Hodgepodge in Zeewolde

De gehele Aanloophaven in Zeewolde werd in beslag genomen door een armada van dikke motorjachten. De organisatie van de Koninklijke Nederlandsche Motorboot Club ofwel KNMC, had besloten het Openingsfeest dit jaar op een zo'n centraal mogelijke plek te houden. En aangezien Zeewolde wel het exacte middelpunt van Nederland wordt genoemd, was een betere locatie voor dit festijn dan ook nauwelijks denkbaar. Temeer door het aldaar uniek aan de haven gelegen Grand Café - Restaurant 'The Harbour', want mocht je daar per ongeluk een beetje te diep in het glaasje hebben gekeken, dan kon je desnoods op je knieën nog weer aan boord komen.

Maar voor het zover was, mocht het uberhaupt al zover komen, speelde in 'The Harbour' op de vooravond zal ik maar zeggen van het openingsfeest, eerst Hodgepodge nog een deuntje mee in het feestgedruis van de Koninklijke. Nou ja feestgedruis, voorlopig waren wij het die voor enig gedruis zorgden, want de dames en heren van de Koninklijke zaten allemaal rustig en beschaafd te smikkelen aan een copieus diner.

Waren we aanvankelijk van mening in een verkeerde scene terecht te zijn gekomen tussen al die dinerende mensen, geleidelijk aan veranderde de stemming. Het gros bleef lekker zitten luisteren toen ze uitgegeten waren, en steeds enthousiaster kregen we, mede door toedoen van onze trouwe ega-supporters, de handjes op elkaar, en op een gegeven moment zelfs ook nog de voetjes van de vloer. Al was dat laatste wel pas aan het einde van ons repertoire met bijvoorbeeld een nummer als 'Goodnight Irene'.

En eenmaal thuis belde grote baas RS van 'The Harbour' ons nog in de kleine uurtjes, om te bedanken voor het doorslaande succes van ons optreden. Hij vond het leuk en de mensen ook, want ze waren lekker blijven zitten. En dat was niet alleen gezellig, maar ook in meerdere opzichten uiteraard een goede zaak!

zonnige dagen

Zomerse temperaturen tijdens en rond beide paasdagen! Bijzonder, want zovaak heb ik dat in onze contreien nog niet meegemaakt in April, ik sta m'n tuin te sproeien alsof het al hoogzomer is. En dat niet alleen, sowieso is het buitenleven al volop begonnen, open deuren en ramen, snoeien, onkruid wieden, fietsen, wandelen, varen, eten, drinken, terrasjes noem maar op. De ouverture van ons paasweekend beleefden we zaterdag in de namiddag al met een wandeling op het prachtige 18e eeuwse landgoed 'IJsselvliedt' in Wezep. Een lumineuze pitstopactie op de A28, die ons op doorreis naar het ziekenboeg bezoek in Hoogeveen spontaan overkwam.


Zondag, een heerlijk ontbijtje onder de parasol, krantje lezen en wat rommelen in de tuin. Verder wachten we op de dingen die staan te gebeuren. De boys uit Amsterdam zouden rond koffietijd arriveren, maar inmiddels zijn we er aan gewend geraakt daar standaard een uurtje bij op te tellen. We zaten dan ook niet eerder dan even na het middaguur met een bak koffie in de schaduw de gezamelijke nieuwtjes uit te wisselen. Mink had z'n zwembroek meegenomen en wilde graag met me gaan varen. Zover is het echter niet gekomen, want even later meldde de club uit Harderwijk zich enigszins onverwacht op apél. Jammer Mink, morgen dan maar, en dat viel hem natuurlijk een beetje tegen. Maar toen in de loop van de middag ook de club uit Zwolle geheel onverwacht kwam binnenrollen, was ik blij met m'n besluit. Het was een gezellige boel op ons terrasje, en de verhalen werden door toedoen van de spiritualiën alsmaar sterker. Bij Pitza di Mama in de Bruggestraat konden we wonder boven wonder nog terecht voor een voedzame maaltijd, al was het jammergenoeg wel binnen. Maar we zaten wel gezellig met z'n allen aan een lange tafel, en dat maakte weer veel goed. Bij C en J hebben we daarna met de koffie nog een poosje buiten zitten ouwehoeren over het nieuw vormgegeven stadspark.

