Ons jaarlijkse familiefietsmiddagje is deze keer ten onder gegaan aan bacchus. Aan een zeer genoeglijk pimpelmiddagje op een eiland in de Vinkeveense Plassen. Met de fiets van jachthaven Bon naar Abcoude en terug zat er voor een aantal onder ons nog net in, maar dat was het. Met de Sailhorse van Evert toog de hele club vervolgens naar onze pleisterplaats in de plas, waar Joke en Annet zich reeds onder een paar parasols hadden genesteld. Prachtig, maar voor we er erg in hadden was de mooie middag voorbij. Terug op de wal hebben we in Café Restaurant Bon de heerlijke middag afgesloten met een hapje en een drankje, want daarvoor had iedereen nog net een gaatje vrij gehouden!
Zet je mond tegen het mondstuk van de didgeridoo en laat je lippen trillen onder het blazen, en er ontstaat een toon. Nu nog wel de circulaire ademhaling onder de knie krijgen voor enige continuïteit van die toon! Ja ja moeilijk, maar oefening baart kunst jongens en jong geleerd is oud gedaan!
Tussen de buien door een rondje Wolderwijd gefietst van om en nabij 20 km. Bij Horst uiteraard wel even het fiets- en voetveer genomen naar de overkant. Via de Knardijk en het aquaduct fietsten we vervolgens terug naar ons geliefde Hanzestadje. Onderweg genietend van de weelderige begroeiingen
overal en de prachtige vergezichten. Net voordat we thuis waren kregen we nog wel even een buitje te verwerken, jammer, werden we toch nog nat. Maar dat deerde ons niet echt meer! Het was een mooi fietstochtje!
Ik las ergens dat nostalgie achteruitdromen is. Dat je met nostalgische herinneringen je geest op vakantie stuurt. Dat nostalgie blijheid en geluk is met een tintje verlies. Tja, wat voor gemoedsstemming nostalgie ook mag zijn, je wordt er bij tijd en wijle door overvallen!
Op de zolderverdieping van 'Stadsmuseum Harderwijk', zeg maar de afdeling vaste collectie, hangt een schilderij van de Harderwieker Eibert den Herder (1876-1950), soms ook wel de Don Quichot van de Zuiderzeewerken genoemd door zijn hopeloze verzet er tegen. Het schilderij uit 1931 stelt de Harderwieker vloot voor uit die tijd, volgens onderschrift in plat Harderwieks bestaande uit botters, scuten, wallevissers, riesenetters en pluuten, admiroalzeilend veur het gemeentebestuur. Het naïeve schilderij heb ik al menig keer bekeken, maar het blijft leuk!
In het Harderwijkse stadsmusem hebben we een mooie expositie gezien van de Nederlandse kunstschilder Dinie Boogaart (Sneek, 1963). De meeste klassieke thema's kwamen denk ik in de expositie wel aan bod, portret, naakt, landschap, stilleven etc. Zelf typeert zij haar stijl als expressieve figuratie. Ik zag haar werk als realistisch, doorspekt met impressionistische en expressionistische invloeden. Hoe dan ook een mooie tentoonstelling!
Denkend aan Holland zie ik breede rivieren traag door oneindig laagland gaan,
rijen ondenkbaar ijle populieren als hooge pluimen aan den einder staan,
en in de geweldige ruimte verzonken de boerderijen verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen, geknotte torens, kerken en olmen in een grootsch verband,
de lucht hangt er laag en de zon wordt er langzaam in grijze veelkleurige dampen gesmoord,
en in alle gewesten wordt de stem van het water met zijn eeuwige rampen gevreesd en gehoord.
Aan dit bekende gedicht, dat Hendrik Marsman (1899-1940) in 1936 schreef tijdens zijn verblijf aan de mediterrane, moest ik denken tijdens onze vaartocht met de 'Swing' over het prachtig meanderende Reitdiep van Lauwersmeer naar stad Groningen. Hoewel zijn beschrijving van het Nederlandse landschap en de strijd tegen het water in ons geval niet helemaal opging. Lage luchten en zonlicht smorende veelkleurige dampen waren niet van de partij. Integendeel, we hadden het mooiste weer van de wereld, terwijl het water niet werd gevreesd maar juist onze vriend was!
