maandag, oktober 28, 2013

'Vaucluse Vocaal' in Abcoude

In de fraaie HH. Cosmas en Damianuskerk, een driebeukige neogotische kruisbasiliek, gebouwd in de jaren tachtig van de 19e eeuw naar een ontwerp van architect Alfred Tepe (1840-1920) hebben we gisteren weer een concert bijgewoond van 'Vaucluse Vocaal'. Evenals de vorige keer (zie mijn stukje 'Concert in Abcoude' van 2 april 2012) verraste me ook nu weer de magnifieke ruimteakoestiek in de kerk. Perfecte nagalmtijd bij deze bezetting, (koor ca. 20 personen, kerk halfvol) niet te kort en niet te lang. Dat is behalve plezierig luisteren, ook heel plezierig werken voor de musici, ze komen vaak tot betere prestaties. Dat het zo werkt hebben we gehoord, koor 'Vaucluse Vocaal' bestaat uit een groep (amateur) zangers waaronder mijn Leidse brother and sister-in-law J en I, maar dat viel aan het niveau van wat ze te berde brachten niet of nauwelijks te horen. De muziek van de Oostenrijkse Franz Peter Schubert (1797-1828)
Franz Peter Schubert.
Robert Alexander Schuman.
en de Duitse Robert Alexander Schumann (1810-1856) werd door 'Vaucluse Vocaal' met veel elan gebracht. Schijnbaar moeiteloos werden de vaak pittige passages in de composities van beide componisten door 'Vaucluse Vocaal' genomen, alsof het alledaagse kost was. Daarbij deden de prachtige werken van Schubert en Schumann in uitvoering niet voor elkaar onder. Het was van begin tot einde een feest om naar te luisteren!
Oud zijn beide romantische componisten niet geworden, Schubert slechts 31 jaar en Schuman 46 jaar. De werken van de vroeg-romanticus Schubert worden soms ook nog als classicistisch ingedeeld. Hij was in zijn romantische werken minder weloverwogen dan de latere Schumann die naar perfectie streefde, en nog immer als de grootste Duitse romanticus van zijn tijd wordt gezien.

zondag, oktober 27, 2013

herfstgenoegens van de Moezelstreek

Maar liefst dertien huisjes hadden we met z'n allen in Ferienresort Cochem gehuurd. Traditie getrouw zijn we de afgelopen week weer eens met de hele famile op herfstvakantie geweest. Een gebeurtenis die we bij toerbeurten om de twee jaar organiseren, wat met zo'n grote club en al hun wensen vaak een opgave van formaat is. Maar tot op heden is het nog altijd gelukt. Deze keer hadden A, J en M de organisatie op zich genomen, en dat hebben ze goed gedaan, stuk voor stuk comfortabele huisjes in een prachtig gebied! Een weekje waarin jong en oud, tussen 4 en 90 jaar, zich met veel plezier heeft weten te vermaken. Wandelaars, klauteraars, fietsers, toerders, golfers, lezers, zwemmers, joggers, slaapkoppen, fantasten, rommelaars, pizzabakkers, moppentappers, kwebbelaars, wijn- en bierdrinkers, feestgangers, vinologen, smulpapen, culinaire fijnproevers of wat dan ook, we hadden veel lol met elkaar. Maar gelukkig hadden we ook ons eigen huisje nog waarin we ons zo af en toe eens even lekker terug konden trekken om wat spirit te tanken.

Natuurlijk waren er genoeg rustige momenten om de omgeving te verkennen. Ik ben al aardig wat keertjes in Rheinland-Pfalz geweest, een prachtig gebied, het blijft boeien. En ook Cochem blijft ondanks de toeristische heisa een prachtig oud en sfeervol Duits stadje, idyllisch gelegen aan een bocht in de de Moezel en omgeven door hellingen met wijngaarden. En slot Reichsburch niet te vergeten, een sprookjesachtig plaatje dat hoog boven de stad uit torent. Ik ben er al een paar op geweest, dus heb ik het deze keer alleen maar van een afstand bekeken, maar het blijft een mooi gezicht.
Verder buiten in het zonnetje erg genoten van de lekkere wijntjes die ze hier in deze omgeving maken. En in Ediger, een plaatsje in de omgeving van Cochem, hadden we in een proeflokaal van Weingut Walter J. Oster een hilarische middag met een malle presentatrice, die gelijk met haar proefdemonstratie van mooie Moezelwijntjes per ongeluk ook haar losse voortandje inslikte.

We hebben ook nog een paar keer muziek gemaakt met kleinkinderen en neefjes en nichtjes. Het was af en toe wel meer een kakofonie aan geluiden, maar dat kon de lol met die gasten niet drukken. De week is voorbij gevlogen, ineens was het vrijdag en moesten we weer inpakken en wegwezen. Rond tien uur reden we bepakt en bezakt huiswaarts, circa vier uur later waren we thuis en konden we weer overgaan tot de orde van alledag. En dat is na zo'n weekje toch altijd weer even knap wennen.

Bij leven en welzijn gaan we over twee jaar weer met het familiecircus op stap. Waar naar toe, en wie dat mag regelen zullen we de komende tijd nog een keer moeten bepalen!

maandag, oktober 14, 2013

Wees creatief!



Leef vrij! Wees creatief! Volg niemand! Het zijn uitspraken van Friedensreich Hundertwasser (Wenen, 1928 - Queen Elizabeth in Nw. Zeeland, 2000) die ik afgelopen zaterdag las in het kinderatelier van het Cobra Museum in Amstelveen. Onderdeel van de expositie daar van vroeg werk van Hundertwasser, die met zijn kleurrijke kunst ineens weer volop in de belangstelling staat. Dat is weleens anders geweest, veel z.g. kenners haalden lange tijd hun neus op voor het werk van de Oostenrijkse kunstenaar. Ze vonden het allemaal maar kitsch, bovendien verkwanselde hij zijn werk, evenals bijvoorbeeld tijdgenoot Corneille deed, te royaal aan de commercie. Op placemats, luciferdoosjes, ansichtkaarten, en andere prullaria in de markt kon je werk van Hundertwasser tegenkomen. Maar toen een Oostenrijkse kunstkenner, ene Harold Krejci, op een gegeven moment in het verleden van zijn landgenoot dook, kwam hij tot nieuwe inzichten. Hundertwasser's vroegere werk verdiende volgens Krejci door de grote kwaliteit wel degelijk het predikaat 'kunst'. De immer als randfiguur geziene Hundertwasser, liet met zijn werk zien dat hij een belangrijke, toonaangevende avant-garde kunstenaar is geweest. De expositie in het Cobra Museum, die eerder ook in het Weense Museum Belvedère te zien is geweest, geeft hem dan ook een verdiende plaats in de moderne kunstgeschiedenis. Het zoeken naar vrijheid en spontaniteit was ook voor Hundertwasser een primair belang.

