Vliegeren

Vier jaar geleden, om precies te zijn op 27 juli 2009 schreef ik 'Maasvlakte 2'. Een stukje over o.a. 'Woorden in de branding' met een gedicht van Jules Deelder 'Maasvlakte' geheten. Het één en ander in het kader van Portscape 2, een kunstprogramma op de Maasvlakte 2 waarin kunstenaars vanaf 2008 tot heden konden reageren op de veranderende omgeving.
Gisteren las ik in een artikel van Stefan Kuiper in de bijlage van de Volkskrant, dat project 'Solar Bell' van de Argentijnse kunstenaar en architect Tomás Saraceno (1973) deze maand het slotstuk vormt van de serie kunstprojecten die sinds het begin van Portscape 2 in 2008 zijn gerealiseerd.

'Solar Bell' is een futuristische, vliegende constructie. De hele maand augustus nog vinden, als het weer meewerkt, in het weekend demonstraties plaats met het eerste schaalmodel van 'Solar Bell' nabij FutureLand, het informatiecentrum over Maasvlakte 2. (Info: www.portscapes2.com of www.futureland.nl) Tegelijk met de demonstraties van 'Solar Bell' is de tentoonstelling 'Portscapes 2' te zien in de Yangtzezaal in FutureLand.
Met 'Solar Bell' onderzoekt Tomás Saraceno de mogelijkheden voor een utopisch nieuw land, niet gewonnen op de zee, maar op de zwaartekracht. Steden die op de wind boven de wolken zweven, gebouwd met ultralichte koolstofvezels en voorzien van zonnepanelen die energie leveren. Dat is een toekomstbeeld dat hij voor zich ziet. 'Solar Bell' is een kunstwerk in ontwikkeling en is een vervolg op een serie werken waarmee Saraceno de zwaartekracht uitdaagt.



Het ontwerp van 'Solar Bell' is gebaseerd op de driezijdige piramide, bedacht door Alexander Graham Bell. Bell was niet alleen de uitvinder van de telefoon, maar deed ook belangrijke ontdekkingen op het gebied van luchtvaart en vliegerbouw. Saraceno blaast Bells model nieuw leven in en schetst een science fictionachtig beeld van mogelijk toekomstig gebruik van het luchtruim als alternatief voor creëren van land uit zee.
Het zes meter hoge en vijf meter lange demonstratiemodel van 'Solar Bell' ziet er uit als een omgekeerde piramide en bestaat uit hightech lichtgewicht constructiematerialen en zeilen met oprolbare panelen. De constructie gaat volledig op windenergie de lucht in en is ontworpen volgens de nieuwste technieken. Voor het technisch onderzoek is nauw samengewerkt met de faculteit Luchtvaart- en Ruimtevaarttechniek van de TU in Delft.

Tomás Saraceno is een visionair kunstenaar, opgeleid als architect, die er naar streeft de kloof tussen kunst en wetenschap te overbruggen. Gedreven door zijn wens om zwevende toekomstgerichte architectuur te bouwen, zet hij zijn kennis van de fysica, chemie en architectuur in bij het ontwikkelen van bestaande constructies die vaak toegankelijk zijn voor het publiek. Bekende recente werken van Saraceno zijn 'Cloud City' geïnstalleerd op het dak van het Metropolitan Museum in New York (2012) en 'In Orbit' momenteel in het K21 Museum voor Hedendaagse kunst in Düsseldorf, zie onderstaand filmpje.



Fascinerend, rennen en klimmen in flinterdunne kunststofconstructies op hoog niveau, mensen met hoogtevrees zullen zich denk ik wel een paar keer bedenken voor ze daar aan beginnen, als ze er al aan beginnen. Maar die kunnen zich dan altijd nog op Maasvlakte 2 een paar weekenden vergapen aan de 'Solar Bell', als de vlieger tenminste opgaat.

Grou

Het Friese Grou aan de westkant van het Pikmeer en het Prinses Margrietkanaal is de hoofdplaats van de gemeente Boarnsterhim. Maar niet lang meer, want met ingang van 1 januari 2014 wordt de gemeente Boarnsterhim opgeheven en zal Grou deel uitmaken van de gemeente Leeuwarden.
Eergister hebben we in Grou S, W, R en D opgezocht die daar aan het eind van hun vakantie met Lemsteraak de 'Poolster' een dagje lagen. Er was nog enige consternatie te bespeuren vanwege een verdrinkingsgeval in de jachthaven. Het betrof een 17 jarig meisje uit Utrecht. Men kon alleen maar gissen naar hoe ze 's nachts, onderweg naar de zeilboot waarop ze verbleef, in het water terecht gekomen is. Waarschijnlijk heeft ze zich in het donker in de locatie vergist en is ze van de steiger in het water beland. Triest, we kenden het slachtoffer wel niet, maar evengoed drukt zo'n dramatische gebeurtenis in de haven een stempel!

Nabij watersportdorp Grou, dat zo'n beetje in het hart van het waterrijke Friesland ligt, hebben we menig maal gezeild. Het water, de rust, de ruimte en de prachtige luchten hier, trekken me altijd enorm aan. Bijna nergens in deze contreien wordt het uitzicht verstoord door industrie of stedelijke drukte. Boerderijen, uitgestrekte weilanden, natuurgebieden en karakteristieke dorpjes en stadjes met prachtige gevels en kerktorens vormen hier het decor, en Grou maakt daarop geen uitzondering.

De 'Poolster' lag in de Gemeentelijke Jachthaven aan de Meersweg aan een kopsteiger. Vanuit de kuip hadden we zo een mooi en onbelemmerd uitzicht op het Pikmeer en het Prinses Margriet Kanaal. En dat was genieten natuurlijk, want er is altijd wel wat te zien op het Pikmeer en het druk bevaren Prinses Margriet Kanaal. Beetje jammer dat we vanwege een regenbui een poosje de kajuit in moesten, maar achteraf gezien was dat ook wel weer gezellig. Toen we na de bui ons hoofd weer door het luik naar buiten staken, zag een groot deel van het wateroppervlak in de haven bont en blauw van olievervuiling. Een snel controlerondje op de 'Poolster' leerde ons dat de oliefilm gelukkig niet van ons afkomstig was. Er liepen al meer mensen op de steiger uit te kijken naar de veroorzaker van dit milieudelict, maar het bleek niet te traceren. En toen een poosje later de gealarmeerde politie zich op de steiger melde, wisten die ook niet waar ze zoeken moesten omdat de oliefilm al weer zo goed als verdwenen bleek. Ja, ja, je maakt wat mee in zo'n haven! En inmiddels was het ook nog eens een keer etenstijd geworden.

Na in Grou even de beentjes te hebben gestrekt, zijn we met z'n zessen neergestreken in wijn, tap en eethuis 'Amicaal' aan het Halbertsma's Plein in het centrum van Grou. Het terras zat vol, we moesten dus naar binnen, maar dat bleek achteraf niet erg. We kregen een prima tafel toegewezen bij het raam, en de menukaart bood voor elk wat wils. Kabeljauw met mosterdsaus; Gemarineerde lamsbiefstukjes met honing-tijm saus; Oosterse salade met gemarineerde biefstukreepjes, koriander en munt en last but not least Mosselen bereid op Belgische wijze met knoflook en witbier. Als dat allemaal niet lekker is dan weet ik het niet meer. Maar het was lekker en de sfeer was ongedwongen, de keuken heeft ons ondanks de grote drukte niet lang laten wachten en de bediening heeft ons vriendelijk en adequaat geholpen. Bedankt S en W voor al dit moois, goeie keus van jullie. Als ik hier in de buurt zou wonen, zou ik hier vaak eten!