Het magisch realistische werk van Carel Willink (1900-1983) hebben we al vaker gezien, evenals de jurken van zijn muze en (ex)vrouw Mathilde de Doelder (1938-1977). Daar kwamen we deze keer dan ook niet voor naar Museum MORE in Kasteel Ruurlo. We kwamen voor Koos Buster (1991), voor de tentoonstelling 'Het had ook anders kunnen zijn'. Maar die was reeds 20 mei j.l. afgelopen, stom, niet goed naar de info gekeken! We konden wel 80 objecten bekijken uit het 40 jarige televisieprogramma 'Tussen Kunst en Kitsch' van AVROTROS, maar dat interesseerde ons niet zo, dus die tentoonstelling hadden we snel gezien. Einde bezoek Kasteel Ruurlo, volgende keer beter opletten!
Op de terugweg naar huis hebben we geluncht in Bronkhorst en een wandelingetje gemaakt door dit kleinste stadje van Nederland. Wat een rust, je gaat in dit kneuterige, maar schilderachtige stadje aan de IJssel met zijn oude stadsboerderijen, de kapel, het Hoge Huys, de kasteelheuvel, kunstgaleries, winkeltjes en terrasjes terug in de tijd. Leuk, maar een uurtje later waren we toch weer thuis en terug in onze tijd.
Het was afgelopen zondagmiddag stil op de Vinkeveense Plassen. Oorzaak: dreigende luchten en wind en donder en bliksemwaarschuwingen van het KNMI. Maar voor ons gevoel, dat mede werd gevoed door de buienradar, moest een bescheiden rondje Noorderplas kunnen. En zo hadden we met z'n drietjes een uurtje het rijk alleen in de snelle Sailhorse van mijn zoon. Bij gebrek aan wind (stilte voor de storm?) zat zeilen er even niet in, jammer, maar het is niet anders, kon ie mooi z'n nieuwe 4 pk buitenboordmotor testen!
Zo'n Sailhorse, afmetingen: lang 6,02 m, breed 2,00 m, diepgang 0,35 m tot 0,9 m met neergelaten kiel, masthoogte 8,30 m, gewicht 490 kg (incl. 185 kg kiel), grootzeil 13,90 m2, fok 7,20 m2, genua 10,80 m2 en spinaker 25,00 m2 is een behoorlijk snelle zeiler die je in je eentje niet of nauwelijks in toom kan houden, m.a.w. om er alles uit te halen wat er in zit moet je altijd met z'n tweetjes zijn. Ik zie uit naar dat moment!
Een tonijnsalade vooraf, daarna kip ketjap met sperziebonen en cherrytomaten en málaga ijs met slagroom na, ons recept deze keer voor een eenvoudig maar smakelijk keukentafeletentje met zes vrienden. En het was als vanouds weer een gezellige boel, en daar gaat het ons in de eerste plaats om! Daarom tot over twee maanden maar weer, maar dan bij R en H in Putten.
Onze jaarlijkse verjaardagendag vierden we gisteren in Natuurpark Lelystad, en wel in restaurant 'HarTelijk'. Volgens Bartjens een prima plek om het leven te vieren, dat kwam dus mooi uit. En we hadden er nog lekker weer bij ook. Na de koffie met gebak hebben we dan ook een klein wandelingetje gemaakt naar het prehistorische dorp 'Swifterkamp' aldaar. En passant hebben we paviljoen 'De Waterlely' bekeken, een prachtige locatie voor van alles en nogwat als je wat te vieren of te gedenken hebt. (Een ontwerp van Wilco Scheffer van BDG architecten).
Eenmaal terug in restaurant 'HarTelijk' waren we toe aan een aperitief en de lunche. De bediening verliep enigszins chaotisch, maar de stemming was goed, dus daar maalde gelukkig niemand om. Uiteindelijk zijn we allemaal aan onze trekken gekomen, en kon ieder met een blij gemoed tevreden huiswaarts keren!
