vogelaar op de woelige baren

Onlangs zag ik op fasebook een foto van Wim Daniëls waarop een jongetje door een verrekijker staat te turen met een vogeltje op z'n hoofd, een kool- of pimpelmeesje geloof ik, met daarbij de tekst 'De beginnende vogelaar'. Grappig, zoekend door een verrekijker naar vogeltjes in de verte terwijl er eentje bovenop z'n hoofd zat. Daar kunnen Hans Dorrestijn en Nico de Haan, ofwel de Baardmannetjes van Omroep Max volgens mij een puntje aan zuigen.

Zelf heb ik trouwens ook weleens een vogeltje op m'n hoofd gehad. Op zee ergens tussen Schotland en de Shetlandeilanden. Ik stond in de regenachtige vooravond aan het roer van mijn zeilboot, matig windje maar nog een hoge deining door de storm die we die dag over ons heen hadden gehad, toen ik ineens iets op m'n hoofd voelde terecht komen. Een oververmoeide zwaluw bleek al snel, die hoogst waarschijnlijk door de stormwinden uit koers geblazen was, en mijn hoofd uiteindelijk voor een reddingsboei aanzag. Ik heb het beestje in de beschutting van de buiskap gezet, waar het de hele nacht heeft zitten bibberen en kakken. In de vroege ochtend, we zagen de Shetlandeilanden inmiddels in de verte liggen, zat onze gevleugelde gast er nog steeds.

Ik blijk een vogelaar van niks te zijn, want toen ik het wilde oppakken, vloog het plotseling onder mijn handen vandaan. Ze nam een te lage vliegroute bleek al snel, want eenmaal buiten boord werd ze vrijwel direct gegrepen door een hoge golf. Arm zwaluwtje, met land in zicht toch nog een droevig zeemansgraf, ik was er een beetje beduusd van! Hoeveel soortgenootjes zouden eigenlijk tijdens de lange trek naar het zuiden een dergelijk lot ondergaan?

Gerard Hordijk in Amersfoort.

Kunstschilder Gerard Hordijk (1899-1958) geboren en getogen in Den Haag, woonde na zijn opleiding vanaf 1927 in Parijs, Amsterdam, New York en als laatste weer in Amsterdam. Hij is al een tijdje dood maar hij leeft hier en daar nog voort in zijn schilderijen, momenteel te zien in museum Flehite in Amersfoort. Gerard Hordijk woonde in Parijs een tijdlang aan de Rue du Départ, waar Piet Mondriaan al sinds 1911 woonde. Ze waren als zodanig buren van elkaar en sloten al snel een vriendschap die tot de dood van Mondriaan in 1943 zou voortduren. De twee kunstenaars verschilden totaal in stijl van elkaar. Was Mondriaan meer de onderzoeker, waar hij destijds nauwelijks een droge boterham mee verdiende, Hordijk hield zich meer bij het figuratieve, zijn stijl wordt vaak vergeleken met de Franse schilders Raoul Dufy en Henri Matisse. Het ging hem als zodanig aardig voor de wind, financieel stond hij zijn vriend Mondriaan nogal eens bij. Het kan verkeren, met de werken van Mondriaan wordt je in de huidige tijd bijna tot vervelends toe geconfronteerd, om over de prijzen die er voor worden betaald maar te zwijgen, terwijl tegenwoordig de prachtige werken van Hordijk nog maar bij mondjesmaat worden getoond!

vanuit een oude pleisterplaats

We begonnen en eindigden ons fietstochtje door het Leuvenumse Bos bij de 'Zwarte Boer' in Leuvenum. De geschiedenis van deze voormalige herberg, die trouwens nog steeds een horecafunctie heeft, spreekt mij tot de verbeelding. De herberg die op een kruispunt lag van zogenaamde Hessenwegen, doorgaande handelswegen van Duitsland naar de westelijke Nederlanden, was in het verleden een geliefde pleisterplaats voor doorgaande reizigers. Nippend aan een heerlijke 'Veluwse Schavuyt', probeer ik mij daar op het volle terras voor te stellen hoe de handelsreiziger van de 18e en 19e eeuw zijn weg moest zoeken in de donkere bossen van de Veluwe, en vermoeid, maar blij dat ie onderweg niet was overvallen en beroofd, hier eindelijk een pleisterplaats vond waar kon worden overnacht of het paard kon worden ververst. Hoe anders moet dat zijn geweest als tegenwoordig.

