Op Vlieland met Marc Chagall

Op Vlieland (Zie ook in de Kunstkrant juli/aug.'18 artikel over Chagall t.w. 'Edelstenen uit de hemel' en mijn stukje 'Chagall' van 7 juli '10) from E Veldkamp on Vimeo.

zomertijd vakantietijd alletijd

Impressie trektocht Denemarken, Noorwegen en Zweden. (Zie voor verslag in blogarchief mijn stukje 'rondreisje' van 5 oktober 2012). from E Veldkamp on Vimeo.

Krijt-kunst op het schoolbord.

Het eerste werk dat ik zag in de tentoonstelling 'KRIJT' in Kunsthal KAdE, was een in fraai schoonschrift vol geschreven krijtbord met de tekst 'Alles van waarde is weerloos', een heden ten dage haast tot slagzin verworden dichtregel van Lucebert tegen aantasting van kunst en wetenschap. Echter als strafregel op een schoolbord, een werk van Hans Schuttenbeld, had ik dit beroemde citaat nog niet gezien.

Krijt op schoolbord is heden ten dage pure nostalgie bij jong en oud, hele generaties zijn ermee opgegroeid. Eindeloze reeksen letters, cijfers, teksten, tekeningen en formules kregen we m.b.v. van krijt en krijtbord, al dan niet in kleur en/of behulp van grote linialen, passers en hulplijntjes te zien, waarna het weer werd uitgeveegd. Maar als gezegd, pure nostalgie, tegenwoordig vergaren we onze kennis m.b.v. markers op whiteboards en met digitale middelen.

Maar gelukkig hadden 17 Nederlandse kunstenaars daar even geen boodschap aan. Op uitnodiging van kunsthal KAdE hebben ze zich met krijt op krijtborden zowel abstract als figuratief heel creatief weten uit te leven. Een leuke maar weinig duurzame kunstvorm, want hoe bewaar je zo iets?

immer inspirerend landschap

De tentoonstelling 'Gelderland Grensland' in het CODA museum in Apeldoorn over vier eeuwen inspirerend landschap, voerde mij kriskras door de grootste provincie van Nederland. Van Hattem in het noorden tot Nijmegen in het zuiden en van de Achterhoek in het oosten tot Slot Loevestein in het westen. Prachtige landschapsschilderijen van de 16e tot ongeveer halverwege de 20e eeuw met rivieren, uiterwaarden, buurtschappen, vestingen, steden, heidevelden, bossen en de Zuiderzee als inspiratiebron. Behalve informatie over de achtergronden van de verschillende doeken m.b.v. borden aan de muur, werd het één en ander middels een film met de bekende kunsthistoricus prof. dr. Henk van Os (Harderwijk, 1938) nogeens uitgebreid verduidelijkt.
Reden voor mij om bepaalde schilderijen nogeens nader te bekijken. Het gekke was echter dat ik enkele schilderijen uit de film niet aan de wand terug kon vinden. Vreemd, zou het mogelijk zijn dat de film gemaakt is voor een eerdere tentoonstelling elders, over vier eeuwen inspirerend landschap, of kijk ik misschien niet goed? Maar ook een derde ronde gaf geen duidelijkheid. Enfin, evengoed een mooie tentoonstelling, zonder meer, maar ik voelde mij desalniettemin ook een beetje genomen!

langs het drentsche nivonpad

Om over een paar maandjes in de Ourthevallei goed beslagen ten ijs te komen met onze, bij Erdman Smidt en Carl Denig aangeschafte lichtgewicht spullen t.w. rugzakken, tentjes, slaapzakken, kortom de hele kampeer- en wandelsantekraam, hadden we tijdens de paasdagen min of meer een testcase gepland in Drenthe. Een empirisch onderzoekje eigenlijk, om zo te ontdekken of er mogelijk nog het één en ander aan onze uitrusting ontbrak. En natuurlijk om te ervaren wat het met ons en onze kinderen, in 1979 op dat moment 8, 10 en 13 jaar oud, zou doen om een dag te wandelen met een zak op je rug. En hoe het voelt om vervolgens de tentjes op te moeten zetten, op de grond te moeten koken op een klein benzinebrandertje en de nacht op flinterdunne slaapmatjes te moeten doorbrengen.