Maandag, de boys uit Amsterdam sliepen uit tot aan het middaguur, en dat terwijl ze om de één of andere reden alweer rond vijf uur thuis moesten zijn. Jammer Mink, dan gaan we een andere keer maar varen. We gaan wandelen en eieren zoeken in de tuin van Paleis Soestdijk, is dat een leuk idee? Maar toen we eindelijk bij de Paleistuin aankwamen, was het drie kwartier voor sluitingstijd, we hoefden geen entree meer te betalen en mochten zo doorlopen. Nou ja, als je een beetje doorpakt kan je in drie kwartier de hele Paleistuin nog determineren, alleen paaseieren hebben we niet meer gevonden! Maar voordat we de auto weer opzochten, hebben we met z'n vijven op het terras van de Orangerie daar, nog wel even van een lekker ijsje van E genoten.

Met een enigszins verlate lunch op het zonnige terras van restaurant 'Vuur' in Baarn, werd het gezamelijke paasweekend passend en in stijl afgesloten, ook al had Thijs daar volgens hem wel erg veel last van wespen gehad. De echte wespentijd is pas over dik drie maanden, dus dat wordt nog wat! Via Eemnes, het pondje over de Eem en Eemdijk zijn we terug gereden naar huis.

Terrasje pikken

De hele binnenstad van Zwolle was een aaneenschakeling van terrasjes. Waar we ook liepen Melkmarkt, Grote Markt, Luttekestraat, Grote Kerkplein of Koestraat, waar we tenslotte maar neerstreken op het terras vóór theater Odeon, overal blije mensen genietend van elkaar en het prachtige weer.

Recht tegenover ons terrasje 'Museum de Fundatie', ook wel 'Paleis a/d Blijmarkt' genoemd. Neoclassicisme en Biedermeier lazen we op de gevel, een tentoonstelling samengesteld uit de collecties van de vorst van Liechtenstein. Om eerlijk te zijn, ben ik in beide, enigszins burgerlijke en truttige kunststromingen uit de periode die ruwweg ligt tussen 1760 en 1848, niet of nauwelijks geïnteresseerd. Maar ik kon het toch ook weer niet over mijn hart verkrijgen, om de unieke tentoonstelling aan de overkant van de straat te laten schieten, en al helemaal niet met een museumkaart op zak.

De Koninklijke familie van Liechtenstein heeft de afgelopen vier eeuwen een rijke en veelzijdige kunstverzameling opgebouwd. In deze verzameling vormen Neoclassicisme en Biedermeier het hoogtepunt. De privé verzameling, één van de belangrijkste ter wereld las ik, is eerder onder meer te zien geweest in Praag en het Pushkin Museum in Moskou. Maar in 2012 gaat de kunstcollectie definitief naar het Liechtenstein Stadtpalais in Wenen. Dat we dat maar even weten allemaal!

De expositie in 'Museum de Fundatie' vond ik bovenverwachting best interessant, meer dan 150 schilderijen, beelden, meubelen en gebruiksvoorwerpen waren er te zien. Bekende Weense grootheden uit die tijd als Rudolf von Alt, Friedrich von Amerling, Ferdinand Runk en Ferdinand Georg Waldmüller met indrukwekkende landschappen, portretten en genrestukken. Maar er was ook werk te zien van gerenommeerde Europese kunstenaars als Antonio Canova, Elisabeth Vigée-Lebrun en Francesco Hayez. En ook was er allerlei porselein te zien van de Kaiserliche Porzellanmanufaktur Wien.

Zoals gezegd, bovenverwachting interessant allemaal, evengoed heb ik m'n rondje in het museum sneller gelopen dan anders, maar dat kwam ook een beetje door het mooie weer, ik wilde naar buiten! Na weer een leuke wandeling langs allerlei overvolle terrasjes, hebben we in het Italiaanse restaurant 'Vito's' aan de Grote Markt vervolgens een hapje gegeten, en zijn we daarna in Stadshagen nog even bij S en W langs geweest voor een babbel en een kopje koffie.