Tegen de wijzers van de klok in, kwamen we via een mooie knooppuntenroute door bos en hei na een uurtje fietsen aan in schildersdorp Nunspeet. Het toeristische dorp Nunspeet is al ruim een eeuw bekend als schildersdorp. Schilders als Arthur Briët, Edzard Koning en Ben Viegers kwamen aan het eind van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw naar de arme zandgronden van Nunspeet om het boerenleven te schilderen. Na hen woonden en werkten er nog meerdere generaties kunstschilders waaronder Jos Lussenburg, Jaap Hiddink, Cor Vrendenberg, Hendrik Verburg, Jan van Vuuren, Piet Bruins, Chris ten Bruggen Kate en Gerrit Bakker in Nunspeet. In het Noord-Veluws Museum in Nunspeet zijn regelmatig schilderijen van genoemde kunstschilders te zien. Maar deze keer hebben we de kunst gelaten voor wat het is, we hadden zin in een broodje haring en zijn daarom in Nunspeet niet verder gekomen dan de 'Urker Vishal Woort' aan de Harderwijkerweg. Verkwikt en verzadigd vervolgden we daarna ons fietstochtje.

Nu richting Hulshorst, al was het in het centrum van Nunspeet even zoeken naar het juiste knooppunt. Het zijn allemaal maar eindjes natuurlijk, maar wat voor een eindjes. Bos, akkers en weilanden wisselen elkaar af, het prachtige woongebied 'Onder de Bos' vormt a.h.w. de begrenzing tussen de voormalige stuifduinen van het Hulshorsterzand en het uitgestrekte akker- en weidegebied dat enkele kilometers in noordelijke richting overgaat in het Veluwemeer. En dan is er ook nog korenmolen 'De Maagd', gebouwd in 1894, die aan dit prachtige landschap een historisch accent geeft dat er zijn mag. Even voorbij het voormalig stationnetje van Hulshorst, doken we aan de andere kant van de A28 het donkere Leuvenumse Bos weer in. Om een goed halfuurtje later onze grote dorst te lessen op het volle, maar oer gezellige terras van pleisterplaats 'De Zwarte Boer'.

een nieuw oerbos in de polder

Een nieuw oerbos in de polder, een contradictie die er zijn mag, so what, het is sowieso een oerbos in wording. Ook al zijn er wandel- en rolstoel paden in uitgezet, ooit zal de mensheid zich daar met kapmessen een weg moeten banen, mits de zeespiegelstijging niet de spuigaten uitloopt.

Voorlopig is het Harderbos, want zo heet ons nieuwe oerbos een prachtig en behoorlijk gevarieerd bos, mede door inzet van Natuurmonumenten. Het maakt deel uit van een netwerk van natuurgebieden in Nederland, de z.g. Ecologische Hoofdstructuur. De toename en variatie in struweel en luwe- en natte plekken trekt steeds meer vogels en insecten aan. Het is een continue proces, steeds meer variatie in flora en fauna. De processen in dit gebied schijnen zeer nauwlettend te worden gevolgd.

Hoe dan ook, we hebben vanmiddag weer bijzonder genoten van onze wandeling door het nieuwe oerbos!

een mooi zeilbootje gescoord

Dat de ruim 7 meter lange 'Dolphin' geen nieuw zeiljachtje is, is te zien. De motor is volgens Bartjens van 1972, de rest schat ik ook op 45 jaar. De 'Dolphin' is dus nog in de kracht van haar leven! Even een opkapbeurtje, en zeilen met die schuit, en dat zal volgens mij, gezien de vorm van het onderwaterschip, heel goed gaan. Het is een Duitse Marina, een merk waar ik eerlijk gezegd nooit van gehoord had, maar dat zegt natuurlijk niks. Na de zeilpret met de Middellandse zeejol en de Schakel verdiepte ik mij in de jaren zeventig, begin jaren tachtig in merken als Kolibri, Waarschip, Drascombe, Victoire, Sprinta, Neptun, om er maar een paar te noemen, stuk voor stuk zeewaardige zeiljachtjes, als de schipper dat tenminste ook is, van om en nabij 7 meter. Uiteindelijk werd het een Jaguar van 7,50 meter, waar we een paar jaar met z'n tweetjes lange zeezeiltochten mee hebben gemaakt, Engelse oostkust, Normandië, The Solent en Island of Wight, dat soort bestemmingen.