We hadden voor de testcase een stukje van ongeveer 20 km voor ogen van het Drentsche nivonpad tussen Rolde en Schoonlo. Een landschap van bossen, heideveldjes, veenplasjes, hunebedden en grafheuvels, afgewisseld met akkers en een enkele boerderij. Nadat we de auto ergens in Rolde hadden geparkeerd, hebben we om het hele paasweekend goed door te komen toch nog maar wat frisdrank en wijn ingeslagen. Ik kon het er boven in mijn rugzak nog net bij hebben, al ging dat wel ten koste van de balans. Het was droog, kil en enigszins somber weer, maar dat mocht de pret niet drukken vonden wij. En zo liepen we even later ogenschijnlijk goedgemutst, ik al klotsend van de ingeslagen drank, op het bewuste Drentsche nivonpad van de rust en de mooie natuur te genieten.

Toen we na verloop van tijd een geschikt plekje voor de nacht ontdekten, hebben we de 'Vlinder' en de 'Kikker', de namen van onze tentjes, voor de eerste keer opgezet en ingericht voor de nacht, waarna we vóór de 'Vlinder' op ons benzinebrandertje een tijdje hebben zitten kokkerellen. Toen het daarna al snel donker en kouder werd, hebben we de slaapzakken maar opgezocht. De kinderen met z'n drieën in de 'Kikker', wij in de 'Vlinder'. Bibberend van de kou kwam onze zoon 's nachts op een gegeven moment tussen ons in liggen, hij was trouwens de enige die toen nog geen met dons gevulde slaapzak had. De stemming 's ochtends was mede door het sombere weer enigszins bedrukt. Na het ontbijt ging het wel weer iets beter, maar erg enthousiast waren we geloof geen van allen. Na een paar uurtjes te hebben gewandeld ging het nog miezeren ook, balen. Dat gaf uiteindelijk aanleiding tot een oplopend meningsverschil over van alles en nog wat, en in kloteweer sjouwen met rugzakken in het bijzonder.

Gefrustreerd en chagrijnig hebben we in de vrij desolate omgeving de eerste de beste bushalte opgezocht, waarna we terug bij de auto in Rolde de boel snel hebben ingeladen. Een goed uurtje later waren we weer thuis. Einde van ons eerste rugzakavontuurtje. Evengoed hadden we natuurlijk wel wat geleerd, want een paar maandjes later hebben we met z'n allen in de Ourthevallei een prachtige rugzakvakantie gehad. Zie daarvoor in mijn blogarchief het stukje 'Backpacken in de Ourthevallei' van 23 januari 2015. Maar zie o.m. ook eens mijn rugzak-stukjes 'Tour du Mont Blanc' van 2 december 2009 en 'over Martelpad en de Verdon' van 19 januari 2015.

..bloemen, heel veel bloemen!

Toen het wildebloemenzaad begin mei j.l. eindelijk begon te ontkiemen, leek het of er enkel onkruid de grond uit kwam. Een tijdje hebben we serieus gedacht dat we totaal verkeerd zaad hebben ingezaaid, alles, behalve wildebloemenzaad. Maar we waren te ongeduldig, want kijk nou, een bloemenzee van formaat, prachtig! En niet alleen de bloemen zijn prachtig, er komen en passant ook veel meer insecten en vogels op bezoek. Een aantal bloemen kennen we wel, zoals de korenbloem, de klaproos en de Oost-indische kers om er maar enkele te noemen, maar van de meeste bloemen kenden we absoluut de naam niet. Maar de app Pl@ntNet bracht uitkomst, even een fotootje maken en even later heb je zowel de botanische of latijnse naamgeving als de Nederlandse benaming. Een kind kan de was doen, niks geen gedoe meer met een determineerboekje.