The Garden of the Happy Dead, 1953.
In de tentoonstelling in Amstelveen zien we een jonge Hundertwasser die in de kunst graag experimenteert, en aldoende tot oorspronkelijk werk komt, legt Katja Weitering (artistiek directeur Cobra Museum) uit. Daardoor ga je hem beter begrijpen, de expositie werpt een geheel nieuw licht op het werk van Hundertwasser en maakt duidelijk dat hij een belangrijke tijdgenoot van de Cobra-groep was. Even als tijdgenoot Corneille behoorde hij tot de groep kunstenaars die na de Tweede Wereldoorlog in Parijs zochten naar nieuwe vormen van vrije expressie. Zij vormden de avant-garde in de internationale kunstwereld. Behalve vroege werken van Hundertwasser zagen we in de tentoonstelling ook werken van kunstenaars waarmee Hundertwasser in contact stond. Zoals Dubuffet, Fontana, Klein, Manzoni, Tajiri, Constant, Corneille, Arnulf Rainer en de japanse avant-gardisten Sugai, Kito, Hiroshige en Hokusai, Takamatsu en Tanaka. Hundertwasser was goed bevriend met Tajiri, die hem sterk beïnvloedde.


Rain of Blood Dropping into Japanese Waters Located in .. .. . .. 1961.
De rechte lijn is goddeloos! heet de expositie in het Cobra Museum. Die rechte lijn fungeerde bij Hundertwasser als symbool voor het rationalisme van de moderne tijd. Onze samenleving hing volgens hem aan elkaar van uniformiteit. En dat belemmerde de mens zich creatief te uiten en vrij te leven, Hundertwasser zag daarin de ondergang van de mensheid. Je komt in zijn werk dan ook nauwelijks een kaarsrechte streep tegen. De Oostenrijker koos bewust voor de spiraal als vorm voor begrippen als geboorte, beweging, leven en dood. Velen kennen de z.g. spiraalschilderijen wel van de reproducties, maar sta je met je neus recht voor zo’n kleurrijk werkstuk, dan barst er een bijzondere fascinatie los die de gelaagdheid in het schilderij openbreekt. Het werk van Hundertwasser is ook niet zo eenduidig als vaak wordt gedacht. Basiselementen kleur en lijn worden in oneindig veel variaties toegepast. En commercialisering van zijn werk paste ook binnen zijn filosofie, want Hundertwasser stelde dat kunst van iedereen is. Volgens Hundertwasser is de mens van nature creatief en moet die zich ook creatief uiten, hij zag dat min of meer als een verplichting.


Wenen, Hundertwasserhaus, 1983-1986.
Toen we enkele jaren geleden in Wenen waren (Zie mijn stukje 'Wenen' van 4 november 2009) hebben we ook het Hundertwasserhaus bekeken, een toeristische trekpleister in de Kegelgasse. Friedensreich Hundertwasser wilde met dit niet alledaagse bouwwerk een droom verwezenlijken, enwel een huis waarin mensen volgens zijn maatstaf konden wonen en vrij konden zijn. Hundertwasser heeft met medewerking van de Oostenrijkse architect Joseph Krawina (1928) een volledig asymmetrisch gebouw ontworpen, zonder rechte lijnen en vlakken maar met kronkelige gangen en veel kleur en flora. In het in 1983-1986 gebouwde complex bevinden zich 52 woningen, 4 winkelpanden en 19 dakterrassen waarvan 3 gemeenschappelijk.
Een kleurrijk en vrolijk geheel, aardig bouwwerk ook wel, maar ik zou er denk ik niet in willen wonen. Architectuur is meer dan het verschil tussen krom en recht!

vrijdag, oktober 11, 2013

'Hollands Glorie'

Op zee heb ik wel eens een booreiland zien verslepen, een imposante aanblik die respect afdwong. Voelde ik me in m'n zeilbootje ook zonder referentiekader al klein op die grote plas, nu paste enkel alleen nog bescheidenheid. Aan die gebeurtenis moest ik vanmorgen even denken toen ik in de krant las, dat het Nederlandse bedrijf Boskalis de 'Costa Concordia' mag afvoeren. Het 290 meter lange wrak van het Italiaanse cruiseschip dat al sinds 12 januari 2012 voor het Italiaanse eiland Giglio ligt.

Het bijzondere is dat het inmiddels overeind gezette wrak niet zal worden versleept, maar in z'n geheel zal worden verscheept met de 275 meter lange 'Dockwise Vanguard'. Een heel bijzonder schip dat z'n laaddek tot 20 meter onder zeeniveau kan laten zakken middels het vullen van een gigantisch onderdeks waterreservoir. Vervolgens vaart de 'Dockwise Vanguard' onder de 18 meter diep stekende 'Costa Concordia', waarna de watertanks weer worden leeggepompt en het dek van de 'Dockwise Vanguard', die 117 duizend ton kan tillen, met vracht en al weer boven water komt. En zo kan de 'Costa Concordia' straks droog en veilig naar één of andere slooplocatie worden gevaren.

Voor deze operatie, die gepland staat voor medio 2014, brengt Boskalis 22 miljoen euro in rekening. Peanuts vergeleken met de totale bergingskosten die nu al op 600 miljoen euro zijn geraamd. Maar het Nederlandse bedrijf speelt zich als maritieme dienstverlener zo wereldwijd wel lekker in de kijker. Geweldig toch, dat vind ik nou typisch zo'n 'Hollands Glorie' verhaal!

woensdag, oktober 09, 2013

'melodrama in de Catharinakapel'

Gezien in de Catharinakapel de Belgische melodramatische film 'The Broken Circle Breakdown' uit 2012. Hoofdrolspelers in deze door Felix van Groeningen geregisseerde film waren Veerle Baetens, Johan Heldenbergh en Nell Cattryse. Zelden zo'n aangrijpende film gezien, de tranen biggelden voortdurend over m'n wangen, en kennelijk gezien de rooie oogjes in de pauze niet bij mij alleen. Dat ik sentimenteler ben dan ik wil toegeven heb ik inmiddels zelf wel ondekt, vooral in de muziek, maar de heftigheid verraste me deze keer nogal. Enfin, een melodramatische film dus, en waar ging die dan over?

