! 

Hoewel heerlijk stil eigenlijk ook niet bestaat. Voor een geluidsstudiocomplex heb ik eens een z.g. 'dode kamer' moeten ontwerpen, een 100% stille en geluidsdichte ruimte voor het doen van allerlei akoestische metingen e.d. Toen het ding klaar was en de zware geluidsisolerende deur achter mij dicht viel, hoorde ik nog enkel mijzelf. Geluiden die je gewoonlijk in een reguliere omgeving niet of nauwelijks hoort. Ik hoorde prominent mijn adem en hartslag, het ruisen van mijn bloed en het gerommel van mijn ingewanden, verder niets. Vreselijk, dat was na een verblijf van een kwartiertje al gekmakend! 

Nee, de aangenaamste beleving van stilte, vind ik stilte die als het ware wordt geaccentueerd door een geluid. Door bijvoorbeeld het ruisen van de golven van de zee of van de wind in de bomen, het kabbelen van een beek, het zoemen van een bij of de eenzame roep van een vogel. Maar ook het tikken van een klok thuis op een stille zondagmiddag. Dat is voor mij 'the sount of the silence'!

Keith Jarrett speelt niet meer

Achteraf gezien heeft de Amerikaanse pianist Keith Jarrett (1945) mijn belangstelling voor jazz met zijn in 1975 uitgekomen 'The Köln Concert' behoorlijk weten te stimuleren. Mooie composities, tot op de dag van heden, ook zijn latere optredens met muzikanten als o.m. Art Blakey, Miles Davis en vele anderen. Maar nadat Keith Jarrett een paar jaar geleden een beroerte heeft gehad die zijn linkerkant deels verlamde, kan hij niet meer spelen. Ontzettend jammer, voor ieder mens uiteraard een ramp, maar voor een pianist van zijn statuur zo ongeveer het ergste denk ik wat je kan overkomen!

 

'post 65 architectuur' in Edam

Dat het Hoogheemraadschap van de Uitwaterende Sluizen in Kennemerland en West-Friesland in 2003 is opgegaan in het Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier en als zodanig niet meer in Edam is gevestigd was mij bekend. En dat vervolgens het voormalige Gemeenlandshuis in 2010 is verkocht aan de gemeente ook. Maar dat de gemeente het in 2015 weer had doorverkocht aan een Haarlemse projectontwikkelaar, die met plannen rond liep om een gedeelte van het voormalige Gemeenlandshuis te slopen t.g.v. een nieuw te bouwen appartementencomplex las ik pas vrij recent. Dat gaat niet gebeuren zal de Edammer Tjeerd Dijkstra (Amsterdam, 1931), de nog steeds sterk betrokken architect van het voormalige Gemeenlandshuis hebben gedacht. Hij besloot daarom het pand eigenhandig te kopen om zelf een verbouwingsplan te maken voor zijn, inmiddels in de rijkslijst van te beschermen 'post 65 architectuur' opgenomen geesteskind. 'Tjeerd Dijkstra begint aan zijn laatste kunstje' las ik onlangs in het Noordhollads Dagblad  Toch mooi dat ze nog zo op je negentigste over je kunnen schrijven. 

    

Bij de uitbreiding van het Gemeenlandshuis in Edam voor het Hoogheemraadschap van de Uitwaterende Sluizen in Kennemerland en West-Friesland, was ik in de jaren 70 tijdens de ontwerp- en bouwfase betrokken als projectleider. Het één en ander in opdracht en nauwe samenwerking met architect en werkgever prof.ir.Tjeerd Dijkstra. Het was een mooie, maar geen eenvoudige opgave, een relatief groot gebouw realiseren in een kleinschalig stadsbeeld. Temeer omdat het moest worden opgetrokken aan de rand van de stad op een in het oog springende plek. Het gevaar dat het pittoreske silhouet van Edam ernstig zou worden aangetast was levensgroot aanwezig. Lastig dus, maar uiteindelijk heeft de ingreep op het bestaande stadsbeeld zich op verantwoorde wijze voltrokken, en werd het Gemeenlandshuis destijds door, toen nog en trouwens nu weer, prinses Beatrix feestelijk geopend.

Baltus, de ultieme zwevende kiezer

Je blijft lachen, patiènt en pseudo intellectuele piekeraar Baltus weer in de bocht bij zielknijper Sigmund!

Op de groote, stille heide

Op de groote, stille heide 

dwaalt de herder eenzaam rond 

wijl de witgewolde kudde 

trouw bewaakt wordt door den hond. 

En, al dwalend ginds en her, 

denkt de herder: "Och, hoe ver, 

hoe ver is mijn heide, 

hoe ver is mijn heide, mijn heide!" 

Mooi liedje uit vervlogen tijden, hoewel, als de liedschrijver (Pieter Louwerse 1840-1908) destijds de Ermelosche Heide voor ogen heeft gehad is het nog immer actueel. Met dit uitgestrekte heidegebied van bijna 400 hectare voor ogen, kom je haast vanzelf uit op de vragen in het liedje. Ik vroeg mij tenminste op enig moment inderdaad af hoever de bosrijke horizon, met name de heiige verte in zuid-oostelijke richting, van me afstond. De stilte is een ander verhaal, altijd hoor je wel verkeersgeluiden in de verte. En door de vele wandelpaden hoor en zie je ook vaak aardig wat mensen rond scharrelen, hoewel dat deze keer meeviel, waarschijnlijk door de snijdende kou. Het is niet anders, andere tijden, jammer genoeg ook voor 'de groote, stille heide'. Maar het is en blijft alsnog een prachtig gebied!

