Over donkere nachten.

Afgelopen nacht was de z.g. 'Nacht van de Nacht', een jaarlijks evenement georganiseerd door de Natuur- en Milieufederaties, een samenwerkingsdverband van particuliere natuur- en milieuorganisaties op provinciaal niveau in Naderland. Of de afgelopen nacht volgens de bedoeling, donkerder is geweest dan alle voorgaande nachten dit jaar kan ik niet zeggen, want ik lag te slapen. Maar de organisaties hebben er volgens Bartjens wel van alles aan gedaan om dat te bereiken. Want echt donkere nachten zijn namelijk heel goed voor mens, dier en milieu! Ze hadden daarom afgelopen nacht in dit 's nachts praktisch meest verlichte land van Europa, in alle provincies nachtactiviteiten georganiseerd en vele duizenden lichten gedoofd. 

Lees voor meer over donkere nachten o.a. de stukjes 'hemelse duisternis' van 10/7'14, 'het nachtelijk Waddenzwerk' van 30/6'15 en 'centrum in ander licht bezien' van 24/1'16 in mijn blogarchief.

Zuid-Limburg

In het prachtige Zuid-Limburgse heuvellandschap krijg ik vaak het gevoel of ik al een beetje in het buitenland ben. Het is zo anders dan het landschap dat ik gewend ben, het landschap van boven de grote rivieren zal ik maar zeggen, dat trouwens ook prachtige regio's kent. Maar volgens mij vindt je nergens in Nederland een gevarieerder landschap dan hier. De vele hoogteverschillen met vaak indrukwekkende steiltes en schitterende panorama's, de stromende beekjes, de diepe kalksteengroeves vol prehistorische sporen, de oude kilometerslange mijngangen, het zijn voor mij stuk voor stuk boeiende landschapselementen, die je verder niet of nauwelijks in Nederland aantreft.

 De in totaal 54 personen, jong en oud, waren in 

 Hoog Vaals gehuisvest in totaal 14 zes persoons

 bungalows. En als vanouds vermaakten ze zich ook

 in deze herfst weer prima met van alles en nog wat,

 maar bovenal ook met elkaar.

 En ook de oudste en jongste deelnemers konden het   goed met elkaar vinden.

 Bepaald warm was het niet op het terras, maar wel

 gezellig.

 

 De kleintjes gaan na het lange weekend weer naar

 huis in een hele smerige auto. De bestuurster heeft

 voor die gelegenheid maar een bijpassende jas

 aangetrokken.

 Schaaktoernooitje: De zinderende finale tussen de

 twee cracks Simon en Mink, waarbij uiteindelijk

 Simon met de  eer ging strijken.

 En op de hoek Maastrichterlaan-Seffenterstraat in

 Vaals, wisten ze ons op zondagavond gezellig te

 verrassen met een lekkere hap.

En dan hebben we ook nog met een select groepje het oudste stenen gebouw van Nederland bezocht. De ruines van een Romeins badhuis, vroeger Coriovallum, in Heerlen, gebouwd tussen 63 en 73 na Christus. Een imposante ontmoetingsplaats in die tijd. Maar ook nu nog was ons bezoek aan dit z.g. Thermen Museum meer dan de moeite waard.

Zeeweringen, altijd werk aan de winkel.

De kust houdt Rijkswaterstaat immer bezig. In 2011 hebben ze in Zuid-Holland nabij Ter Heijde de revolutionaire 'Zandmotor' aangelegd, (zie in mijn blogarchief stukje 'Zandmotor' van 19/1'11). De ontwikkeling daarvan loopt geheel volgens verwachting las ik ergens. Dat is mooi, haast nog mooier vind ik de aanleg van een nieuw duinlandschap in Noord-Holland nabij Camperduin en Petten. Daar hebben ze de Hondsbossche Zeewering veranderd in de Hondsbossche Duinen. Ze hebben daar zo ongeveer de hoogste zeedijk van Nederland totaal overbodig gemaakt, door er middels een paar jaar zandscheppen aan zeezijde, een brede zandmassa van formaat tegen aan te brengen. De wind heeft er vervolgens een imposant duinlandschap van gemaakt, dat hoog genoeg is om volgens onderzoekers een zeespiegelstijging van een meter op te vangen. Prachtig, de Hondsbossche Duinen dus, betreffende de Hondsbossche Zeewering kunnen de aardrijkskundeboekjes derhalve worden herschreven.