De bedachtzame bluegrass muzikant Didier (Johan Heldenbergh) en de impulsieve Elise (Veerle Baetens) die een tattooshop heeft, worden hevig verliefd op elkaar en gaan een relatie aan.
Ze wonen samen in een prachtige omgeving op het Vlaamse platteland in een oude, opgeknapte bouwval met een enorme tuin er omheen. Daar krijgen ze een dochtertje die ze Maybelle (Nell Cattryse) noemen, naar de countryzangeres Maybelle Carter. Ze zijn erg gelukkig samen en voelen zich in een hemel op aarde, waarin Maybelle opgroeit tot een leuk meisje. En 's avonds treden ze vaak samen (Elise is inmiddels ook als zangeres lid geworden van de band) op met de bluegrassband in de omgeving.
Maar in het gelukkige leventje dat ze leiden, komt een kentering als hun zes jarige dochtertje ernstig ziek wordt, en in het ziekenhuis terecht komt. Vanaf dat moment zien we bij Didier en Elise geleidelijk de wanhoop verschijnen, en wordt het verhaal zwaar en intens verdrietig. Gelukkig hebben ze beiden nog de muziek die alle narigheid soms wat weet te verzachten en de sfeer enigszins draaglijk weet te houden.


 
If I needed you


If I needed you, would you come to me
Would come to me for to ease my pain?
And if you needed me, I would come to you
I would swim the seas for to ease your pain

Well the nigh forlorn and the morning's born
And the morning shine with the lights of love
And you'll miss sunrise if you close your eyes
And that would break my heart in two

If I needed you, would you come to me
Would come to me for to ease my pain?
And if you needed me, I would come to you
I would swim the seas for to ease your pain

Lady's with me now since I showed her how
To lay her lilly hands in mine
And who would not agree she's a sight to see
And a treasure for the poor to find

If I needed you, would you come to me
Would come to me for to ease my pain?
And if you needed me, I would come to you
I would swim the seas for to ease your pain

Maar als hun dochtertje Maybelle is overleden, lopen de wegen van Didier en Elise langzaam maar zeker uiteen. Er ontstaat een kloof, ondanks hun liefde voor elkaar, ze zijn niet in staat het verdriet samen te delen. Daarbij speelt de religie ook nog een rol. Als de rationeel ingestelde Didier over atheïsme, evolutieleer en het lerend vermogen van vogels filosofeert, blijkt Elise daarentegen iets nodig te hebben waar ze in geloven kan. Als zij geloven wil dat ze in een ster of een vogeltje dat tegen het raam tikt haar overleden dochtertje ziet is dat zo, dat kan niemand haar afpakken. Hoe dan ook, ze vereenzamen beiden in elkaars nabijheid en gaan uit elkaar. Uiteindelijk wordt het Elise allemaal teveel, ze kan het niet meer aan en maakt een eind aan haar leven. Einde van een bijzonder hartverscheurend melodrama!

maandag, oktober 07, 2013

rondom de Zuiderzee

Alleen de autorit naar het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen was gisteren al een feestje met dat mooie weer. Glashelder met prachtige vergezichten over de Markerwaard en het IJsselmeer, je blijft staren over die grote plassen. Vrij druk ook nog op het water, veel zeilers namen het er nog eens lekker van. Jammer dat je op de dijk van Lelystad naar Enkhuizen zo alert moet zijn op het verkeer. Alert in het verkeer moet je natuurlijk altijd zijn, maar op de Houtribdijk zit een ongeluk wel in een heel klein hoekje. Frontale botsingen komen daar vrij regelmatig voor. Ondanks een maximale snelheid van 100 km per uur en een vette dubbel doorgetrokken streep, blijven daar gekken met hoge snelheden inhalen. Dat hebben we ook gisteren weer ervaren, maar het liep gelukkig allemaal goed af, dus laat ik het leuk houden!

Het was vanwege de zondagsmarkt behoorlijk druk in Enkhuizen, maar uiteindelijk konden we de auto op de Wierdijk nabij het Zuiderzeemuseum en de Compagnieshaven parkeren. De tentoonstelling 'Reis rondom de Zuiderzee' voerde ons vanuit Enkhuizen over de Afsluitdijk langs de Waddeneilanden naar plekken in Friesland als Hindeloopen en Makkum. Na een bezoek aan Urk werd de reis vervolgd via Nunspeet en Spakenburg om te eindigen in Volendam. We zagen diverse topstukken uit de collectie, persoonlijke verhalen en interactieve opstellingen over het leven aan de voormalige Zuiderzee. En we zagen wat de verschillende plaatsen met elkaar verbond en onderscheide, de tradities, dialecten, streekdrachten, ambachten, scheepsbouw, handel en noem maar op.

Het blijft interessant, maar toch waren we er vrij snel doorheen. Het speelt natuurlijk wel mee dat we al zo vaak van dit soort tentoonstellingen hebben gezien in musea op de Waddeneilanden en plaatsen langs het IJsselmeer en de Markerwaard. Naar buiten dus, de zon scheen nu nog, we konden er nou nog van genieten. Na even op de Compagnieshaven te hebben rond gelopen, zijn we voor de lunch neergestreken op het terras van de Mastenbar. Konden we ondertussen mooi naar de voorbij zeilende jachtjes kijken, waaronder zowaar een Breehorn 41. Een mooi en comfortabel zeilschip, gebouwd op de gelijknamige werf in Woudsend. Mijn favoriete zeilschip, mocht er ooit nog weer eens een schip met de benodigde pecunia langszij komen! Na al het moois in Enkhuizen voorlopig weer te hebben gezien, hebben we de auto maar weer eens opgezocht. Aan het eind van de middag waren we weer thuis. Terug van een leuk dagje Enkhuizen, weliswaar met een lekke achterband, maar dat kon de stemming niet meer drukken.

zondag, oktober 06, 2013

'poptempel de luxe'


Ziggo Dome, de nieuwe op 24 juni 2012 met een concert van Marco Borsato ingewijde concertzaal, wordt nu al de beste concertzaal van Nederland genoemd. Of dat waar is kan ik niet beoordelen, want ik heb er zelf nog geen concert in meegemaakt, en dan nog, maar gezien alle positieve verhalen wil ik het graag geloven. De tent schijnt te draaien als een tierelier en altijd vol te zitten met publiek en goeie bands. In deze tijd een prestatie van niveau lijkt mij. Ik las dat sinds de opening er al diverse memorabele optredens zijn geweest, zoals o.a. van Radiohead, Madonna, Alicia Keys, Beyoncé maar ook van oude rockers als Rush, Paul Simon, Peter Gabriel en leonard Cohen. Ziggo Dome, ontworpen door het Amsterdamse architectenbureau Benthem Crouwel, staat in Amsterdam-Zuidoost naast de Amsterdam Arena en de Heineken Music Hall. Maar als gezegd, hoewel ik het gebouw met name door de alsmaar wisselende of/en verspringende (reclame)verlichtingspatronen op de gevels al menig keer gezien heb als ik er 's avonds langs reed, ken ik het verder nog niet.