We hebben j.l. Hemelvaartsdag genoten van een prachtig vaartochtje in de Stormer van Wilco en Simone. Hoewel de pitstop voor een lunche bij De Pôlle in De Veenhoop door de grote drukte aldaar wel iets anders verliep dan we ons hadden voorgesteld. Maar dat mocht de pret niet drukken. Lunchen zat er even niet in, maar een snack zou nog wel gaan. Jammer, doe dan maar een portie bitterballen en een biertje, we zaten uiteindelijk lekker daar op dat gezellige terras. De eerste bestelling ging goed, maar een tweede rondje was voor de bediening kennelijk teveel van het goede. Ons geduld werd aardig op de proef gesteld. Steeds maar weer zagen we de jeugdige bediening heen en weer rennen met volle schalen die kennelijk alsmaar aan verkeerde tafeltjes werden bezorgd. Vermakelijk, het begon op onze lachspieren te werken. We hadden het daar zodoende eigenlijk best naar onze zin. En helemaal toen een tweede portie bitterballen uiteindelijk toch nog werd bezorgd!
Gisteren in het voormalige klooster op Buitenplaats Doornburgh de expositie 'Van Appel tot Yoko' gezien van de Nederlandse fotograaf Nico Koster (1940). Buitenplaats Doornburgh ligt in Maarssen aan de rivier de Vecht. Het is een plek waar kunst, wetenschap, natuur en eten elkaar ontmoeten. Op het terrein staat behalve het markante voormalige klooster uit de jaren 60 (zie o.a. ook in mijn blogarchief 'sacrale architectuur en kunst' d.d. 23/5 2019) een imposant, achttiende-eeuws landhuis. De gebouwen liggen middenin een prachtig park met vijvers.
De ruim 200 voor de expositie geselecteerde werken van Nico Koster geven een mooi beeld van zijn rijke oeuvre. Hij reisde o.a. met kunstschilder Corneille naar Cuba, vereeuwigde het wereldberoemde ‘Bed-in for Peace’-moment van John Lennon en Yoko Ono en was als persfotograaf ooggetuige van vele onstuimige en onvergetelijke actualiteiten op het gebied van sport, politiek, kunst, royalty en meer. In 1975 werd zijn reportage van de bezetting van het Indonesische Consulaat in Amsterdam tweede bij de World Press Photo, categorie Nieuws, en won in 1983 de Zilveren Camera.
Tentoonstelling 4 Rijkscollecties en Hans Op de Beeck in KAdE Amersfoort: Een man puntert in
een met fruit en noten volgeladen boot langs een
zeelandschap van de impressionistische schilder
Charles-François Daubigny (Parijs, 1817-1878).
De man in zijn volgeladen boot is gemaakt door de Belgische kunstenaar Hans Op de Beeck (Turnhout,
1969) in een karakteristiek, neutraal grijs, de kleur
die de kunstenaar voor al zijn sculpturen gebruikt.
De omringende schilderijen, prenten en objecten komen uit de verzamelingen van Rijksmuseum, Paleis Het Loo, Nederlands Openluchtmuseum en
de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE). Sinds 2021 zijn hun depots samengebracht in het CollectieCentrum Nederland in Amersfoort.
In Amersfoort is in 2021 het CollectieCentrum Nederland (CC NL) in gebruik genomen. In dit gebouw van maar liefst 31.500 m2 groot, liggen de collecties van het Nederlands Openluchtmuseum, Paleis Het Loo, het Rijksmuseum en de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed opgeslagen. Een selectie van deze werken ‘in depot’ is momenteel samen te zien met objecten van Hans Op de Beeck.
Hij is bekend van zijn monochroom grijze sculpturen, grote installaties, tekeningen en video’s. Daarin stelt hij onderwerpen als mensbeeld en de schoonheid van ‘het object’ aan de orde. Hij toont de toeschouwer onbestaande, maar herkenbare plaatsen, momenten en figuranten die lijken te zijn weggehaald uit het actuele dagelijkse leven en tracht hiermee de tragikomische absurditeit van ons bestaan in beelden te vatten. Aan de hand van verschillende thema’s zien we zijn werken, samen met werken uit CC NL die daarbij aansluiten. De kunstwerken en objecten uit de vier rijkscollecties bieden met hun verhalen een extra laag in de verschillende ensceneringen.
De schoonheid en kwetsbaarheid van het leven lopen als een rode draad door alle themazalen heen.