Vertrokken, samen met zijn vriend.

Gisteren is Jeroen van Merwijk (1955), één van de beste, zo niet de beste tekst- en liedschrijver van Nederland op 65 jarige leeftijd overleden. Samen met zijn vriend is hij naar elders vertrokken.

JEROEN VAN MERWIJK: 'Mijn Vriend De Dood' (zie youtube) 

Ik heb een vriend die ik al ken 

Van voordat ik geboren ben 

Al met de zaadcel en het ei 

Was hij erbij 

En hij heeft me sinds die tijd 

Van ver en dichtbij begeleid 

Hij is een trouwe reisgenoot 

Mijn vriend de dood

Hij is rustig, zegt niet veel 

Geeft zwijgend iedereen zijn deel 

Je kunt van hem altijd op aan 

Hij zal nooit iemand overslaan 

Het is zeker dat hij vroeg of laat 

Een keertje aan de voordeur staat 

Hij maak een eind aan al ieders nood 

Mijn vriend de dood 

Mijn vriend de dood 

Wordt vaak gevreesd 

Door de armen van geest 

Want hij heeft een frisse kijk 

Hij is ad rem en vindingrijk 

Nu eens gebruikt hij snelverkeer 

Een losse steen en beestenweer 

Dan weer een torpedoboot 

Mijn vriend de dood 

Ooit al weet ik niet wanneer 

Zie ik hem voor de eerste keer 

Dan zegt ie:zo, daar zijn we dan 

Ouwe reus, dacht je ervan? 

Zullen we maar weer eens gaan? 

Ik zal hem op de schouders slaan 

Ouwe jongens krentenbrood 

Mijn vriend de dood

over een tijdperk zonder franjes

Kijk toen die Belgische veelschrijver Herman Brusselmans (1957) zich in een bui van zelfreflectie fileerde als een overschatte eikel met vies lang haar, kon ik het daar wel een beetje mee eens zijn. En toen hij en passant Ilja Leonard Pfeijffer (1968) in HP/De Tijd een pretentieuze eikel noemde, kon ik mij daar ook wel iets bij voorstellen, want een literaire ijdeltuit is hij zeker. 

Maar wel een ijdeltuit die prachtig kan schrijven! Zijn pakkende romans 'La Superba', een ode aan het mooie Genua, en 'Grand Hotel Europa', over explotatie van het oude Europa door het overheersende toerisme, heb ik in één adem uitgelezen. 

En nou kwam ik via een goede fasebook vriend 'Leven zonder franjes' tegen, een pakkend relaas in 'De Standaard' van Ilja, over zijn kijk op de hedendaagse problemen door de corona-misère. Een mooi inhoudelijk stuk dat eindigt met de woorden 'het gaat om de franje'. Bovenstaande foto van literaire ijdeltuit Ilja, die behoudens zijn gewicht mogelijk associaties oproept met een franjeaap, is in deze een toevallige bijzaak. 

'Leven zonder franjes' 

Er zijn grotere problemen, dat geef ik onmiddellijk toe, maar nu iedereen aan de beurt is geweest om zichzelf terecht of nochtans met goede redenen te presenteren als het grootste slachtoffer van het virus en van de beperkingen die zijn bedoeld om het virus in te dammen, de ouderen en de jongeren, de kroegbazen en de acteurs, de eenzamen en de mondainen, de boekhandelaren en de schrijvers, de vrijgezellen en de ouders van rumoerig kroost, de voetbalsupporters en de zakkenrollers, de alcoholisten en de sportschoolverslaafden, mag ik misschien de vrijheid nemen om te spreken namens de esthetici. 

Het virus maakt de wereld lelijk. De angst voor besmetting is van plexiglas. Waar ooit fluweel en goudbrokaat mochten verstoffen, worden thans in paniek steriele en makkelijk afwasbare materialen aangebracht. De ooit zo smaakvol ingerichte taveernes zijn verpest door spatschermen. Het is maar goed dat ze gesloten zijn. Het eeuwenoude plaveisel van de binnenstad wordt ontsierd door fluorescerende pijlen die angstige voetgangers tot eenrichtingsverkeer proberen te dwingen. Overal geïmproviseerde hekjes, waarschuwingsstickers en afzettingen met rood-wit lint. Geen dame draagt lippenstift onder haar mondmasker. Niemand kleedt zich voor de opera, want de opera is achtergebleven in een vorig leven. 

Ik heb zelf ook de grootste moeite om de motivatie op te brengen om mij dagelijks als een heer te kleden, wanneer er geen aperitief meer bestaat waar mijn dasspeld kan blinken.We leven in een wereld die is vormgegeven door medici en bange beleidsmakers die er uit pure onmacht nog maar een schepje bovenop doen. Beter te veel plastic, pijlen en stickers dan stijgende grafieken, waarop ze politiek afgerekend kunnen worden. 

Het is de angst die de wereld lelijk maakt. Je ziet het aan de halve gezichten op straat. Het is de woede die de wereld lelijk maakt. Frustratie verdraagt zich niet met schoonheid. Esthetiek is irrelevant en stompzinnig voor wie de toekomst ziet als de bittere consequentie van een onttakeld heden. Het leven is gereduceerd tot overleven. 