Vrijkaart

We kregen zomaar vrijkaartjes van een kennis uit de organisatie voor het optreden van Liquid Lefty afgelopen zondagmiddag in Estrado. Het was prachtig weer, eigenlijk zonde om binnen te zitten, toch hebben we dat wel gedaan. En daar hebben we geen spijt van gehad! In de podiumzaal, maar ongelooflijk hoe weinig bezoekers er waren. Ik heb ze niet geteld, maar ik schat het aantal op hooguit 30 inclusief de organisatie en de mensen achter de bar. En dat voor een jonge veelbelovende topband uit Amsterdam!

Het optreden van de band Liquid Lefty bestaande uit de tweeling Jelske (tenorsax) en Pieter (bas) Hoogervorst, Jaap Berends (gitaar), Clemens Horn (toetsen) en Bernhard Weichinger (drums) stond in het teken van hun debuutalbum 'Frozen'. De muziek die ze maken is een mix van jazz, dance, triphop, ambient, dub en verder las ik ergens, maar ik vond het pure Jazz-Funk. Hun muziek deed mij erg aan The Crusaders denken, aan een nummer als 'Feeling Funky' bijvoorbeeld uit 1975. Net als bij The Crusaders, leunde de ritmische muziekstijl van Liquid Lefty ook sterk op het staccato samenspel.



Smaken verschillen, maar ik vond de muziek prachtig en heb genoten! Jammer van het lage bezoekers aantal, daar moet zo'n organisatie toch echt wat aan gaan doen. Het geven van vrijkaartjes aan die en gene alleen is niet voldoende. Er moet veel meer gebeuren om de mensen over de drempel te krijgen. Want voor je het weet wordt de subsidie de nek om gedraaid, en kunnen we het schudden met de cultuur in Harderwijk.

ons voedsel

'Smakelijk Eten' is een filmdocumentaire van Walther Grotenhuis die j.l. maart voor het eerst in de bioscopen te zien was. Wij hebben hem afgelopen zaterdag in het Fraterhuis gezien in Zwolle. Thema of beter gezegd de moraal van de film is: Hoe voedsel de wereld verandert!

Het was natuurlijk niet allemaal nieuwe kennis waarmee we werden geconfronteerd. Wat dat betreft zie je genoeg op TV over het onderwerp voedsel, als je tenminste verder kijkt dan je neus lang is, dus niet alleen naar programma's van de grootste familie van Nederland. Maar kennelijk was ik me van het één en ander toch niet voldoende bewust, want ik was flabbergasted na het zien van de filmdocumentaire.



Ik hou van lekker en goed eten, regelmatig uit eten, maar meestal toch wel thuis. Eten wat we doorgaans in de supermarkt, 't liefst niet te duur kopen. Maar als je ziet dat een carbonade uit de reclame verantwoordelijk is voor het kappen van duizenden hectare Braziliaans regenwoud om soja te kunnen verbouwen voor die miljoenen varkens hier, en die heerlijke garnalen en gamba's garant staan voor de vernietiging van mangrovebossen in de Filippijnse kustwateren t.g.v. enorme kweekvijvers, zou je voor ons voedsel eigenlijk alleen nog maar de hoofdprijs moeten willen betalen. Alhoewel ik toch ook wel weer betwijfel of we met een dergelijke actie de voedselproductie met de daarmee gepaard gaande natuurvernietiging en habitatproblemen elders op de wereld beteugelen.

Boontjes, ook zo'n verhaal. Vroeger aten we hier alleen verse sperziebonen in de zomer, tegenwoordig kan je het hele jaar door verse peulvruchten eten uit Kenia en omstreken. Maar dat door deze luxe aan onze kant, de Kenianen en hun vee in de wijde omgeving van de waterslurpende bonenplantages dagelijks vele kilometers moeten lopen voor een beetje water, of veel erger nog zelfs van dorst omkomen, was mij eerlijk gezegd niet bekend.

Door de actualiteit van 'Smakelijk Eten' zal ik weer even een tijdje bewuster langs de schappen van de supermarkt lopen. Maar uit ervaring weet ik dat deze prille gedragsverandering bij mij als consument niet zal beklijven, als de boodschap van: Hoe voedsel de wereld verandert! niet van tijd tot tijd zal worden herhaald.