De tentoonstelling 'Labyrinth of memories' in museum Singer Laren van de Nederlandse multi-disciplinair kunstenaar Levi van Veluwe (Hoevelaken, 1985), vond ik minder interessant dan imposant. Knap en mooi gemaakt allemaal, maar moeilijk te duiden. En kunstgevoelige snaren in me werden amper beroerd. Was dit nou werk van een kunstenaar met een narcistische persoonlijkheidsstoornis of gewoon van een bezeten kunstenaar die niet van ophouden weet, of misschien van allebei? Alles draaide hier voor mijn gevoel om het bezig zijn met zichzelf. Steeds maar weer opnieuw die zelfde oervorm. Mogelijk dat hij wel probeerde iets nieuws te maken, maar kwam hij steeds weer bij zichzelf uit!
We zaten op rij 1, lekker vooraan dus, (bedankt Roel O), en waren benieuwd wat de voorstelling ons zou bieden. Lang hoefden we echter niet te wachten, want al snel nadat de lichten gedoofd waren, en de eerste klanken klonken van het trio Alex Roeka (zang, gitaar), Reyer Zwart (div. snaarinstrumenten) en Jeroen Kleijn (drums), waanden we ons in een sfeervol 'Nachtcafé'. De poëtische teksten van zijn liedjes en de prachtige, met humor doorspekte anekdotes er tussen door, maakten het geheel tot een onvergetelijk mooi optreden!
Mijn belangstelling voor de ecokathedraal is in de begin jaren zeventig gewekt tijdens een college aan de Academie van Bouwkunst in Amsterdam van de charismatische en omstreden kunstenaar, schrijver, filosoof, professor honoris causa, ecotect, tekenleraar en eigenwijs mannetje Louis G. Le Roy (1924-2012). Aan de hand van prachtige 6x6 dia's van allerlei z.g. onkruiden liet hij ons zien, hoe alleen al door niet te maaien de saaie monocultuur van een door hem aangekocht weiland nabij Mildam veranderde in een boeiende ecologische complexiteit. En door verscheidenheid aan te brengen in de zin van hoog, laag, droog, nat, licht, donker, hard en zacht aan het gebied, veranderde het langzaam maar zeker in de ecokathedraal van Mildam die we nu kennen. Een plek waar de natuur z'n werk doet en de tijd krijgt om zich generaties lang verder te ontwikkelen. Mens, plant en dier werken er eindeloos en zonder plan aan een unieke locatie, waar tijd dus volop de ruimte krijgt!
Van expositie 'DE OUDHEID IN KLEUR' in het Gallo-Romeins Museum in Tongeren (België), samengesteld door de Duitse archeologen prof. dr. Vinzenz Brinkmann (1958) en dr. Ulrike Koch-Brinkmann (1964), naar expositie 'IN THE MIST OF IT ALL, ABOVE FRONT TEARS' in museum De Pont in Tilburg, samengesteld door de Franse kunstenaar Laure Prouvost (1978).
De witmarmeren beelden uit de klassieke oudheid kennen we wel zo'n beetje, maar dat ze destijds van top tot teen kleurrijk waren beschilderd was nieuw voor ons. Het Duitse archeologenechtpaar Brinkmann heeft daar jarenlang onderzoek naar gedaan. Ze maakten tientallen reconstructies op ware grootte en trouw aan de technieken van toen. De kleurrijke beelden van keizers, krijgers, goden, mythologische figuren en weet ik allemaal niet wat nog meer, hebben we onlangs in Tongeren gezien. Het was fascinerend!
In de expositie van Prouvost, die we onlangs zagen in museum De Pont, lazen we o.m. een boodschap over de situatie van onze planeet. Over vrouwelijke krachten en intuïtie en over het belang van bewegingsvrijheid. Maar de speelse , sprookjesachtige wereld waar Prouvost ons als lichtvoetige sjamaan doorheen voert, is in de eerste plaats één groot pleidooi voor de verbeelding las ik. Een wereld waarin je kan dromen, waarin je, net als de vogels en Prouvost vliegende Grandma, de vrijheid hebt boven grenzen uit te stijgen en zo je horizon te verbreden. Opdat moment zorgt kunst niet alleen voor verruiming van onze geest, maar uiteindelijk ook voor de verruiming van ons perspectief. Een intrigerende expositie.
Het is even een eindje rijden, maar dan heb je ook wat. Een culinair arrangement in 'Kasteelhoeve de Kerckhem' (1648) in de weidse en schilderachtige omgeving van de Haspengouw nabij Nieuwerkerken in België. In de 17 eeuwse Kasteelhoeve zwaaien sinds de jaren negentig van de vorige eeuw Erik, Tessa, en later ook met zoon en schoondochter Nanne en Lucie samen, de scepter.