'Tuinieren is geen hobbywerk' schreef ik j.l. 26 april in het gelijknamige stukje. (Zie mijn blogarchief.) Maar genieten van een tuin doe ik zo des temeer. Hoe we straks in het najaar met onze wildebloementuin om moeten gaan, moeten we nog bestuderen. Maar zover is het gelukkig nog niet.

Een eeuwenoude constructie.

De kelder onder een stadswoning aan de Thorbeckegracht in Zwolle is als zoveel kelders naar alle waarschijnlijkheid het oudste onaangetaste deel. In de loop der eeuwen blijft bij een verbouwing om één of andere reden de kelder doorgaans buitenschot, op z'n hoogst werd de ingang verplaatst.
Met bewondering voor het vakwerk uit de 17e eeuw bekeek ik de gemetselde kruisgewelven. De kelders uit die tijd werden doorgaans middels een eenvoudig tongewelf overspannen. Maar als je om bepaalde reden twee tongewelven haaks met elkaar laat kruisen heb je een kruisgewelf, dat een stuk mooier is. Dat klinkt simpel, maar het is uiteraard moeilijker maken dan een tongewelf en daardoor ook veel duurder. Het bezit van een kelder met een kruisgewelf zou destijds dus zomaar te maken kunnen hebben met de status van de eigenaar. Maar goed, de kelder onder een stadswoning aan de Thorbeckegracht is hoe dan ook prachtig, bovendien volop stahoogte, koel en droog! Als ik zo'n kelder had ging ik subiet vinologie studeren.

...de Molenbeek bij Staverden

Gisteren weer eens een rondje kasteel Staverden gelopen, de z.g. gele route, een wandelingetje van ca. 3 km door bossen en langs graslanden, akkers, witte pauwen, Staverdense Beek en Molenbeek. Een bekend rondje voor ons dat nooit verveeld. Een prachtig gebied dat zich, hoe vaak we er ook komen, altijd weer verrassend anders laat beleven, en deze keer wel in het bijzonder.

Wandelend langs de steile oever van de Molenbeek, een ooit gegraven aftakking van de Staverdense Beek om de watermolen en gracht nabij het kasteel te allen tijde van water te voorzien, kwam ik te struikelen over een boomwortel. In een poging overeind te blijven verzeilde ik in voorover gedoken houding op de steile oever van de Molenbeek, en voor ik het wist lag ik languit in de Molenbeek. Het was nog een toer om tegen de steile oever op te komen, maar een handje van mijn geliefde, die haar lachen natuurlijk niet in kon houden, deed wonderen. Eenmaal een beetje bekomen van de schrik maakte ze mij erop attent dat mijn bril waarschijnlijk nog op de bodem moest liggen. En ja hoor, na enig speurwerk zagen we beneden iets glinsteren in het heldere water, dat moest mijn bril wel zijn. Wederom, maar nu enigszins gecontroleerd heb ik mij in de Molenbeek laten afglijden, 'k was immers toch al van top tot teen kleddernat. Wat een gedoe, maar we konden er gelukkig smakelijk om lachen. Met kroos en zand in haar en oren, heb ik soppend in m'n schoenen het rondje kasteel Staverden afgemaakt, samen met mijn geliefde.

het Giezenpad of Laarzenpad

Een laarzenpad is het momenteel zeker niet. Vanaf parkeerplaats tot vogelkijkhut is alles gortdroog. De moerassen en plassen zijn geslonken tot een fractie van wat ze waren. Toch doet het absoluut geen afbreuk aan de magie van Harderbroek, zoals het gebied heet. De natuur heeft zijn beloop, elk seizoen toont zich anders, en hier wel in het bijzonder. Maar ik vraag mij af of de vissen het zullen overleven als het hier nog lang zo droog blijft. Echter daar hadden de vier vogelaars die we in de kijkhut tegen het lijf liepen even geen boodschap aan. Die zaten daar met hun thermoskan koffie al sinds de vroege ochtend enkel met grote kijkers en naslagwerken naar vogels te turen.