Gouden Jubileum

Zaltbommel, zondagochtend halftien op het Kerkplein, in het zonnetje hangen we wat rond nabij en op het bankje voor antiquariaat Dorresteijn. Het is nog een beetje te vroeg om al in die prachtig beierende, maar toch ook o zo kouwe hoog boven ons uit torende 15e eeuwse Sint Maartenskerk te gaan zitten. We zijn op deze 5e zondag in de veertigdagentijd of ook wel het Quadragesima genoemd, uitgenodigd door A en W om een dienst in Schrift en gebed mee te beleven. Een dienst die behalve in het teken van vasten en bezinning, op deze zondag ook een beetje een dienst is ter ere van het 50 jarig huwelijk van A en W. En dat is toch best bijzonder!



Persoonlijk beleefde ik de dienst in de prachtige Sint Maartenskerk als een moment van herkenning. Ook al sta ik al ruim vier decennia buiten welke vorm van beleden religie dan ook, het was voor mij beslist niet moeilijk om in de combinatie van rituelen zoals orgelspel, liturgie, cantorij, schriftlezing, overdenking, kindernevendienst, inzameling van gaven, dankgebed en slotlied het sacrale element te voelen. Het sacrale, ofwel datgene waar het andere in wordt ervaren!

Buiten de kerken, die hun identiteit en sacrale beleving ontlenen aan de Bijbel en de verkondiging van Gods Woord, zijn er naar mijn idee in de hedendaagse samenleving wel meer domeinen te bedenken, waar d.m.v. rituelen naar het sacrale wordt gezocht. Kunst, cultuur, herdenkingen, wellness, vrije tijd en monumenten om er maar een aantal te noemen. Allemaal domeinen waarin mensen trachten tot zichzelf te komen en iets van dat andere, dat grootse ondefinieerbare te ervaren. Zelf ervaar ik de verwondering vaak op zee in m'n zeilbootje, met name 's nachts bij helder weer, varend onder een majestueus zwerk. Maar ook wel tijdens wandelingen in de bergen, langs het strand of in het bos! Ach, in welke omgeving dan ook, overal kan ik plotseling overvallen worden door een gevoel van verbazing en devotie.

Hoe dan ook, voor mij staat iedereen vrij om z'n eigen sacrale domein te zoeken op dit ondermaanse, zolang je de ander er maar geen kwaad mee berokkend of mee tot last bent. Amen.
Ik was overigens wel blij dat de dienst was afgelopen, ik verrekte namelijk van de kou. Het lijkt mij dat het toch wel te doen moet zijn, om die prachtige kerk eens een beetje te verwarmen? Gelukkig kwam ik buiten op het Kerkplein in het voorjaarszonnetje weer snel tot m'n positieven.

Het was na afloop van de dienst in het Koor van de Sint Maartenskerk een gezellige en drukke bedoening tijdens de receptie. Maar de prachtige plek waar we vervolgens heen gingen spande de kroon. Restaurant 't Wellse Veerhuis in Well met uitzicht op de Maas. Alles klopte, het weer, de mensen en de sfeer, de bediening, de borrel en de heerlijke maaltijd. A en W proficiat en nog veel gezonde jaren samen!

zeilseizoen

Het zeilseizoen is weer begonnen. Vroeger had ik het nooit over zeilseizoenen, en overwinterde ik nogal eens in het water om te kunnen winterzeilen op Wad of IJsselmeer. Wat overigens naar m'n zin te weinig gebeurde, maar dat ter zijde. En overwinterde ik niet in het water, dan was ik op z'n minst wel één van de eersten die er in het voorjaar weer in lag. Maar alles heeft kennelijk z'n tijd op dit ondermaanse, want ik lig nu nog lang en breed op de kant. En alles moet nog gedaan worden, antifouling, romp, dek, zeilen noem maar op, en ook is verdorie m'n stuurautomaat nog kapot. Maar ik maak me er niet druk om en doe het rustig aan, bovendien krijg ik morgen poetshulp van m'n 'brother in law', een ongekende luxe!