Likkend aan een ijsje van SCOOP ice cream, namen we na een korte wandeling door Grou afscheid van elkaar. Wij moesten nog een uurtje rijden voor we thuis waren en S, W, R en D hadden op de 'Poolster' het rijk weer alleen.

Havenroute in Waterloopbos

In de Noordoostpolder ligt aan de Voorsterweg in de buurt van Marknesse een prachtig verwilderd bosgebied. Het Waterloopbos geheten dat daar in 1944 is aangelegd, en daarmee één van de oudste bossen van Flevoland is. In 1952 droeg de Rijksoverheid het bosgebied over aan het Waterloopkundig Laboratorium in Delft, waar het bos zijn huidige naam ook aan te danken heeft. Het Delftse onderzoeksinstituut verwierf daarmee een nevenvestiging in de Noordoostpolder, waar wetenschappers in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw op ruime schaal allerlei proefopstellingen konden bouwen en testen. Zo zijn in 'De Voorst' zoals de nevenvestiging van WL in het Waterloopbos genoemd werd o.m. de Deltawerken en de havens van Rotterdam, Lagos, Bangkok, IJmuiden en Vlissingen berekend en ontworpen. Maar ook bij een tientallen kilometers lange zeewerende dijk in Coronie (Suriname) is het Waterloopkundig Laboratorium betrokken geweest.

Plattegrond situatie diverse schaalmodellen  in waterloopkundig laboratorium 'De Voorst'.

Met behulp van stuwen en dammen bootsten ingenieurs de werkelijkheid na. Als de onderzoekers klaar waren met hun studie, lieten ze de proefopstelling gewoon in het bos achter. Het schijnt altijd de insteek van het WL geweest te zijn, om het bos en de natuur zoveel mogelijk te sparen. De goten, geulen, dammen en stuwen raakten na gedane arbeid dan ook al snel begroeid met allerlei soorten planten.
Met de komst van de computer werden de schaalmodellen in het bos overbodig. Het overbodig geworden terrein werd verkocht aan een projectontwikkelaar, die plannen had om er zo ongeveer 1000 vakantiewoningen te plaatsen. Maar gelukkig wisten omwonenden en natuurorganisaties dit middels een jarenlange procedure te voorkomen. Eind 2002 nam Natuurmonumenten het Waterloopbos over en maakte er een toegankelijk bos van.

Gisteren hebben we daar de z.g. Havenroute gelopen. Een route van ca. 4 km langs allerlei overwoekerde schaalmodellen van havens en andere waterbouwkundige werken in de wereld. Ik stelde me de werksituatie van de wetenschappers destijds voor, hoe ze daar 's morgens rustig met een paar sneetjes brood, een thermosfles en een notitieblok in hun aktetasjes naar hun schaalmodelletjes wandelden. Misschien te mooi voorgesteld, maar ik kan me beroerdere werksituaties voorstellen. We vonden het een prachtig bos, de rust en overal het gelispel van stromend water om je heen met prachtige libellen, waterjuffers, schrijvertjes noem maar op. We vonden het echter om de één of andere reden ook een beetje een mysterieus bos. Even kwam de gedachte aan de dode wolf in ons op, die ze de vorige maand in deze contreien langs de kant van de weg gevonden hebben. Als je de berichtgeving hierover geloven moet, dan zou je in de toekomst hier zomaar zo'n beest kunnen tegenkomen, ook al zijn ze schuw. Hoe ga je daar dan mee om? Enfin, gelukkig hadden we gisteren tijdens de prachtige havenroutewandeling in het Waterloopbos, weinig moeite met deze gedachtespinsels weer uit ons hoofd te zetten!

fietsen

Afgelopen maandag samen met onze vrienden H en M uit Amsterdam een aardig fietstochtje gemaakt over de Veluwe. Grofweg vanaf Harderwijk via Hulshorst (voormalige treinstation), Leuvenum (De Zwarte Boer), Staverden (Kasteel), Uddel (Uddelermeer), Garderen (door centrum), Drie (Het Boshuis), Putten (Kerkplein, Oude Kerk) en Ermelo (door buurtschap Horst) terug naar Harderwijk, een rondje van ca. 51 kilometer. 't Was behoorlijk warm, maar gelukkig fietsten we regelmatig in de schaduw van het bos wat enige verkoeling gaf.

Nabij het voormalig treinstation Hulshorst, gebouwd in 1863 en gesloten in 1987, staken we het spoor Amersfoort-Zwolle en de A28 over en vervolgden we onze weg via de fietspaden langs de Hierdense- en Leuvenumsebeek in het Leuvenumse Bos richting Leuvenum. Gerrit Achterberg schreef in 1936 over station Hulshorst het volgende gedicht:
Hulshorst, als vergeten ijzer is uw naam, binnen de dennen en de bittere coniferen, roest uw station; waar de spoortrein naar het noorden met een godverlaten knars stilhoudt, niemand uitlaat niemand inlaat, o minuten, dat ik hoor het weinig waaien als een oeroude legende uit uw bossen: barse bende rovers, rans en ruw uit het witte veluwhart.

Nabij Boutique Hotel-Restaurant 'De Zwarte Boer' staken we de Jhr. Dr. C.J. Sandbergweg over en fietsten we verder over een prachtig fietspad door bossen en landerijen richting Postweg. De herberg De Zwarte Boer lag vroeger aan een kruispunt van zogenaamde Hessenwegen, doorgaande handelswegen van Duitsland naar het westelijk deel van de Nederlanden. De herberg fungeerde als pleisterplaats voor de doorgaande reizigers. De aanleg van de Zuiderzeestraatweg, vanaf 1830, betekende een vermindering van het aantal reizigers dat gebruik maakte van de herberg. Maar na de aanleg van de Postweg tussen Harderwijk en Elspeet in 1859 nam het aantal overnachtingen weer toe. In de gelagkamer van de voormalige herberg bevindt zich een 19e-eeuwse schouw met twee tegels waarop de afbeeldingen staan van Koning Willem II en zijn echtgenote Anna Paulowna.

Aangekomen op de Postweg fietsten we, na een korte pitstop aldaar met fris en een krentenbol, richting Kasteel Staverden. Het huidige kasteel, inmiddels al het vierde, is in het jaar 1905 gebouwd op de fundamenten van het vorige kasteel, uit de achttiende eeuw. Het kasteel, de slotgracht, de bijgebouwen en de schitterende tuin liggen midden in een gevarieerd bos- en cultuurlandschap. Een prachtig wandelgebied ook, waar je ons op een vroege ochtend met enige regelmaat kan treffen, en anders wel aan een lekkere bak koffie in de brasserie aldaar. Zie verder mijn stukjes over dit kleinste stadsgebiedje (stadsrechten sinds 1298) van Nederland t.w. 'Sneeuwwandeling' van 3 januari 2010, 'Wandeling' van 22 februari 2013 en 'Wandeling II' van 4 maart 2013.

We vervolgden onze weg over de Uddelermeerweg, een prachtige weg omzoomd met oude bomen. We hebben daar een keer met de auto in het donker gereden, toen we ineens allemaal koplampen in het bos meenden te zien. We dachten even te hallucineren, maar het bleken allemaal ogen te zijn. Dat werd duidelijk toen vlak voor onze auto een roedel damherten de weg overstak. Bij de Garderenseweg aangekomen moesten we nog even een klein stukje naar links, tot aan Café Restaurant 'Het Uddelermeer', het was tijd voor de lunch.