Gezien de uitrusting van de 'Dolphin' zijn dat soort tochtjes goed mogelijk. Maar hoe dan ook, belangrijk is dat er geen twijfel bestaat over de zeewaardigheid van schipper en bemanning. Tijdig de juiste beslissingen nemen en er naar handelen. Om te beginnen is Friesland, IJsselmeer, Wadden en Zeeland natuurlijk een prachtig gebied om jezelf en de 'Dolphin' in allerlei voorkomende situaties en omstandigheden te leren kennen. Enfin, ik heb er wel vertrouwen in dat Christa en Jan Richard het met hun aanschaf goed gaan aanpakken, en wens ze sowieso deze zomer nog heel veel zeilplezier toe met de 'Dolphin'.

M. Realisme in de Achterhoek

Het op 23 juni j.l. door prof. mr. Pieter van Vollenhoven geopende museum MORE is gevestigd in het volledig gerestaureerde Kasteel Ruurlo, waarbij vijf eeuwen bouwgeschiedenis prachtig gecombineerd zijn met moderne architectuur. De locatie toont het leven van Carel Willink (1900-1983) en zijn magisch realistische werken. Het is een tweede locatie van Museum MORE, de eerste locatie van MORE is sinds 2015 gevestigd in Gorssel, waar modern realistisch werk te zien is.

Dat het druk zou kunnen zijn in het pas geopende kasteel hadden we wel verwacht, maar zo druk niet. Om te beginnen konden we de auto niet kwijt op de overvolle parkeerplaats nabij het kasteel. We werden daarom verwezen naar een parkeerplaats bij het NS station in Ruurlo, vanwaar af we dan met een golfkarretje naar het kasteel konden worden gereden, services van de zaak! Maar ook het golfkarretje zat vol, in plaats van te wachten op het volgende karretje, hebben we uiteindelijk toch iets dichter bij het kasteel nog een parkeerplaatsje gevonden. Reikhalzend hebben we vervolgens de creaties van Willink aanschouwd, maar veel ontgaat je in die drukte. Ik was in ieder geval blij dat ik veel van zijn werk al eens eerder uitvoerig heb kunnen bekijken in het voormalige 'Scheringa Museum voor Realisme' in Spanbroek, zie mijn stukje 'Noord Holland' van 18 april 2009. Maar genoeg nu over de drukte gisteren in dit prachtige museum, hadden we maar later in het seizoen moeten gaan.

Museum MORE - Kasteel Ruurlo is prachtig gelegen in één van de groenste regio's van ons land. Het oude kasteel, dat in de archieven al in 1326 wordt vermeld en diverse eigenaren heeft gekend, is in 2013 aangekocht door Hans Melchers, met de bedoeling er middels de collectie van Carel Willink een museum voor magisch realisme van te maken. En nu is het zover, het is al een feest om via de slanke transparante toegangsbrug over de slotgracht, ontworpen door architect Hans van Heeswijk, het museum binnen te treden. De eigentijdse verschijningsvorm van glas en rvs detoneert in geen enkel opzicht met de eeuwenoude bouwstijl van het kasteel, integendeel juist. De brug sluit perfect aan op de nieuwe door restauratie-architect Cor Bouwstra ontworpen glazen entreehal. En de prachtige wenteltrap in de hal, geconstrueerd van glas en eikenhout, die de rondgang op de verschillende verdiepingen ontsluit is ook al zo'n plaatje. Om maar te zwijgen over de plafonds maar vooral de mooie ingelegde houten vloeren, een kunstig staaltje vakmanschap. Omhoog en omlaag kijkend kom je haast tot de conclusie dat ze zich met de houtmozaïeken in de vloer kennelijk hebben laten inspireren door de ornamenten in het plafond. Prachtig, we komen hier zeker nog eens terug als de stoom een beetje van de ketel is!

...over beelden en verbeelden

Een beeld zegt meer dan duizend woorden, zegt het spreekwoord. Maar is dat eigenlijk wel zo? Want als ik een boek lees, zie ik door de woorden doorgaans moeiteloos een beeld voor mij opdoemen. Andersom, als ik een beeld zie probeer ik er vaak betekenis aan te geven door het in woorden om te zetten. Gedachtespinsels die opkwamen bij het zien van sommige objecten in het prachtige beeldenpark Landgoed Anningahof in Zwolle. Het één en ander was het gevolg op een vraag die nogal eens in mij opkwam en wel 'Wat moet dit nou eigenlijk verbeelden'. Weliswaar gaf de catalogus die we bij de kassa mee kregen tekst en uitleg over de beelden, maar niets over het verbeeldingsproces van de kunstenaar, en dat blijft intrigeren!