Maar zonder de franjes is er geen reet meer aan. Dat is de les die het virus ons inpepert. Wat werkelijk van waarde is, is onhygiënisch. Zingen in een vol theater, dansen in de bedompte gewelven van een afgeladen club, onbekenden zoenen, flaneren met een lachende vrouw aan je arm, samenzweren met vrienden in de kroeg, onzichtbaar huilen in een volle bioscoop, geraakt worden door een toneelstuk en daarover na afloop niet uitgepraat raken in de van geestdrift zoemende foyer, dat zijn de dingen die het overleven zin zouden moeten geven. 

Onze vleugels moesten worden afgeknipt voordat we beseften hoe graag we vlogen. Wie zegt dat kunst slechts franje is, heeft gelijk, want het gaat om de franje.

ouwe tijden versus coronaperikelen

Een halve eeuw geleden studeerde en werkte ik in Amsterdam. Studeren deed ik aan de Academie van Bouwkunst aan het Waterlooplein en werken bij een architectengroep aan de Prinsengracht ter hoogte van de Elandsgracht. De hele jaren 70 en deels 80, een mooie tijd waar ik nog tot op de dag van heden met genoegen aan terug kan denken. Die sfeer, en van Airbnb en een rolkofferplaag had nog niemand gehoord. Behalve studeren en werken maakten we natuurlijk ook tijd vrij voor momenten van ontspanning met een pikketanisje o.i.d. in één van de vele bruine kroegjes of/en eetcafe's in de buurt. 

Aan die gezellige kroegjes in en nabij de Jordaan moet ik door de problemen in de horeca de laatste tijd nogal eens denken. De corona-misère zal ze niet in de kouwe kleren zijn gaan zitten. Zullen ze het wel redden en hoe dan, vraag ik me vaak af. Café's waar we graag kwamen en nog wel eens komen, waren 'De Doffer' aan de Runstraat, 'de Pels' aan de Huidenstraat, 'De Eland' op de hoek Prinsengracht-Elandsgracht, 'de Looier' aan de Looiersgracht, 'de Pieper' op de hoek Prinsengracht-Leidsegracht, 'Van Puffelen' aan de Prinsengracht, 'Hegeraad' aan de Noordermarkt, 'Hoppe' aan het Spui, 'Welling' achter het concertgebouw aan de Jan Willem Brouwerstraat, ''t Hooischip' aan de Amstel nabij de Blauwbrug, en zo kan ik nog even doorgaan, want er zijn er nogal wat. Ik hoop dat ze het allemaal redden!

een retorisch stijlfiguur

De boodschap van de van oorsprong retorische vraag 'Wie schetst mijn verbazing toen ik u gisteren met een vrouw zag' in de strip Sigmund van Peter de Wit gisteren in de Volkskrant, is dat de verbazing eigenlijk zo groot is dat niemand hem zou kunnen schetsen. Maar het antwoord op een retorische vraag ligt altijd besloten in de vraag, zodat de vraag eigenlijk geen antwoord meer behoeft. Het gaat er bij deze stijlfiguur vooral om dat degene aan wie de vraag is gericht zich aangeproken voelt, en zich min of meer aanpast aan hetgeen de vraagsteller verlangt. Als de ontvanger van een vraag de vraag toch tracht te beantwoorden, kan je daarom stellen dat de retorische vraag feitelijk mislukt is. Die nare zielknijper Sigmund weet kennelijk hoe hij met zijn patiënten of cliënten moet omgaan, of toch niet helemaal?

kruiend ijs en voorjaar in Gaasterland

Prachtig dat kruiende ijs tegen de, ooit in de ijstijd opgestuwde keileemrug van dat mooie Gaasterland. Al waren we voor de echt spectaculaire beelden afgelopen zaterdag wel een beetje aan de late kant. Maar het voorjaarsachtige weer maakte veel goed op de Oude Mirdumer Klif, de Mirnser Klif, Roode Klif en nabij het zo rustige haventje van Laaxum. Alhoewel, zo rustig was het nou ook weer niet, zo te zien waren 's morgens kennelijk meer mensen in hun winterholen op dezelfde gedachten gekomen als wij. En in de verte, een eindje voorbij het pakijs, zag ik zowaar al een eenzame zeiler op het verder nog lege en verstilde IJsselmeer.

Op de terugweg naar huis hebben we tijdens een pitstop in Urk nog een wandelingetje gemaakt door dit pittoreske vissersdorp. Bij de Urker vuurtoren en het Urker vissersmonument hebben we even een rustmoment ingelast en een tijdje over het IJsselmeer staan staren. Daarbij trokken vooral de vele horizonvervuilende windmolens op en langs de dijk richting Lemmer de aandacht. Jammer, niet mooi, maar een schonere aarde heeft nou eenmaal een prijs, ze leveren een gunstige en remmende bijdrage aan de actuele klimaatverandering!

Dordrecht, en een bijzonder kunstproject.

In de Volkskrant las ik vandaag dat de in Nederland wonende en werkende Schots-Deense kunstenaar Edward Clydesdale Thomson (1982) zich met zijn kunstproject 'Rivier, boot, stad' heeft laten inspireren door de bijzondere geschiedenis van Dordrecht als handelsstad aan het water. 