Het uitzicht op het Uddelermeer riep de vraag op over het ontstaan van deze plas. Het Uddelermeer, dat 17 meter diep schijnt te zijn en de bron is van de Hierdensche Beek, is waarschijnlijk ontstaan als een zogenaamde pingoruine of ijskernheuvel tijdens het Saalien, een van de laatste ijstijden. Na het smelten van de ijskern bleef alleen het gat over, dat het huidige Uddelermeer vormt.

Na de lunch peddelden we over de Garderenseweg en de Koningsweg naar Garderen. 't Was even stevig doortrappen om de Solseberg over te komen, maar eenmaal boven gaat het uiteraard weer als vanzelf. De markante kerk en molen van Garderen, mooi weergegeven in een schilderij van ene Ingrid Hassebroek, zijn in het landschap niet te missen. Even door het centrum van Garderen vervolgden we onze weg over de Speulderweg. Na verloop van enige tijd namen we links de afslag Peppelseweg, voor de fiets een af en toe enigszins moeilijk begaanbaar zandpad, maar het was gelukkig maar van korte duur. Want even later peddelden we alweer op de Dodenweg, een mooi geasfalteerd fietspad, richting Sprielderweg en Boshuis Drie.

Op de Sprielderweg aangekomen gingen we linksaf voorbij Het Boshuis richting Putten. Het Boshuis ligt aan een kruispunt in Drie te midden van het Speulder- en Sprielderbosch. De hallenhuisboerderij werd in 1765 gebouwd, althans de jaartalankers geven dat jaartal aan. Het pand heeft een met riet en pannen gedekt wolfsdak. Waarschijnlijk werd de boerderij in de eerste helft van de 19e eeuw verbouwd. Uit die tijd dateert de bepleistering van het rechterdeel en de driehoekige gevelpunt aan de rechtervoorzijde. Zolang ik van het bestaan van Boshuis Drie afweet heeft de voormalige boerderij al een horecabestemming. Vroeger aten we daar met de kinderen vrij regelmatig pannenkoeken, want zoals ze daar gebakken werden kwam je ze bijna nergens tegen.

Het Solse Gat dat we voorbij kwamen is een z.g. leemkuil, waar ze vroeger op de Veluwe leem afgroeven. Waarschijnlijk is de kuil evenals het Uddelermeer tijdens de laatste ijstijd ontstaan als een pingoruïne. Onderin het gat is een moerassig terrein ontstaan met daarin een poel. In het drassige Solse Gat is een voor de Veluwe bijzondere plantengroei ontwikkeld, en voor het wild in dit deel van de Veluwe vormt de poel uiteraard een drinkplek.
Volgens een oude legende stond op de plek van het Solse Gat eens een klooster. Vanwege het liederlijke gedrag van de monniken verzwolg de aarde het klooster. Op gezette tijden zouden de klokken van het klooster nog te horen zijn en zouden de geesten van de monniken verschijnen.

Nabij Putten namen we al in het bos de afslag Drieseweg, en eenmaal in het dorp konden we het natuurlijk niet laten om even langs ons oude huis aan de Lariksstraat te fietsen. Het stond er allemaal nog, de tuin was uiteraard volgroeider maar lag er in aanleg na bijna 30 jaar nog net zo bij. Middels de Brinkstraat en de Kelnarijstraat kwamen we op het Kerkplein uit, en was het weer tijd voor een pitstop met een drankje op het terras van café restaurant 'De Hertogh'. Als de muren van de Oude Kerk, waar we tegenaan keken, konden praten zouden we met z'n allen denk ik aardig stil worden. Vanaf deze plek zijn in oktober 1944 na een razzia door de Duitse bezetters ruim 600 mannen uit Putten weggevoerd naar diverse concentratiekampen. Een vergeldingsmaatregel waarbij in totaal 552 mensen om het leven kwamen. Zie ook mijn stukje 'Gedachtenisruimte' van 20 mei 2012.

De Oude (Hervormde) Kerk is een in oorsprong laatgotische, eenbeukige dorpskerk uit de 15de eeuw, met driezijdig gesloten, door kruisribgewelven overdekt koor. Vermoedelijk 16de eeuwse, rechtgesloten noordbeuk. Een kapel en sacristie aan de zuidzijde werden in 1932 gesloopt ten behoeve van uitbreiding van het schip in quasi gotische vormen. Aan de noordzijde eveneens storende aanbouwen. Van het oude meubilair is onder meer van belang: een eiken preekstoel uit 1624 en een tekstbord uit 1691. Doophek XVIIa. Een verbouwing van het inwendige vond plaats in 1965-66, waarbij men het oude meubilair handhaafde en een vijftal gave 17de eeuwse zerken ontdekt werd die een nieuwe plaats in de kerk gekregen hebben.

Via de Papiermakerstraat en de Telgterweg verlieten we de dorpskern van Putten. Op de Telgterweg namen we op een gegeven moment de afslag naar een mooi fietspad richting Beekweg. Aan de overkant van de Beekweg ging het fietspad verder door bossen en prachtige landerijen. Bij de Volenbeekweg fietsten we aan de andere kant van het spoor Amersfoort-Zwolle over deze weg verder richting Oude Telgterweg. En via de Arendlaan, Oude Nijkerkerweg, Kolbaanweg, de Westermeenweg nabij Drielanden en nog wat afslagen, kwamen we uiteindelijk weer op ons vertrekpunt in Harderwijk aan. Het was een mooie fietstocht in een voor mij bekende, maar altijd weer prachtige omgeving!
Nevenstaand kunstwerk van de Duitse beeldhouwer Hubertus von der Goltz (1941) bestaat uit een staalconstructie van drie driehoekige stalen balken, het is 13 meter hoog en komt 20 meter boven de A28 uit. Op een van de balken staat een man gemaakt uit een aluminium legering. Het kunstwerk maakt onderdeel uit van de geluidswal langs de wijk Drielanden in Harderwijk.

Als gezegd, einde van een mooi fietstochtje. En met een hapje en een koel wijntje, lieten we een poosje later op het terras het hele fietstochtje nog een keer de revue passeren met een zekere mate van voldoening. Niet in het minst door het voortdurend rommelen en weerlichten in de verte van naderend onweer.

'even Apeldoorn doen'

'Even Apeldoorn bellen' heb ik gelukkig nog niet vaak hoeven doen, maar 'even Apeldoorn doen' des temeer, ook al bleef het niet altijd bij 'even'. Vandaag hebben we in Apeldoorn een wandelingetje rond de grote bosvijver gemaakt in natuurpark Berg & Bos, dat grenst aan de Kroon- domeinen van Paleis Het Loo. In het ruim 250 hectare grote park, dat in 1934 als werkverschaffingsproject is aangelegd, tref je eigenlijk uitsluitend planten en bomen aan die op de Veluwe thuishoren. Vanmorgen hebben we bij de grote bosvijver ook even op de 'Stenen Bank' gezeten, waar volgens Bartjes koningin Wilhelmina vroeger heeft zitten schilderen. Ik kan me er iets bij voorstellen, het uitzicht is prachtig. Na de wandeling hebben we op het terras van café restaurant 'De Boschvijver' lekker in de schaduw zitten lunchen.

Vervolgens zijn we naar het CODA Museum gereden aan de Vosselmanstraat in het centrum van Apeldoorn. De tentoonstelling 'CODA Paper Art' die daar nog tot en met 27 oktober a.s. te zien is, was bijzonder. De expositie van tientallen kunstenaars en vormgevers uit heel de wereld liet ons even zien wat je met papier allemaal niet kan doen. Een fantastisch materiaal eigenlijk, dat met name in de laatste jaren erg populair geworden is onder vormgevers van meubelen en sieraden.

