Helgoland

Inmiddels al weer een dagje aan het werk. Het kostte even moeite om de draai te vinden, maar het gaat nu al weer als vanouds.
Een zeiltochtje Lelystad - Helgoland is enkele reis een slordige 200 mijl varen.
Uiterlijk zondagavond a.s. willen we weer thuis zijn, dus hebben we 4 volle etmalen en een stukje ter beschikking. Dat moet ook met een niet wedstrijdboot haalbaar zijn.
De bemanning bestaat uit Roel Oosterhoff jr, Evert Veldkamp jr, Jan Veldkamp en ik.
Dinsdagmiddag 23 mei j.l. vertrekken Roel, Jan en ik rond vier uur uit onze thuis haven Deko Marine Lelystad richting Den Oever, om daar Evert jr. op te pikken.

Het weer is prima, en er staat een mooie z.w. bries 4 à 5 Bf, ca. 4 uur later zijn we dan ook al in de buurt van Den Oever. Afgesproken was Evert jr. op te pikken in de Marina van Den Oever en daar in principe ook te overnachten, maar hij bleek bij nader inzien in de vissershaven te zijn beland, dus al aan de andere kant van de Stevinsluizen. Nou we toch al aan de waddenkant van de sluis waren, en het tij bovendien voor ons ook gunstig was, was de beslissing gauw genomen om door te varen naar Den Helder. Rond elf uur 's avonds lagen we afgemeerd in de Marina van Den Helder. In het clubgebouw hebben we daar nog even voor het slapen gaan een pilsje gedronken. Morgen, zo hadden we uitgerekend zou m.b.t. tot het tij, rond 11 uur een mooie tijd zijn om te vertrekken.

Woensdagmorgen rond 11 uur gaan de trossen los. Met het tij mee, gaan we met alleen een voor driekwart uit gerold voorzeil (kleine fok) met ca. 7 Bf uit wzw het Marsdiep op, richting Molengat. Met de motor even bij, kunnen we net voldoende hoogte halen om het Molengat goed in te komen. Eenmaal in het Molengat zit je achter de Noorderhaaks voor de golven althans lekker in de luwte, en eenmaal uit het Molengat zouden we een comfortabele ruime wind mee krijgen. Het klopte allemaal, al was ik inmiddels wel een beetje misselijk geworden, iets wat ik tot nu toe op zee nog niet vaak heb gehad, maar de rollers die ons achterop liepen waren dan ook vrij fors. Het leek af en toe wel of je werd besprongen door die rakkers.

Vervolgens is het zaak om tussen de doorgaande scheepvaartroute en de waddeneilanden een gunstige koers te varen. Op de banken in de gaten tussen de eilanden, zoals het Eierlandsche Gat, Zeegaten van Terschelling, Ameland en ga zo maar door, staat met deze wind (De Nederlandse Kustwacht had het in deze regio over 8 Bf) een forse branding, wat voor ons een reden was doorgaans dichter bij de scheepvaartroute te varen dan bij de eilanden.
Onze snelheid lag de hele dag vrij constant rond de 7 knopen, en dat steeds op alleen dat puntje voorzeil! En zo voeren we uiteindelijk de nacht in. De eerste wacht van 21.00 - 01.00 werd door Roel en Evert jr. gedaan. De tweede wacht van 01.00 - 05.00 uur uiteraard door Jan en mij. En toen ik na de derde wacht, die weer door Roel en Evert was gedaan opstond, zag ik al snel Helgoland in de verte liggen. Donderdagochtend rond 11.45 uur, ca. 25 uur na ons vertrek uit Den Helder lagen we in de jachthaven van Helgoland afgemeerd, in de kuip heerlijk in de zon te genieten van een drankje en een hapje. Vanaf Den Helder hebben we ca. 160 mijl gemiddeld
6,4 knopen gevaren op alleen een puntje voorzeil!

Helgoland heeft een mooie westkust met veel vogels. Alleen jammer van al die keurig gebaande en afgerasterde voetpaden, waar alle toeristen geacht worden zich over te bewegen.
Maar misschien kan dat ook moeilijk anders met een klein, en volgens mij kwetsbaar eiland. Het gesteente van de hoge westelijke kant van het eiland blijkt zachter te zijn als dat het er op het eerste gezicht uitziet. Er is op het eiland ook geen fiets, brommer of auto te bekennen. Alleen wandelende tax-free toeristen, vooral veel oudere, je komt namelijk met een lift makkelijk op het hoge plateau, vogelliefhebbers met gigantische telelenzen om de nek, en wij natuurlijk. Een merkwaardig sfeertje, een beetje Marken of Volendam bedacht ik me. Maar goed, toch leuk om hier een keer geweest te zijn, het was bovendien prachtig weer en we hebben hier nog lekker zitten kanen ook.

Vrijdagmiddag rond drie uur vertrekken we, iets vroeger als aanvankelijk gepland, maar er wordt in de loop van het weekend weer z.w. 7 Bf voorspeld, en om daar lang tegen in te hakken zien we niet zo zitten. Dus voor dat het zover is willen we op z'n minst alweer in de buurt van Den Helder of Texel zijn.
Het is behoorlijk heiig, maar verder goed weer, wind is er praktisch niet, het beetje zucht wat er nog is hebben we tegen, evenals een nog vrij forse golfslag.
Toch willen we gezien de weerberichten mijlen maken, we motorren er derhalve vrolijk op los.
De nacht is aardedonker, vroeger vond ik dat prachtig, je weg ook in het gitzwart vinden gaf een extra dimensie aan de zeiltocht op zee, maar dat gevoel heb ik niet meer, ik krijg juist steeds meer hekel aan die donkere nachten op zee. Zielsgelukkig ben ik op het moment, als ik de dag weer zie gloren aan de horizon.
Maar goed het is niet anders, dan moet je geen grote tochten op zee gaan maken en zo erg is het nou ook weer niet. En de nachten met een volle maan en een heldere sterrenhemel zijn toch ook wel weer mooi, maar dan zie je ook wat.
Af en toe zeilen we wat maar erg succesvol is dat niet, het blijft een beetje tobben.
Na verloop van tijd begint de wind geheel volgens de verwachting aan te trekken, weliswaar tegen evenals de stroom op dat moment, maar toch kunnen we nu zeilen dus gaan we lange slagen maken.
Als we zaterdag rond vijf uur in de middag ter hoogte van Vlieland zijn aangekomen, besluiten we dit eiland maar aan te lopen i.p.v. Den Helder of Texel, want dat zou met deze wind en stroom zeker weer nachtwerk worden, en daar hebben we geen van allen meer zin in.
We hebben in de Dorpstraat op Vlieland nog een heel genoeglijke avond, leuke kroeg met pelpinda's en jaren tachtig muziek, en pal naast de kroeg hebben we in restaurant "De Oude Stoep" wederom lekker zitten happen.