Ziggo Dome dat ca. €. 60.000.000,- heeft gekost, heeft een capaciteit van 17.000 plaatsen. Op de vloer is plaats voor 6.300 personen, de overige plaatsen zijn op de twee ringen met tribunes. Het gebouw heeft de vorm van een vierkant blok, de grootte is 90 bij 90 meter, met een hoogte van 30 meter. De buitenzijde van het gebouw bestaat uit 120.000 pixels van elk zeven led-lampjes wat een totaal maakt van 840.000 led-lampjes. Verder maken 500.000 lampjes de gevel tot een high resolution Video Wall. Het gebouw dat een fenomenale akoestiek heeft, is ontworpen voor versterkte muziek, maar is multi inzetbaar en kan met minimale aanpassingen ook geschikt gemaakt worden voor tenniswedstrijden, een olympisch zwembad of een ijsbaan. Zie verder ook onderstaande reportage die ik tegenkwam van ene Ad Tissink van het blad Cobouw.


Ziggo Dome, het hoeft niet perse op korte termijn, maar in deze 'poptempel de luxe' wil ik beslist een keer een goed concert meemaken!

woensdag, oktober 02, 2013

Agora Lelystad


Afgelopen vrijdagavond in het Agora Theater in Lelystad naar een speciaal concert geweest van 'The Voice Company'. Een gigantisch koor bestaande uit 120 dames en heren, de jongste 14 jaar de oudste 88 jaar, bracht o.l.v. dirigent Robert Bakker diverse nummers van de legendarische rockgroep 'Queen' ten gehore. Daarbij werden ze begeleid door een strakke gelegenheidsband bestaande uit Bas van Bemmelen (gitaar), Jesse Brouwer (toetsen), Sjoerd de Roij (basgitaar) en Gydo Keijzer (drums). En voor de zangpartijen speelden buiten het koor de veelzijdige solisten Jeffrey Noordijk en Angelique Wardenier een prominente rol!

Een boeiend concert, ondanks het enigszins dominerende 'aan elkaar gepraat van dirigent Bakker', met diverse bekende nummers van 'Queen' dat werd afgesloten met de bekende meezinger: We are the champions my friends; And we 'll keep on fighting till the end; We are the champions, we are the champions; No time for losers, 'cause we are the champpions.....

Maar wat mij die avond eerlijk gezegd nog meer boeide, was het theatergebouw zelf. Het Agora Theater, gebouwd naar een ontwerp van architect Ben van Berkel (UNStudio, Amsterdam/Shanghai) is reeds in 2007 opgeleverd, maar ik was er nog nooit geweest. Het prachtige theatergebouw dat deel uitmaakt van een omvangrijke vernieuwing van het stadshart van Lelystad, is dus al zes jaar in gebruik. Het ontwerp bestaat, net als bij een diamant, aan de buitenkant uit allemaal verschillende facetten. De inspiratie daartoe schijnt Ben van Berkel uit een zonsondergang in het Markermeer te hebben gehaald. Het gebouw bestaat voor een groot deel uit glazen elementen en geperforeerde aluminium platen. Dynamisch, door die geperforeerde panelen ontstaat een min of meer levendig beeld, waardoor het lijkt alsof het theatergebouw constant van kleur veranderd.

Bijzonder te lezen, hoe van Berkel zijn opdrachtgever(s) tijdens de presentatie van het schetsontwerp heeft weten te enthousiasmeren. Doorgaans gaat dat er vrij gelikt aan toe, met flitsende powerpointpresentaties, dure fullcolour brochures en oogstrelende maquettes. Niets van dat alles, van Berkel kwam bij zijn eerste presentatie van het nieuwe Agora Theater met alleen de eerste contouren van een idee, waarover hij een gloedvol en achteraf gouden betoog hield. Een idee, waarin naast het theater, de omgeving van Lelystad, veelkleurige wolkenluchten en schitterende skylines een hoofdrol zouden spelen. Eigenlijk was het hem pas kort voor de presentatie duidelijk geworden, hoe het uiteindelijk zou moeten worden. Het had hem verbaasd hoe mooi de omgeving van Lelystad was. Het landschap met daarboven die prachtige luchten, die je hier kon zien, een enorm scala aan skylines. Al die facetten wilde hij absoluut in het nieuwe Agora Theater een plek geven in combinatie met alle elementen van het theater zelf. Het scala aan emoties en wereldse facetten die je doorgaans in een theater kan tegenkomen. Uit die combinatie van hoe enerzijds de omgeving is en wat anderzijds de inhoud van een theater moet zijn, is volgens van Berkel bijna als vanzelfsprekend die caleidoscopische vorm voortgekomen met zijn diamantachtige structuur.

Knap dat je als architect reeds met de 1e presentatie de opdrachtgever(s), met amper meer dan een sterk verhaal, over de streep krijgt voor het vervolg traject. Waarschijnlijk wist van Berkel ook goed te verkopen, dat zijn gedachtengoed met een totaal oppervlak van rond de 5890m2 verdeeld over 3 bouwlagen, het budget van €. 20.000.000,- niet zou overschrijden. Hoe dan ook, het Agora Theater mag er zijn, echt een plek met de allure van een centrale verzamelpaats in het stadshart van Lelystad. Ik heb genoten van de ambiance!

maandag, september 30, 2013

Kunst & Cultuur in de Achterhoek


We waren vorige week dinsdag eigenlijk van plan om samen met A uit Aalten naar Villa Mondriaan te gaan, het op j.l. 21 mei door prinses Beatrix geopende museum in Winterswijk. Maar dat houden we nog een keer tegoed, want het museum bleek sinds 1 september j.l. alleen nog in de weekenden geopend.