'Rivier, boot, stad' is een bijzonder kunstproject. Een naar historisch voorbeeld in aanbouw zijnde tjalk van 15 meter lang, zal in het voorjaar (juni?), zwartgeblakerd, door de straten en stegen van het Hofkwartier worden getrokken. De route voert van de tuin van het Dordrechts Museum naar de binnenplaats van het Hof van Nederland. Het schip valt daarbij gecontroleerd uiteen en laat sporen na, die nadien de basis vormen voor permanente kunstwerken die zo de twee monumenten visueel met elkaar verbinden. Het één en ander lijkt mij t.z.t. leuk om mee te maken!

Edward Clydesdale Thomson sluit zodanig met zijn kunstproject aan op de geschiedenis van Dordrecht. Handelsstad Dordrecht, van oudsher een regio van scheepsbouwers, is namenlijk ontstaan aan een plaats in het riviertje de Thuredrith die zo ondiep was, dat schepen er met mankracht doorheen moesten worden getrokken.

mijn kleine medewerkertjes

Veel hebben mijn kleine medewerkertjes nog niet uitgevreten achter de pc, maar ze zaten er wel een poosje bij alsof dat gebeuren ging. Het stemde mij hoopvol en blij, maar helaas vertrokken ze onaangekondigd toch ineens naar een ander project.

over Plataan en vakantiegevoel

Decennia geleden heeft de grote onderste tak van de bejaarde Plataan op landgoed Staverden al een steuntje gekregen. De enorme tak, die vrijwel haaks op de stam staat, reikt tot ver over de gracht van het landgoed. Altijd een imposant en fascinerend gezicht, in het bijzonder gisteren toen sneeuw de textuur en vorm a.h.w. extra accentueerde, wat het geheel een min of meer abstract beeld gaf, prachtig!

Het is trouwens frappant dat een Plataan mij vaak, ook in de winter, een vakantiegevoel bezorgd. Ik associeer de Plataan nogal eens met vakanties in mediterrane landen, waar ze onze terrasjes zo heerlijk in de schaduw konden zetten. In het bijzonder passeert dan vaak een terrasje in Rougon, een dorpje in het Franse departement Alpes-de-Haute-Provence de revue, waar we met onze drie kinderen neergestreken waren na een lange en hete 2-daagse backpacktocht door de 'Grand Canyon du Verdon'. (Zie mijn stukje 'over Martelpad en de Verdon!' van 19/1'15). Uitgeteld door de hitte tijdens de lange klauter- en klimpartijen in de canyon, hebben we daar heerlijk in de schaduw van een aantal lommerrijke Platanen de plaatselijke horeca een paar uurtjes een boost van formaat gegeven.

schaatsbeleving, iedereen op zijn manier.

Even was de tweehonderd kilometer lange 'Tocht der Tochten' weer het gesprek van de dag. Maar inmiddels is de koorts weer aardig gezakt. Het ging sowieso al niet door de coronamisère, maar nu er na het weekend ook nog een dooiaanval wordt ingezet, kunnen we het legendarische 'it giet oan' voorlopig wel helemaal op onze buik schrijven. Jammer, het is niet anders. 

Zelf heb ik de 'Tocht der Tochten' nooit geschaatst, de langste toertocht die ik ooit heb geschaatst, samen met mijn zoon, was rond 125 km. Over de meren van Noordwest Overijssel, slingerend langs de besneeuwde rietkragen van de Weerribben en door plaatsjes als Blokzijl, Kalenberg en Vollenhove. Een prachtige tocht, maar ik was blij dat ik het gehaald had! Ik ben meer een mannetje voor tochtjes over natuurijs van max. 40 à 50 km met onderweg veel koek en zopie. 

Maar het kan nog minder, mijn vriendin destijds, en nu al menig decennia mijn levenspartner in lief en leed, vertelde mij ooit dat ze zwieren op kunstschaatsen leuker vond dan baantjes trekken op noren, laat staan lange tochten. Dat kon ik toen nog min of meer begrijpen, ze hield ook meer van dansen dan ik. Maar dat ze daarmee de mooie beleving van schilderachtige schaatstochten langs molens en rietkragen nooit zou ervaren, kon ik destijds maar moeilijk pruimen.

Winterse beslommeringen.

In de sneeuwjacht van afgelopen weekend vormden zich rond het huis grillige sneeuwduinen. Kennelijk veroorzaakte hier de combinatie windrichting en locatie een bijzondere turbulentie. Een prachtig en dynamisch gebeuren om te zien. Alleen een beetje jammer dat ik na de sneeuwjacht mijn auto niet meer kon vinden, al had ik natuurlijk wel een ernstig vermoeden dat één van de sneeuwduinen naast mijn huis iets te verbergen had. En jawel hoor, na enig speurwerk zag ik ergens uit het duin een stukje buitenspiegel steken. Daar moet vast een auto aan vast zitten, was mijn conclusie. En inderdaad, na een middag sneeuwruimen had ik mijn hele auto weer in beeld!

anecdote over Kasteel Cannenburch

Onlangs zag ik hem weer eens zitten op zijn in brons gegoten bankje voor 'Kasteel Cannenburch' in Vaassen. De berucht en gevreesde Gelderse legeraanvoerder Maarten van Rossum (1478-1555). Voldaan in het zonnetje genietend van zijn kasteeltje, vorm gegeven naar een idee van beeldhouwster Greet Jaspers-Grottendieck (Den Haag, 1943). Maar in dienst van de hertog van Gelre genoot van Rossum destijds niet alleen van zijn kasteeltje. Plunderend en moordend trok hij volgens de geschiedschrijver door de Nederlanden. Zijn lijfspreuk was 'Blaken en branden is het sieraad van de oorlog'. Decennialang verdedigde hij op deze manier van z.g. oorlog voeren de onafhankelijkheid van Gelderland, zelfs toen dat allang een verloren zaak was. Deze nietsontziende ellendeling verdiend wat mij betreft dan ook geen plek op een bankje in het zonnetje, maar hooguit een plekje in de diepste krochten van zijn armetierige kasteeltje!