's Morgens zijn we zoals achteraf bleek door Jan al om vijf uur gewekt, afgesproken was zes uur maar zijn wekkertje stond nog op wintertijd. Toen we er achter kwamen waren we al aangekleed, niet erg, half zes varen we de haven uit. Het blaast ca. 7 Bf uit wnw, we krijgen er nog even behoorlijk van langs in de aanloop naar de Vliestroom, maar eenmaal daar aangekomen gaat het alleen op de fok als een speer. We hebben de hele waddenzee voor ons zelf, er is geen schip te bekennen. Prachtig!
Rond 09.45 uur liggen we in Kornwerderzand en gaat Evert jr. van boord. De bus van 09.50 naar Den Oever gaat hij net missen, dat betekent voor hem een uur wachten.
Voor ons duurt het trouwens ook een uur voordat we de sluis door zijn.

Het IJsselmeer gaat zeer vlot, ruime koers 6 à 7 Bf. Voor ons gemak wederom alleen op het fokje, we zijn kennelijk een beetje te lui om er een gereefd grootzeil op na te houden. Rond 16.30 uur liggen we afgemeerd in onze box in de Deko Marine in Lelystad. Het zit er op, een in alle opzichten mooie, maar toch ook wel een beetje vermoeiende zeiltocht.

onbekend beest

Wat voor dier hebben Joke en Christa dinsdagmiddag rond vier uur nou eigenlijk gezien in onze tuin? Ze wilden mij er ook getuige van laten zijn, maar ik kwam te laat.
Het was volgens de dames een donker grijs slank dier met een vrij brede kop, een lange staart en laag bij de grond. Op mijn suggestie, dat ze waarschijnlijk gewoon een sluipende kat hebben gezien die achter de vogeltjes aanzat, werd verontwaardigd gereageerd. Het was absoluut geen kat en ook geen hond, ik moest niet denken dat ze iets aan de ogen mankeerde, en gedronken hadden ze ook nog niet! Dus zeg het maar, wat zou het geweest kunnen zijn?
Volgens Christa leek het qua vorm en afmeting nog het meest op een Otter, maar dat lijkt mij sterk in deze woonomgeving. Onze tuin is met dat lullige vijvertje absoluut niet de geschikte biotoop voor een Otter. Bovendien zijn Otters ook vrij schuw en terughoudend en zijn ze voornamelijk 's nachts actief.
Alle min of meer op een Otter gelijkende dieren passeerden vervolgens de revue, t.w.
Nerts (door sommige mensen als huisdier gehouden las ik, er zou dus een ontsnapt exemplaar kunnen rondlopen) Steenmarter, Bunzing, Hermelijn, Muskusrat, Waterrat etc. Maar het lijkt mij natuurlijk allemaal heel onwaarschijnlijk, dat deze dieren in zo'n tuintje in de bebouwde kom voorkomen. Ik kan dat moeilijk geloven. Toch sta ik nu wel iets vaker voor het raam stiekum de tuin in te kijken, wie weet openbaard het beest zich ook aan mij.
Maar voorlopig zie ik alleen maar katten, katten en nog eens katten.

Messiah

Vrijdag aan het eind van de middag kwam Joke op het idee, om met de boot van Lelystad naar Nulde te varen. We hadden kaartjes voor een uitvoering zaterdagavond, van de Messiah van G.F.Händel door de Christelijke Oratorium Vereniging "Putten" waar onze vriend Roel Oosterhoff sr. in de bassectie zijn partij in mee zingt.
Van Nulde naar Putten fietsen is maar een eindje, en een beetje beweging is gezond.

Zo gezegd, zo gedaan, snel de boel ingepakt, en een paar uur later hadden we ons aan boord geïnstalleerd en lagen de vouwfietsjes in het achteronder. Eventjes opperden we het plan om alvast naar Urk te varen, maar daar zagen we toch maar van af.
We gaan morgen wel op tijd vertrekken, we moeten natuurlijk niet te laat in Nulde aankomen. Het is een redelijk eindje varen, en je hebt bovendien ook nog bruggen en een sluis die voor oponthoud zorgen.

Zaterdagmorgen rond half negen gooiden we dan ook de trossen los, en voer Joke de boot de box uit. Wind was er nauwelijks, dus werd het motorren. Het was bijzonder heiig, een klein wereldje!
En er waren veel mugjes, ontzettend veel mugjes, mugjes die overal inkruipen en op gaan zitten, en je trapt ze overal plat, zodat het hele schip en met name de kuip er na verloop van tijd behoorlijk goor uit begint te zien. Maar het was desalniettemin heerlijk op het water, stil en heel rustig, in de wijde omgeving was geen schip te bekennen. We waren alleen, met twee postduiven die een poosje op de giek kwamen uitrusten.
Op het Ketelmeer trok de wind wat aan, maar we hadden hem wel recht van voren, dus besloten we maar te blijven motorren.
Bij Roggebotsluis hebben we zeker een uur liggen wachten, omdat er een peloton wielrenners moest passeren. Toen ze eenmaal gepasseerd waren, moest de enorme ville die ontstaan was weer eerst worden weggewerkt, voordat de brug eindelijk voor ons open kon.

Rond half vier 's middags meerden we af bij "De Haven van Harderwijk", we hadden geen zin meer om naar Nulde door te varen, we hadden genoeg gemotord die dag.
Na aan boord te hebben gegeten, hebben we ons zelf en de fietsjes naar huis gebracht en zijn we met de auto van Joke verder naar Putten gereden. De uitvoering van de Messiah zou om acht uur beginnen, we waren ruimschoots op tijd en hebben eerst bij Roel en Herma thuis nog een kopje koffie gedronken.

De "Messiah" van Georg Friedrich Händel (1685-1759) vind ik op plaat al ontroerend mooi. Een uitvoering bij wonen onder de bezielende leiding van dirigent Wouter van den Braak is uiteraard nog mooier. Behalve de 4 ingehuurde solisten (sopraan, alt, tenor en bas) en de musici van het begeleidende barokorkest Cappella Maria Barbara, zijn alle leden van het koor amateurs, maar dat was voor mij althans niet te horen. Prachtig was het! De akoestiek van de ruimte (Gereformeerde Kerk a/d Achterstraat) vond ik ook verbazend goed. Een perfecte nagalmtijd!
Na afloop nog even bij Herma thuis een biertje gedronken. Roel was er niet bij, want die moest helpen het podium, waar ze de hele avond op hadden staan zingen, nog diezelfde avond weer af te breken. Rond middernacht waren we weer terug op de boot. Morgen, zondag, zouden Roel en Herma met ons mee terug zeilen naar Lelystad. Omstreeks tien uur zouden ze bij ons zijn.