Voortreffelijk, de ambiance, de ontvangst en het heerlijke eten, grotendeels bereid met ingrediënten uit eigen tuin, hebben ons daar enkele mooie en onvergetelijke dagen bezorgd!
De onlangs op 86 jarige leeftijd overleden Amerikaanse kunstenaar Richard Serra was een vriend van Robert Smithson, de beroemde landschapskunstenaar die in 1973 bij een vliegtuigongeluk op 35 jarige leeftijd om het leven kwam. Richard heeft zijn vriend Robert maar liefst een halve eeuw overleeft.
Ze hadden gemeen met elkaar dat ze beiden landschapskunstenaars waren, hoewel Richard meer in steden en musea te zien was dan Robert, die meer in het open landschap was te zien. Zie bijvoorbeeld o.m. 'broken circle/spiral hill' van 21/11'11 en 'Kunst aan de kust in het groen' van 17/3'19 in mijn blogarchief.
Eten we een paaseitje van een legbatterij of kooikip, scharrelkip, vrije uitloopkip, beter levenkip, maïskip, omegakip of een hobby-of pfaskip? Volgens Bartjens komt een paaseitje met drie Beter Leven-sterren én Planet Proofkeurmerk van de beste kip. Wat een keuzes allemaal, doe mij maar gewoon een paaseitje van een blije kip!
Van de tijd die we doorbrengen met onze kinderen is 75 procent voorbij als ze 12 jaar oud zijn, las ik ergens. Hoe ze aan zo'n grove schatting komen weet ik niet, maar ik kan me er wel een beetje in vinden. De achterliggende gedachte zal zijn, dat ouders zich bewust moeten zijn van de tijd die voorbijvliegt en dat ze volop moeten genieten!
Ossenhaas/carpaccio met parmazaanse kaas, pijnboompitten, rucola/peper/zout en truffelsaus, bobotie met rijst, ijs met fruit en slagroom, en uiteindelijk koffie na. En natuurlijk een lekker wijntje vóór en tijdens deze zoveelste keukentafelsessie. Heerlijk, we waren het er met z'n allen over eens, dat A en H weer een appetijtelijk en gezellig etentje hebben weten te organiseren. Voer voor het volgende keukentafeldinertje over twee maanden, maar dan bij J en E in H'wijk!
'Waar gedachten samenkomen vormt zich een denkbeeld' en in uitzonderlijke gevallen, zoals bijvoorbeeld in deze expositie, zelfs tot een vindplaats, aldus beeldend kunstenaar Marjolijn van den Assem (Rotterdam, 1947) in de tentoonstelling Craft! Now in CODA. Marjolijn van den Assem bestudeert al vele jaren het werk van de Duitse filosoof, componist, cultuurcriticus, dichter en haar belangrijkste inspiratiebron Friedrich Nietzsche (1844-1900).
In de tentoonstelling Craft! Now in het CODA Museum hebben we onlangs een indrukwekkend aantal kleurrijke en prikkelende kunstwerken gezien van in totaal tien hedendaagse kunstenaars.
Langzaam maar zeker lieten we, de door dreigende wolkenluchten zo prachtig geaccentueerde witte krijtrotsen achter ons. Aan het eind van de middag waren we in Dover met de 'Swing' begonnen aan de oversteek naar IJmuiden. De weerberichten waren van dien aard dat we in de haven de zeilvoering al behoorlijk hadden verminderd. Toch gingen we 's nachts in een vlaag een keer zo plat dat volgens mij de zaling het water raakte. Alles wat niet goed geborgd was vloog door de kajuit. Evengoed lekker gezeild!
De Xaphoon, uitgesproken als 'zafoon', steek je zo in je binnenzak. Lekker makkelijk meenemen dus. Het ongeveer 30 cm lange blaasinstrumentje bestaat uit een cilindervormige buis van kunststof met een mondstuk gelijk aan dat van een tenorsax, en het warme geluid van de kleine houtblazer is haast navenant. Je kan er een volledige chromatische toonladder mee spelen, net even langer dan twee octaven. Kortom een mooi blaasinstrumentje dat mogelijk kan bijdragen, om het ooit zo vermaarde duo 'The woodwind players' op saxofoon en klarinet weer eens nieuw leven in te blazen!