Figuurzagen

Aan reststukjes hout- en triplex hadden we geen gebrek in de werkplaats van mijn vader, (zie in mijn blogarchief stukje 'spelen en werken' van 2 maart 2014). Na schooltijd en in vakanties zat ik als 10 jarige veel te figuurzagen, vaak samen met mijn even oude neefje. We brachten eerst een leuke tekening, al of niet zelfgemaakt, middels een velletje carbonpapier over op een passend stukje triplex, waarna we m.b.v. een tafelbeugel en een plankje, een boortje en uiteraard een figuurzaag los gingen. Uren, soms dagen waren we aan het zagen, zo leuk vonden we het. Een dienblaadje, met een door het struikgewas stormend hert, op de huid gezeten door een stel jachthonden, heb ik destijds gemaakt voor mijn lieve jarige oma in Wapenveld. Ik heb het dienblaadje later terug gekregen, het ligt nu bij mij na bijna zeven decennia nog immer ergens in een laadje.

klim naar de hemel

Kunstwerk de 'Passage', een 13 meter hoge stalen fantasietrap van de Nederlandse kunstenares Gusta Kullberg (1958) nabij vliegveld Lelystad, werd in 1995 onthuld op de hoek van de Larserweg en de Eendenweg. Het kunstwerk bestaat uit een onregelmatig stijgende trap die zich om een regelmatig stijgende spiltrap omhoog draait. Staande op het hoogste platvorm kan de beklimmer genieten van het weidse polderlandschap, uit wiens ontstaansgeschiedenis Gusta Kullberg haar inspiratie voor de 'Passage' heeft gehaald. Na de drooglegging werden de polders ontgonnen en op grote schaal bebpuwd. Kullberg maakt met de 'Passage' een verwijzing naar de historie en zet deze groei door. De trappen lijken uit het vlakke polderlandschap ontsproten te zijn en willen hun klim naar boven in de oneindigheid doorzetten. Ze gaat als zodanig met haar werk een relatie aan met de plek waarvoor het kunstwerk bedoeld is. Samenhang, geschiedenis en problematiek van de plek worden zo bepalend voor vorm en inhoud van haar werk. Zo bezien vind ik de 'Passage', een fantasietrap ontsproten uit het vlakke polderlandschap, een leuk maar nogal gezocht kunstwerk.

'The Sky is The Limit', de loodrechte omhoog staande 24 meter hoge aluminium ladder met 32 treden, al sinds 1995 beeldmerk in beelden in Gees, van de Nederlandse kunstenaar Eugène Terwindt (1941) is weer een heel ander verhaal. Heeft bij Kullberg's 'Passage' de vlakke polder als inspiratiebron gewerkt, bij Terwindt's 'trap naar de hemel' was dat het oneindige zwerk. Trouwens ik las ergens dat veel bezoekers van beelden in Gees kunstwerk 'The Sky is The Limit' in relatie brengen met Jacobsladder, het bijbelverhaal uit Genesis. Of Eugène Terwindt dat ook zo heeft gezien is mij niet bekend. De Jakobsladder markeerde de verticale verbinding tussen de hemelse verblijfsplaats van God met de aardse heilige plaats, waar God aanwezig was. Lees het wonderlijke verhaal van Jacob maar eens in onderstaande passage uit de NBV21.

Jacobsladder

Genesis 28: 10 - 22.