Zondagmorgen rond half elf, na het eerste bakje koffie, gooien we de trossen los. De wind is gedraaid, en we hebben hem nu weer tegen. Het is in tegenstelling met het weer van gisteren nu mooi helder en fris weer. Alleen jammer van de windrichting, we motorren en kletsen gezellig bij. Onderweg worden we eerst gebeld door Jeanne (Brend) en even later door Simone, ze wilden graag op bezoek komen! Of dat nou mede vanwege Moederdag was weet ik niet, want daar doen we eigenlijk nooit zo aan.
Jammer, 't is altijd leuk als ze komen, maar je kan nou eenmaal maar op één plaats tegelijk zijn, en dat is op dit moment dus niet thuis.
Ondertussen babbelen we al motorrend vrolijk verder, op het Ketelmeer eten we een uitsmijtertje, en pas als we door de Ketelbrug zijn gaan we alleen op het fokje nog een poosje zeilen.
Rond zes uur liggen we in onze box in de DEKO marine. Roel jr. en Pieter-Jan Oosterhoff komen met vrouwen en kinderen nog even bij ons aan boord een borreltje drinken, we hadden ze gebeld omdat ze heel toevallig met een ander schip dicht in de buurt waren.

Nadat ze weer vertrokken waren, hebben we aan boord samen met Roel en Herma nog een bordje macaroni gegeten, nog een laatste kopje koffie met een pikketanissie en toen zat het weekend er praktisch weer op. Joke heeft ons vervolgens samen, in mijn auto veilig terug gereden naar Harderwijk.
Zo rond half elf waren we thuis waar we zo te zien een loge hadden, Christa, maar ze lag al wel op bed.

rondje zeilen

Week 18, er werd mooi weer beloofd, en zo als we dan vaak tegen elkaar zeggen, dan moet je eigenlijk gelijk gaan. Deze keer deden we dat ook!
Dinsdagmiddag 2 mei, bij een zeer zachte zucht, volgens Joke het mooiste zeilweer dat er bestaat, zeilen we van Lelystad naar Enkhuizen. Een tochtje dat we misschien al wel honderd keer hebben gedaan in al die jaren dat we varen. Je wordt makkelijk, en al helemaal met dat rustige weer. Toch is dat geen goede manier van doen. Er zijn altijd andere schepen en vooral vrachtschepen waar je voor uit moet kijken, en er is ook nog het Enkhuizerzand, waar je op vast kan lopen, dat heb ik met m'n vorige schip wel eens gemerkt.
Toen we echter dit schip net hadden in 1999, dacht ik gezien de aangegeven diepten op de kaart, er met de vleugelkiel precies over heen te kunnen. En dat is inderdaad ook een aantal keren goed gegaan. Maar toen ik op een keer toch de bodem flink raakte, ben ik ook gelijk weer gestopt met die flauwe kul, en vaar ik liever een eindje om.

Rijkswaterstaat heeft afgelopen winterseizoen het aantal boeien op het IJsselmeer drastisch beperkt, alle onverlichte boeien zijn praktisch verdwenen. Het geeft, vind ik wel een groter gevoel van vrijheid op deze plas.

Na in de Compagnieshaven te hebben overnacht, zijn we woensdagmorgen 3 mei richting Texel gevaren. Langs het vogeleiland voor de kust van Medemblik richting Stevinsluizen bij Den Oever. Het ging weer lekker rustig, het zelfde weertype als de vorige dag. Eenmaal bij Den Oever aan gekomen, hielden we het voor gezien die dag.
Texel ligt er morgen ook nog wel! In de Marina van Den Oever hebben we de "Swing" afgemeerd voor de overnachting. Het was een prachtige namiddag en avond, veel gelezen en veel naar de Fuuten gekeken, die het ene na het andere visje wisten te verschalken in de haven.

Donderdagmorgen 4 mei, eerst door de sluis. Op het Wad met opkomend tij richting Texel gevaren. Nog steeds hetzelfde prachtige weer, hooguit 3 Bf. In de Texelstroom voor de haveningang van Oudeschild aangekomen, hadden we nog lang geen zin om te stoppen voor die dag, na kort overleg besloten we door te zeilen naar Vlieland
via Scheurrak, Inschot en Vliestroom.
Het was een prachtige tocht, rond halfacht 's avonds lagen we afgemeerd in een overvolle havenkom van Vlieland. De scholen hadden ook vakantie, en dat was te merken. Alhoewel, ik maak het de laatste tijd vaker mee dat de kom zo vol ligt, niet echt leuk. Maar het is niet anders.

Vrijdag 5 mei zijn we lekker blijven liggen. Wandelingen gemaakt naar het dorp, en 's avonds ergens buiten op een terras aan de Wadkant lekker gegeten. Alvorens voor de tweede overnachting te betalen, hebben we gezien de drukte nog even overwogen om voor Oost-Vlieland voor anker te gaan. Maar we hadden onze bijboot niet bij ons, dus doen we dat de volgende keer maar eens.

Zaterdag 6 mei rond 11.00 uur vertrokken richting Harlingen. De wind is inmiddels wat aangetrokken, rond de 4 à 5 Bf. oost tot zuidoost. Dus veel kruizen! Even voorbij de Blauwe Slenk zijn we op de motor overgegaan. Ik vind de vaargeul langs de Pollendam voor kruizen veel te druk en ook wel erg smal. Rond halfdrie lagen we in de Noorderhaven van Harlingen afgemeerd, een plek waar ik altijd graag mag komen.

Zondag 7 mei 's morgens kwart over tien door beide bruggen, (Prins Hendrikbrug en Havenbrug) en even later voeren we alleen op het fokje over de plaatselijk wel erg ondiepe Boontjes richting Kornwerderzand. De sluis gaf alles bij elkaar zeker een uur oponthoud. Maar goed, eenmaal door de sluis ging het weer vlot verder, wederom alleen op het fokje richting Hindeloopen. Rond een uur of twee lagen we afgemeerd in de Gemeentehaven van Hindeloopen. Daar liep ik de havenmeester in gezelschap van een oud collega tegen het lijf, het waren kennissen van elkaar. Even later zaten ze bij ons aan boord gezellig een biertje te drinken.
Later in de middag hebben we een bezoek gebracht aan de havenmeester en zijn vrouw. Ze wonen prachtig in een historisch pandje (17e eeuws) naast het sluisje in Hindeloopen. Huis, terras en tuin staan en hangen bomvol met eigengemaakte kunstprojecten van de vrouw des huizes. Het is er een vrolijke boel.
Na eerst nog een wandeling te hebben gemaakt door het fraaie stadje, waar Vrouwe Justitia zo te zien al eeuwen zetelt en op neerkijkt, alhoewel ze met die blinddoek op natuurlijk niet veel kan zien, hebben we de dag afgesloten met een heerlijk diner in cafe restaurant "De Hinde".