Maar de musea in Aalten, die we ook nog nooit hadden bezocht, bleken wel voor het publiek geopend. Drie interessante musea onder één dak, d.w.z. in drie met elkaar verbonden rijksmonumentale gebouwen aan de Markt.
Er was een deel ingericht als Museum voor Vrijheid, Onderduik en Verzet in de regio. Waar we op interactieve wijze het leven in oorlogstijd zagen, aan de hand van gebeurtenissen hier in de Tweede Wereldoorlog. Maar ook de relatie met de hedendaagse actualiteit, waarbij zelfreflectie beoogd werd op verschijnselen als fascisme, racisme en discriminatie in het verleden, heden en mogelijke toekomst.

Een ander deel was ingericht als Aaltens Historisch Museum. De opzet van dit deel had volgens de beschrijving tot doel, het verbreiden van kennis en het wekken van belangstelling voor historie en cultuur, alsmede het bewaren en onderhouden van de materiële getuigenissen daarvan. Maar ook het leggen van een relatie met de hedendaagse actualiteit, en wel in het bijzonder van de in Aalten en de regio zo gewortelde textiel- en hoornindustrie.

En dan was er nog een Expositiezaal, het deel waar regelmatig wisselexposities worden georganiseerd. Momenteel werk van de in Aalten geboren kunstenaar Harmen Brethouwer (1960) die daar nog tot begin februari 2014 te zien is. Behalve in Aalten is werk van Harmen Brethouwer ook te zien in grote, landelijke musea als o.a. het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem, Boijmans van Beuningen in Rotterdam en Centraal Museum in Utrecht.
De kunstenaar gebruikt al meer dan twintig jaar twee basale vormen: de conische vorm (kegel) en het vierkante paneel (vakwerk). Hij kiest voor thema’s en series waarin zowel het ambachtelijke als het autonome samenkomen.

En dan was er in het museumgebouw ook nog een intermediair, ofwel centrale hal waarin de VVV Aalten gevestigd was. Daar konden we terecht voor informatie en advies over recreatie en toerisme in de gemeente Aalten en haar regio.

Na dit alles te hebben gezien, zijn we een eindje verderop neergestreken op het terras van Café Restaurant Stegers aan de Markt. Waar we, na dat we daar samen de dag zo'n beetje hadden doorgenomen, bij wijze van afsluiting door A op een etentje werden getrakteerd. Einde van een aardig dagje cultuur in de Achterhoek!

vrijdag, september 27, 2013

Hodgepodge naar 'De Compagnie' in Oudeschild


Ze voorspelden een herfstig weekje met regen en veel wind. Wat doen we jongens, gaan we zeilen of niet? Maar voordat iemand de zin af kon maken of we soms van suiker waren, was de knoop al doorgehakt. We gingen, bovendien wisten we allemaal uit ervaring wel, dat als je eenmaal op het water zit het uiteindelijk vaak meevalt. Aldus geschiedde, Hk, G, N en JW vertrokken j.l. maandag 16 september met de 'Kind of Magic' (Koopmans one off 40') vanuit Lelystad richting Stavoren, en wij t.w. Hs en ondergetekende met de 'Zeeraaf' (v.d. Stadt 33') vanuit Warns. Rond een uur of drie in de middag lagen we beiden afgemeerd in een praktisch uitgestorven Oude Haven van Stavoren, en zaten we met z'n allen in de 'Kind of Magic' gezellig te teuten.

De 'Kind of Magic' was uit Lelystad-Haven komen zeilen, die hadden er dus al een uur of vier 6 à 7 Bft uit ZW tot W opzitten. Voor de 'Zeeraaf' uit Warns aan het Johan Frisokanaal was het, ondanks een gekneusde rib van ondergetekende door een ongelukkige struikelpartij tegen de preekstoel, uiteraard een makkie geweest. Alhoewel, eenmaal door de sluis was het aan lager wal op de motor tot aan de Oude Haven wel even flink stuiteren in die steile golven. Met een pikketanisje werd de hereniging van zeilploeg 'Hodgepodge' in de kajuit gevierd, en besloot N en passant dat hij voor het avondeten een heerlijke rijsttafel voor ons ging maken!
Alleen moesten we daarvoor nog wel even de benodigde ingrediënten aan boord halen. Geen probleem, maar laten we eerst even een potje maken, en zo kon het gebeuren dat we even later €. 50,00 p.p. lichter waren. We hadden allemaal wel zin om even de beentjes te strekken, dus hup van boord en met z'n allen naar Coopcompact, een supermarkt hier even om de hoek.




Keus genoeg, maar welke nemen we, en hoeveel? Dat konden we rustig aan N overlaten, we bemoeiden er ons dan ook maar zo weinig mogelijk mee, en sjokten maar zo'n beetje mee. Maar af en toe konden we het toch niet laten, om middels enige kritiek op N's aankoopbeleid ook een duit in het zakje te doen. Echter zonder zichtbaar effect op N's gemoed, stoïcijns klaarde N zijn klus, waarna Hk, onze penningmeester het zonet aangelegde potje gelijk alweer een stukje lichter mocht maken.