Jakob verliet Berseba dus. Op zijn reis naar Haran kwam hij op een plek waar hij bleef overnachten omdat de zon al was ondergegaan. Hij pakte een van de stenen die hij er aantrof, legde die onder zijn hoofd en ging op die plaats liggen slapen. Toen kreeg hij een droom. Hij zag een ladder die op de aarde stond en helemaal tot de hemel reikte, en daarlangs zag hij Gods engelen omhoog gaan en afdalen. Ook zag hij de HEER bij zich staan, die zei: ‘ik ben de HEER, de God van je voorvader Abraham en de God van Isaak. Het land waarop je nu ligt te slapen zal ik aan jou en je nakomelingen geven. Je zult zoveel nakomelingen krijgen als er stof op de aarde is; je gebied zal zich uitbreiden naar het westen en het oosten, naar het noorden en het zuiden. Bij alle volken op aarde zal men elkaar toewensen net zo gezegend te worden als jij en je nakomelingen. Ikzelf sta je ter zijde, ik zal je overal beschermen, waar je ook heen gaat, en ik zal je naar dit land terugbrengen; ik zal je niet alleen laten tot ik gedaan heb wat ik je heb beloofd.Toen werd Jakob wakker. ‘Dit is zeker,’ zei hij, ‘op deze plaats is de HEER aanwezig. Dat besefte ik niet.’ Eerbied vervulde hem. ‘Wat een ontzagwekkende plaats is dit,’ zei hij, ‘dit is niets anders dan het huis van God, dit moet de poort van de hemel zijn!’ De volgende morgen vroeg zette Jakob de steen die hij als hoofdsteun had gebruikt rechtop, en wijdde hem door er olie over uit te gieten. Hij gaf die plaats de naam Betel, ‘Huis van God’: voordien heette het daar anders, namelijk Luz. Daarna legde hij een gelofte af: ‘Als God mij ter zijde staat en mij op deze reis beschermt, als hij mij brood te eten geeft en kleren aan mijn lichaam, en als ik veilig terugkom bij mijn verwanten, dan zal de HEER mijn God zijn. Deze steen die ik gewijd heb, zal dan een huis van God worden - en ik beloof dat ik u dan een tiende deel zal afstaan van alles wat u mij geeft.’

Mooi is, zeilen, lucht, water en aankomen!

Het is middernacht, en ik sta aan het roer van de 'Swing'. Vanaf die plek kijk ik uit over de nachtelijke zee met daarboven een majestueuze sterrenhemel in een onmetelijk zwerk. En door het luik zie ik de vertrouwde dingen in de kajuit, zacht aangelicht door de rode gloed van het navigatielicht boven de kaartentafel. In het vooronder floept plots een lichtje aan, mijn zoon komt uit zijn kooi om het roer over te nemen. Eenmaal buiten wisselen we informatie uit over weer, zeilvoering, positie en koers en probeert hij met nog onwennige ogen iets te zien op de donkere zee. Dat zal gauw genoeg lukken heeft de ervaring geleerd, ik ga in ieder geval lekker te kooi. 

Als ik 4 uurtjes later, bij het krieken van de dageraad weer aan dek kom om de wacht weer over te nemen, zie ik in de verte ons reisdoel liggen. Ik ken geen of weinig mooiere ervaringen, dan na 3 of 4, soms roerige dagen en nachten op zee, je einddoel in de verte te zien opdoemen. Mijn zoon deelde de vreugde en bakte daarom voor ons beiden alvast een eitje!

tel uit je winst

Standaard brievenbus voor firma's op de Britse Maagdeneilanden is een lust voor het oog. (Bron: Wim Daniëls).

Wie het laatst lacht, lacht het best!?