De mogelijkheden van papier lijken onbeperkt. De expositie is eigenlijk een dwarsdoorsnede van mogelijkheden met papier. Ik vond het bijzonder om te zien dat de eigenschappen van papier door de vormgever meer als uitgangspunt werd gebruikt, terwijl de kunstenaar de meer beelddragende eigenschappen koesterde.

Een in meerdere opzichten inspirerende expositie!

Cajón versus Bodhran

Tijdje terug een Schlagwerk Cajón (spreek uit als 'Kachón') gekocht, type CP404 2inOne Snare Cajon. Afwisselend bespeel ik sindsdien bij Hodgepodge behalve de bodhran nu ook de cajón. Twee eenvoudige maar zeer karakteristieke percussie instrumenten, met elk een eigen klankkleur en totaal verschillende mogelijkheden.

Evenals de bodhran is de cajón een soort handtrommel, met dit verschil dat het slagvlak van de bodhran is gemaakt van een geitenvel en het slagvak van de cajón van dun hout (triplex), in mijn geval van beukenhout. Volgens Bartjes komt de Cajón oorspronkelijk uit Peru, waar dit instrument veel wordt gebruikt als begeleidingsinstrument voor dansen als de tondero, de zamacueca en de Peruaanse wals. De cajón schijnt ooit uit armoede te zijn ontstaan. Tijdens de lange overtocht naar Amerika waren er meestal geen muziekinstrumenten aan boord, maar wel vaak lege kisten. Deze werden dan gebruikt als percussie-instrumenten, waaruit uiteindelijk de cajón is ontstaan.



De cajón is op verschillende manieren te bespelen, waardoor de elementen van een slagwerk (bass, snare en hi-hat) gecombineerd kunnen worden. Binnen in de doorgaans rechthoekige holle kast zijn tegen de voorkant metalen snaren gespannen, die zo gemonteerd zijn dat zij kunnen rammelen. Hierdoor wordt het 'snare'geluid van een traditionele snaredrum gecreëerd. Ook wordt er vaak een bosje met lichtmetalen belletjes aan de binnenkant gespannen. Aan de achterkant van de cajón bevindt zich een rond klankgat. Een cajónspeler zit op zijn instrument en bespeelt dit met beide handen, en soms zelfs met de hakken.

Bijgaand filmpje laat een mooi sfeerbeeld zien en horen van wat je met beide percussie instrumenten kan bereiken.

Hittegolf

De laatste tijd is het nogal warm, tropisch warm zelfs. We hebben in ons lage landje na zeven jaar wachten zowaar weer eens een hittegolf gehad, en een tweede schijnt op stapel te staan. Er wordt over het weer behoorlijk wat af gemekkerd, het is nooit goed. Eerst was het te koud, toen was het te nat en nou is het weer te droog en te heet! Het is waar, ik kom met die hitte tot weinig of niets, bij de geringste inspanning zweet ik me een ongeluk. Toch verveeld me dat gepuf minder snel dan kou en nattigheid, hoewel, er zijn grenzen heb ik ooit gemerkt.

Lang geleden liep ik in de lente een keer samen met mijn geliefden J, E en S in Parijs rond. Prachtige stad, van alles te zien en te beleven, heerlijk. Alleen jammer dat het zo drukkend warm was, we werden doodmoe van het geslenter en waren blij dat we af en toe in de metro konden onderduiken. We hadden onze auto voor een paar dagen geparkeerd in een garage nabij 'Gare du Nord' en een overnachting geregeld in het nabij gelegen hotel 'De L'Europe' aan de Boulevard de Magenta. We vonden het een prima uitgangspunt om een aantal Parijse bezienswaardigheden te verkennen.

Via de Rue St. Denis, een oude en in meerdere opzichten hete straat, liepen we de eerste dag naar o.a. Les Halles, Centre Pompidou en Boulevard St. Germain. En daags daarop zijn we naar o.m. Montmartre, de Sacre-Coeur en de Eiffeltoren getogen om maar een paar bezienswaardigheden te noemen!

Op een gegeven moment kwamen we een straatverkoper tegen die zo te zien heerlijke broodjes verkocht. We hadden wel trek, dus waarom niet een hapje tussendoor. Er was voor elk wat wils, J en S namen iets fruitigs en E en ik wat pittigs. We kwamen er al snel achter hoe pittig pittig kan zijn. Heet, heet en nogeens heet, ik dacht dat ik op het gebied van scherpe kruiden wel wat gewend was, maar dit was niet om te harden, een potje sambal oelek was er niets bij. Nadat we de broodjes in de eerste de beste vuilnisbak hadden gedumpt, gingen we met open mond wanhopig opzoek naar een vorm van enige verkoeling. De vlammen sloegen ons uit de mond! En we hadden het al zo heet, godallemachtig wat een toestand, en aan de dames te zien hadden we ook de lachers nog op de hand. Maar goed, aan alles komt een eind, zo ook aan het brandje in de mondjes van E en ondergetekende. Na verloop van tijd nam de hitte enigszins af, helemaal nadat we een droog stuk stokbrood naar binnen hadden gewerkt.

Ja, ja over grenzen gesproken, dat was nog eens een pikant hittegolfje, een hittegolfje die me tot op de dag van vandaag zo af en toe nog wel eens te binnen schiet!

architectuur versus 3d printer

In de wereld van architectuur en techniek gebeurd veel. Interessant, en als vanouds probeer ik het een beetje te volgen, maar ik ben bang dat ik zo langzamerhand wat achter loop. En dat moet ik maar accepteren ook, het is niet anders. Maar evengoed heb je af en toe wel eens van die momenten dat dat makkelijker is gezegd dan gedaan. Niet zo vreemd uiteraard, ik heb m'n hele werkleven weinig anders gedaan, dan me bezig houden met architectuur en techniek. En nu heeft de 3D printer, schaal 1:1 zijn entree gedaan in de architectuur. Een nieuw fenomeen, voor mij althans en ik denk voor wel meer vakgenoten, het is nog zo prematuur allemaal. Maar er zijn in Nederland al wel enkele architectenbureaus die zich in de techniek en de bruikbaarheid van geprinte bouwconstructies e.d. verdiepen. Heel verstandig natuurlijk, voor deze ontwikkeling in de bouwwereld kan je echt niet weglopen!

Een 3D printer is een apparaat dat op basis van digitale bouwtekeningen min of meer willekeurige driedimensionale objecten kan produceren. Dit gebeurt door het object laag na laag op te bouwen. Een proces dat ze rapid-prototyping noemen, een verzamelbegrip voor het snel vervaardigen van fysieke prototypen. In Amsterdam pakt bureau DUS Architects (Hans Vermeulen 1977, Martine de Wit 1977 en Hedwig Heinsman 1980) het heel voortvarend aan. Ze zijn begonnen met een grachtenpand te printen aan het Buiksloterkanaal in Amsterdam-Noord. DUS Architects heeft de 3D printer genaamd 'KamerMaker' zelf ontwikkeld. Bijzonder is dat de buiten en binnenkant van het pand gelijktijdig wordt geprint en de onderdelen vervolgens als een soort groot LEGO systeem aan elkaar worden bevestigd. Belangstellenden kunnen op de bouwplaats de bouw van het eerste pand aan de te ontwikkelen Noordergrachtengordel volgen, en zien hoe de onderdelen worden geprint en geëxposeerd. Dat wil ik zien, ik ga binnenkort zeker een keer kijken.