Diploma - uitreiking 6-7-2017

Mooie maar ook bizarre dag gisteren. 's Middags de begrafenis van onze dierbare muziekvriend, met overwegend senioren in de aula. 's Avonds de diploma uitreiking aan onze kleindochter, met overwegend adolescenten in de aula. Een prominent verschil, een heftige confrontatie op één dag met de komende en gaande natie. Behalve blij, was ik ook ontroerd, toen ik in al die toespraakjes van de mentoren, 92 in totaal, hoorde hoe ze allemaal gaan uitvliegen. De één gaat studeren voor zus, de andere voor zo, en weer anderen gaan naar het buitenland. Plannen, plannen en nog eens plannen, prachtig! Wat mij zo opviel was het enthousiasme en de spirit die al die jonge mensen uitstraalden. Mijn geloof in de mensheid is gisteravond weer eens een behoorlijk stuk opgevijzeld, en daar werd ik heel blij van!

een stadswandeling in het bos

Het houten gebouwtje, gelegen op het noordelijk deel van het 718 ha grote landgoed Staverden, is een voormalige barak van het Belgische interneringskamp in Harderwijk uit de periode 1914-1918, dat daar in 1921 opnieuw is opgebouwd als 'Ontspanningszaal'. Wonderlijk, een 'Ontspanningszaal' in the middle of nowhere, in een bosgebied dat op zich zelf al zoveel ontspanning te bieden heeft. Mogelijk hebben ze destijds gedacht dat 'Staverden, de kleinste stad van Nederland', toch minstens ook een eigen ontspanningszaaltje moet hebben, we weten het niet. We fantaseerden er maar wat op los, en bedachten ter plekke dat de Harderwijkse Jansje Foppen, uit het theaterstuk 'Als ik het geweten had' van Podiumspektakel, (zie in mijn blogarchief stukje 'Liefde, strijd, verlies en vrede' van 1/7'17) destijds misschien wel in deze ruimte heeft liggen rommelen met de Belgische militairen Fernand en Kamiel Verstraete, ook dat weten we niet.

Wat we wel weten is dat het houten ontspanningsgebouwtje een uniek object is met een gaaf bewaard gebleven in- en exterieur. Het gebouw valt op door zijn architectonische kwaliteiten, zoals gave verhoudingen, en een bijzondere detaillering in de vormgeving en materiaalgebruik. En hoe gek het ook klinkt, heeft het vanwege de ligging op landgoed Staverden ook een stedenbouwkundige waarde. Het vormt een karakteristiek onderdeel van het landgoed, dat vanaf 1911 werd ontgonnen en waar aan de Allee naast een boerderij ook enkele arbeiderswoningen en een houten landhuis werden gebouwd. Verder heeft het ook nog een cultuurhistorische waarde vanwege bestemming en situering, die verbonden is met de geschiedenis van het landgoed. En zo zie je maar dat je ook een stadswandeling kan maken in het bos!

Liefde, strijd, verlies en vrede

Het hele Kloosterplein is momenteel net als in juni 2015 voor drie dagen op rij weer omgetoverd tot één groot openluchttheater. Twee jaar geleden bracht de Stichting Podiumspektakel Harderwijk het theaterstuk 'Stadsgezichten' (zie in mijn blogarchief 'Over passie en enthousiasme' van 21 juni 2015) dat ons destijds terug bracht naar de tijd van het Koloniaal Werfdepot. Een stuk vol dromen, liefde en strijd om de macht. Een prachtig theaterstuk over hoe mensen geschiedenis maken en hoe de geschiedenis de mensen maakt. We hebben daar destijds volop van genoten en ons verbaasd dat ze zo'n prachtig theaterstuk met praktisch alleen maar vrijwilligers en amateurs op zo'n professionele wijze wisten te brengen. Orkest, koor, zang, dans, spel en nog veel meer, alles klopte als een bus en werd met passie en overtuiging gebracht!

Een huzarenstuk dat Podiumspektakel Harderwijk met de tweede editie afgelopen donderdagavond wat ons betreft zo mogelijk heeft overtroffen met 'Als ik het geweten had...'. Wederom een theaterstuk waarin met ruim 200 vrijwilligers de geschiedenis van Harderwijk met zang, dans, muziek en spektakel op unieke wijze tot leven wordt gebracht.
Het is oktober 1914 en in Europa heerst de Eerste Wereldoorlog. In Harderwijk krijgt de toenmalige burgemeester, de heer Kempers, een brief met het verzoek om dertienduizend Belgische soldaten op te vangen. Een grote zorg voor de bevolking want waar gaan deze mensen wonen? Waar moeten ze slapen en eten? Toch wordt het besluit genomen om een kamp voor deze militairen in te richten; het zogenaamde Belgenkamp. De Harderwijkse Jansje vindt het vreselijk spannend dat er zo veel militairen naar de stad komen. Misschien voelde ze aankomen dat ze hopeloos verliefd zou worden op één van hen. Liefde, bedrog, intrige, drama en zeker ook humor maken deel uit van het stuk. Het publiek wordt meegevoerd van 1914 naar de Tweede Wereldoorlog waar mensen, die in 1914 met elkaar te maken hadden, elkaar opnieuw treffen. Maar of dat wel goed afloopt…