Van de belofte van Sigrid Kaag aan haar kiezers van een zo progressief mogelijk kabinet, is na ruim een halfjaar praten nog niets terechtgekomen. En het ziet er voorlopig ook niet naar uit, dat dat gaat gebeuren, al zegt ze nu wel de politiek in alle opzichten met een nieuw herwonnen elan aan te gaan pakken. Het moet en zal sowieso allemaal anders moeten. Maar hoe dan? Ik hoop voor haar, en niet alleen voor haar, dat het één en ander op korte termijn duidelijk wordt. Maar als ik haar benarde positie zo zie, is ze daar zelf voorlopig allesbehalve zeker van.

Oeververbindingen.

In mijn stukje 'de nieuwe brug in Amsterdam' van 14 januari 2017 had ik het over een brug die het Java-eiland zou verbinden met Amsterdam Noord. Een plan van de gemeente Amsterdam dat inmiddels, na ruim 4 jaar plannen maken en steggelen met o.m. Rijkswaterstaat, is gesneuveld door voornamelijk nautische bezwaren. Om een idee te krijgen wat men mogelijk met nautische bezwaren zou kunnen bedoelen, moet je voor de aardigheid op YouTube Timelapse Scheepvaartverkeer op het IJ in Amsterdam eens bekijken. Te zien is doorgaand scheepverkeer en bijzondere situaties op het IJ, achter het Centraal Station in Amsterdam. Jaarlijks varen er 160.000 schepen en steken er 70.000 mensen over met de pont. Opnames zijn gemaakt in juli 2016 vanaf het Mövenpick Hotel Amsterdam City Centre en het Havengebouw. Inmiddels is het alweer veel drukker geworden. 

In de krant las ik vanmorgen dat de gemeente Amsterdam nu, behalve een brug ten westen van het Houthavengebied (zie bijvoorbeeld de Tower Bridge van architect Cees Dam), ook de haalbaarheid van een kabelbaan in dat gebied serieus gaat onderzoeken. Stug doorgaan met plannen maken, ze zijn het gewend in Amsterdam, de eerste plannen voor een brug over het IJ dateren al uit de 19e eeuw. Maar goed, ze zullen ook wel moeten. Het snelgroeiende stadsdeel Amsterdam-Noord, waarin al meer dan honderdduizend mensen wonen, moet snel een goede verbinding krijgen met het centrum, en met het nog te realiseren stadsdeel Haven-Stad ten westen van het Houthavengebied, waar nogeens honderdduizend nieuwe bewoners worden verwacht.

sfeervol tafelen

De perfecte sfeer voor het delen van herinneringen en sterke verhalen, wordt naar mijn gevoel vaak samen met vrienden rondom een huistafel vol lekker eten en drinken bereikt. Zaterdagavond was dat in ieder geval zo, hoewel we met z'n zessen buiten op het terras al wel een paar slokjes vooraf hadden genomen. Ja, ja, de gedachte dat we hier meer voedsel hebben dan in de rest van de wereld, en meer diëten om te beletten dat we het opeten, was even ver weg. We hebben daarom in alle opzichten weer erg genoten van ons twee maandelijks huistafelfestijn, dat deze keer door Joke en ondergetekende was georganiseerd. We kunnen ons dan ook nu alweer verheugen op de volgende keer, als we samen met Hillie en Albert bij leven en welzijn mogen aanschuiven bij Roel en Herma.

over een oude getijdenrivier

In het Waddenmagazine van deze maand las ik een mooi artikel over de historie van het Lauwersmeer van ecoloog Henk Hut. In 'Sporen van de oude zee' laat hij ons zien, hoe hier de alles bepalende zee het landschap heeft vorm gegeven. Een prachtig gebied, vooral rondom de oude getijdenrivier het Reitdiep, die zoals ze dat daar noemen van 'Wad tot Stad' gaat. Varend vanaf Zoutkamp tot aan de Oosterhaven in de stad Groningen is ongeveer 30 km meanderen door een zeldzaam mooi en weids landschap. 