De KamerMaker, ontwikkelt samen met Ultimaker Ltd. Gablab Protospace en OpenCoop, is de eerste verplaatsbare 3D printer die kamers en meubels kan printen. De KamerMaker kan in diverse soorten plastic printen en in de toekomst mogelijk ook met gerecycled plastic. Omdat het interieur en exterieur tegelijk worden geprint, ontstaat er een grote vrijheid in vormgeving voor o.a. de ornamentiek en andere details. Behalve dat bezoekers kunnen volgen hoe het grachtenpand groeit, worden ze ook geconfronteerd met een bouwplaats waar ruimte is voor hun input. De eerste kamer die geprint wordt, is de ontvangstkamer, een soort showroom waar de bezoekers welkom zijn om meer over het 3D printen te leren. Elke kamer daarna krijgt een functie die te maken heeft met educatie, co-creatie en onderzoek op 3D gebied. In de keuken zal geëxperimenteerd worden met 3D printen in aardappelzetmeel. In de Recycle Room worden plastic flessen versnippert tot printmateriaal voor de Kamermaker, en in de Fitting Room kunnen bezoekers meedenken over het ontwerp.

op en nabij de IJsselbruggen

We zaten gisteren thuis eerst nog wel even te dubben, wel of niet fietsen met die hitte, 30º en mogelijk zelfs iets meer. Een klein eindje moest kunnen, zeker als we een intermezzo in zouden lassen in museum de Fundatie waar het lekker koel is. Daar hadden we nog iets te goed, de vorige keer (zie mijn stukje Museum 'de Fundatie' verbouwd van j.l. 6 juli) hadden we de exposities 'Dum vivimus vivamus' van Jeroen Krabbé (1944) en 'Van Turner tot Appel' immers overgeslagen.

Even nog het fietsrek op de haak, en weg waren we. Op naar Hattem, van daaraf wilden we over de Geldersedijk via de nieuwe spoor/fietsbrug over de IJssel naar het centrum van Zwolle fietsen. Aangekomen bij de brug kwamen we er pas achter dat je niet rechtstreeks vanaf de Geldersedijk op de spoor/fietsbrug kan komen. Dan toch maar even doorfietsen naar de oude IJsselbrug, pakken we de nieuwe wel op de terugweg. Op een bankje aan de overzijde hebben we koffie gedronken en een tijd naar het prachtige uiterwaarden landschap zitten kijken. Via Het Engelse Werk, Willemsvaart, Nieuwe Veerallee en Willemskade zijn we vervolgens naar de Blijmarkt gefietst. Fiets op slot, en even later liepen we in het heerlijk koele museum 'de Fundatie' rond. Opvallend was de rust in het museum. Mogelijk doordat het vakantietijd is, maar ik denk eerder doordat de meeste mensen met dit mooie weer liever buiten blijven.

De vader van Jeroen Krabbé was een liefhebber van kindertekeningen. De tekeningen die zijn zoon Jeroen tussen 1947 en 1958 heeft gemaakt, had hij allemaal zorgvuldig bewaard. Meer dan een halve eeuw later, heeft Jeroen diezelfde tekeningen als uitgangspunt voor zijn schilderijen genomen. Hij combineerde de kinderfantasie van toen met de volwassen visie van nu, en ontdekte hoe dat jongetje nog altijd meekeek met de volwassen schilder. Op de schilderijen figureren o.a. zijn ouders, zijn broer Tim, de hond Kazan en een ‘Chagall-vis’. De schilderijen vertellen a.h.w. op caleidoscopische wijze het verhaal van zijn onvermijdelijke kunstenaarschap.
Het zal allemaal zo zijn, de schilderijen spraken mij niet zo aan. 'Krabbé - Schilder, een retrospectieve' vond ik interessanter (zie m'n stukje 'museumdefundatie' van 17 maart 2008) De onbevangen, vrolijke stilistische landschappen spraken me meer aan.

Alvorens weer op de fiets te stappen hebben we eerst bij 'Grand Café Public' recht tegenover museum de Fundatie onder een grote parasol geluncht. Vervolgens fietsten we weer richting 'Het Engelse Werk' waar we de nabij gelegen fietsopgang naar de nieuwe spoor/fietsbrug snel gevonden hadden. Ik vind het echt een prachtige brug, en wat een constructie. Die dwingt respect af! Ik moest trouwens wel even aan die waaghals denken die op dinsdagavond 19 juli 2011 over de boog is gefietst. Je moet wel lef hebben, het lijkt mij spelen met je leven, toch kan ik ook wel respect opbrengen voor zo'n gozer. Maar al zou ik het kunnen, ik denk niet dat ik het hem ooit zou durven nadoen!

Via een lus in de Gapersweg kwamen we aan de overkant uiteindelijk weer op de Geldersedijk terecht. Naar parkeerterrein De Bleek in Hattem was toen nog maar een klein stukje. In de auto was het maar liefst 38º, maar mooi dat de airco het deed. Een half uurtje later waren we weer thuis, waar we de rest van de dag in de schaduw hebben doorgebracht met af en toe een verkoelend drankje.

fietspontje

We verlieten gisteren de Zuiderzeestraatweg bij Hierden, om vervolgens via de Lageweg en de Waterweg op de Munneke Steeg uit te komen. Over dat prachtige fietspad tussen de weilanden ging het verder richting Nunspeet. Nabij 'Bad Hoophuizen' fietsten we vervolgens tot aan de afslag Randmeerweg een stukje over de Varelseweg. Na een paar kilometer kwamen we uit bij camping 'Polsmaten', om tenslotte via het Hoge Bijsselse-Pad bij het Veluwemeer uit te komen. En daar hebben we samen met 8 medepassagiers nog een kwartiertje zitten wachten op het pontje dat ons voor slechts €. 3,50 p.p. van Gelderland naar Flevoland moest brengen.

Want tussen Nunspeet, surfoever Hoge Bijssel nabij Polsmaten en Biddinghuizen, nabij Bremerbergse Hoek, vaart zomers sinds 2004 een voet-/fietsveer heen en weer. Best lang eigenlijk, maar voor ons zou het de eerste keer zijn dat we er gebruik van gingen maken. De 'Veluwerandveer' die per oversteek maximaal 12 passagiers inclusief fiets mag vervoeren, doet circa 25 minuten over de tocht over het Veluwemeer. Het is maar een klein rechthoekig pontje, maar de weerstand in het water moet waanzinnig hoog zijn. Ik had de indruk dat het scheepje wilde duiken toen de pontbaas een beetje gas gaf, het lag van voren in ieder geval dieper in het water dan van achteren. Dat moet toch te verbeteren zijn lijkt mij, want het kost een hoop energie om die watermassa alsmaar voor je uit te duwen. Ach wat maak ik me eigenlijk druk om een hoopje verspilde energie. Ik genoot van het tochtje met de 'Veluwerandveer', relax en moeiteloos navigerend langs ondieptes, visnetten en eilandjes de Ral en de Kwak bracht het pontje ons naar het nieuwe land.