meneer Baltus versus de lockdown

Bijna elke dag kan ik met plezier genieten van 'Sigmund', de strip in de Volkskrant van Peter de Wit over een akelige gnoom van een psychiater. Zijn praktijk is een smeltkroes van patiënten die met van alles en nogwat zitten wat maar niet over wil gaan. Allerlei types komen voorbij, maar de bizarre persoonlijkheid van meneer Baltus spant wat mij betreft de kroon. Ik kan me rot lachen om de humor en de onnozele woordgrappen tussen Baltus en Sigmund. De psychologische dynamiek in de communicatie tussen die halve gare pseudo-intellectueel en die akelige gnoom, bijzonder vermakelijk!

Terug naar het gewone leven!

Er waren tijden dat ik mij met m'n escapistische fantasieën nogal eens verzette tegen het gewone leven. Soms wars van enige realiteitszin dagdroomde ik er lustig op los, mijn verbeeldingskracht kende dan bijna geen grenzen. Zo was het vaak, maar door voortschrijdend inzicht, of hoe dat ook heten mag, was mijn verzet tegen het gewone leven de laatste tijd al aardig getemperd. En nu ben ik zover dat ik mij door toedoen van die vermaledijde corona-misère zelfs niets mooiers meer kan voorstellen, dan terug naar het gewone leven! 

Hoe dat precies zal gaan is nog koffiedik kijken, maar waarschijnlijk zal er na een geleidelijke afbouw van alle maatregelen een post-coronatijd aanbreken. Ons sociaal en professioneel leven zal er vast niet meer zo gewoon uitzien als vóór coronatijd. By the way, wat is eigenlijk een gewoon leven? Daar hebben we volgens Bartjens toch allemaal verschillende ideeën over? 

Wandelingetjes in het Sprielder- en Speulderbos.

Morgen elkaar ergens 'toevallig' treffen voor een wandeling? En dan twee aan twee achter elkaar aan wandelen? En dan hopen dat we onderweg ergens een koek en zopie tegenkomen, dat zou leuk zijn. Het wordt morgen heel mooi weer, wel koud, dus lekker warm kleden.

Een voorstel van Simone via WhatsApp afgelopen zaterdag, waar we ons wel in konden vinden. Maar waar? Na wat heen en weer geapp kwamen we uiteindelijk tot de slotsom dat we elkaar ijs en weder dienende op zondagmiddag 'toevallig' zouden treffen voor een wandeling op 'Landgoed Schovenhorst' in Putten, gesticht in 1848 en bekend om zijn bomen.

 

Zo gezegd, zo gedaan, rond half twee troffen 6 goed gemutste wandelaars en één hond elkaar 'toevallig' op één van de (over)volle parkeerplaatsen van het landgoed. Er liepen dus, alle corona-maatregelen ten spijt, heel wat meer wandelaars op het landgoed rond te struinen. Waarbij de anderhalvemeter-regel redelijk in acht werd genomen, en af en toe zelfs voor files zorgde op de smalle wandelpaden van het landgoed. Een landgoed dat uit maar liefst vijf bomentuinen ofwel arboreta's bestaat t.w. Kleine Pinetum (1852), Grote Pinetum (1901), Josinapark (1906), Arboretum (1938) en Drie Continentenbos (1967). In deze tuinen is in de loop der jaren een bijzondere verzameling naaldbomen bijeen gebracht uit overwegend gematigde klimaatzones. 

Bij 'Brasserie Schovenhorst' hebben we ook nog even om het hoekje gekeken. Druk, druk, druk, de tent was i.v.m. de Covid-19 misère uiteraard alleen geopend voor 'to go'. Koffie, thee, gebak, warme chocolademelk, glühwein, dat soort dingen die je dan buiten staand bij een vuurtje kon nuttigen. We hebben dit feestje maar aan ons voorbij laten gaan, en namen, alvorens weer in de auto's te stappen, en passant het besluit om nog een wandelingetje te maken in de buurt van Boshuis Drie.

Boshuis Drie maakt samen met enkele boerderijen, woningen en schuren deel uit van de kleine buurtschap Drie in het Speulderbos. Een oude buurtschap ook, in een opgedoken document wordt Drie al in het jaar 855 genoemd. Of dat waar is weet ik niet, het lijkt mij wel erg oud. Maar wat zeker waar is, is dat de omringende bossen met hun z.g. 'dansende bomen' er oud en spookachtig uitzien, vooral in mist en schemering. Deze keer zijn we echter niet het bos ingetrokken, maar hebben we een wandeling door de buurtschap gemaakt. Terug bij het Boshuis overwogen we nog even om een 'to go' versnapering tenemen, maar door de grote drukte daar zagen we er ook hier maar vanaf. 't Is mooi geweest, we nemen thuis wel een pikketanisje!

Finish Vendée Globe 2020-2021.