Het cultuurlandschap rondom het Reitdiep, dat tot één van de oudste van Europa schijnt te behoren, gaan ze nog mooier maken las ik ergens. Hoe precies is nog niet helemaal bekend, maar het streven is om in combinatie met nieuwe innovatieve landbouwmethoden, een aantrekkelijke groene strook te maken rondom het Reitdiep met meer ruimte voor biodiversiteit en waterberging. Ben benieuwd, we hebben in dit prachtige gebied vaak gevaren, veel mooier hoeft het van mij eigenlijk niet te worden!

Over betrekkelijkheid.

Dat de kerken in de jaren zestig aan het leeglopen waren, wisten we natuurlijk al een tijdje. Zelf waren we immers als architecten met ons bureau al enige jaren gevestigd in de Elleboogkerk, een leeggelopen Godshuis uit het begin van de 18de eeuw in het centrum van Amersfoort. Het wonderlijke was echter, dat ondanks de trent van voortschrijdende secularisering, ons bureau redelijk wat ontwerpopdrachten had voor de bouw van nieuwe kerken. Om er maar enkele te noemen: de Klaaskerk in Venlo, de Andrieskerk in Leersum, de kerk van St. Jan in Eindhoven, de Salvatorkerk in Amsterdam en de kerk van 'Het Woord Gods' in Swalmen. 

Mede gezien de seculariserende samenleving, was één van de uitgangspunten in het ontwerp van de kerk van 'Het Woord Gods' in Swalmen, om deze volledig publiek en multi-functioneel te laten zijn. Dat is na vele discussies redelijk gelukt, saillant detail: dwars door het kerkgebouw, die midden in een woonwijk en nabij een winkelcentrum was gesitueerd, liep zelfs een doorgaand trottoir. Het heeft allemaal niet mogen baten, de leegloop was niet te stuiten. In 2008, toch nog 40 jaar na de oplevering, is de kerk van 'Het Woord Gods' in Swalmen gesloopt!

Het kan verkeren, een jaar eerder was de Elleboogkerk, waar alle soms enigszins verhitte discussies over een nieuwe visie en aanpak van het kerkontwerp hebben plaats gevonden, ook al in vlammen opgegaan. (Zie in mijn blogarchief stukje 'Elleboogkerk' van 23/10'07). En daarbij constateer ik ook nog, dat enkele hoofdrolspelers in het ontwerpproces allang niet meer onder ons zijn. Over betrekkelijkheid gesproken!

zorgvuldig gesloopte architectuur

het bankgebouw in deplorabele toestand

  

  De Rabobank, qua architectuur één van de mooiere

  kantoorgebouwen in Harderwijk zijn ze momenteel

  aan het slopen. Jammer, textuur, en m.n. de 

  dominante luifel in de arcitectuur van het 

  kantoorgebouw, deed mij vaak denken aan een 

  ontwerp van de Zwitsers-Franse architect Le 

  Corbusier (1887-1965). Aan zijn in Ronchamp in 

  1955 gerealiseerde ontwerp, de Chapelle Notre 

  Dame du Haut. (Zie o.a. mijn stukje 'een 

  wonderschoon kapelletje' van 1/11'18).

  Wie de architect was van de Rabobank is mij even 

  niet bekend, maar het zal voor hem of haar vast 

  een schrale troost zijn, dat hun creatie volgens 

  Maurice van sloopbedrijf Dusseldorp zorgvuldig 

  wordt gesloopt. Op een bord staat: Slopen is 

  omgekeerd bouwen, beide doe je zorgvuldig. 

veerkracht en elan in New York

De strijd van Amerika tegen het terrorisme kan na 20 jaar aanwezigheid in m.n. Afghanistan dan wel weinig of niets hebben opgeleverd, van New York kan je dat niet zeggen. Daar is Al-Qaeda's dodelijke complot vooral mislukt door veerkracht en elan van de Newyorkers. De skyline van Lower Manhattan wordt sinds de aanslag op 11/9'01 dan wel niet meer gedomineert door de 'Twin Towers' van het World Trade Center, maar sinds 19/11'14 wel door het sierlijke 541 meter hoge 'One World Trade Center' gebouw. En dat geeft moed, daar kunnen ze, alle ellende ten spijt, weer trots op zijn! (zie ook in mijn blogarchief 'New York' d.d. 12/9'06).