Eenmaal op het nieuwe land ging de fietstocht verder, maar nu weer richting Harderwijk. Via de Bremerbergsdijk en het lange stuk over de Harderbosweg kwamen we uiteindelijk op de Knardijk uit. Maar voor we zover waren, hebben we onderweg op een bankje met koffie uit de thermosfles wel een tijdje zitten genieten van het uitzicht op het Veluwemeer. En op de Knardijk moesten we voordat we thuis waren, nog weer even flink op de pedalen om onder het aquaduct uit te komen. Een eindsprintje als de laatste lootjes zullen we maar zeggen, van een mooi fietstochtje van alles bij elkaar 33,5 kilometer.

rondom het Wolderwijd

Achter op het stoepje merkten we weinig of niets van de wind, maar eenmaal in de polder viel het knap tegen. Maar goed daar wordt je flink van volgens bartjes, dus genoeg daar over. Toen we echter bij de 'Biezenburcht' aankwamen, ongeveer halverwege Harderwijk - Zeewolde zagen we tot onze verrassing dat ze daar een aantal bankjes hadden geplaatst. Mogelijk dat ze er al een jaartje stonden, maar ze waren ons nog niet opgevallen. Tijd dus voor een break, even rond kijken hier onder het genot van een bakje koffie uit de thermosfles. Mede door het afval om ons heen, kwamen we vrij snel tot de conclusie dat de bankjes tot het inventaris van het eind vorig jaar geopende cafetaria de 'Biezenburcht' behoorden. We zaten daar rond een uur of half elf 's morgens, maar van enige activiteit was niets te merken. Door die gesloten roldeur deed de sfeer rondom het gebouwtje enigszins desolaat aan.

Jammer, want vanaf de 'Biezenburcht', het bijzondere bakstenen gebouwtje in de oksel van de Knardijk, heb je een mooi uitzicht over het Wolderwijd en het eilandje de Biezen, het natuurgebied Harderbroek en het voormalige sluitgat in de Knardijk. De in 1990 gebouwde 'Biezenburcht' is ontworpen door het Amsterdamse architectenbureau Alberts en van Huut. Architect Ton Alberts (1927-1999) en Max van Huut (1947) waren/zijn ontwerpers van op antroposofische leest geschoeide architectuur. Organische bouwwerken, bekend zijn o.a. het gebouw van de Gasunie in Groningen en het hoofdkantoor van de ING bank in Amsterdam Z.O. Het op basis van een pentagon (vijfhoek) ontworpen uitkijkgebouwtje annex trafohuisje de 'Biezenburcht' staat uiteraard in geen verhouding met genoemde bouwwerken, maar het is bijna een schoolvoorbeeld van organische architectuur.

Na de koffie vervolgden we ons pad richting het fiets-voetveer Zeewolde - Strand Horst Ermelo. We wisten niet dat het veer vanaf 13 juli j.l. volgens een zomerrooster voer, er werd nu vanuit Zeewolde vertrokken vanaf De Rede in de aanloophaven i.p.v. de Nulderdijk. Behalve extra kilometers, kwamen we ook net te laat aan en moesten we een halfuur wachten. Maar er waren gelukkig bankjes, ook daar was aan gedacht. En in zo'n aanloophaven is van alles te zien, dat halfuurtje was om voor we er erg in hadden.

Eenmaal aan de overkant moesten we weer even stevig op de pedalen. Het fietspad van Horst naar Harderwijk, mooi gelegen tussen het water en de A28 is prachtig, alleen jammer van de herrie. De geluiddruk van de A28 op het circa 15 meter naast gelegen fietspad ligt volgens mijn inschatting minstens rond de 80 dB. De plotseling invallende stilte, nadat de A28 eenmaal van het fietspad was afgebogen was weldadig, maar ja toen waren we ook bijna thuis.

Jubileumtentoonstelling

De eerste kunstexpositie op kasteel Zwaluwenburg in 't Harde (gemeente Elburg) werd in 1963 gehouden. Al vijftig jaar kunst dus in het in 1728 gebouwde buitenhuis, dat sinds 1960  in het bezit schijnt te zijn van de familie Heusdens uit Steenwijk. Het omliggende landgoed behoort echter aan de stichting 'Het Geldersch Landschap'.

Tekening kasteel Zwaluwenburg.

Sinds 1963 fungeert het buitenhuis Zwaluwenburg elke zomer als galerie. Deze vijftigste zomer is het thema 'MensBeeld'. Ik las dat er in de loop der jaren al heel wat prominente kunstenaars hebben geëxposeerd. Onder wie Paul Citroen, Ans Wortel, Sierk Schröder, Pieter d’Hondt, Karel Gomes, Chris ten Bruggen Kate, Carel Willink en Freek van den Berg. Het accent heeft daarbij steeds gelegen op figuratieve kunst.

In de huidige jubileumexpositie 'MensBeeld' worden de uiteenlopende aspecten van het mens zijn door een tiental kunstenaars belicht. We zagen jonge, frivole vrouwen op litho’s van Freek van den Berg (1918-2000), tegenover de doorleefde mensengezichten van Nel van Dokkum-Koen (1934-2012). En door beeldhouwster Edith Janzen werd de mens getoond in archetypische fabelfiguren en moeder/kind-relaties. Ook het symbolisme was rijkelijk vertegenwoordigd, in diepgravende maar kleurige reflecties door de schilders Corina Corvers, Esther Veerman en Johan Gorter. En een vleugje pop art zagen we terug in de vintage collages van Marian Williams van Embden en Nelleke Ponsteen. Joost Lodewijks deelde zijn feeërieke vrouwbeeld in een reeks vrijwel identieke doeken en Catharina Luhulima zorgde voor een staaltje gedegen portretkunst in houtskool.

Interessant allemaal, mooi gezegd, maar we hadden het afgelopen zondag snel gezien. De kunstobjecten die we zagen vonden we op een enkele uitzondering na van middelmatig niveau, en stemde bepaald niet tot nadenken! Nou heb je dat uiteraard vaker bij figuratieve kunst, maar dit was wel heel veel van 13 in een dozijn. Trouwens de hele ambiance in het overduidelijk door achterstallig onderhoud geplaagde buitenhuis liet naar onze mening te wensen over!

Goeie shit

Goeie shit, las ik gisteren in de V bijlage van de Volkskrant. Een artikel van Marina de Vries over de Italiaanse kunstenaar van aristocratische afkomst, Piero Manzoni (1933-1963), waar momenteel in het Städel Museum in Frankfurt een overzichtstentoonstelling onder de titel 'Als Körper Kunst wurden' aan gewijd is.

Piero Manzoni maakte uiteindelijk conceptuele kunst, een kunstvorm waarbij het idee ofwel het concept belangrijker is dan esthetische of materiaal-technische afwegingen. Ook een kunstvorm die de ballast van het verleden wilde afwerpen, schoon schip maken en opnieuw beginnen. De schilderkunst niet langer zien als de verbeelding van een mystieke goddelijke wereld, maar als een alledaagse realiteit, waarbij het spel van licht en schaduw voor voortdurende verandering zorgt. Witte wandwerken (achromen), ontdaan van elke kleur, waarin vaak reliëfs zijn aangebracht.

Piero Manzoni was aanhanger en wegbereider van een kunststroming, die eind vijftiger jaren begin zestiger jaren van de vorige eeuw meer aanhangers had. Zo was daar de Nederlandse Nul-beweging, die in 1960 gevormd werd door Jan Schoonhoven, Armando, Jan Henderikse, Herman de Vries en Henk Peeters, en tot 1965 heeft bestaan. De werken van de Nul-groep waren en zijn in het bijzonder anti-schilderkunstig. Traditionele materialen als verf en steen werden bij voorkeur vervangen door industriële materialen. En de Nederlandse Nul-beweging was weer ontstaan in de internationale context van Zero in Duitsland (Otto Piene, Heinz Mack, Gunther Uecker), Azimuth in Italië (Piero Manzoni, Enrico Castellani, Augustino Bonalumi) en het nouveau réalisme in Frankrijk (o.a. Yves Klein, Daniel Spoerri, Arman en Jean Tinguely).