We hebben er weer bijzonder van genoten. De drive, de passie en het plezier waarmee de spelers het publiek wisten mee te slepen in het stuk was enorm. Prachtig, en dat de weergoden ons allemaal gunstig gezind bleven, al leek het heel even mis te gaan, was natuurlijk ook mooi!

..Huszár in het Stadsmuseum

Vilmos Huszár (1884-1960) was één van de onbekende oprichters van 'De Stijl' las ik. De in Boedapest geboren Vilmos Huszár, schilder, tekenaar, beeldhouwer, reclameontwerper en grafisch ontwerper, woonde vanaf de jaren '30 tot zijn dood in Hierden. In het kader van de 100ste verjaardag van 'De Stijl' is momenteel in het Stadsmuseum Harderwijk een tentoonstelling van zijn latere werk te zien, die we onlangs hebben bezocht. Een boeiende tentoonstelling van deze vrij onbekende 'De Stijl' icoon. Een verzameling schilderijen en andere kunstobjecten uit zijn Hierdense tijd, samengesteld door Sjarel Ex, behalve directeur van het Rotterdamse Boijmans van Beuningen Museum, een gedegen Vilmos Huszár kenner.

Cubaanse kunst in het Singer.

Het nieuwe 'Singer Theater Laren' wordt ergens in deze zomer officieel geopend, maar dinsdagmorgen j.l. hadden we daar klokslag 11.00 uur al een primeurtje. We waren de eerste bezoekers samen met nog enkele vroege gasten, waarvan de entreeformaliteiten voor het 'Singer Museum Laren' al in de nieuwe gezamenlijke entree/foyer werden afgehandeld. Het één en ander ging overigens nog wel gepaard met een haast staccato gehamer en geklop van de nog alom aanwezige bouwvakkers, die waarschijnlijk nog hard aan moeten poten voor de officiële opening. Maar het wordt prachtig allemaal, eigenlijk is het al prachtig. Hier en daar nog een puntje op de i, en dan heeft het Gooi er een heel mooi theater annex museum bij!

De tentoonstelling 'Cuban Art Now' was trouwens ook prachtig. 'Cuban Art Now' toont volgens Bartjens de kunstcollectie van de ondernemers Sebastiaan en Xantha Bergereen, een Nederlands echtpaar dat lange tijd op Cuba woonde. In ruim twintig jaar bouwden zij een verrassend veelzijdige verzameling op. Naast succesvolle kunstenaars van dit moment als Raul Cordero, José Emilio Fuentes Fonseca (JEFF), Alejandro Campins, Kcho, Michel Pérez (Pollo) en José Eduardo Yaque, zijn ook hun invloedrijke voorgangers in de collectie vertegenwoordigd, zoals Flavio Garciandía, Eduardo Ponjuán en de beroemde fotografen Alberto Korda en José Alberto Figueroa. Mooi, maar eerlijk gezegd wel veel namen waar ik tot op heden nog niet van gehoord had.

Het is kleurrijke kunst die bij mij op het eerste gezicht nogal kinderlijk overkwam. Een misvatting bleek bij nader inzien, het was alles veeleer symboliek wat we zagen. In kinderlijke beeldtaal werden zowel fantasieën over toekomst, erotiek en conceptuele kunst, als kritische denkbeelden over de immer revolutionaire Cubaanse maatschappij aan het doek toevertrouwd. Maar wel bijna allemaal in mooie heldere kleuren gebracht!

een mooi lommerrijk struweel

De natuurtuin in de wijk Stadsweiden in Harderwijk is een prachtig stukje natuur dat ligt ingeklemd tussen het Wolderwijd en de A28, hetgeen duidelijk te horen is. Ettelijke keren zijn we er langs gefietst, maar deze keer zijn we maar eens afgestapt voor een wandelingetje door de tuin, die volgens Bartjens een oppervlakte heeft van ruim 13.000 m2. We verbaasden ons over de grote diversiteit van bloemen en planten in de tuin en over de vele zangvogels die het met z'n allen zelfs presteerden om boven het geraas van de A28 uit te komen. Mooi zo'n pareltje van natuur dat praktisch in de berm van één van de drukste verkeersaders van Nederland ligt!