Terug aan boord ging N voortvarend met z'n kookspullen aan de slag, en hadden wij onze handen vrij voor een vrolijk potje jammen. Maar niet nadat we de flatback mandoline van Hk uitvoerig hadden bewonderd. We constateerden met enige verbazing dat Hk al zo goed met z'n nieuwste speeltje overweg kon, al was het dan nog wel overwegend in g.
Wij plezier, en N maar koken, het leven kan hard zijn voor een scheepskok. En helemaal als je aan boord van een zeiljacht een uitgebreide rijsttafel moet klaarmaken dachten we. N zag dat heel anders, maar hij wilde het er niet meer over hebben, allemaal peanuts, dus hou op te zeiken, ik doe het met plezier!
Gein natuurlijk, iedereen blij, laten we maar weer muziek gaan maken. Zo te zien genoot N wel van zijn jammende muziekvrienden, het zou me niet verbazen als hij het als een speciaal aan zijn persoon gerichte aubade ervaren heeft. Dat zal ik hem bij gelegenheid toch eens een keertje vragen.
Hs. aan het roer onder zijn geliefde bimini. Leuk Hs. zo'n ding, maar we hebben tot nog toe alles behalve zon. Trouwens de zomer is sowieso wel voorbij. Nu creëerd zo'n ding onder zeil voor je gevoel alleen maar extra wind in de kuip, tocht zal ik maar zeggen, en droog blijf je er nu met al dat horizontale water om ons heen ook niet onder.
Kennelijk was Hs. zelf die mening ook min of meer toegedaan, want later die dag in de haven van Oudeschild heeft hij de bimini gedemonteerd.
Even een momentje rust in de Stevinsluis bij Den Oever. Uiteraard houden we de lijnen goed in de gaten.
Enkele onderweg opgelopen scheuren in de zeilen van de 'Zeeraaf' worden nabij de Vissershaven van Den Oever provisorisch hersteld. Gezien het bezoekje van de douane kwamen we daar in eerste instantie kennelijk een beetje verdacht over. Maar met een vriendelijk praatje en enige uitleg kwamen de heren echter snel tot een voor ieder geruststellend inzicht.
Lekker briesje op het Wad. De 'Kind of Magic' en de 'Zeeraaf' opweg naar Oudeschild via het Visjagersgaatje, Malzwin en Texelstroom.
Echt ontelbare keren gevaren, desalniettemin namen we deze keer bij de Bollen iets te veel risico, door te vroeg stuurboord uit te gaan richting Oudeschild. Het resultaat was er naar, na enkele minuten liepen we aan de grond, met een snelle min of meer ongewilde gijp als gevolg. Echter met enige moeite en ook het voorzeil over de andere boeg, kregen we de 'Zeeraaf' met de motor bij gelukkig weer vrij snel van de Bollen af.
Eenmaal afgemeerd in jachthaven de Schoeiershoek in Oudeschild, werd Hs. en ondergetekende op de 'Kind of Magic' uiteraard wel even fijntjes ingewreven wat ze van onze navigatiekunsten vonden. Gelijk hadden ze natuurlijk, maar na een paar pikketanisjes en een potje jammen was alles vergeten. En toen Hk., de schipper van de 'Kind of Magic' aankondigde dat hij voor het diner schelvis ging klaarmaken met van alles en nogwat erbij, hadden we het eigenlijk alleen nog over lekker eten. Alhoewel, iemand kon het even niet nalaten te zeggen, dat ze vroeger aan boord altijd tegen elkaar zeiden: We eten pas schelvis, als er niets anders meer is! Ondankbare honden, maar de schelvis was heerlijk!
Het optreden van ons op woensdagavond in café-restaurant 'De Compagnie' in de haven van Oudeschild liep voor ons gevoel als een speer. Maar kennelijk niet alleen voor ons, ook het publiek en de eigenaar was enthousiast. Lekker gevoel, dat hebben we wel eens anders gehad. Mogelijk dat aan ons geslaagde optreden behalve een perfecte zaalversterking, ook de goeie sfeer en het vooraf aangeboden en genoten diner debet was. Hoe dan ook, alles liep gesmeerd! Of we nog eens terug wilden komen? Ja natuurlijk, graag zelfs, we hebben dan ook gelijk maar een principe afspraak gemaakt!
Donderdagochtend wilden we aanvankelijk via de Texelstroom en Kornwerderzand naar Hindeloopen varen, maar bij nader inzien kozen we mede door de voor ons ongunstige stroming toch maar voor Medemblik via Den Oever. Waddenzee, in een wonder schoon, glashelder decor zeilden we rustig over een praktisch lege Waddenzee richting Stevinsluizen. In de verte prachtige buienluchten met af en toe een regenboog. Het was puur genieten, wat wonen we toch in een mooi landje.
Afgemeerd aan de kade van de Middenhaven in Medemblik. En alsof er niks anders te doen was zaten J.W. en G al snel weer in de kuip tot lering en vermaak even een lekker potje te jammen. Heerlijk sfeertje!
Maar er moest natuurlijk ook weer voor het avondeten worden gezorgd. Er stond stoofpaling op het menu, tot dat doel werd in de stad een paar pond nog levende paling gekocht, die op de kade door N vakkundig werden geslacht. Hoe Hk. de stoofpaling heeft klaargemaakt zal ik hem nog eens vragen, maar het was overheerlijk. Behalve J.W. die er wat matig in was, at de rest er zowat zijn vingers bij op. Na het eten een beetje ouwehoeren over van alles en nogwat. Een voorbeeld: Jongens dit moeten we veel vaker doen, daar waren we het over eens. Alleen het thuisfront zal meer gaan protesteren. We moeten eerst een soort 'bond van onderdrukte zeelieden' gaan oprichten, de BOZ, wie weet kweken we dan meer goodwill en kunnen we op termijn meer bereiken, lachen natuurlijk.
Vrijdagochtend voor de havenmond van Medemblik scheiden onze wegen zich, we gingen naar huis. De 'Kind of Magic' met Hk, G, N en JW weer naar Lelystad, en de 'Zeeraaf' met Hs en ondergetekende weer naar Warns.
Je moet goed kijken, maar met Medemblik op de achtergrond staat het zojuist gehesen grootzeil op de 'Kind of Magic' er van deze afstand gezien perfect bij. Het voorzeil nog even, en gaan met die hap, praktisch voor 't lapje naar Lelystad.
De bemanning van de 'Zeeraaf' even in retraite. Middels een rondje 'De Kreupel', een vogeleilandje in het IJsselmeer, zijn we met halve wind naar Stavoren gezeild. Door de sluis vervolgens nog een klein stukje Johan Frisokanaal, en toen waren we er. Einde van een bijzonder mooi zeil- en muziekweekje met de boys van Hodgepodge!










En dan nu de film van Jan Willem ....

zaterdag, september 21, 2013

Big cars!


Grote auto's, heel veel grote auto's, allemaal Amerikaanse Oldtimers ofwel 'American Meeting' bij 'Restaurant Hardersluis' in Zeewolde. De meeste bekende merken waren volgens mij wel zo'n beetje vertegenwoordigd, Ford, Mercury, Chevrolet, Buick, Pontiac, Studebaker, Dodge, Rambler, Lincoln, Cadillac, Packard enz. stuk voor stuk van bouwjaar variërend tussen de veertiger en de zeventiger jaren van de vorige eeuw. De één in mijn ogen perfect gerestaureerd, de ander minder goed of helemaal niet. Maar praktisch alle oldtimers hadden voor mij wel gemeen, dat ze door hun afmeting, uitstraling en grote motoren een zekere bewondering afdwongen. En kennelijk niet voor mij alleen, want er liepen tussen al die prachtige oldtimers heel wat meer gasten rond te neuzen.

Het weer was prima, er waren hapjes en er was bier, en de rockband 'Definition of Madmen' maakte zich op voor het eerste optreden vandaag. In een luie bank op het terras van 'Restaurant Hardersluis' hebben we met een drankje nog een tijdje zitten kijken naar het gewoel tussen alle oldtimers. Jammer dat we door afspraken elders nog voor het optreden van de band weg moesten!

zondag, september 15, 2013

Hattem, heisa met 'Hodgepodge'.