Yannick Bestaven (48), schipper van Maître Coq IV, is de overall winnaar van de negende editie (2020-2021) van de Vendée Globe. Hoewel hij donderdagochtend 28 januari als derde finishte in Les Sables-d’Olonne om 04:19:46,  pakt hij toch de zege. Dit door de toekenning van 10 uur en 15 minuten dispensatie, voor zijn hulp bij de redding van Kévin Escoffier (PRB). Charlie Dalin (APIVIA) en Louis Burton (Bureau Vallée 2) maken het podium compleet, dat er als volgt uitziet:  

1 – Maître Coq IV (Yannick Bestaven), eindigde op 28/01/2021 03:19:46 UTC, verstreken tijd 80 dagen, 13 uur, 59 minuten en 46 seconden. Tijdcompensatie: -10 uur en 15 minuten, Officieel gecorrigeerde tijd: 80 dagen, 3 uur, 44 minuten en 46 seconden. 28.583,80 nm (52.937,20 km) gezeild met een gemiddelde van 14,78 Kn. 

 2 – APIVIA (Charlie Dalin) eindigde op 27/01/2021 19:35:47 UTC. verstreken tijd 80 dagen, 6 uur, 15 minuten en 47 seconden. geen tijdcompensatie. Tijdsverschil met de eerste 2 uur, 31 minuten en 1 seconde. 29.135,01 nm (53.958,04 km) gezeild met een gemiddelde van 15,13 Kn. 

 3 – Bureau Vallée 2 (Louis Burton) eindigde op 27/01/2021 23:45:12 UTC verstreken tijd 80 dagen, 10 uur, 25 minuten, 12 seconden, geen compensatie. Tijdsverschil met de eerste 6 uur, 40 minuten en 26 seconden, tijdsverschil met APIVIA 04 uur, 9 minuten en 25 seconden. 28.649,99 nm (53.059,78 km) gezeild met een gemiddelde van 14,84 Kn.

Armel Le Cléac'h, de destijds 39 jarige schipper van de Banque Populaire VIII, en winnaar van de achtste editie (2016-2017) van de Vendée Globe was sneller. Hij deed er 74 dagen, 3 uur, 35 minuten en 46 seconden over. Hij vestigde daarmee een rekord, maar de algemene weersomstandigheden waren destijds kennelijk gunstiger en derhalve ook debet aan deze topprestatie.

De schoonheid van houtwal of struweelhaag.

De Puttensteinsveldweg in Wezep liep vroeger vanaf de Oranjeboomlaan min of meer parallel aan de Stationsweg richting de buurtschap Engeland. Een zandpad dat aan de westzijde middels een houtwal of struweelhaag tot aan het bosrijke Engeland de begrenzing vormde tussen een akkergebied, en tot aan de achterzijde van de diverse bebouwingen aan de westzijde van de Stationsweg, een ruig, meer onbestemd gebied. Alles bij elkaar een prachtig gebied waar ik als adolescent regelmatig rond dwaalde. 

Aan genoemde houtwal of struweelhaag, die al sinds lange tijd verdwenen is, moest ik ineens denken toen ik onlangs in de Volkskrant een artikel las over de teloorgang van soorten bijen, vlinders en allerlei andere insecten. Bij die houtwal, bestaande uit een gevarieerde begroeiing van o.m. sleedoorn, braam, meidoorn, hondsroos en weet ik allemaal niet wat nog meer, gonsde het altijd van de bijen, hommels, vliegen en vlinders. Opvallend veel soorten, waarbij vooral de vele soorten vlinders de show stalen. Prachtig, uren kon ik er soms doorbrengen!

Terug dus naar de gevarieerde natuur van de houtwal of struweelhaag, willen we de teloorgang van insecten en vlinders een halt toeroepen. Want zoveel zie je die niet meer, in het verleden hadden ze diverse functies, wie een bepaald gebied wilde ontginnen en in cultuur brengen, wilde dat afbakenen. Veel houtwallen of struweelhagen zijn verdwenen of vervangen door schuttingen en hekken en afrasteringen van gaas of puntdraad en dergelijke. Oersaai en slecht voor de natuur!

Keizerswoert, een wandeling apart

We hadden een wandelingetje van ca. 3 km in ons hoofd, in een mooi gebiedje dat we aardig goed kennen. Het is meer dan het dubbele geworden. We begonnen op de Beekweg in Putten bij de kruising Kerkepad. We kozen nabij deze kruising echter voor een ander mooi voetpad dat hier ook begint en uiteindelijk bij Keizerswoert uitkomt, de industriewijk van Putten, waar we nu uiteraard niet wilden zijn. Maar zover hoefde het echter ook niet te komen, want we wisten nog van vroeger dat we net vóór Keizerswoert via een afslag ook weer op de Beekweg uit zouden kunnen komen. 

Dat pakte echter iets anders uit. De afslag naar de Beekweg, net vóór Keizerswoert bestond jammergenoeg niet meer, en zo raakten we uiteindelijk toch tussen de fabriekshallen, kantoren en opslagruimten verzeild. Er zijn op zaterdagmiddag leukere dingen denkbaar dan een wandeling op een uitgestorven industrieterrein. Bij nader inzien hadden we beter dezelfde weg terug kunnen wandelen. So be it! Aan de andere kant hadden we dan vanwege hoge nood geen gebruik kunnen maken van de voortreffelijke sanitaire voorzieningen van Puttens NS station. Het was alles bij elkaar genomen een bijzondere wandeling.

De heuvel die we beklimmen!