Maar ondanks de huidige rust, overweeg ik evengoed rond Hemelvaartsdag of Pinksteren weer eens een keertje naar de overkant te zeilen met een stelletje liefhebbers. De wind zal uiteindelijk bepalen waar we uitkomen, maar ik mik op River Orwell, even stappen in Woolverstone (Pin Mill) en/of Ipswich. En voor zo'n zeiltripje moet, hoe je het ook wend of keert, wel weer het één en ander worden geregeld.

Toch maak ik me terecht of onterecht, lang niet meer zo druk voor zo'n tochtje als voorheen. Door het toegenomen comfort lijkt alles makkelijker geworden te zijn op zee, neem bijvoorbeeld de koers- en plaatsbepaling. Vroeger hield ik heel precieus een gegist bestek bij, aan de hand van de gevaren koers en afstand. Dat had ik in de beginjaren tachtig goed geleerd op een cursus van good old Gerard Kuiper zelf op de Amsterdamse Zeevaartschool. Om de ware koers naar lichtschip, boei of haven te bepalen, zat je hevig te rekenen en uit te zetten in je navigatiehoekje. Begrippen als kompaskoers, magnetische koers, grondkoers, variatie, deviatie, snelheid, afstand, stroom en drift waren (en zijn nog altijd) factoren van belang!

Maar al snel was daar de AP-navigator, een apparaat van o.a. Philips dat z.g. Decca signalen van diverse radiozenders langs de kusten, kon omzetten in leesbare lengte- en breedtegraden zodat je op de Noordzee en Het Kanaal vrij nauwkeurig je positie kon bepalen. Het ding gaf aan waar je je op de kaart bevond, je zag je scheepje langs, onder of boven een door jezelf op de zeekaart uitgezette koerslijn varen. Op basis daarvan bracht je de nodige stuurcorrecties aan. Rekenen deed je daarom al veel minder, en van een gegist bestek was eigenlijk nog nauwelijks sprake, want wat viel er nog te gissen. Het hand- en rekenwerk deed je er alleen nog een beetje bij, voor het geval de stroom aan boord eens uit mocht vallen.

En halverwege de jaren negentig schakelden we over op GPS navigatie, een nauwkeurig wereldwijd satellietsysteem. Eerst nog een handgevalletje op batterijen, later een ingebouwde met mooie en duidelijke beeldschermpjes, waarop je tot bijna op de meter nauwkeurig kon zien waar je je bevond op die grote waterplas. Een kind kon de was doen! Het handgevalletje op batterijen hielden we reserve, voor als de stroom eens uit mocht vallen.

Ik geef het niet graag toe, maar toch geloof ik dat ik van al die geavanceerde navigatietechnieken behoorlijk gemakzuchtig geworden ben. Van vrienden heb ik ooit een sextant gekregen, waarmee ik voor de lol met een boekje van Henk Bezemer erbij nog wel eens aan astronomische plaatsbepaling doe. Maar echt gebruiken doe ik het niet, want de elektronische plaatsbepalingsapparatuur is vele malen nauwkeuriger!

little design show

Rondkijkend in het kleinste kamertje van het huis, viel m'n oog op een citaat van de oude Chinese wijsgeer Confucius (551-479 v.C.) dat J er volgens mij kortgeleden heeft opgehangen.
Alles heeft zijn schoonheid maar niet iedereen ziet haar. Ja, ja het orakel Confucius scheen ze uit de mouw te schudden waar je bij stond, hij was me d'r één! Ik ken nog een aardig citaatje van hem: Als de rijken vermageren, zijn het de armen die van honger omkomen! En nogeen: Alle mensen zijn hetzelfde, het zijn slechts hun gebruiken die verschillen. Kom er maar is op!

Maar terugkomend op de bordjeswijsheid in ons kleinste kamertje, bedacht ik me: hij heeft natuurlijk wel een punt! Alleen het citaat is niet compleet, volgens mij had achter 'haar' ook nog 'altijd' moeten staan, dus .... niet iedereen ziet haar altijd. Maar soms dus wel! En om zodanig het één en ander nader te duiden in onze kleine (design)galerij, heb ik m'n ogen gelijk maar eens de kost gegeven. De eenvoudigste dingen vielen ten prooi aan een visueel onderzoekje. Closetrolreservoir, een afzuigroostertje, een verlichtingsbolletje, een frisse luchtjeshouder of hoe zo'n ding ook heten mag, en in de sfeer van kunstnijverheid enkele beeldjes, en een zwart-wit foto uit 1976 die me nogal dierbaar is.