Collage 'Heisa in Hattem'
Gistermiddag hebben we in Hattem met onze band 'Hodgepodge' weer eens Irish ballads & folk music ten gehore gebracht. Rond Uit Hattem had daar i.s.m. de Rotaryclub Hattem-Heerde, het HEISA IN HATTEM festival georganiseerd. Op vierentwintig verschillende locaties in de binnenstad, die allemaal gratis toegankelijk waren, werden daar door verschillende bands en artiesten optredens gegeven. Een mooie kans voor zowel onszelf als het publiek, kennis te maken met een gevarieerd aanbod uit de regio van muziek, theater en voordrachtkunst in huiskamers, winkels, stadsmonumenten en binnenplaatsen. Verder konden we vanwege 'Open Monumentendag' ook nog het één en ander combineren met een kijkje in één van de vele historische gebouwen die Hattem rijk is.

Maar eerlijk gezegd zijn we zelf gistermiddag niet veel verder gekomen dan onze eigen speellocatie in de Ridderstraat. Niet door desinteresse maar meer door de planning. Op papier hadden we tussen elk optreden een uur pauze, genoeg om even om de hoek bij een ander te gaan kijken, zo groot is de binnenstad van Hattem niet. Maar feitelijk waren de pauzes soms een stuk korter, omdat we o.a. door het enthousiaste publiek de tijd niet goed in de gaten hielden, waardoor elke speelsessie van ons uitliep. Eén keer zijn we er even tussen uit geweest om een pilsje te drinken in een café een paar deuren verderop in de straat. Wel leuk trouwens, dat bij terugkomst op ons stekkie het publiek ons al zat op te wachten.

Rond vijf uur was het afgelopen. Met z'n allen hebben we daarna op uitnodiging van de organisatie elders in de stad nog een klein uurtje zitten borrelen en napraten. Einde van een leuke speelmiddag van 'Hodgepodge' tijdens het 'Heisa in Hattem' festival 2013.

vrijdag, september 13, 2013

Absurdisme in het

Onlangs samen met J 'Borgman' gezien, de nieuwste film van regisseur Alex van Warmerdam waarin hij zelf ook meespeelt, samen met o.a. Jan Bijvoet, Hadewych Minis, Jeroen Perceval, Annet Malherbe, Sara Hjort Ditlevsen en Pierre Bokmam. Borgman werd afgelopen mei geselecteerd voor de competitie om de Gouden Palm op het Cannes Filmfestival, een eer die de Nederlandse cinema al 38 jaar niet meer werd gegund. De film 'Borgman' is een donkere vertelling met horrorachtige trekjes. Ik vond het vooral een absurdistische film, waarvan ik met name de eerste helft spannend, vlot en komisch vond. De tweede helft boeide me minder en vond ik vrij lang duren.

Speciaal voor deze film heeft Alex van Warmerdam een riant huis laten bouwen. Een moderne strakke betonnen villa in een chique wijk in Bloemendaal. Wanneer de dakloze zwerver Borgman met zijn smerige verwilderde haren hier aanbelt, met de vraag of hij even een bad mag nemen, wordt de deur voor z'n neus dicht gesmeten. Maar Borgman zet door, en ondanks een pak slaag van de heer des huizes, komt hij uiteindelijk middels de goedheid van de vrouw des huizes toch in bad terecht.
Terwijl hij zich verborgen weet te houden voor de heer des huizes, speelt hij in op het schuldgevoel en de verveling van de vrouw en weet hij ondertussen ook nog de kinderen in te palmen. Het wordt van kwaad tot erger, Borgman weet het reilen en zeilen van het huisgezin stiekum weg steeds meer naar zijn hand te zetten.
En met behulp van een stel merkwaardige handlangers en een gedaanteverwisseling weet hij zich tenslotte bij het yuppengezin als tuinman te installeren. Zo hoeft hij zich niet meer te verbergen voor de heer des huizes en heeft hij zelfs openlijk toegang tot het huis.
Borgman speelt zijn tuinmansrol met verve. Met een stel handlangers gaat hij de tuin met kettingzagen en graafmachines te lijf. Hij is er zo druk mee dat hij zogenaamd geen oog meer heeft voor de vrouw des huizes, en haar avances afslaat.
Door het hele gedoe gaat het in het huisgezin steeds beroerder draaien. Behalve huwelijksproblemen en zieke kinderen wordt de heer des huizes ook nog op z'n werk onslagen. Dat ondertussen de hele tuin buitensporig op z'n kop wordt gezet ontgaat ze praktisch helemaal. De situatie werd steeds bizarder!

Voor mij lag hier zo'n beetje het kantelpunt in de film. Dat ik dacht, waar zit ik in godsnaam naar te kijken. Wat is hiervan de bedoeling, hoe moet ik het interpreteren? Zoals gezegd, de eerste helft van 'Borgman' vond ik spannend en vaak komisch, al begreep ik ook toen nog niet waar we heen gingen in de film. In een interview met Alex van Warmerdam las ik, dat hij geen diepere betekenis in zijn verhaal heeft gelegd. Elke interpretatie is dus in principe goed!? Zou kunnen, maar het lijkt mij sterk. Na de film in de auto naar huis zei J tegen me, dat ze er min of meer een boodschap in heeft gezien, hoe desastreus het tussen rijk en arm kan escaleren. Tussen buitensporige luxe en daklozen. Tussen mensen die zich niets meer aan elkaar gelegen laten liggen. Ik ben het met haar eens, het lijkt me een vrij plausibele interpretatie!

Maar goed, ondanks de vragen en een mindere, met name te lange tweede helft, vond ik 'Borgman' alles bij elkaar genomen toch een aardige film. Het was een absurdistische en vaak schokkende, maar ook interessante en hilarische kijkmiddag in het Fraterhuis.

donderdag, september 12, 2013

Oesters


In de krant las ik dat het Nederlandse en Belgische oesterseizoen 2013 gisteren 11 september officieel geopend is in het Belfort in Sluis. Dat betekent dat zowel de creuses als de Zeeuwse platte oesters tot april volgend jaar weer algemeen verkrijgbaar zijn. Jaarlijks worden zo'n 30 miljoen creuses geproduceerd, en tussen de 500.000 en 1 miljoen platte oesters. Ruim 70 procent van de hier gekweekte oesters wordt naar België geëxporteerd, van het restant gaat een deel naar Duitsland en Italië en de rest, amper nog 15 procent eten we zelf op. Nederland is dus niet echt een oesterland. Dat zou best eens kunnen kloppen, want ik ken aardig wat mensen in mijn omgeving die niets van een oester moeten hebben.