vliegtuigverhaaltje van weleer

Geïnspireerd door de didu-rubriek van de Volkskrant 'Het beste vliegtuigverhaal in 200 woorden', hierbij mijn verhaal. Langgeleden vloog ik op een namiddag met mijn vrouw, oudste dochter en toenmalige schoonzoon, die net zijn vliegbrevet had behaald, in een 4-persoons Piper Warrior II van Medford naar New York, v.v. 300 km. Spannend! Keuvelend over het mooie uitzicht, begon plotseling de deur aan mijn kant, ik zat naast mijn schoonzoon die vloog, heftig te rammelen. Schrikken, hij zat niet goed dicht, wat nu? Noodgedwongen moesten we een plek vinden om te kunnen landen. Die vonden we op een stille strip in the middle of nowhere, alwaar het euvel snel verholpen werd.

Terug in de lucht zagen we de skyline van New York in de verte opdoemen. We naderden Manhattan over de Verrazano Narrows Bridge en de Hudson River. De ondergaande zon zette de gebouwen in een gouden gloed. In de enorme glazen gevels zagen we de schaduw van ons vliegtuigje weerspiegeld. Prachtig! Met een grote boog over de Hudson River begonnen we aan de terugtocht. Gevangen in de laatste zonnestralen, gleed het Vrijheidsbeeld op Liberty Island onder ons door. Stilaan werd de avondsfeer luister bijgezet door de lichtjes die in het landschap onder ons verschenen.

een verhaaltje over kabouters

Onlangs maakten Jut en Jul een wandelingetje in het donkerebomenbos. Dat doen ze wel vaker, ze kennen het donkerebomenbos zelfs als hun broekzak. Maar deze keer was het anders dan andere keren, maar wat? Buiten het zacht ruisende lommer was het opmerkelijk stil, geen vogel liet zich horen. Gebroken zonlicht dat hier en daar door een gaatje piepte in het enorme bladerdak, zette de majestueuze beukenstammen in een mysterieus diffuus schemerlicht. Plotseling pakte Jut Jul bij de arm, stil, blijf even staan fluisterde ze. Kijk daar rechts op die omgevallen boomstam, een kat, als een wachter uitgehouwen! Wie zou dat gedaan hebben? En kijk daar links op die boomstronk, nog zoiets, alleen is dat een hond! Geheimzinnige wachtposten aan beide zijden van het bospad, wat zou dat te betekenen hebben? Mogen we hier eigenlijk wel zijn? Schoorvoetend, links en rechts kijkend en met het hart in de keel, vervolgden Jut en Jul hun pad in het donkerebomenbos.

En dan, aan de voet van een oude beuk, een paar honderd meter verderop in het donkerebomenbos, ontdekken Jut en Jul het kabouterdorp. Gedomineerd door een grote molen, omringt door tientallen puntmutsen, huisdieren, pluimvee en gereedschappen ligt het daar in het diffuse schemerlicht. Het zou een kunstenaarskolonie kunnen zijn. Het kwartje is snel gevallen bij Jut en Jul, dit is natuurlijk de gemeenschap die door beide wachtposten wordt bewaakt. Wachtposten die ze zelf hebben gecreëerd! Omdat Jut en Jul de kaboutergemeenschap respectvol en met liefde benaderde, werd het bezoek door de puntmutsen getolereerd. Blij en opgelucht door deze ontdekking vervolgden Jut en Jul met gezwinde pas hun pad in het nog immer stille donkerebomenbos. Niet alleen de vogels waren stil, ook de droog gevallen beek naast hun pad murmelde niet meer!

De middelbare school zit erop!

Vanaf een afstand, wij zaten bij beide diploma-uitreikingen bijna achter in de aula, meende ik afgelopen week enig ongemak te zien in die lange lijven van ze, toen ze op het podium werden toegesproken door hun docent. Ik kan mij wel voorstellen dat je voor het oog van al die enthousiast applaudisserende ouders, grootouders, broers, zussen en vrienden even niet goed weet waar je je handen moet laten. De één op woensdagavond in Zwolle op de Van der Capellen SG, de ander op donderdagavond in Amsterdam op het Sweelinck College. Maar goed daar stonden ze dan, geslaagd, en met mooie cijfers, maar wat nu vroeg ik mij af. Dat werd mij door de boys echter uitvoerig uit de doeken gedaan toen ik er naar vroeg. Daan uit Zwolle gaat de komende vier jaar op Aeres Hogeschool Dronten International Food Business studeren, en Mink uit Amsterdam gaat in dezelfde periode op het ROC College Amstelland in de ICT sector studeren voor Applicatie- en mediaontwikkelaar. Mooi, ik wens beide boys de komende tijd uiteraard alle succes toe, maar vooral ook heel veel (studie)plezier!