Niet echt bijzonder om te zien allemaal. Maar het feit dàt we het niet bijzonder vinden, is eigenlijk wel bijzonder! Want het is wel ooit gemaakt, er is energie in gestoken. Maar welke motieven liggen aan welke vorm ten grondslag, en waarom? Wie heeft het bedacht, of is het allemaal louter ontstaan op basis van empirische bevindingen? Het is uiteraard van allebei! Aan de basis van ontwikkeling, vorm en uitvoering van bijvoorbeeld suikerlepeltje tot oceaanstomer en alles daar tussen in, ligt een gedegen studie ten grondslag. De schoonheid van design en kwaliteit, al zou je het niet altijd zeggen, is het eindresultaat van een degelijk denkproces, en dat is mooi! 'Industrial Design' een mooi en bijzonder boeiend vakgebied!

Byzantijns op de Veluwe

De Rabozaal in theater 'Veluvine' in Nunspeet biedt plaats aan 400 bezoekers. Maar de zaal was gisteravond voor nauwelijks meer dan de helft gevuld. En daar kan ik dan met de pet niet bij. Een concert van het 'Utrechts Byzantijns Koor' zou toch op z'n minst een maand geleden al uitverkocht moeten zijn, dat verdienen ze volgens mij absoluut. Maar goed het was niet anders, we hebben er samen met onze vrienden R en H niet minder om genoten.

Voor de pauze bracht het koor liturgische en religieuze gezangen. Daarbij moesten we volgens dirigent Grigori Sarolea (1967) bedenken dat het in de Byzantijnse eredienst zo is, dat de zang rechtstreeks door engelen aan de mensen is overgedragen, en dat het begrip samenzang dan ook een belangrijke factor is in de Byzantijnse muziek. En wij, de bezoekers, moesten onszelf zien als de Iconen in deze Byzantijnse eredienst! Mijn voorstellingsvermogen werd behoorlijk op de proef gesteld, maar gaandeweg kreeg m'n brein toch min of meer vat op de door Grigori Sarolea voorgestelde fantasie. Het was indrukwekkend mooi!
Maar na de pauze was het allemaal wat luchtiger, en daar was ik toch ook wel weer blij mee kan ik zeggen. Op het repertoire stonden uitsluitend nog profane Oekraïense liederen, en die waren prachtig!




Bijzonder wat muziek met mensen doet. En het maakt niet uit in welke vorm deze, wellicht meest overbodige bezigheid waar kennelijk geen mens buiten kan, wordt gebracht. Muziek snijdt in iedere situatie dwars door ieders leven, van feesten tot rouwen en alles wat daar tussen ligt, ze is overal, ver weg en dichtbij. Zowel eenvoudig als complex, van Bach tot pop, van jazz tot cajun en van country tot hard rock of hoe het ook allemaal heten mag. Dat was vroeger zo, dat is nu zo, en dat zal morgen niet anders zijn!



We hebben thuis nog een poosje zitten napraten over deze bijzondere avond met het UBK in 'Veluvine'. Het nieuwe theater met z'n prachtige gebrandschilderde ramen in de foyer, enig aandenken en overblijfsel van het hoofdgebouw van 'De Veluvine', de Veluwse verffabriek die voorheen op deze plek stond.

Hogedruk

Een hogedrukspuit heb ik eigenlijk nooit willen hebben. Ik vind het doodzonde de door de natuur gekleurde en mede vormgegeven tuinmuren en terrassen te ontdoen van aangroei. De harde elementen in de tuin worden juist amorf door algen en mossen op het oppervlak en in de voegen. Ze vormen zal ik maar zeggen een sfeervol organisch en evenwichtig geheel met de overige vegetatie in de tuin.