Het streven van deze minimalistische bewegingen was om de kunst van zijn glamour en verheven status te ontdoen, te democratiseren en de kloof tussen kunst en leven te dichten. Piero Manzoni ging daarin zover dat hij kunst net zo gewoon vond als stront. Hij produceerde begin 1961 negentig concervenblikken. Hij drukte negentig etiketten, nummerde en signeerde ze. En hij vulde de blikken met zijn eigen poep, 30 gram per blikje. In vier talen staat het erop: Merda d'Artista, Merde d'Artiste, Artist's Shit en Künstlerscheisse. Manzoni verkocht destijds de gesigneerde blikjes poep aan het publiek voor de dagprijs van 30 gram goud.

Dat gemorrel aan de fundamenten van de gevestigde kunstorde voelde men destijds mogelijk als een noodzaak. Maar ik ben blij dat die zoektocht naar de neutrale realiteit in de kunst, die volgens Armando meer naar een dood spoor leidde dan naar een nieuw begin, alweer decennia achter ons ligt. Veel werken van de Nulkunst zijn achterhaald en verroest of vergaan. De opgave voor de hedendaagse kunstenaar is nu omgekeerd: niet laten zien dat kunst net zo gewoon is als stront, maar laten zien dat kunst net zo bijzonder is als goud!

Trouwens bizar dat zo'n onooglijk blikje stront van de kunstenaar op een veiling ruim 60 duizend euro heeft opgebracht!

Land-art in Emmen

Toen de Amerikaanse Land-Art kunstenaar Robert Smithson (1938-1973) in 1971 de zandgroeve van gebroeders de Boer in Emmen zag, zag hij daarin een perfecte locatie, waarmee hij in het kader van kunstmanifestatie 'Sonsbeek buiten de Perken' a.h.w. een artistieke dialoog kon aangaan. Geïnspireerd door de groeve, in zijn ogen een geologisch paradijsje die hem miljoenen jaren terug in de tijd voerde, ontwierp hij 'The Broken Circle and Spiral Hill'.

Het 42 jaar oude kunstwerk, dat er afgelopen dinsdag nog net zo mooi bij lag als een kleine twee jaar geleden toen ik hier ook was, (zie mijn stukje 'broken circle/spiral hill' van 21/11'11.) is een kunstuiting om een dialoog tussen kunst en industrie tot stand te brengen. Kunstenaar en ontginner moeten zich ervan bewust worden dat ze beiden vertegenwoordigers van de natuur zijn. Economie, ontvreemd van de wereld, is blind voor natuurlijke processen. Kunst kan het middel zijn dat bemiddeld tussen ecoloog en de industrieel.

Oorspronkelijk was de bedoeling dat het werk, nadat het in de vorm van foto's en film was vastgelegd, weer op zou gaan in de natuur. Robert Smithson had grote interesse in het procesmatige in de natuur. Met name in systemen van wanorde en willekeurige processen die tot nieuwe ordeningen komen hadden zijn belangstelling, het natuurlijke proces van entropie. Binnen deze visie paste uiteraard ook het vergaan van het kunstwerk. Mogelijk dat het vliegongeluk van Robert Smithson in 1973, dat hem op 35 jarige leeftijd het leven koste, heeft bewerkstelligd dat het werk nog bestaat en goed wordt onderhouden. Ik ben overigens benieuwd hoelang ze dat nog volhouden.

Maar hoe dan ook, die grote kei van meer dan 32 ton in het centrum van de 'Broken Circle' zal het daar in de toekomst ook nog wel een tijdje uithouden. Die kei schijnt daar al sinds de laatste ijstijd te liggen. Aan de andere kant, je weet niet wat er allemaal gebeuren kan. Want hoe groot zou dat kleine steentje dat we daar even op zijn grote broer hebben gelegd ooit geweest zijn? En die leuke berkjes op die kolossale hunebed bij de ingang van de zandgroeve, als die een beetje door groeien zullen ze de kolos op termijn toch zeker ook een kopje kleiner krijgen. Gedachten over natuurlijke processen en meer, die ons bij de lunch in café Moorman in Erm nog even bezig hielden.

Hodgepodge op Mosselparty

Mosselparty, een traditie in wording waar ze bij restaurant Hardersluis vorig jaar mee zijn begonnen. Leuk voor Hodgepodge, want we waren maandag 8 juli j.l. evenals vorig jaar (zie mijn stukje Mosselparty van 12 juli 2012) weer uitgenodigd voor de levering van muzikale noten tussen 4 en 10 uur. Zes uur spelen van (en luisteren naar) Irish ballads & folk music en hier en daar een Scottish accent is lang, weliswaar met wat pauzes, maar dan nog. Natuurlijk zijn we met alle plezier op de uitnodiging ingegaan!

Het scheelde ons een hoop werk dat we onze eigen versterkingsapparatuur niet hoefden op te bouwen en in te regelen. Daar werd voor gezorgd, als bij professionals! En zo begonnen we onze sessie klokslag 4 uur in de middag op een riant podium onder een grote parasol tegen de felle zon, met ons openingsnummer Sing Irishman Sing Allengs werd het drukker en gezelliger op het terras en tussen de vele stands met diverse drankjes en hapjes. En toen de HK3 rond een uur of zes met gevoel voor ceremonie de Zeeuwse hangmosselen kwam afleveren, door Hodgepodge en veel bezoekers vrolijk toegezongen met het bekende liedje 'Zeg ken jij de mosselman' liepen er zeker wel een paar honderd smulpapen rond. Ondertussen speelden we weer verder met ons eigen repertoire, bekende stukken als o.a. The black velvet band, The fields of Athenry en The Irish Rover. De sfeer was goed, en het liep allemaal gesmeerd. Jammer dat de wind ons een beetje parten ging spelen, waardoor de klanken naar mijn gevoel a.h.w. verwaaiden. Op een gegeven ging bij een forse vlaag onze parasol bijna het zwerk in. Veel last van de zon hadden we toen al niet meer, dus hebben we dat ding gelijk maar gestreken.

Een stel goedgemutste 

enthousiaste supporters.

Al spelende hadden we op ons mooie podiumpje absoluut geen last van dorst, want we werden rijkelijk van drank voorzien. Maar op een gegeven ogenblik zagen we van onze hoogte wel veel heerlijke mosselen onder onze neus voorbij trekken. Maar aan het eind van weer een speelblokje bleken er ook voor Hodgepodge nog meer dan genoeg lekkere mosselen te zijn. En ook niet te versmaden was de oester die we van een aardige dame kregen aangeboden. Verkwikt en verzadigd gingen we er op ons podiumpje op een gegeven moment zo lekker tegenaan, dat een aardig aantal enthousiastelingen de beentjes niet meer stil konden houden.



Mary Mack: Een filmpje van Joke van Doggenaar

Echter tegen negenen begon het tussen de standjes en op het terras en rond het podium wat rustiger te worden. Een goed moment voor Hodgepodge om weer even een break in te lassen. Aan spelen zijn we na de break echter niet meer toegekomen, de organisatoren vonden het mooi geweest met de Irish ballads & folk music. Van 4 tot 9 met alles bij elkaar misschien een goed uur pauze, betekende wel dat we circa 4 uur hebben staan spelen. Graag tot volgend jaar werd er bij het afscheid gezegd, mooi maar dat duurt weer even. Ondertussen zal Hodgepodge de ontwikkelingen rond de jaarlijkse mosselparty, traditie in wording, met belangstelling blijven volgen.

Museum 'de Fundatie' verbouwd.

Onlangs in Zwolle het verbouwde museum 'de Fundatie' bezocht dat j.l. 31 mei door prinses Beatrix heropend is. Het heeft allemaal wat langer geduurd dan aanvankelijk gepland, (Zie o.a. mijn stukje 'Paleis a/d Blijmarkt' van 17 augustus 2011) en de bouwkosten zullen waarschijnlijk ook wel iets hoger uitgevallen zijn. Maar zowel het één als het ander wordt in onze tijd nog nauwelijks als een verrassing ervaren. Wat telt is het resultaat, en dat mag er zijn, ik vind het prachtig!