Fietsen, ultieme ontspanning!

Fietsen, ultieme ontspanning! Bij tijd en wijle moesten we op zij voor wielrenners of e-bikers, maar dat moet kunnen, iedereen z'n eigen tempo. Zie de wereld als een dynamische vergaarbak van tempo's, wie alleen z'n eigen tempo het juiste vindt blijft vroeg of laat toch een keer steken. Nederland, mooi fietslandje, Naardermeer en Vecht bij Weesp of Leemkule en Molecaten bij Hattem, het is om het even, prachtig. Maar zaterdag 7 juli a.s. begint de 105e Tour de France op het eiland Île de Noirmoutier in de regio Vendée, bekend om haar zoutwinning. En ook dat is prachtig!

thuis aan deThorbeckegracht

Afgelopen zondag van binnen en van buiten bekeken: Rijksmonument nr. 41848 t.w. pand aan de Thorbeckegracht 74 in Zwolle. (Zie in blogarchief ook mijn stukje ..het Noordereiland in Zwolle d.d. 26 april 2017). Karakteristiek woonhuis met gepleisterde trapgevel met zandstenen blokjes en uitgekraagde toppilaster met gesmede sierankers en terzijde een overbouwde steeg, onderkelderd middels kruisgewelf, gebouwd tussen 1600-1650 op de coördinaten 52º30'53" NB en 6º5'34" OL. Mooi en ruim woonhuis, samen met de toekomstige bewoners hebben we de kijksessie met een goed gevoel in de tuin afgerond met een hapje en een drankje!

Fietstocht over boerendreven

Kasteel het Nijenhuis, de prachtig bewaard gebleven havezate en tevens één van de locaties van Museum de Fundatie uit Zwolle, hebben we menigmaal bezocht. Altijd weer opnieuw de moeite waard, de fraaie ambiance van het kasteel te midden van een al even fraaie beeldentuin, geeft elke vorm van kunst die daar wordt geëxposeerd a.h.w. een meerwaarde mee. Onlangs waren we daar weer, maar nu niet om naar binnen te gaan, maar om de wijde omgeving rond Kasteel het Nijenhuis eens een keer op de fiets te verkennen. Dat mooie, karakteristieke Sallandse landschap met zijn oude boerderijen en landhuizen, zijn eeuwenoude eiken tussen de weilanden en zijn verstilde waterlopen.

Fietsend over een smal pad langs een rimpeloze Soestwetering, een belangrijke watergang in Salland, vroeg ik mij even af wat zich daar onder dat verstilde wateroppervlak allemaal zou afspelen, wat zwemt er allemaal rond en hoe diep zou het zijn? Het is in ieder geval een watergang met een zeer lange geschiedenis. Ik heb ergens gelezen dat de eerste beschrijvingen van de ooit gegraven Soestwetering, die ergens begint aan de voet van de Holterberg in de Sallandse Heuvelrug en via de Stadsgracht, Thorbeckegracht en Zwarte Water uiteindelijk in het Zwarte Meer uitmondt, reeds dateren uit de 13e en 14e eeuw.

En dan die vergezichten daar, prachtig, boerenweggetjes, akkers, weilanden en een enkele boom soms, zover het oog reikt. Maar heel in de verte zag ik soms ook nieuwbouw als een gletsjer het landschap inschuiven! Uitkijken geblazen, voor je er erg in hebt is het karakteristieke landschap hier versnipperd ofwel naar de ratsmodee. De oude boerderijen hier zijn ook prachtig, vaak zie je nog allerlei details uit het verleden. Bijvoorbeeld een gave gevel met siermetselwerk en een mooie sluitsteen of nog een originele deel- of niendeur.