Maandag 8 mei zijn we onder vol zeil, op een vrijwel leeg IJsselmeer om de punt van Stavoren richting Lelystad gevaren. Het is voorbij Stavoren altijd weer even oppassen voor de ondieptes van het Vrouwezand, maar daarna hoef je een tijd lang geen aktie te ondernemen. Recht zo die gaat en hard, constant rond de 7 knopen.
Aan het eind van de tocht nabij de bekende trechter zo rond een uur of drie, begon het ineens te blazen als een gek, het was de hele trip al vrij pittig maar ineens moesten we tegen 6 à 7 Bf. optornen.
Het was een waardige en passende uitsmijter van een prachtig rondje zeilen op het IJsselmeer en de Waddenzee.
Eenmaal afgemeerd in onze box, hebben we een poosje bij ons aan boord samen met Rob en Ineke (onze bootburen) zitten borrelen, waarna we aansluitend tot onze verrassing bij hun aan boord werden uitgenodigd, om een vorkje mee te prikken.
Op weg naar huis zijn we nog even bij Christa langs geweest om wat bij te praten.
's Avonds rond 12.00 uur waren we weer thuis, moe maar voldaan.

zeilherenleed

De weerberichten voor het afgelopen weekend waren niet gunstig. Zo ongeveer alle weertypen werden voorspeld, behalve mooi weer. Toch zijn we zaterdagochtend vertrokken uit Lelystad. Harde wind en een hagelbui was ons deel. Maar al snel was er alleen nog wind, wat wil je nog meer op een zeilboot! Alleen op het fokje konden we het prima in de hand houden.
En wat doen we verder met vier warm ingepakte heren op een zeilboot. Er werd een beetje geklaagt over de kou, en over het feit dat de boot zo wiebeld, en een paar heren gingen al vrij snel benedendeks onder zeil, lekker bij de kachel. Maar de sfeer was uitstekend, dus voeren we ondertussen, gelukkig zonder de voor die dag voorspelde onweders, regens, hagels en bliksems vrolijk verder.
We kletsen natuurlijk ook heel wat af met elkaar, daar doe je het uiteindelijk ook om. Op z'n tijd een slokje en een hapje nemend van het één en ander, ben je dan voor je het weet op de plaats van bestemming aangekomen.
Kampen, er was een hoop muziek en tamtam te beleven, wat met een uitbundig vuurwerk werd afgesloten. Koninginnedag laten ze ook in Kampen niet ongemerkt voorbij gaan!

Overwegend rustig motorrend, zijn we zondags bij mooi en windstil weer de IJssel en het Ketelmeer afgezakt en via Urk, waar we na een wandeling een lekker visje hebben gegeten, terug naar Lelystad gemotord waar we zo rond zes uur aankwamen.
Leuk weekend gehad, op de boot hebben we zelfs nog een dvd van Herenleed bekeken, een stukje uit 1975 genaamd De Kabouter. Om onverklaarbare reden schiet mij nu ineens een markante anekdote van deze heren te binnen genaamd "Inborst" deze gaat als volgt:

Man 1 richt blik op zijn borstkas.

Man 2: Wat doet? Wat kijkt?
Man 1: Nou, ik zoek mijn inborst.
Man 2: Inborst?
Man 1: Ja, want m'n inborst is niet pluis.
Man 2: Hoe vermoedt U?
Man 1: Nou ik hoor getik en geroep en steunen aldaar.
Geraaskal uit de inborst, zeg maar.
Man 2: O!
Man 1: Dat zijn vele ikken. Ze tikken tegen de kant van m'n inborst,
ik heb namelijk een heleboel ikken.
Man 2: Ikken?
Man 1: Ja, ikken. Te veel om op te noemen, zeg maar.
Man 2: Verbeeld U zich maar niets, hoor.

Man 1 kijkt weer omlaag.

Man 1: Er gaat in me om, meneer.
Man 2: Gesis.
Man 1: Ik heb thans de binnenvet.
Man 2: Wat is nou weer de binnenvet?
Man 1: Nou dat is de bodem van de inborst.
Die raakt heden kant noch wal. M'n inborst is het bersten nabij.
Man 2: Mooi zo.
Man 1: M'n inborst laat zich luisteren. Hoort U maar.

Man 2 luistert.

Man 2: Ik hoor gesis.
Man 1: Gesis?
Man 2: Ja gesis. MIJN inborst, huh, mijn inborst huh, is erg groot, erg groot.
Man 1: O, maar dan bevat uw inborst zeker veel wandelgangen.
Man 2: Erg veel wandelgangen.

Gaan beiden langzaam weg.

Man 1: Maar verdwaalt U dan nooit es?
Man 2: Welnee, welnee, ik heb ze genummerd hoor, de wandelgangen, Ja...


Iemand zei eens, dat het unieke van Herenleed vooral hierin ligt, dat zich binnen de absurde taferelen die de heren opvoeren, een groot scala aan menselijke gevoelens en gedragingen laat betrappen. De bereidwilligheid, die de signatuur draagt van de mens van goede wil, maar in zijn afhankelijkheid van de ander de weerloosheid meebrengt die hem tot dupe maakt.

Mooi geanalyseerd vind ik.

spektakelweekend

Zondagmiddag omstreeks 3 uur. Het weekend tot nu toe!
Vanaf vrijdagavond tot heden weinig rust in de tent.
Vrijdagmiddag Thijs en Mink van school gehaald in A'dam. Vervolgens thuis in H'wijk een tijdje achter op het terras zitten borrelen met Joke en Wilco, die ook ineens kwam opdagen. Daarna soep.
Maar dan vrijdagavond, kort voor aanvang van het Mega Kinder Spektakel, commotie in de familie, alles behalve leuk! Aansluitend toch je zinnen maar proberen te verzetten tijdens het MKS in het plaatselijk Cultureelcentrum met 6 kleinkinderen en Wilco.
De kinderen vonden het leuk, maar voor mij was het niet helemaal een onverdeeld genoegen. Teveel warrigheid in het hoofd!
De met helium gevulde ballonnen wilden na afloop zelfs niet allemaal stijgen, die van Thijs zakte zelfs naar de grond, waarop hij uitriep "dat heb ik weer" (hij had overigens vrij snel weer een exemplaar te pakken die wel de lucht in wou) veel bleven er ook in de boom hangen. Ik moest denken aan de spreekwoordelijke strijkstok.
Wilco, Roos en Daan deden aan dit spektakel niet meer mee, die waren direct na afloop van de musicaliteiten in de auto gesprongen en al op weg naar huis, want Daan moest zaterdagmorgen fit zijn voor het afzwemmen, en dus niet te laat naar bed.
Na afloop van het ballonnenfestijn Jeanne en Kim bij Christa afgeleverd, waarna ik thuis met Joke en Simone nog heel wat heb afgepraat.