De inauguratie van Joe Biden heb ik op tv gezien. Ondanks alle spanningen rond dit festijn een feestelijk gebeuren. Daarvoor had ik het vertrek van Donald Trump gezien, ook een feestelijk gebeuren, Ik zag hem wegvliegen, de pathologische leugenaar, ik kan niet begrijpen dat zoveel Amerikanen nog op die ouwe psychopaat hebben gestemd. Wat is er eigenlijk aan de hand in Amerika? Maar goed hij is weg! Nog één keer mocht hij met de Air Force One naar zijn geliefde golfterreintje in Florida, waar hij voorlopig ook zal blijven heb ik begrepen. Al hoop ik echter voorgoed, een Hole in One van formaat!

Wat mij tot tranen toe ontroerde was het optreden na de inauguratie van de 22-jarige Amanda Gorman. Prachtig hoe zij haar zelfgeschreven gedicht 'The Hill We Climb' voordroeg. Een gedicht over een nieuw tijdperk van hoop en saamhorigheid, maar ook een gedicht waarin de donkere dagen van de afgelopen tijd niet werden geschuwd. In één klap dacht ik weer, kijk, dit is óók Amerika! Een Amerika waarin ik weer kan en wil geloven, jong, vitaal en veerkrachtig!

De eerste zinnen van 'The Hill We Climb' 

When day comes we ask ourselves, 

where can we find light in this never-ending shade? 

The loss we carry, 

a sea we must wade 

We’ve braved the belly of the beast 

We’ve learned that quiet isn’t always peace 

And the norms and notions 

of what just is 

Isn’t always just-ice 

And yet the dawn is ours 

before we knew it 

Somehow we do it 

Somehow we’ve weathered and witnessed 

a nation that isn’t broken 

but simply unfinished 

We the successors of a country and a time 

Where a skinny Black girl 

descended from slaves and raised by a single mother 

can dream of becoming president 

only to find herself reciting for one

Een fantastisch zeildagje!

Toen we onderweg naar Workum op het IJsselmeer door een forse windvlaag uit het roer liepen, hadden we de Lorentzsluis in Kornwerderzand alweer even achter ons liggen. Ondanks de steeds verder aantrekkende wind, hadden we komende van Vlieland, tot dan toe met gereefde zeilvoering heerlijk gezeild. Maar met een klap die de zaling bijna het water deed raken, werd ons duidelijk gemaakt dat we nu toch echt nog meer zeil moesten minderen, wilden we tenminste de 'Felis Onca' bestuurbaar houden. 

Maar ook met minder zeil viel de 'Felis Onca' nauwelijks te trimmen. Er moest iets met het roer aan de hand zijn, maar wat? Na inspectie kon ik niet anders concluderen dat het probleem in de bevestiging van de roerarm aan de roerkoning moest zitten. Zachtjes zijn we al slalommend, recht uit varen ging gewoon niet meer, op de motor naar een werf aan 'it soal' gevaren, waar ze het euvel hebben verholpen middels het aanbrengen van een nieuwe borg in eerder genoemde bevestiging. In de havenkom voor de sluis in Workum hebben we vervolgens voor de nacht aangelegd en een lekker biertje gedronken op een fantastisch zeildagje!

....door tegenspoed gelouterd

In de Volkskrant las ik pas een stuk over herbestemde kerken in Nederland van Kirsten Hannema. Daarin kwam ook de mij wel bekende Broerekerk in Bolsward aan de orde. De in de 13e eeuw gebouwde kloosterkerk, een driebeukige pseudobasiliek met een éénbeukig koor en een gotisch interieur, ging nadat het al jaren niet meer als kerk in gebruik was, op 8 mei 1980 in vlammen op. Pas in 2006 hebben ze de markante, maar door weer en wind steeds verder afbrokkelende ruïne, naar een ontwerp van Jelle de Jong Architecten, voorzien van een transparante overkapping met uitzicht op het immens grootse hemelgewelf. Zodoende is de door het vuur gelouterde en van religieuze relikwieën ontdane Broerekerk uiteindelijk geschikt geworden voor van alles en nogwat, voor opvoeringen, exposities en feesten om maar wat te noemen. 

De Elleboogkerk in het centrum van Amersfoort, een van oorsprong neoclassicistische hallenkerk gebouwd in 1783, is een ander en al veel langer voorbeeld van herbestemming. Vóór de brand op 22 oktober 2007 was het al vanaf de beginjaren zestig in gebruik als architectenbureau en als laatst, tot aan de verzengende brand, als het Armando Museum. Sinds 2012 is de Elleboogkerk weer in gebruik voor allerlei sociale en culturele activiteiten. Van het neoclassicistische interieur met zijn kenmerkende zuilen-colonnades is niets meer te bespeuren. Naar een ontwerp van Verlaan en Bouwstra Architekten wordt het totale dak nu gedragen door een paar joekels van portalen en vakwerkliggers. Je hebt zo voor minder geld wel iets meer netto vloeroppervlak ter beschikking, maar interessanter is deze door het vuur gelouterde ruimte er niet op geworden!

Leuk ommetje door Harderwijk.

Leuk Harderwijks ommetje, bekend als de spreekwoordelijke broekzak, maar evengoed altijd weer anders!

A hole in one for the White House

Aan zijn sippe gezicht te zien is Donald op zijn ouwe dag nog immer een slecht verliezer, maar dat wisten we reeds!

Kaap Hoorn gerond!