Een nieuw Gemeentelijk Monument.

Gemaal Parksluizen (zie Blogarchief d.d. 7/12'06) is opgeleverd in 1967. Nu, 54 jaar later, is het Rotterdamse boezemgemaal sinds j.l. februari tot gemeentelijk monument verheven. Het gemaal is conform brutalistische uitgangspunten (een stroming in de moderne architectuur om het ruwe materiaal opzettelijk in de constructie te tonen) gebouwd, naar een ontwerp van mijn toenmalige werkgever t.w. architect Prof. Ir. Joost van der Grinten (1927-2017). Het was voor mij destijds het eerste project wat ik zelfstandig heb uitgewerkt!

'za zdarovje!'

'Kopstoot' was gisteren de titel van de column van Sylvia Witteman in de Volkskrant (1965). Een humoristisch stukje over een horecawelp die haar glazig aankeek toen ze een jonge jenever bestelde. Door zelf de fles aan te wijzen waaruit de jongeman het spul moest gieten, kreeg ze uiteindelijk een bodempje jenever met een berg ijsblokjes in een bierglas. Zo ga je natuurlijk niet met jenever om, het leek nergens op, die jongen moet nog veel leren. Het is maar goed dat je niet om een 'kopstoot' hebt gevraagd, was de reactie van haar partner, wie weet wat er dan was gebeurd. Maar goed, al nippend aan het verwaterde drankje moest ze met weemoed aan een echte borrel denken. Zo'n borrel in een tulpglaasje die ze voor je neus tot aan de rand toe vol schenken, zodat je je moet bukken om de eerste slok er voorzichtig en zonder vochtverlies vanaf te kunnen happen! 

Zelf moest ik, toen ik haar stukje las, met enige weemoed terugdenken aan de vele genoeglijke borreluurtjes vroeger in mijn Amsterdamse periode. Kletsend over van alles en nogwat met vrienden en studiegenoten in café's als De Eland, Hegeraad of de Doffer, waar ze behalve bier ook echte borrels schonken. 

Overigens had Sylvia Witteman het in haar stukje ook nog even over haar Moskouse periode. Hoe ze daar in de Nederlandse ambassade met ingevlogen haringen en jenever Leidens ontzet hebben gevierd. Die passage deed me op mijn beurt weer denken aan een café ervaring 's morgens vroeg in St. Petersburg, tijdens een excursie naar die stad. (zie in mijn blogarchief stukje 'Oktjabrskaja' van 8 september 2010) Tijdens een koffiestop rond halftien 's morgens, wij waren al vroeg aan de wandel gegaan, kwamen er twee keurige mannetjes binnen, colbert, stropdas, actetas, kennelijk opweg naar hun werk. Staand aan de bar bestelden ze een wodka, een dubbele aan de glasmaat te zien. En met een plechtig uitgeroepen 'za zdarovje!' werden beide wodka's in één teug achterover geslagen, waarna ze hun actetasjes weer oppakten en vertrokken. Gezondheid, ze konden er weer tegenaan zo te zien, de hele dag lag nog aan hun voeten!

kleine bijdrage aan schoner milieu

Na lang te hebben gewikt en gewogen de knoop toch eindelijk maar doorgehakt, alle kleine beetjes helpen! Volgens Bartjens bespaar ik nu totaal 1032,3 kg CO2 (9x114,7 kg) uitstoot per jaar op het milieu.

nachtelijke klapgijp op zee

Sinds 2016 is op de oude Marinewerf in hartje Amsterdam Brouwerij Homeland actief met het brouwen van exclusieve biertjes. Neem bijvoorbeeld de 'Klapgijp', een Barrel Aged (10.5%). Hoe langer de reis, hoe rijper het bier. De rijke lading van Bourbon vaten en onze Russian Imperial Stout leveren een ‘barrel aged’ huwelijk waar we de loper voor uitleggen. Sterk, vol en zacht tegelijk. Bier waar leeftijd het lekkerste vat op heeft! Een kratje voor € 77,49. 