Zaterdagochtend al weer vroeg op, om samen met Thijs en Mink, die waren blijven slapen, naar zwembad Sonnenberg in IJsselmuiden te gaan, omdaar Daan z'n zwemdiploma A te zien halen. Die kan dus nou ook z'n zwembandje in de wilgen hangen. In Zwolle, thuis bij Simone en Wilco, hebben we dit heugelijke feit gevierd met koffie en gebak.

Daarna Thijs en Mink naar Annet in A'dam gebracht, die ons gezellig trakteerde op een kopje thee. Even nog speelden wij met de gedachten om uit te gaan in A'dam, maar bij nader inzien lieten we die gedachte ook maar weer voor wat het was. s'Avonds in H'wijk in een redelijk tobberige sfeertje toch nog een lekker hapje gegeten bij Monopole, waarna we vrij vroeg het bed in zijn gedoken.

En nu is het zondag! We hebben alweer een tijdje achter op het terras gezeten, Christa is langs geweest, Simone heeft vanuit de auto opweg naar Lemmer gebeld, Brend is vanmiddag vertrokken naar ik meen Miami, Joke zit boven achter haar pc en ik zit beneden achter de mijne dit stukje te doen.
Straks gaan we naar een verjaardagsfeestje, onze nieuwste zwager wordt 60. Veel zin om te gaan heb ik persoonlijk niet op dit moment, maar misschien is het toch even goed voor ons, om maar wel te gaan.

1e lentemaand

Ineens is het dan toch zover, de boel staat te groeien als een gek. Onze tuin is een voorjaarstuin, de overige seizoenen zijn uiteraard ook oké, maar in het voorjaar is ie op z'n mooist. In de winter is het een tamelijk kale bedoening, maar die periode is nu eindelijk voorbij. Nu vind er een reeks aan veranderingen plaats, een ware metamorfose. En het gaat echt in een razend tempo, het bruist de grond uit.
Als regel geeft het mij een goed gevoel, maar kennelijk wordt ik er soms ook onrustig van, een vreemd en onbestemd gevoel maakt zich dan door al dat gegroei om me heen van mij meester, merkwaardig eigenlijk.

April, de eerste lentemaand, grasmaand, de enige maand die met grappen begint!
Antropologen, zo heb ik gelezen, hebben gewezen op de funktie van 1 april als bijzondere dag op de jaarkalender.De oude agrarische samenleving was afhankelijk van de wisseling van de seizoenen. Bepaalde data, vaak de eerste en laatste dag van een maand, werden gebruikt als markering en viering voor die overgangssituaties, en zoals bij veel feesten speelden grappen daarbij een rol.
1 april zou dan als eerste dag van de eerste lentemaand gevierd zijn met grappen.

En dan Pasen! Op de zondag na de eerste volle maan in de lente. Vaak valt Pasen
in April, maar in principe kan Pasen dus ook al op 22 maart vallen.
Pasen is een christelijk feest, maar de oorsprong is zeker heidens!
Er zijn diverse verklaringen, één daar van is, dat Pasen zou zijn ontstaan uit een feest ter ere van de godin van de sensuele liefde of vruchtbaarheid: Astoreth.
Met grote orgieën werd gevierd dat de zon terugkwam en de natuur ontwaakte uit de winterse dood. Het feest vond vroeger plaats rond 1 mei. De symbolen van deze godin waren de haas en het ei.


Gisteren 13 april, (witte donderdag, het laatste avondmaal van Jesus en z'n 12 dicipelen bedenk ik me nu, dus 13 man) hebben we in de hoofdstad met een stel vrienden, 13 in totaal (wonderlijk, al die getallen 13) in de Jordaan gegeten in Cafés Tapas Restaurante DOS. Een aanrader! Heerlijk, al die kleine hapjes.
Het was druk en gezellig, iedereen had plannen, goede moed en zin in de komende tijd.
Het was laat toen we gingen slapen. Op naar het Paasfeest!

museumweekend

Rembrandt Harmensz. van Rijn is op 15 juli 1606 in Leiden geboren. Hij wordt algemeen als de grootste schilder van de Nederlandse Gouden Eeuw genoemd.
Nu leven we in het Rembrandtjaar omdat het 400 jaar geleden is dat hij geboren werd. Behalve een bloeiende souvenirbranche in deze, is er verder ook veel over te doen, de commercie weet er wel raad mee!
Er zijn in een tent bij kunstmatige vorst, door diverse kunstenaars uit binnen en buitenland, sculpturen van zijn werk in ijs en sneeuw gemaakt, er zijn nieuwe kunstboeken en postzegels uitgegeven, er speelt een musical, en her en der in het land zijn of worden nieuwe kunstwerken opgericht, waaraan zelfs Jan Wolkers op zijn 80ste met zijn "Ode aan Rembrandt" in Leiden een steentje heeft bijgedragen.
En in slot "Zeist" hebben we eind vorig jaar al, nieuwe "Nachtwachten" bekeken, geschilderd door de hedendaagse schilders Ernst Voss, Aldert Mantje en Jan Maris, ook bijzonder! (Al waren deze heren na eigen zeggen op het idee gekomen door de verhuizing van de echte "Nachtwacht" uit het Rijksmuseum i.v.m. de verbouwing, wat inderdaad een verhaal apart is)
En dan is er ook nog een schrijver heb ik ontdekt, ene Jörg Kastner die volgens mij in navolging van Dan Brown's kassucces "De da vinci code" met de thriller "Het blauw van Rembrandt" wil binnen lopen. Nogmaals, de commercie weet het allemaal wel aan de man te brengen, is dat erg? Ik vind eigenlijk van niet, maar je moet het wel beseffen.

Onlangs las ik in de kunstbijlage van de Volkskrant een stuk over Jan Cremer (1940) die mij eerlijk gezegd nog het meeste bijstaat door zijn boek "Ik Jan Cremer" wat ik eind 1964 op 21 jarige leeftijd heb gelezen.
Tijdens een televisieprogramma in 1960 bij Arie Kleywegt, vroegen ze hem iets te vertellen over zijn werk, hij had net "Japanse oorlog" geschilderd.
Iets over lichtval of iets kunsthistorisch, kennelijk kwam toen Rembrandt ook ter sprake, waarop Jan Cremer opmerkte: Rembrandt, wie is dat? Ik houd niet van sport!
Hij wist natuurlijk wel beter, maar in de kunstbijlage legt hij uit, dat hij geen zin had om een slaapverwekkend verhaal over zijn werk te houden, maar dat hij toch wel de aandacht voor zijn werk wilde vasthouden, men moest wakker blijven.
Een oneliner, zo'n recalcitrante opmerking.... pure marketing was het, over commercie gesproken! Het leverde hem natuurlijk wel het stempel van rebel op voor het grote publiek.
Zo zie je maar, kunst en de kunstenaar zijn en blijven een boeiend fenomeen!