..over kunst van papier en vilt

Gisteren weer eens naar het CODA museum geweest in Apeldoorn, naar CODA Paper Art 2017. Een tweejaarlijkse tentoonstelling van beeldende kunst en sieraden van papier en karton, waaraan in deze editie 31 kunstenaars uit binnen- en buitenland deelnamen. Papier is een relatief eenvoudig materiaal waarmee kunstenaars en ontwerpers op verbluffende en dynamische of juist op ontroerende en subtiele wijze de eindeloze mogelijkheden en zeggingskracht van papier tonen. Papier is dus gewoon een fantastisch materiaal, het is zowel stevig, solide, tactiel, dynamisch, overweldigend en indrukwekkend als subtiel en ontroerend. Met CODA Paper Art 2013 en 2015 is het de derde keer op rij dat we hier kunst met en van papier hebben gezien, maar ook deze keer hebben we onze ogen weer uitgekeken. De verbluffende zeggingskracht van dit materiaal is in onze ogen echt grenzeloos!

Daarnaast hebben we in het CODA een hoop unieke hoedjes gezien in de tentoonstelling 'Unlock je blok'. Het was het resultaat van een wedstrijd die de Nederlandse Hoedenvereniging jaarlijks organiseert. En ook dat was weer mooi!

..survival comedy in de polder

De voorstelling hangt van absurditeiten aan elkaar. In de openingsscene van 'MARE' peddelen vier gasten in een bootje door een natuurgebied. De stilte wordt enkel onderbroken door het gesjilp en gekwetter van de vogels. Met een vogelboek in de hand wijzen ze elkaar op de soorten die ze zien. Het is één en al ingetogen rust, je ziet jezelf bij wijze van spreken al bezig op het Naardermeer of de Oostvaardersplassen. De vredige stemming slaat echter als een blad aan de boom om als ze het gegak van een naderende vlucht ganzen horen. Behalve een verrekijker blijkt het stelletje natuurvorsers ook een geweer, ja zelfs een mitrailleur aan boord te hebben. In no time hebben ze een hele vlucht ganzen uit het zwerk geknald, het regende gewoon ganzen rondom hun bootje. Nadat ze de buit bij elkaar hadden geraapt, verdwenen ze in een hoosbui uit beeld, waarna er even later een completen woning voorbij kwam drijven, waarop de mensen op het dak zich met grote moeite staande wisten te houden. Kennelijk was het elders al veel langer noodweer geweest en was er sprake van een fikse overstroming die deze kant uitkwam. Een pas getrouwd stel op het dak van hun half gezonken camper wilde kost wat kost hun prille geluk niet laten traumatiseren door de rampzalige gebeurtenissen, maar toen er een kinderwagen voorbij kwam drijven knapte er toch iets. En zo ging het maar door, van een verzopen nachtclub op een losgeslagen podium tot neerstortende vliegtuigen en een ontluikende liefde op het nog rond drijvende staartstuk.

Stuntwerk zoals ik dat van Vis à Vis wel gewend ben, technisch allemaal heel knap wat er gebeurde. En gelachen heb ik ook, maar de samenhang van alle op zichzelf prachtig gebrachte sketches ontging mij vaak, terwijl hun verhaallijn in de brochure juist zo duidelijk is. Een gemis dat ik in eerdere voorstellingen van Vis à Vis als bijvoorbeeld 'HART' en 'PICNIC' niet zo ervaren heb, hoewel ik 'PICNIC' al wel iets minder vond dan 'HART'. (Zie mijn stukje 'bizarre picnic' van 12 juni 2014). Ik vind Vis à Vis nog altijd een geweldig theatergezelschap, en ik hoop dat ze daar op het Muiderzand in Almere nog heel lang mooie dingen blijven doen. Maar ik hoop toch ook dat de in mijn beleving gestage neerwaartse spiraal in de voorstellingen van Vis à Vis snel zal stoppen!