Een tijd geleden brachten we in de Utrechtse binnenstad, in de schaduw van de DOM, de zolder- en kapconstructie van een monumentaal eeuwenoud pand in kaart. Niet alleen de afmetingen en de constructieve staat van de eeuwenoude spanten, maar ook de plekken van de ingehakte en/of gesneden merken, die destijds door de ambachtslieden zijn aangebracht, moesten nauwkeurig worden gesitueerd. Een helse klus waar we met z'n tweetjes een paar weken zoet mee waren. Veel klim en klauterwerk, temeer door alle rotzooi op zolder en m.n. de vele boeken. Metershoge bergen van boeken, lukraak neergesmeten op de zoldervloer. Wat een gewicht, één m2 boeken weegt toch gauw zo'n 250 à 300 kg, daar is zo'n zoldervloer nooit op berekend, een wonder dat alles nog overeind stond!
De immense boekenberg wekte natuurlijk wel onze nieuwsgierigheid op. Ik pikte er even een boekwerkje 'komische gedichten' tussenuit van ene W.J. van Zeggelen (1811-1879). Naar mijn mening een prulpoëet en rijmelaar van formaat, maar daar waren de meningen over verdeeld ontdekte ik later. Ook zag ik een boekwerkje liggen, uitgegeven in 1716, getiteld 'Boeren- en Overheidsstrijd voor de vuist gedicht' door ene P.J. Beronicus, dat ging over de bestorming van Middelburg door de Walcherse boeren op 21 juli 1672. De huidige opstanden van de boeren tegen overheden is dus alles behalve nieuw! We moesten uiteraard verder met ons werk, maar hebben toch evengoed een aardig tijdje zitten grasduinen in die grote boekenberg.
'Gouden Borsten', één van de glazen kunstwerken uit 2023 van Maria Roosen (1957) aan een muur in kasteel Het Nijenhuis. Roosen is echter niet de enige kunstenaar die momenteel in het kasteel exposeert, vandaar ook de naam Roosen & Guests. Ze heeft namelijk voor deze expositie kunstenaars van allerlei pluimage uitgenodigd om samen met haar de ruimtes en omgeving van het kasteel met nieuwe perspectieven te vullen. Samen wordt het altijd beter is haar devies, dat ze min of meer omschrijft als de 1+1=3 formule. Haar werk is vaak het resultaat van een collectief proces. Een gedachte die dus ook het uitgangspunt vormt voor de expositie Roosen & Guests. In de expositie worden nieuwe verbindingen gelegd, of juist niet, botsingen mogen ook ontstaan tussen het werk van Roosen zelf en van haar gasten en de historische omgeving van het kasteel. Wederzijdse inspiratie en acceptatie vormt de basis van de expositie Roosen & Guests!
In de tentoonstelling 'Frisse wind. Impressionisme van het Noorden' in Singer Laren zag ik bovenstaand schilderij uit 1908 van de Deense schilder/beeldhouwer Laurits Tuxen (1853-1927). Een olieverf op doek met de naam 'Frisse junidag op Skagen'. Prachtig, wolken tot aan de kim die het woelige zeewater afwisselend belichten en beschaduwen. Ik vond het beslist één van de mooiere impressionistische werken van de tentoonstelling, compositie, kleur, verte, dynamiek, alles zit erin, prachtig!
Minder mooi was de drukte in het museum. Ondanks een z.g. tijdslot krioelde het van bezoekers. Voor praktisch elk schilderij stond wel een muur van bejaarde kijkers. Niks voor mij, hoewel ik ook tot de categorie behoor. Hoe dan ook, er ging in het gedrang wat mij betreft een hoop kijkplezier verloren in deze inhoudelijk prachtige tentoonstelling. Het was niet anders, maar uiteindelijk werd ik buiten na afloop blij verrast door een frisse wind. Want daar was ik echt aan toe geraakt.
"Life Goes On" ook na acht decennia. Hoelang? Dat weet gelukkig niemand, daar komen we allemaal vanzelf een keer achter. Hopelijk pas na vele verjaardagsfeestjes verder alla j.l. zaterdagavond. Ob-la-di, ob-la-da, het was heel gezellig!