Gisteren hebben we in het Groninger Museum zijn nieuwste schilderijen gezien. Een serie schilderijen "Zeegezichten" genaamd. Ik vond ze prachtig, de verschillen te zien tussen bijvoorbeeld de Noordzee en de Atlantic. Ik kon mij daar helemaal in vinden. Vaar je op de Noordzee, dan is het water donker, en zeker op het zuidelijk deel ook aardig troebel. Vaar je naar het noorden voorbij Schotland en de Orkneyeilanden, dan kom je geleidelijk aan onder de invloedsfeer van de Atlantische Oceaan, het water kleurt totaal anders, de golfslag is anders en je kan diep kijken.
Je vind de verschillen terug in het werk van Jan Cremer. Het is jammer dat de schilderijen te groot zijn voor onze woonkamer alhoewel, ik zou ze toch ook niet kunnen betalen! Misschien ga ik nog wel een keer kijken, ze hangen er dit jaar nog tot en met 22 oktober dus wie weet.

oppassen

Oppassen is voor mij altijd weer een twijfelachtig genoegen. Had ik me net voor genomen, het weekend eens lekker rommelend op de haven en de boot door te brengen, wordt ik geconfronteerd met andere plannen binnen de familie.
Ik zou natuurlijk gewoon mijn eigen kop wel kunnen volgen, maar dat geeft toch weer gedoe, en per slot van rekening ben je ook niet alleen op de wereld.
Nog even denk ik dat ik het één en ander kan combineren, maar dat plan laat ik al gauw weer varen. Ik laat het maar op me afkomen dit weekend, dat lijkt me het beste!

Jeanne en Kim komen vrijdagsavonds al bij ons slapen.
Na het ontbijt Zaterdagochtend, moet Jeanne eerst paard rijden in Hierden. Het is regenachtig weer, maar dat mag de pret niet drukken.
Tegen lunchtijd zijn we weer thuis, na de lunch brengen we hondje Teun met kussen en al naar z'n eigen vertrouwde omgeving, en rijden vervolgens naar de kermis op het Westergasfabriekterrein in Amsterdam waar we rond 3 uur hadden afgesproken met Evert.
Samen met Evert, Annet, Thijs en Mink hebben we ons prima vermaakt die middag, van spookhuis naar botsauto's en van octopus naar suikerspin met tussendoor een drankje.
Tegen een uur of half zeven wilden we met z'n allen gaan eten in cafe "Amsterdam" maar dat ging niet door, het zat er mutje vol en we hadden niets besproken.
Na nog wat anders te hebben geprobeerd wat ook niet lukte met zo'n groep, zijn we maar elk ons weegs gegaan.
Evert stelde nog wel voor om bij hem dan maar zelf wat eten klaar te maken, maar dan zou het toch te laat worden, wij zaten eigenlijk een beetje met hondje Teun in de maag, die zat al die tijd maar alleen thuis in Harderwijk te koekeloeren.
Dus uiteindelijk hebben we maar iets van de chinees gehaald, en dat gewoon samen met Teun thuis opgegeten.
Daarna zijn we met z'n allen lekker gaan slapen, het was mooi geweest die dag.

Zondagmorgen regende het eerst pijpestelen, maar later werd het droog en brak de zon door. In natuurpark "Lelystad" hebben we onszelf vervolgens samen met Teun uitgelaten.
Een prachtige wandeling, we hebben ooievaars, wilde zwanen, otters, oude en jonge everzwijnen en elanden gezien.
Tegen een uur of vijf waren we weer thuis, het weekend zat er bijna op, en dat was te voelen ook, zeker na nog een borreltje te hebben genomen samen met Christa, die van een zeilklipper kwam en ook een mooi, doch zo te zien zwaarder weekend had genoten dan wij.

1966

Tot zo'n beetje het 40 ste jaar heeft de mens meer toekomst dan verleden!
Het leven begint bij 40 hoor je vaak zeggen. Het is natuurlijk mogelijk, dat dit gezegde door bovenstaand besef wordt ingegeven. Dat je bewustwording veranderd, zal ik maar zeggen.
Het zal allemaal wel, één ding is zeker, 40 jaar is voor de mens een lange periode. Het is eigenlijk niet te geloven, een zee van tijd, het is voorbij gevlogen, je bent ze kwijt!

En wat gebeurde er bijvoorbeeld allemaal zo'n veertig jaar geleden? Veel, dat is zeker, en veel ben ik vergeten, ook dat is zeker. Maar toch is 1966 voor mij een jaar, dat me nog behoorlijk helder voor de geest staat. ik stond zo'n beetje aan het begin van alles.
Het was voor mij een examenjaar. Het was ons eerste huwelijksjaar, en we kregen onze eerste dochter midden in mijn examentijd. We hadden bouwplannen, dus was ik bezig een woning te ontwerpen die we later, na eerst een maquette te hebben gemaakt, ook echt hebben gebouwd. Voor een architectuurexcursie vloog ik voor de eerste keer in m'n leven met een Convairliner, een oud 2 motorig propellervliegtuig naar Zurich.

Beatrix en Claus trouwden, protesten op de Dam, Van Mierlo richtte D66 op, door toedoen van Schmelzer viel het cabinet Cals op een nacht, en de Coentunnel in Amsterdam werd geopend.
Allerlei protestgroepen trokken de aandacht, Provo's, Kabouters en Dolle Mina's, en
over softdrugs werd niet al te moeilijk gedaan. De verbeelding was aan de macht!
Wij waren de eerste na-oorlogse generatie die volwassen werd, en we gingen ons met politiek en maatschappij bemoeien.
We voelden ons niet langer aangetrokken tot de opvattingen van onze ouders, dus wilden we vernieuwing. De z.g. moderne tijd was aangebroken, en dat was heel wat!

Maar het was voor mij bovenal een jaar, dat we met ons dochtertje in de kinderwagen lange wandelingen maakten, in het mooie en wisselende landschap tussen Nijkerk en Putten. Kortom, het was in alle opzichten een jaar om nooit te vergeten!