Ergens zagen we in een weiland nabij Heino een groot bloemstuk op een hoge paal staan. Ik las dat het een kunstwerk is van Linda Nieuwstad uit 2014 genaamd 'Bloemstuk De Breedenhorst'. Het is tot stand gekomen naar aanleiding van een Overijssel breed thema t.w. het historisch kleurgebruik in Overijssel. Een lang verhaal over kleurstellingen die een stevig stempel in het Sallandse landschap hebben gezet. Bijvoorbeeld middels de kleuren die zijn gebruikt voor de luiken van de vele pachtboerderijen. Kleuren die ontleend zijn aan de kleurstellingen in het familiewapen van de adellijke eigenaren. Zo, dat weten we dan ook weer. Alvorens huiswaarts te keren, hebben we in Heino op het terras van proeflokaal Buuffie's eerst de inwendige mens nog een beetje versterkt.

in Scheveningen en Den Haag

De prachtig gekleurde sculpturen in de tentoonstelling 'Naked Roots/Naakte Wortels' van de Vlaamse beeldhouwer Johan Creten (1963) in museum Beelden aan Zee vond ik af en toe behoorlijk controversieel. Niets is alleen maar wat het lijkt, in zoverre is het wel duidelijk. Als beschouwer moet je in grote mate zelf maar bepalen wat je in zijn werk ziet, of waar je het mee wil of kan associëren. Kennelijk beïnvloed door van alles en nog wat in ons bestaan, wie is dat trouwens niet, heeft Creten een wonderbaarlijke wereld vol fantasiedieren, bloemen en mensfiguren gecreëerd.

Na een wandelingetje over de boulevard en het strand hebben we de auto weer opgezocht en zijn we richting Scheveningen Haven gereden. We wilden nu we hier toch waren natuurlijk wel even langs de steiger lopen om de zeven Volvo Ocean boten te bekijken. Maar er was geen doorkomen aan, alle wegen nabij Scheveningen Haven waren afgezet. Eigenlijk wisten we van tevoren wel dat de haven deze week per auto niet of nauwelijks te bereiken zou zijn, maar we hebben het desalniettemin toch gewoon geprobeerd. Vanuit de verte hebben we de boten echter toch nog zien liggen d.w.z. de masten! We vonden het uiteindelijk wel prima zo, in een roteind lopen hadden we even geen zin.

Maar alvorens huiswaarts te keren, hebben we ons vervolgens in Gemeentemuseum Den Haag aan de Stadhouderskade nog een paar uurtjes goed weten te vermaken.

...indrukwekkende apotheose

Jammer, maar de Volvo Ocean Race zit er weer op. Vanaf de start in Alicante op 14 oktober 2017 heb ik ze gevolgd. Zie o.m. in mijn blogarchief de stukjes 'Volvo Ocean '17/'18: Alicante' van 16/10'17; 'Volvo Ocean '17/'18: posities' van 11/1'18; 'zware etappe en een tragedie' van 2/4'18 en 'een nipte etappeoverwinning' van 29/5'18.

Afgelopen zondag 24 juni ging Dongfeng Race Team, na ruim 46.000 nm over de wereldzeeën te hebben gezeild, om 15.22.32 UTC als eerste over de finish voor de kust bij Scheveningen na een zinderende slotkoers in de Volvo Ocean Race 2017-2018. Team Brunel, die het de laatste tijd zo goed deed, finishte in de elfde en laatste etappe als vierde, 23 minuten later. Een bijzondere etappe vergeleken met alle voorgaande etappes. Een kustetappe eigenlijk die begon in Götenburg, waarbij de boten westelijk voorbij de eilandjes die de ingang naar Göteborg markeren voeren. Om vervolgens in noordelijke richting te racen tot aan een keerboei net voor de Noorse kust. Van daaruit zeilden ze weer terug het Skagerak over richting Aärhus, om daar een boei te ronden. Vervolgens zeilden ze wederom noordwaarts, maar nu om de kop van Denemarken te ronden, waarna de koers naar de finish in Den Haag kon worden ingezet. Daarbij hebben de teams met diverse tactische opties te maken gehad, waarbij in tegenstelling tot bijvoorbeeld Team Brunel, die verder zeewaarts voer, Dongfeng Race Team min of meer de kustroute in de Duitse Bocht volgde. Lang leek dit verkeerd uit te pakken, maar uiteindelijk bleek het de snelste route te zijn!