Van 'Klapgijp' bier had ik nog nooit gehoord, maar als zeiler weet ik, zeker na die ultieme klapgijp op de Noordzee, maar al tegoed wat een klapgijp is. Het is middernacht, we hebben met z'n tweetjes net de wacht overgenomen. Het waait hard en de golven zijn enorm, een zware zeegang. We surfen met de 'Swing' voor de wind, zeer geconcentreerd sturend door berg en dal, de één na de andere golf op en af. Onze positie is om en nabij 59º34'N en 0º41'W, ca. 40 mijl ten zuiden van Lerwick op de Shetland's als het gebeurd. Een stuurfout, je moet op die golven constant anticiperen, en een bij nader inzien slordig bevestigde bulletalie waren de oorzaak, dat het grootzeil met daverend geweld van bakboord naar stuurboord werd geslingerd en we in die grote golven onder een helling van niveau kwamen te liggen. Gelukkig zwiepte de giek over ons hoofd heen, de gevolgen waren anders niet te overzien geweest! 

Door als de bliksem de motor te starten en de genua en het grootzeil te verkleinen kwamen we gelukkig weer vrij snel uit de penibele situatie. Met materiaalschade (kromme giek en beschadigd grootzeil) kwamen we er nog redelijk goed vanaf, maar het had met zo'n klapgijp heel wat beroerder kunnen aflopen.

Avondsfeer aan zee

Blootvoets dribbelend langs de vloedlijn genieten van de avondsfeer in St. Merrijn, Cornwall, Atlantic Ocean. De kinderen 10 en bijna 8 en 6 jaar oud gaan voor mij uit. De wind neemt alle geluiden mee, hun stemmen, het ruisen van de branding, een zeemeeuw. En ook mijn mijmeringen dwarrelen met de wind mee. Ik sta even stil en maak een foto en voel aan mijn voeten dat elke golf een beetje zand teruggeeft aan de zee. Prachtig, dat spel van zand en golven, om van het kleurenspel maar te zwijgen. Avondsfeer aan zee!

Aan alles komt een eind.

Voor mij staat 2021 gevoelsmatig a.h.w. voor het einde van een tijdperk. Welteverstaan het einde van een al sinds mijn eigen jaren twintig oud en vertrouwd muzikaal sounddesign. 

En niet alleen gevoelsmatig, Golden Earring, mijn geliefde nationale rockband en al sinds 1961 actief, heeft na het bekend worden van de progressieve spierziekte ALS van gitarist en oprichter George Kooymans (1948) te kennen gegeven er per direct daadwerkelijk mee te stoppen. Alles of niets volgens de andere bandleden, zonder George Kooymans is het dus over en uit met de 60 jarige band Golden Earring. 

De bijna 60 jarige rockband The Rolling Stones, pakken het na het overlijden afgelopen dinsdag van hun drummer Charlie Watts (1941-2021) anders aan. Voor mij voelt het overlijden van Charlie Watts aan als het einde van The Rolling Stones, ze waren immers danig met zijn specifieke manier van drummen vergroeid. Maar ik las dat ze toch doorgaan met hun voorgenomen Amerikaanse tournee, die op 26 september in St. Louis begint. Ze willen de concerten gebruiken als een eerbetoon aan Charlie Watts en zijn leven vieren. 

Een mooi eerbetoon, ik wens ze alle succes in Amerika. Maar toch blijf ik zeggen, zonder Charlie geen Stones!