En nu? Nu is het 40 jaar later, en leven we in het Rembrandtjaar. M'n dochter wordt morgen 40 en dat gaan we vanavond alvast vieren met z'n allen, en Rembrandt wordt dit jaar 400, 10x zo oud maar wel dood, alleen zijn nagedachtenis is nog spring levend. Daar is dit jaar dan ook veel over te doen, maar daarover later.

varen op zee

De zee heeft vele gezichten tussen wreed en lieflijk. De zee moet je respecteren! Doe je dat niet, dan wordt je vroeg of laat afgestraft.
Varen op zee vereist aandacht en verdieping, en altijd doe je weer nieuwe ervaringen op, elke keer is weer anders dan de vorige keer.
Varen op zee is in alle opzichten een dynamische bezigheid.
En varen op zee is misschien ook wel één van de laatste vrijheden! Je bent alleen maar met jezelf en je bootje bezig. Alles wordt zo eenvoudig.

Je beleeft het leven intenser, genieten en balen, depressies en vreugde, en ergens verweg achter de horizon, verscholen in de mist, ligt het eiland Avalon, het eiland waar druïdes wonen die wonden kunnen helen!

Haarlem

Zaterdagochtend j.l. wat zullen we vandaag eens gaan doen? Er waait een snijdend koude wind, geen weer voor buitenaktiviteiten. Een museum bezoek, daar is het weer voor!
Maar welk museum dan, en waar? Haarlem, Teylers Museum, anno 1784 en daarmee zo ongeveer of helemaal het oudste museum van Nederland. Kunst en Wetenschap onder één dak.
Rond 11.00 uur zijn we in Haarlem en parkeren we de auto in de nieuwe ondergrondse parkeergarage in het centrum. Kom je uit de parkeergarage, dan loop je zo tegen de
Grote of St. Bavokerk op gebouwd rond 1400. Dus stonden we even later in de kerk naar het ca. 30 meter hoge indrukwekkende orgel (MÜLLER 1738) te kijken.
Het lijkt me fantastisch om hier een keer een orgelconcert mee te maken!

We lunchen in Grandcafe Brinkmann, lekker warm achter het glas uitkijkend over de Grote Markt. Het ene moment zitten we heerlijk in het (voorjaars)zonnetje, het andere moment raast er de zoveelste sneeuwbui over de markt.
Het is buiten, door het koude weer waarschijnlijk bijzonder rustig, weinig mensen en verkeer, er heerst een sfeer die doet denken aan voorbije tijden. Het doet denken aan Anton Piek.
Vanuit onze positie zien we aan de overkant van de markt Museum De Hallen staan, een
museum voor moderne kunsten. Het is maar een klein eindje lopen, we kopen een nieuwe museumjaarkaart aan de balie en staan binnen. Het is geen groot museum, na een klein uurtje eigentijdse kunst te hebben bewonderd, van zowel binnen- als buitenlandse kunstenaars staan we dan ook weer buiten.

Op naar theater De Toneelschuur (2003) een nieuw en modern theater aan de Lange Begijnestraat in een striptekening ontworpen door striptekenaar Joost Swarte in samenwerking met Mecanoo Architecten. (Net voor de oplevering van dit theater in 2003, heeft aannemer de Nijs mij het één en ander uitgelegd en mij hier uitgebreid rondgeleid, ik ken het gebouw dus redelijk goed.) We kijken wat rond en kopen kaartjes voor Ich! een toneelstuk wat vanavond zal spelen. We zijn benieuwd!

En dan gaan we eindelijk naar het Teylers Museum aan het Spaarne, zoals ik al zei een museum uit 1784 dus behoorlijk oud! Met onze nieuw verworven museumjaarkaarten mogen we zo doorlopen. Het interieur is oud, eikenhouten vitrinekasten waarin onder glas fossielen, botten schedels en complete skeletten uit de prehistorie, maar ook oude populair wetenschappelijke apparaten als electrificeermachines, Maagdenburger halve bollen, maritieme apparaten en ga zo maar door, allemaal dingen uit de 18e, 19e en 20e eeuw. Er is een afdeling oude munten. En ook ontbreekt de schilderkunst niet, ik zag o.a. zeegezichten en landschappen van Mesdag, Israëls en vele andere hangen. We hebben lang alles niet gezien, maar dat hou je altijd. We gaan nog wel eens een keer.

We hebben zin in een borrel, bovendien moeten we vandaag nog wel onze zaterdagse boodschappen doen, anders hebben we morgen niets in huis! We willen ook nog ergens eten, en om acht uur begint het toneel!
Ineens zit je weer te rekenen en te plannen, en krijg je een soort haast die je toch eigenlijk niet zou willen hebben. Willen we dan toch weer teveel op één dag? Blijf toch rustig!
En dat doen we, dus gaan we lekker een borrel halen in Bloemendaal aan Zee, waarschijnlijk is er al wel weer een strandtent open.
We komen in Zandvoort terecht en kijken naar de golven, over zee komt de zoveelste sneeuwbui, prachtig!

We eten mexicaans in Haarlem bij "Popocatepetl" aan de Riviervismarkt, wat ons goed bevalt. Lekker en niet teveel. En dan op naar het theater. Naar Ich! een toneelstuk van Goethe.
Jonge mensen moeten keuzes maken, keuzes die gaan over carriere maken aan de ene kant en liefde aan de andere kant, en dat is niet altijd even gemakkelijk. Soms gaat dat niet goed en loopt het verkeerd met je af! Zo ook met de jonge en ambitieuze Clavigo in het stuk. Rond een uur of tien staan we met gemengde gevoelens over het stuk weer buiten, en zoeken onze auto op. We gaan naar huis, het is mooi geweest deze dag!

vloeien en stollen

Smelten, m'n neefje en ik, 9 à 10 jarige jochies waren we, in principe probeerden we van alles te smelten. Maar we kwamen er vrij snel achter, dat het in de kachel alleen met lood goed lukte. Tin ging ook wel, maar dat hadden we minder voor handen.
De potkachel in de werkplaats van opa, werd door ons met het altijd voorradige afvalhout zo hoog opgestookt, dat je binnen een straal van 1 meter bij wijze van spreken zelf al vervormde.
(Het smeltpunt van lood, zo hebben we later geleerd ligt bij ca. 327ºC.)

Bliksemsnel het kachelluikje openen, het Buisman koffiestroopbusje aan een ijzerdraadje erin laten zakken, gevuld met bij elkaar gescharrelde stukjes lood of wat daar op leek, zoals lege tandpastatubes, kapjes van wijnflessen, stukjes daklood etc. luikje weer dicht en vijf minuten wachten, en hop het busje er weer uit, waarin zoals het leek vloeibaar zilver.
Was het lood eenmaal afgekoeld, dan kreeg het ook al snel weer de bekende doffe uitstraling.
Het vloeibare goedje werd dan in een van tevoren gemaakte vorm van meestal hout gegoten, snel een plens water erover heen om het brandje te blussen, en zo kon het zijn dat je na afkoeling een prachtig beeldje rijker was, of als het na ons idee mislukt was, weer werd omgesmolten voor een volgende creatie.
Tijdens kerstvakanties konden we hier dagen mee bezig zijn. Het was een facinerende bezigheid.
Als z.g. volwassene later heb ik dat in ons huis in de Lariksstraat nog eens een keer gedaan, toen bij gebrek aan een potkachel maar op het gasfornuis.
Het gestolde resultaat staat al ongeveer 36 jaar ergens in ons huis, van weer vloeibaar maken is het tot nu toe niet gekomen.

de jaren '70.