Wolven zijn slim en lezen net als wij ook kranten. Toen ze lazen dat ze van de rechter in 'Park De Hoge Veluwe' eindelijk met verfbommen mochten worden bekogeld, dachten ze wegwezen. Waar naar toe hebben ze uiteraard niet gezegd, ze zijn niet gek. Dat kun je van die maffe paintballmalloten niet zeggen. Als je nu in het bos huilie huilie hoort, weet je dat het geen wolf kan zijn!
Een stadswandeling door Meppel hadden J en Y voor de 28e p.m. op zondag 28 januari j.l. bedacht. Spannend, al had ik geen idee wat ik me daarbij moest voorstellen, ik ken Meppel niet of nauwelijks. Maar we zullen wel zien, en dat deden we! Rond halftwee vertrokken we met z'n zevenen (M was helaas niet van de partij wegens verkoudheid) goedgemutst door het mooie weer van de parkeerplaats bij station Meppel, voor een wandeling om en door het historische centrum van ca. 3,5 km. Een verrassend mooie en sfeervolle wandeling, waarbij middels het zicht op de Meppeler toren, de molens, grachten, oude pakhuizen en een aantal in art nouveau opgetrokken huizen, het rijke handelsverleden nog goed zichtbaar is. Dat Meppel zo'n mooi stadscentrum heeft had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Alvorens met z'n allen voor het 2e bedrijf van deze p.m. zondag naar Hoogeveen te vertrekken, hebben we eerst nog in het centrum, in Grand Café De Wheem, de mooie wandeling smakelijk geëvalueerd met thee of koffie en gebak.
In Hoogeveen bij J en Y thuis zat inmiddels de vijf in het uur, en dat vieren we in onze kringen doorgaans met veel genoegen. Het was dan ook heel gezellig aan de lange tafel vol lekkere hapjes en drankjes. Maar ja aan alles komt een eind, met een nasischotel werd uiteindelijk een punt gezet achter een, naar ieders mening geslaagde zondag p.m. Op naar de volgende over 3 à 4 maanden bij leven en welzijn, maar dan in Kampen bij A en M.
Het was met z'n zessen weer gezellig aan de keukentafel bij H en R in Putten. Ouwehoeren, borrelen en preisoep, gebakken krieltjes, witlofsalade, broccoli, drumstick's, wijn, water, stracciatella ijs, slagroom en koffie met likeur na. Hoe de maaginhoud eruit ziet na al dit lekkers lijkt mij niet appetijtelijk, maar dat doet er ook niet toe, het smaakte ons allemaal prima. Zie nu al uit naar de volgende keukentafelsessie, dan bij A en H in Putten.
Ik zit te luisteren naar 'Sittin' on the dock of the bay', een nummer uit 1967 van Otis Redding (1941-1967) dat momenteel in de Evergreen TOP 1000 geloof ik nog op nummer 151 staat. Het prachtige nummer brengt mij in een weemoedige stemming. Hoe dat komt weet ik niet, maar het overkomt mij steeds vaker. Tijdstip van de dag, lichtval, stilte voor de storm, het kan van alles zijn dat het melancholische mijmeren bij mij in gang weet te zetten. Deze keer dus 'Sittin' on the dock of the bay'.
Het van de vroege ochtend tot de late avond aan de baai zitten genieten, alleen kijken naar golven en schepen, verder niks. Het doet mij denken aan m'n zeiltochten vroeger op zee. Bij het krieken van de dag de zon boven de horizon zien uitkomen en verder niets anders dan geruis van golven om me heen. Ik zit in de kuip met mijn rug tegen het schot, de automaat houd me feilloos op koers, de zeilen staan er mooi bij, dat is het, wat een geluk. Binnen liggen er nog een paar op één oor. Ik hoop dat ze dat nog een tijdje volhouden, heerlijk zo, even een paar uurtjes alleen!