..onze mega verjaardagendag

Rond elf uur 's morgens kwamen we zondagmorgen met z'n achttienen bij elkaar op het terras van Gasterij De Roode Schuur in Nijkerk. De goeie stemming zat er, niet in de laatste plaats door het lekkere temperatuurtje, al snel in. Uiteraard begonnen we met koffie en gebak, altijd weer gebak, helemaal niet goed voor ons maar wel lekker. Keuvelend over van alles en nog wat, waren we al snel aan een tweede bakje toe. En toen we dat ook hadden verwerkt, kregen we daar onder die grote parasol natuurlijk ook nog wat andere drankjes in het vizier. Ach ja waarom ook niet, je leeft maar eenmaal. Gezelligheid kent geen tijd, maar op een gegeven moment herinnerde Christien ons er wel aan, dat we op een bepaalde tijd een eindje verderop in wijngaard 'Aan de Breede Beek' werden verwacht. Dus hoogtijd om te lunchen! Ja, ja, helemaal goed dat er toch iemand was die haar verantwoordelijkheden kende en de tijd in de gaten hield. En zo reden we, na een gevuld soepje en goed belegd broodje, iets later dan gepland richting wijngaard aan de Slichtenhorsterweg. We hadden voor vanmiddag nog het één en ander in petto!

Op de ca. 2 ha grote wijngaard 'Aan de Breede Beek', prachtig gelegen op een beschutte plek op landgoed Slichtenhorst, werden we welkom geheten door eigenaar/wijngaardenier Henk Breugem (1961). Al sinds 2003 houd hij zich hier bezig met duurzame wijnbouw. Hij vertelde ons dat hij werkt met rassen die ontwikkeld zijn bij de Duitse landbouwuniversiteit Geisenheim. Druivenrassen met o.m. een verhoogde resistentie tegen valse meeldauw. Het zijn rassen die het mogelijk maken om in het Nederlandse klimaat op duurzame wijze druiven te telen waarmee een goede wijn is te realiseren. Ik las dat wijngaard 'Aan de Breede Beek' al veel uitstekende wijnen heeft voortgebracht waarmee ze zelfs internationaal in de prijzen vielen. Na de boeiende rondleiding door de wijngaard en de wijnmakerij, begonnen we aan de minstens zo boeiende wijnproeverij.
We begonnen met een sprankelende Secco. Niet zomaar hup achterover, ga dan maar naar een bierbrouwerij. Nee eerst je neus in het glas en ruiken, daarna ga je de wijn in je glas walsen om de geur van de aroma's te versterken en steek je je neus wederom in het glas om te ruiken. We roken van alles, zwarte bessen, frambozen, aardbeien en nog veel meer, behalve druiven, maar dat is normaal. Toen we de geur eindelijk hadden thuisgebracht, waren we toe aan een nipje van het heerlijke vocht, en dat viel lang niet tegen. En ook de witte en rode wijn daarna was van een uitstekende kwaliteit. Voor €. 15,00 per fles hadden we eigenlijk ook niet anders verwacht!

Met een gezamenlijke maaltijd op het terras van Bellini's Pizza & Pasta bij strand Horst, hebben we editie 2017 van de jaarlijkse verjaardagendag van de familie v. D. gezellig en stijlvol afgesloten.

... aversie tegen kleren kopen

Ik heb een hekel aan kleren kopen, verschrikkelijk vooral broeken. Maar als ik er af en toe toch aan moet geloven, doe ik dat het liefst alleen. Gisteren zouden we naar museum De Pont in Tilburg. Nou, stelde J voor, als we toch die kant opgaan kunnen we mooi eerst even langs Van Tilburg in Nistelrode gaan voor o.m. een broekje voor jou. Ja maar Tilburg en Nistelrode is altijd nog zo'n 45 km, ach peanuts.
Jeetje, wat verlangde ik op dat moment naar dat kleine winkeltje hier in de binnenstad. Als ik daar in m'n eentje binnen stapte liep de eigenaar al naar de spijkerbroekenhoek waar hij feilloos de juiste maat van het schap pakte, hij kende mijn maat en smaak als zijn broekzak. Een kwartiertje later stond ik geknipt en geschoren weer buiten, had hij mijn nieuwe broek afgespeld, en was ik vaak ook nog een poloshirt en een paar sokken rijker. Prima winkeltje was dat, maar toen de eigenaar een paar jaar geleden met pensioen ging was het helaas voorbij.