De twee koplopers in de Vendée Globe zijn weer gearriveerd in de Atlantische Oceaan. Het rondje Antartica zit er alvast op, nu de weg omhoog nog naar de finish in Frankrijk in Les Sables-d'Olonne. Als eerste ronde de 48 jarige Fransman Yannick Bestaven in zijn 'Maitre Coq IV' Kaap Hoorn, en ongeveer een uur of 7 later slechte de 36 jarige Fransman Charlie Dalin in zijn 'Apivia' deze beruchte, en onder zeilers zeer tot de verbeelding sprekende kaap aan het uiterste puntje van Zuid-Amerika.

Nieuwjaarsdag

Gisteravond bij C en J.R. op tv naar de oudejaarsconference van Youp van 't Hek gekeken. 'Korrel Zout', een vrolijke maar vooral relativerende conference. Behalve dat hij het overschot aan dagelijkse deskundigen in allerlei talkshow's op tv meedogenloos op de hak nam, liet hij vooral ook een zonnig en opgeruimd licht schijnen over een toekomst met iets minder zinloze welvaart. Klasse, anderhalf uur lang, ik werd er blij van!

altijd leuk zo'n oudejaarsavond

Op oudejaarsdag 2013 schreef de Antwerpse dichter Bert Deben het gedicht 'Oudejaarsavond', een gedicht over het gedoe rondom vuurwerk dat gaat als volgt: 

Het oorlogt hier een beetje buiten 

want elke kleine psychopaat 

gooit weer bommen in de straat 

om zo het jaartal af te sluiten

 

naar auto’s of in vuilnisbakken 

in gesloten brievenbussen 

achter mensen of er tussen 

die heeft hij zeker goed te pakken

 

oudjes krijgen hartstilstanden 

dieren liggen zwaar bedrukt 

en beven bang voor het gevaar

 

en af en toe worden er handen 

zwaar verbrand of afgerukt 

toch altijd leuk zo’n oudejaar! 

Een enigszins cynisch maar ook raak en tijdloos gedicht lijkt mij zo, of toch niet? Want is het met het vuurwerkverbod niet min of meer achterhaald? Zou kunnen, maar ik las dat de politie zich vanavond evengoed schrap zet voor een onrustige jaarwisseling. Want het vuurwerkverbod is niet het enige probleem, waar de politie zich zorgen over maakt. Het algehele maatschappelijke ongenoegen over de beperkingen door corona is groot, met name onder de jeugd. De vrees is daarom dat dit op veel plekken tot gedoe gaat leiden.

Maar laten we hopen dat het meevalt, en dat we met z'n allen een echt leuke oudejaarsavond gaan beleven!

er gloort hoop aan de horizon

Het jaar 2020 nadert z'n einde, blij toe, want het was in menig opzicht een nogal tobberig jaar. Maar met de komst van de Covid-19 vaccins lijkt het begin van het einde van de coronamisère in zicht. Nog even afwachten hoe het één en ander zich in het nieuwe jaar zal ontwikkelen, maar er breken naar mijn overtuiging vast betere tijden aan. Zoals gezegd, er gloort hoop aan de horizon!

storm Bella versus Sjostakovitsj

Zondagmiddag net na de kerst, buiten is het koud, grijs en nat, en ondanks dat storm Bella langzaam maar zeker raakt uitgeraast, trekt het mij niet om er even op uit te gaan. Waarom zou ik ook, ik geniet van de prachtige muziek op radio 4. Het Koninklijk Concertgebouworkest speelt onder leiding van de Russische topdirigent Valery Gerglev (1953) het rond 1947 gecomponeerde vioolconcert nr. 1, op.77 van Dmitri Sjostakovitsj (1906-1975) met violist Sergei Dogadin (1988) als solist. Een energiek en tegendraads werk dat destijds nooit door de strenge sovjet-censuur had kunnen komen. Sjostakovitsj hield het dan ook onder de pet tot Stalin overleden was, waarna het zowel op zijn landgenoten als in het buitenland enorme indruk maakte. Dmitri Sjostakovitsj, voor mij altijd weer verrassend nieuw, en al helemaal op een druilerige zondagmiddag na de storm!

oceanische pool van ontoegankelijkheid

De koplopers in de huidige Vendée Globe, de zwaarste non-stop solozeilrace rond de wereld die om de vier jaar gevaren wordt, passeren één dezer dagen 'Point Nemo', de meest afgelegen en desolate plek op Aarde. De plek ligt midden in het zuidelijk deel van de Stille Oceaan op zo'n 1666 nm (nautical mile) van het dichtst bijgelegen eiland. Het is feitelijk de plek die het verst ligt van elke vorm van beschaving op Aarde. De dichtstbijzijnde mensen zijn vaak degenen aan boord van het internationale ruimtestation ISS, dat op ca. 400 km hoogte zijn rondjes draait. Behalve microplastics die zelfs hier in het oceaanwater worden aangetroffen, is het volgens de verschillende ruimtevaartorganisaties ook de ideale plek om tonnen ruimteafval te storten. Een plek op Aarde dus die dienst doet als ruimteschipkerkhof, honderden grote stukken ruimtetuig moeten hier volgens Bartjens al op de oceaanbodem liggen.

Hoewel de kans dat je getroffen wordt door een stuk ruimteafval minimaal is, lijkt het mij geen plek om lang te vertoeven. Maar dat doen de schepen in de Vendée Globe, die daar soms met 20 kts of meer (tegen de 40 km per uur) door het water vliegen sowieso al niet!