Songtekst
Sittin' in the mornin' sun
I'll be sittin' when the evenin' comes
Watching the ships roll in
Then I watch 'em roll away again, yeah
I'm sittin' on the dock of the bay
Watchin' the tide roll away, ooh
I'm just sittin' on the dock of the bay
Wastin' time
I left my home in Georgia
Headed for the Frisco Bay
'Cause I've had nothin' to live for
It look like nothin's gonna come my way
So I'm just gon' sittin' on the dock of the bay
Watchin' the tide roll away, ooh
I'm sittin' on the dock of the bay, wastin' time
Look like nothin's gonna change
Everything still remains the same
I can't do what ten people tell me to do
So I guess I'll remain the same, yes
Sittin' here restin' my bones
And this loneliness won't leave me alone, listen
Two thousand miles, I roam
Just to make this dock my home
Now I'm just gon' sit, at the dock of the bay
Watchin' the tide roll away, ooh yeah
Sittin' on the dock of the bay
Wastin' time
De werkelijkheid is niet altijd wat je ziet. Dingen zijn altijd gelaagd, las ik in de Volkskrant in een artikel van Ernst Arbouw over de tweede wereldoorlog. Het één en ander n.a.v. de Russische melding onlangs, dat het een bataljon met Oekraïense krijgsgevangenen heeft gevormd die zich daarvoor vrijwillig hebben aangemeld.
Op Texel was in de tweede wereldoorlog een eenheid Georgiërs actief aan de kant van de Duitsers. Bevelhebbers twijfelden vaak aan de loyaliteit van dergelijke eenheden. Begrijpelijk, want op Texel kwamen de Georgiërs in opstand tegen hun Duitse medesoldaten en vermoordden er vierhonderd. Dat de Georgiërs dat uiteindelijk in een bitterharde strijd met de Duitsers op de noordpunt van het eiland rond de Texelse vuurtoren slecht is bekomen, is een alom bekend verhaal.
Dat de Texelse vuurtoren, die ik toch zo goed dacht te kennen, uit twee torens bestaat was mij echter onbekend. Namelijk de zichtbare buitentoren, gebouwd in 1948, en de onzichtbare binnentoren, gebouwd in 1864. De oude binnentoren was tijdens de gevechten tussen de Georgiërs en de Duitsers dusdanig beschadigd dat er een nieuwe moest komen. De goedkoopste oplossing was een nieuwe toren bouwen rond de resten van de oude toren. Ze hebben de oude toren gewoon een nieuw ruimzittend jasje gegeven!
Onlangs in museum de Fundatie in Zwolle de tentoonstelling Kaleidoscope of (Hi)stories; Kunst uit Oekraïne gezien. Een overzicht van hedendaagse kunst uit Oekraïne, aangevuld met een aantal belangrijke stukken uit de historische avant-garde van het land. De tentoonstelling vertelt het verhaal van de culturele identiteit van Oekraïne, tegen het decor van de landeigen spanning tussen vrijheid en onderdrukking, in schilderijen, tekeningen, video’s, installaties, performances, sculptuur, geluidswerk, fotografie en textiel.
Bovenstaande spotprent van ene Oleksiy Kustovsky heb ik daar overigens niet gezien of is mij ontgaan. Een Oekraïense vrouw ontrafelt langzaam maar zeker een Russische tank van wol. Ze dachten dat ze ons in een paar dagen klein konden krijgen, lijkt de cartoon te zeggen, maar kijk hoe sterk wij zijn, en dat zonder bloed vergieten. Maar was dat laatste maar waar!
Onlangs hebben we in Harlingen nog ons 40 jarig bestaan gevierd (zie 'Heerenleed+ in Harlingen' d.d. 25/12'23). Amper tweeëneenhalve week later zagen we elkaar alweer, maar deze keer in Gouda bij de crematie van Vic. Zijn dood kwam voor ons niet helemaal onverwacht, hij was al geruime tijd ziek. Maar nu Vic definitief weg is voelt het in ons Heerenleedclubje toch anders aan. Een groot gemis, wat wil je ook, na alles wat we samen in 40 jaar hebben beleefd.
Het 'Herenleed' van Cherry Duyns en Armando was, 40 jaar geleden rond het begin van ons eigen Heerenleedclubje, een VPRO programma van satire en absurdisme en van weemoed en verlangen. Dergelijke kwaliteiten kan en moet je ons Heerenleedclubje uiteraard niet toedichten. Wij vonden destijds de naam Herenleed toepasselijk en leuk om allerlei reden. Maar de gevoelens 'weemoed en verlangen' komen wat mij betreft in ons geliefde Heerenleedclubje in toenemende mate boven drijven.
Na de crematie hebben we in Reeuwijk in restaurant 't Reeuwijkse Hout geluncht en nog een poosje gezellig zitten napraten. Het leven gaat door!