Maar gisteren heb ik me dus laten verleiden om een broekje te kopen in die gigantische kledingzaak in Nistelrode. Al bij aankomst moest ik de neiging onderdrukken, om niet gelijk een kroeg in te duiken. En toen ik een tijdje later eindelijk een beetje doorhad hoe die 10.000 m2 grote klerewinkel in elkaar zat, speet het mij dat ik dat niet gedaan heb. Eigenlijk zag ik door de bomen het bos niet meer. Maar goed, uiteindelijk is het mij in die gigawinkel toch nog vrij vlot gelukt om een passend broekje en een paar poloshirt's aan te schaffen. Maar ja, toen kwam J natuurlijk ook nog, want die had inmiddels ook allerlei mooie dingen gezien die ze niet zomaar voorbij kon laten gaan. En zo sjokte ik even later in die grote klerewinkel ook nog langs allerlei damesgedoe. Het koste wat tijd allemaal, maar ook zij is geslaagd! Nu snel naar huis waar de Bokma koud staat, wordt het misschien toch nog leuk vandaag. Museum De Pont in Tilburg doen we wel een andere keer!

over stralend heldere kleuren

Van de tentoonstelling 'Het late licht', het abstracte werk van Jeroen Krabbé, naar 'Licht en lijnen', de gelijktijdige tentoonstelling in Museum De Fundatie van zijn vroegere leermeester Friso ten Holt was fysiek gezien een kleine stap. Maar qua beleving was er een wereld van verschil tussen beide exposities, ook al hadden de kleurrijke werken van Holt een lichte mate van abstrahering. Om nou te zeggen dat Krabbé's vroegere werk erg lijkt op Holt's werk gaat misschien wat ver, maar naar mijn mening waren er zeker behoorlijk wat overeenkomsten te zien in de werken van leerling en leermeester.

In de schilderijen van Friso ten Holt ligt de nadruk niet zozeer op de details. Of beter gezegd, de details zijn niet belangrijker dan de rest. Alles is even belangrijk, of het in het tafereel nou op de voorgrond is gepositioneerd of op de achtergrond maakt niet uit. De schilderijen van Holt zijn kleurrijke en harmonieuze composities. Sfeervolle werken waarin behalve de invloed van zijn vader, die ook schilderde, invloeden van schilders als Picasso en met name Cézanne tot uiting komen. Prachtig allemaal, 'Licht en lijnen' in stralend heldere kleuren, een boeiende tentoonstelling van een zeer begenadigd schilder!

een apotheose van abstractie

Schilder Jeroen Krabbé (Amsterdam, 1944) heeft het schilderen in zijn bloed zitten, zijn vader en grootvader schilderden ook en deden dat, even als Jeroen, lang niet onverdienstelijk. De meeste schilderijen, waaronder veel landschappen van Jeroen's hand die ik heb gezien vind ik prachtig, en ik niet alleen want ze zijn erg gewild las ik ergens. Kleurrijke en toegankelijke schilderijen zijn het. Maar dat is veranderd, want in de laatste paar jaar heeft Jeroen Krabbé een omslag naar abstract werk gemaakt. Kennelijk geïnspireerd door het late licht op het natte bospad bij zijn huis in Dalfsen, is hij op enig moment daartoe gekomen.

Of je het daardoor abstract werk kan noemen vraag ik mij eerlijk gezegd af. Immers bij abstract werk ga je niet uit van een werkelijkheid maar laat je juist alles los. Moeilijk lijkt mij, enfin, zelf zegt Krabbé dat hij het late licht op het natte bospad bij wijze van spreken nodig had als een haak, waar hij zijn serie abstracte schilderijen aan op kon hangen. Hoe dan ook, al staat het thema licht voor alle schilderijen in de expositie 'Het late licht', iedereen ziet er denk ik het zijne in, en dat is abstract. Ik las een aardige anekdote van Jeroen Krabbé over zijn vader die altijd tegen hem zei, als hij hem meenam naar het museum en Jeroen een schilderij niet begreep: Het is wat jij erin ziet jongen. Kijken doe je met je ogen, zien met je ziel! En zo is het, expositie 'Het late licht' in museum De Fundatie is gewoon prachtig om naar te kijken, en verder mag iedereen er in zien wat hij of zij wil.

het mooie ommetje Staverden

Het mooie ommetje Staverden hebben we vaker gelopen. Veel vaker, zowel rechtsom als linksom en in alle jaargetijden, we kennen het ommetje als de spreekwoordelijke broekzak. Maar het wandelingetje van ca. 3 km (gele route) blijft trekken, en is altijd weer een aangename en boeiende verademing. En helemaal als je er, zoals wij gisteren, 's morgens vroeg bij bent en je daar min of meer alleen waant. We hebben het rondje deze keer met de klok meegelopen d.w.z. vanaf kasteel Staverden via de witte pauwen, de kaarsrechte Molenbeek, de oude Hoeve Oldhof en het z.g. bezoekerscentrum terug naar het kasteel. Enkel begeleid door het vrolijke gekwinkeleer van de vogels, hebben we weer een klein uurtje genoten van ons bekende maar immer mooie ommetje Staverden.