Dat kan ik van mezelf niet zeggen. Ook al eet ik ze niet vaak, ik hou wel van een oestertje. Sowieso eet ik ze alleen op momenten die doorgaans om wat voor reden ook al van grote kwaliteit zijn. Als je dan in het oestertje ook nog eens het zilt van de zee proeft en ruikt, vind ik het geheel een zintuiglijke beleving van topniveau!

De keerzijde is natuurlijk dat ik met zo'n oesterconsumptie nooit een echte fijnproever zal worden. Voor mij is het al lang goed als ik het zilt van de zee maar proef, want daar hou ik van. Maar er is volgens fijnproevers als Wil van Merkensteijn (voorlichtster en proeverijen organisator) en Casper van Beek (eigenaar restaurant Branco in R'dam) qua smaak veel meer te beleven. Oesters nemen namelijk net als wijndruiven de smaak aan van hun terroir. Om er maar een paar te noemen, een Zeeuwse oester smaakt daarom anders dan een Franse, Ierse of Canadese oester. De smaaktypering van boven genoemde fijnproevers is wonderbaarlijk. Bij de 'Papillon' uit Frankrijk heeft de één het over zout met een licht bittere nasmaak en de ander het over een vleugje komkommer met een romige nasmaak en ietwat zoets erbij. Bij de 'Zeeuwse Platte', volgens hun de Rolls Royce onder de oesters, proeft de één een volle nootachtige smaak terwijl de ander de smaak nog typeert als ijzerachtig met een scheutje jodium! En zo gaat het een tijdje door, in totaal hebben onze fijnproevers tien verschillende oestersoorten aan een smaaktest onderworpen en getypeerd. Heel bijzonder allemaal, maar ik vraag me eerlijk gezegd wel af, of dit duo door hun vermeende autoriteit maar wat raak kan neuzelen, of dat ze inderdaad gezegend zijn met haast goddelijke smaakpapillen.

Aardige anekdote in het interview met de fijnproevers was, of ze een tip hadden om oesters gemakkelijk open te maken? 'Ja: laat het iemand anders doen.' Goeie tip, alleen grijp je dan denk ik wel naast een eventuele parel. Alhoewel, naar schatting komt maar in 1 op de 15000 oesters een parel voor. Gezien mijn oesterconsumptiepatroon kan ik het open maken dan ook rustig aan een ander overlaten!

maandag, september 09, 2013

Rivierenlandschap


De Oorkonde.
Zaterdag, de eerste zaterdag in september, tijd dus voor onze jaarlijkse familiefietsdag, de negentiende alweer, deze keer georganiseerd door W en A. Rond elf uur kwam de één na de ander binnendruppelen op het terras van café restaurant 'De Roos' op de Markt in Zaltbommel, waar we door W en A werden ontvangen met koffie en appelgebak met slagroom. Het was gezellig, ongemerkt waren we anderhalf uur verder voor we ons op het zadel hesen. W en A hadden een knooppunttochtje uitgezet om en nabij de Waal van ca. 35 km met als verste punt 't Oude Veerhuis in Veerhuis-Heerewaarden. Ondanks donkere wolken met af en toe een spettertje, vond iedereen dat de weergoden toch met ons waren. Lekker temperatuurtje en nauwelijks wind laat staan tegenwind, wat zou je eigenlijk nog meer willen als fietser? Nou een mooie fietsroute dus, en die hadden we zaterdag, want ik vind maar weinig landschappen mooier in Nederland dan het rivierenlandschap!

Een landschap dat we oorspronkelijk te danken hebben aan het feit dat Nederland al vele eeuwen het afvoerputje is van Europa. Want ga maar na, constant werd hier in het laagland middels de rivieren zand, grind en ander erosiemateriaal uit verre hoge streken gedumpt. Zo is in feite het land opgebouwd waarop we leven, laag op laag. Nederland was oorspronkelijk een gigantische rivierdelta, in het verleden was het maar al te vaak één grote watervlakte. Overal stroomden wilde rivieren die ongehinderd hun bedding konden verleggen en zand- en grindbanken opruimden en weer opbouwden. Heden ten dage is dat een ander verhaal, het rivierengebied is door toedoen van de mens veel beperkter van omvang geworden. Maas, Rijn en IJssel kabbelen nu doorgaans rustig voort, in bedwang gehouden door kribben en hoge dijken. Hoewel in de laatste decennia een ontwikkeling gaande is, om de rivieren in het kader van waterbeheersing en natuurontwikkeling weer meer ruimte te geven. (Zie hierover o.a. ook mijn stukje 5e zondag p.m. van 23 juni 2013)

Maar goed, hoe dan ook, de dijken met z'n karakteristieke dijkhuisjes in het landschap van de Bommelerwaard en het Land van Maas en Waal blijven uiteraard bestaan. We zullen er denk ik dan ook in de toekomst nog vaak kunnen fietsen. Maar voorlopig telde de fietstocht van het heden, en die was magnifiek. Vanaf de Markt in Zaltbommel ging de fietstocht via die prachtige brug (A2) over de Waal richting Opijnen, vervolgens fietsten we over de dijk naar Varik. Alwaar we het pontje namen naar Heerewaarden aan de overkant van de Waal voor een pitstop in 't Oude Veerhuis met o.a. heerlijke soep en kroketten. Verkwikt en verzadigd fietsten we daarna aan de zuidkant van de Waal via Rossum en Hurwenen terug naar Zaltbommel. Van de lichte regen die we onderweg over ons heen kregen hadden we niet of nauwelijks last. Rond een uur of vijf waren we terug op de Markt in Zaltbommel, en zaten we allemaal onder een grote parasol voor 't Stadscafé van een welverdiend pikketanisje te genieten.

Bij 'QUO CHING', een Chinees restaurant in Zaltbommel aan de Waterstraat hebben we de fietsdag met een gezamelijke maaltijd afgesloten. En uiteraard kregen we van A daarbij ook weer de traditionele oorkonde uitgereikt, deze keer een groene. Einde fietsdag nummer 19, geen lange tocht, maar wel een hele mooie! De 20e fietsdag, een kroontocht zal ik maar zeggen, zal bij leven en welzijn over een jaar op de eerste zaterdag in september door J en ondergetekende worden georganiseerd. En ik reken er eigenlijk wel op, dat A die tocht dan zal bekronen met een goudkleurige oorkonde!