Volvo Ocean Race 2017 - 2018 from E Veldkamp on Vimeo.

Op mijn pc heb ik het laatste deel van de slotkoers en de finish van Dongfeng Race Team voor de kust van Scheveningen gevolgd.

Dagje Amsterdam Overhoeks

In de tentoonstelling L’histoire kaputt van Alex van Warmerdam in filmmuseum Eye worden zo'n beetje alle facetten van zijn kunstenaarsschap belicht. Film, theater, vormgeving, schilderkunst noem maar op, in elk onderdeel toont de eigenzinnige en nuchtere verbeeldingskracht van van Warmerdam zich in de meest bizarre en raadselachtige uitingen. Een wonderlijke maar vooral ook vermakelijke wereld die me, ondanks het feit dat veel materiaal mij bekend voorkwam, bleef verbazen, en mij niet alleen denk ik. Alex van Warmerdam L’histoire kaputt, een boeiende expositie, maar op een gegeven moment hadden we het uiteraard gezien. We hadden trouwens ook trek gekregen, voor de lunch zijn we daarom met z'n viertjes maar neergestreken in het amfitheaterachtige Eye restaurant met dat prachtige uitzicht over het dynamische IJ.



De beklimming van de A'dam Toren (architect Claus van Wageningen), de voormalige Shell-toren uit 1971, destijds gebouwd naar een ontwerp van architect A. Staal, was ons volgende doel. Een lift die je a.h.w. lanceerd naar het z.g. observatieplatform 'A'dam Lookout' op een hoogte van ca. 85 meter boven straatniveau heeft uiteraard weinig met een fysieke beklimming te maken, maar dat terzijde. De lift was trouwens uniek, onder begeleiding van muzikale klanken tijdens de tocht omhoog, zag je door het glazen plafond van de liftkooi de van Led-verlichting voorziene wanden van de liftschacht in wisselende kleuren voorbij flitsen, om een aantal seconden later onder het prachtige, eveneens middels Led-strips vormgegeven plafond van de liftschacht, tot stilstand te komen. Een kaleidoscopische ervaring zal ik maar zeggen.



Vanaf het observatieplatform hadden we rondom een magnefiek uitzicht over de stad en de verre omgeving. Richting Noordzee kijkend kon ik in de verte zelfs de duinenrij waarnemen, en de andere kant opkijkend zag je de bebouwing van Almere goed. Prachtig allemaal, en dan was daar ook nog de schommel, 'Over The Edge' genaamd, samen met mijn zus J, de animator in deze, hebben we ons stevig gezekerd in een veiligheidsbeugel, hoog in het zwerk een aantal minuten buiten het gebouw laten slingeren. Een bijzondere ervaring!

Terug op straatniveau wilden we foto-expositie 'Wasteland' van World Press Photo-winnaar Kadir van Lohuizen bekijken. In deze expositie, te zien in een aantal zeecontainers, opgesteld tegenover de A'dam Toren, laat hij de impact van wereldwijde afvalstromen zien. Van vijf wereldsteden heeft hij daartoe de belangrijkste afvalstromen in beeld gebracht t.w. Tokio, New York, Jakarta, Sao Paolo, Lagos en Amsterdam. Een visueel verhaal dus over de afval-industrie. De foto-expositie zou volgens Bartjens open moeten zijn, maar aan welke deur we ook rukten, alles zat op slot!