Het bekende museum, gevestigd in het voormalige gerechtshof aan de rand van de Zwolse binnenstad, is naar een ontwerp van Hubert-Jan Henket (1940) van Bierman Henket architecten uit Vught verbouwd en uitgebreid door BAM Utiliteitsbouw. Daarbij is boven op het huidige museum een opvallende ellipsvormige constructie gerealiseerd, waarin twee tentoonstellingszalen met een gezamenlijk oppervlak van ongeveer 1000m².
Door een groot raam in de ellipsvormige constructie heb je een fantastisch uitzicht op de historische binnenstad van Zwolle. Ik las dat de koepel aan de buitenkant bekleed is met 55.000 keramische wit/blauw geglazuurde tegels, welke door de gekozen maat en vormgeving willekeurig konden worden geplaatst. Daardoor wordt het licht, onvoorspelbaar als de lucht, op vele manieren gereflecteerd, zodat de koepel a.h.w. als een wolk boven het oorspronkelijke neoclassicistische gebouw zweeft, optisch bedrog, maar heel mooi.
Het vernieuwde museum 'de Fundatie' is zo een prachtig eigentijds baken geworden op de grens tussen de middeleeuwse stadskern en de 19e eeuwse singels. Een icoon voor de toekomst met een accent in de vorm van de gouden vredesduif van Marte Röling (1939), uitkijkend over de Potgietersingel!

George Grosz, Walzertraum, 1921.

Pieter Henket, Pierre Hotel, New York City, 2007.

De tentoonstellingen 'Dans op de Vulkaan', kunst en leven in de republiek van Weimar, Duitse avant-garde kunst tussen beide wereldoorlogen, en 'The way I see it' van fotograaf Pieter Henket (1979) hebben we gezien. Voor 'Dum vivimus vivamus' ofwel 'Laat ons leven zolang we leven' van Jeroen Krabbé (1944) en 'Van Turner tot Appel' topstukken uit eigen collectie, komen we hier, vóór dat deze exposities zijn afgelopen vast een keer terug. We waren nu meer nieuwsgierig naar het resultaat van de verbouwing van museum 'de Fundatie' en hebben dan ook veel tijd in de bezichtiging gestoken.

Hodgepodge sur Fête de la Musique à Ermelo

's Morgens van 'Sail Den Helder' rechtstreeks doorgereden naar 'Fête de la Musique' in Ermelo voor een optreden aldaar van onze band, waarbij ik uiteraard thuis nog wel eerst even mijn instrumenten heb opgepikt. Het eerste uur van ons optreden was door de organisatie gepland in 'Leonardo Da Vinci', (speellocatie 6) een kunstatelier en -galerie in de Kerklaan. Bezijden de drukke Stationsstraat dus, en dat was te merken want veel gehoor hebben we daar niet gehad.

Onze tweede sessie van een uur was in 'Proeverij De Ontmoeting' (speellocatie 8) aan de Stationsstraat. Dat was iets beter, alhoewel het publiek daar vanaf straat wel eerst de hele zaak, een lange pijpenla, door moest banjeren om bij ons te kunnen komen op het binnenplaatsje achter de proeverij. Desalniettemin konden we ons tot aan het moment dat het weer eens ging regenen, verheugen op een aardig stel enthousiaste luisteraars.

Ons derde en laatste optreden die dag, vond een eindje verderop plaats aan de Stationsstraat, en wel op de stoep van de ING bank, (speellocatie 16.) Een te krappe plek eigenlijk met weinig beschutting tegen de weergoden. Evengoed hebben we daar, mede door de enthousiaste reacties van het publiek, toch nog lekker gespeeld.

Na afloop kwam iemand van de organisatie ons vertellen, dat ze op de volgende 'Fête de la Musique' in Ermelo een betere locaties voor 'Hodgepodge' zouden regelen. Dat zou heel mooi zijn, daar willen we de organisatoren graag aan houden. Want we doen natuurlijk graag nog een keer mee aan dit leuke muziekfestival!

Sail Den Helder

Allemaal goed en wel natuurlijk, de door Zijne Majesteit Koning Willem Alexander geopende Marinedagen en Sail Den Helder, maar dat was toch lang niet alles. Ook de Sleep-, Duw- en Stoomvaart was van de partij. En als je het daar over hebt, dan heb je het ook over motorsleepboot 'Mokum' van vriend en herenleder André en zijn vrouw Riet. Over dat prachtige en goed onderhouden scheepje van 10,5x3x1,3 meter (lxbxdg) dat reeds in 1936 is gebouwd op scheepswerf Foxhol. Uiteraard was deze krasse 77 jarige hier ook van de partij, en lag ze in Willemsoord in het vaarwater naast de Weststraat keurig afgemeerd naast een grotere broer uit Oude Tonge.
Om het één en ander van dicht bij te kunnen meemaken, hadden we in Den Helder tegen de duinen een huisje gehuurd. Nou ja huisje, huize 'Red Cedar' was meer een riante villa waarin de herenleders Ab, Victor en ondergetekende met hun dames ondanks de regen, die werkelijk met bakken uit de lucht kwam vallen, een gezellig weekend hebben doorgebracht. Bij de open haard veel geouwehoerd natuurlijk over van alles en nog wat, en we hebben er gezond en lekker gekookt met z'n allen. En zo vloog de tijd voorbij, voor we er eigenlijk goed en wel gewend waren zaten we alweer thuis.

De Poster.

En hier speelde zich het één en ander af.

Maar we hebben natuurlijk wel meer gedaan dan alleen maar in de 'Red Cedar' zitten kletsen. In de stromende regen zijn we ook naar Willemsoord getogen, en hebben daar o.a. een bezoek gebracht aan de 'Mokum', waar we door A en R drijfnat werden onthaald met koffie en koek. Ik vroeg me eerlijk gezegd wel een beetje af, of ze met z'n tweetjes wel zo blij waren met zes van die kletsnatte figuren in de kajuit. Je brengt toch een plens water naar binnen! Maar kennelijk was het m'n eigen probleem, want ik heb ze er niet over gehoord.
Na de koffie hebben we het op Willemsoord gelegen 'Nationaal Reddingsmuseum Dorus Rijkers' bezocht, en hebben we vervolgens op Willemsoord in Barista Café 'Njoy' met een hapje en een hardversterkertje een tijd zitten genieten van de 'Sea Side Jazzband' uit Den Helder. Het repertoire bestond uit allemaal bekende dixieland stukken uit de eerste helft van de vorige eeuw. Zo vanaf midden jaren twintig tot ongeveer begin veertiger jaren, oude maar nog altijd bekende stukken dus. Stukken die met name zo bekend geworden zijn door bijvoorbeeld Chris Barber, Dutch Swing Collegeband en Papa Bue Vikings Jazzband. Prachtig, goeie muzikanten ook, persoonlijk vond ik de baspartij er vooral uitspringen. Een enigszins corpulent baasje, maar toeteren op die oude King sousafoon als de beste, wat een energie. Ik werd er helemaal blij van, grandioos!

Toen ze uitgespeeld waren en vertrokken, hebben ook wij er in 'Njoy' maar een punt achter gezet. In de inmiddels druilerige regen ging André terug naar Riet, die aan boord van de 'Mokum' was gebleven, en de rest van de herenleders en aanhang naar huize 'Red Cedar', om daar voor de dames en onszelf een voedzaam en smakelijk avondmaal te bereiden.