Ik heb me ingehouden, per slot van rekening zit je wel bij een opdrachtgever, maar liever had ik me even laten gaan.

Bij de nieuwe studio's die SBS bouwt in A'dam ben ik als ontwerper betrokken. Tevens heb ik een z.g. design opdracht. Vroeger zeiden we tegen elkaar, architectuur is toch alles, en zeker design! Kijk naar jongens als Rietveld en Mc Intosh, die ontwierpen alles, van deurkruk en serviesgoed tot meubilair en kachelpook. En waarom ook niet, maar daar waren en zijn de meningen wel altijd over verdeeld, en zeker nu, in een tijd van steeds verder gaande specialisatie in de diverse diciplines binnen het vakgebied en daar buiten.

Maar goed design dus. Met het meubilair kon ik mij niet of nauwelijks bemoeien, ze hadden hier en daar noch wel wat stoelen en banken staan, dus dat was niet nodig. Bleef over "materiaal en kleurstelling van het één en ander" boeiend toch? Dat is in mijn visie een belangrijk onderdeel in de architectuur!

Om het één en ander voor mijn opdrachtgever te visualiseren, had ik een plankje gemaakt met daarop geplakt de diverse toe te passen materialen en kleurstellingen.
Op verzoek was het gekozen motto voor het ontwerp "High-Tech"
Met mijn keuze had ik de spijker op de kop geslagen! Het ontwerp sloeg aan, na enige uitleg en motivatie ging men accoord. Dat was mooi!
Daarna kwam op verzoek de chef van het facilitair bedrijf binnen hun organisatie ook even kijken, en die vond het niets.
Hij vond het niet modern, niet van deze tijd! High-Tech niet van deze tijd? Niet modern? Wat is trouwens modern in jou opvatting?
Ja, dat zal ons leeftijd verschil dan wel zijn, ik schat u rond de 60 en ik ben 38. Ik zal u een hind geven, momenteel zijn de jaren 70 helemaal in, en de studio is bedoeld voor jonge mensen, dus!

In de jaren 70 gold binnen de architectuur "de burger aan de macht" de consument had het voor het zeggen. De nieuwe truttigheid! Woonerfjes, boerderettes, zitkuilen en ga zo maar door. In mijn optiek een periode in de architectuur om te vergeten. Er is in die periode meer gebouwd dan ooit daarvoor, en nu staan we aan de vooravond van grootschalige sloop en/of renovatie van woningen uit die tijd. Er is veel discussie over wat te doen met al die troep.
De jaren 70. Modern dus! Ik moet er eigenlijk ontzettend om lachen.

Maar ja, er bestaat geen unieke definitie van design. Elke periode, elke stroming, elke cultuur herontdekt zijn definitie van design.

Mijn opdrachtgever bleef gelukkig bij het eerder gekozen standpunt, dus ik kan gewoon doorgaan met de verdere uitwerking van de plannen.
Maar dat ik eigenlijk voor een ouwe lul ben uitgemaakt door iemand van 38 zal mij nog wel een poosje bij blijven! Dat werd mogelijk wel eens gedacht, maar was mij nog nooit zo expliciet gezegd. Overigens heb ik vannacht prima geslapen.

Sonsbeek

Glashelder weer gisteren, prachtig! In park Sonsbeek proefde je het voorjaar! Eén en al gekwetter van vogels. Het is niet te hopen dat de kennelijk op ons afkomende vogelgriepgolf hier veel slachtoffers zal maken.
Sonsbeek is in alle opzichten een prachtig stadspark van Arnhem.
In 1971 zat ik op de Academie van Bouwkunst in Amsterdam, we hadden daar ook het vak landschapsarchitectuur en stedebouw. In het kader van de studie was een bezoek aan park Sonsbeek een must, mede door de tentoonstelling "Sonsbeek buiten de perken" destijds. Door kunstenaars vanuit heel de wereld werd er voornamelijk beeldende kunst geëxposeerd in het park.
Ook in de jaren negentig zijn er dergelijke tentoonstellingen geweest, maar daar heb ik weinig van gezien. De laatste keer dat ik er gelopen heb, was dacht ik in 1988 samen met Joke en Evert jr. Evert zat toen in Arnhem op het conservatorium, het was toen net uit met Martine Sandifort, dus liepen we lekker met hem mee te somberen in het park.
Ach ja!

Het park is gesitueerd als een eiland in de stad. In een netwerk van verkeerssystemen e.d. waaruit een stad bestaat. En daar ontleent het nu juist voor een groot deel zijn rijkdom aan.

In het park zijn er diverse eetgelegenheden en terrasjes. Er is ook een watermuseum!
Heel leerzaam voor iedereen maar m.n. kinderen. Ze kunnen daar allerlei proeven doen die met water te maken hebben, maar ook middels de computer diverse problemen en oplossingen simuleren, en er kunnen films worden bekeken.
We komen hier zeker nog een keer terug in groter gezelschap!

Cabaret

Gisteravond naar "Speelman & Speelman" geweest. Op de valreep nog kaartjes kunnen bemachtigen. Het was een energiek gebeuren wat die jongens te berde brachten, maar toch kon ik er maar moeilijk mijn aandacht bij houden. Het boeide mij althans vaak niet.
Nou moet ik er eerlijkheidshalve wel bij zeggen, dat het ook voor een belangrijk deel was te wijten aan de zaalakoestiek. Die is en was gewoon belabberd!
Op de plek waar ik zat gingen voor mij hele passages de mist in, en niet alleen voor mij begreep ik later van anderen, erg jammer!
Er moet maar snel een echte schouwburg komen in Harderwijk.

weer wat anders

De eerste keer!
Daar is ie dan, de eerste creatie op m'n eigen z.g. weblog.
Een leuke bezigheid; elkaar simpelweg op de hoogte houden van bezigheden en zaken die jou interesse hebben, een ideale mogelijkheid om elkaar te kunnen enthousiasmeren over wat dan ook.
Dat is wat anders, dan elkaar alleen maar flauwekul toesturen, want dat verveelt op termijn behoorlijk!
Goede voornemens dus, zo aan het begin van dit jaar.