Jammer, dan maar voor een aperitief naar het even verderop gelegen café De Pont, ook leuk. Daarna hebben we in parkeergarage Amsterdam Toren de auto maar weer eens opgezocht. Even nog hebben we het plan opgevat om aan de overkant van het IJ, in het REM Eiland Restaurant te gaan eten, maar de drukte speelde ons zoveel parten onderweg, dat we uiteindelijk maar de eerste de beste afslag naar de A10 hebben genomen. In restaurant 'Monopole' in Harderwijk hebben we tenslotte ons dagje Amsterdam Overhoeks met een eenvoudig doch voedzaam hapje bezegeld.

..maandagochtend wandeling

Op de vroege maandagochtend loop je in het bos weinig kans iemand tegen te komen. Wij liepen vanmorgen op landgoed 'Schovenhorst' in iedergeval niemand tegen het lijf. Heerlijk, we werden op ons pad enkel begeleidt door het gezang van de vogels en het ruisen van de wind in de bomen. Landgoed 'Schovenhorst' is vooral bekend om zijn bomentuinen die in de 19e en 20e eeuw zijn ontstaan uit bosbouwexperimenten met voornamelijk naaldbomen. Er zijn op het landgoed in totaal vijf bomentuinen ofwel arboreta's t.w. Kleine Pinetum (1852), Grote Pinetum (1901), Josinapark (1906), Arboretum (1938) en Driecontinentenbos (1967).

Sinds het ruim 150 jaar oude landgoed, dat ca. 180 hectare groot is, halverwege de jaren 90 van de vorige eeuw is opengesteld voor publiek hebben we daar menig wandelingetje gemaakt. (Zie o.m. in mijn blogarchief de stukjes 'Bostoren' van 8-4-'09 en 'Bostoren (2)' van 27-9-'11). In genoemde stukjes heb ik het weliswaar in het bijzonder over de bostoren in het gebied, maar dat is slechts een detail. Dat landgoed 'Schovenhorst' in alle opzichten een bijzonder mooi wandelgebied is en blijft, bleek ook vanmorgen maar weer eens!

voor research en ontwikkeling

Mensen die diabetes type 1 hebben moeten zichzelf met een spuit insuline toedienen om hun bloedsuiker onder controle te houden. Bij de meeste mensen met diabetes type 1, in Nederland ruim 100.000, werkt dat goed. Echter in een aantal gevallen werkt deze manier van insuline toedienen niet of nauwelijks. Zeventig mensen las ik, zijn derhalve afhankelijk van een z.g. geïmplanteerde insulinepomp die de insuline direct in de bloedbaan brengt. Een goede en beproefde oplossing voor deze mensen is gebleken, het alternatief is een haast permanente ziekenhuisopname.

Maar nu stopt Medtronic, de huidige fabrikant van de inwendige pomp, medio 2019 met de productie, terwijl er nog geen geschikt alternatief is.
Onder druk van Diabetesvereniging Nederland, die juridische stappen overwoog tegen Medtronic, heeft de fabrikant medewerking belooft middels beschikbaar stellen van technologie e.d. aan het Nederlandse bedrijf IPaDic, dat werkt aan de ontwikkeling van de z.g. DiaLin insulinepomp, die kleiner, lichter en vooral betrouwbaarder moet worden. Voor de ontwikkeling van de nieuwe inwendige pomp is op korte termijn veel geld nodig!

Op initiatief van de 34 jarige Sytske Oosthoek, zelf diabetes 1 patient en afhankelijk van een geïmplanteerde insulinepomp, is daartoe in Blaricum begin 2018 de Stichting Sytske Foundation opgericht, die zich tot doel heeft gesteld om een half miljoen euro op te halen voor ontwikkeling en verbetering van de inwendige insulinepomp. Middels donaties en allerlei evenementen en ludieke acties wordt het doelbedrag hopelijk tijdig bij elkaar gebracht. De totaalstand is op de dag van vandaag €. 330.103,-, 66% van het doelbedrag is dus al binnen. Het gaat goed tot nu toe hoorde ik gisteravond ook zeggen, toen we voor een bijdrage aan de Sytske Foundation met een grote groep mensen meededen aan een genoeglijk fietstochtje in het mooie Speulderbos. Een leuk initiatief, wat de opbrengst is geweest weet ik niet, maar alle beetjes helpen!