Toch heb ik sinds vandaag een hogedrukspuit, de eerste in m'n leven. Een KÄRCHER K2.490 MDT50 met een maximale werkdruk van 11 MPa ofwel 112,2 kgf/cm2 en dat is niet mis. Dat is wel even wat meer dan de last van 0,1 MPa (1 bar) ofwel 1,02 kgf/cm2 die ons allen op dit ondermaanse op de schouders drukt. Het in elkaar zetten van het ding ging natuurlijk weer niet vlekkeloos, ik moest er zelfs voor terug naar de winkel. Maar toen ie het eenmaal deed, wist ik niet wat me overkwam. Alsof ik aan het stofzuigen was, fascinerend hoe snel een oppervlak van kleur verschoot als ik het aanraakte met de spuit. Echter ook oppervlakken die ik helemaal niet wilde behandelen, maar per ongeluk aantipte met m'n HD straal, moest ik tot m'n grote schrik wel verder behandelen om het geheel weer een beetje egaal te krijgen. En zodoende kwam er volgens mij tot grote vreugde van J, maar geen eind aan m'n schoonmaakactie. Het veranderingsproces van de direct nabije omgeving voltrok zich als een ware metamorfose!

Maar het moet niet tegek worden, al is dat natuurlijk alwel een beetje gebeurd. Morgen zal ik met de grootst mogelijke voorzichtigheid nog een paar m2 terras doen, zodat ik mezelf niet nog meer werk bezorg, en dan ben ik klaar met dat ding. Dan gaat wat mij betreft de HD spuit voor lange tijd mooi terug in de doos!

Vrijheid!

Het Nationaal Bevrijdingsmuseum 1944-1945 in Groesbeek staat volgens de folder op één van de mooiste plekken van Nederland. En dat kunnen we beamen, het ligt daar prachtig in het glooiende landschap ten zuid-oosten van Nijmegen en Arnhem. En een stralende (lente)dag als afgelopen zaterdag maakt alles nog mooier. Het is ook de plek waar 66 jaar geleden 'Operatie Market Garden' uiteindelijk toch bijdroeg aan de bevrijding van Nederland.


Het is geen oorlogsmuseum, al zie je natuurlijk wel de gevolgen van wapengeweld en wat dies meer zij. Maar primair laat het museum de opkomst van het fascisme/nazisme in het interbellum zien en de aanloop naar de oorlog, vervolgens de bezettingstijd, de bevrijding en de wederopbouw. Dat doen ze middels foto's, films, geluidsfragmenten, diorama's, modellen en zelfs met geuren. Op een authentieke wijze brengen ze daar de huidige betekenis van democratie, vrijheid en mensenrechten in beeld.

Na het museumbezoek zijn we nog naar de nabij gelegen Canadese erebegraafplaats geweest, het Canadian War Cemetery & Memorial. Een bijzondere plek waar je heel stil van word! De vele honderden graven perfect in rijen opgesteld, de namen, rangen en leeftijden, een krassende kraai, silhouetten van nog kale bomen in de verte, als wachters op de heuvelrug, een zachte bries, de stilte!

Op het terras van 'Villa Sonsbeek' in Arnhem, hebben we een uurtje van het prachtige uitzicht genoten en van de mensen om ons heen. Heerlijk, wij waren niet de enige met lentekriebels, zo'n eerste lentedag van het jaar deed zo te zien bij iedereen het bloed weer sneller door de aderen gaan. En de prachtige zonsondergang in Harderwijk tenslotte, die we vanaf ons plekje in cafe restaurant 'Monopole' beleefden op het Wolderwijd, was een passende afsluiting van een bijzonder mooie zaterdag.

resonantie

Resonantie, in Afsluitdijk II had ik het daar ook al over. Over golven van gelijke lengte die elkaar versterken, zoals in voorbeeld a in het schema te zien was, pieken en dalen die groter worden als ze elkaar ontmoeten.
Resonantie en hoge gebouwen is, zeker met de huidige aardbevingen in dicht bebouwde gebieden, een actueel onderwerp. Het houd mij in ieder geval nog even bezig, temeer door een stuk hierover dat ik onlangs las in de krant. Maar deze keer gaat het niet over een zichzelf versterkende resonantie, maar juist over het omgekeerde, over voorbeeld b dus in het hiervoor genoemde schema.

Hoge gebouwen gaan onder invloed van allerlei (natuur)krachten resoneren, dat is een natuurlijk gegeven. Een resonantie die we voor onze veiligheid en comfort zoveel mogelijk willen beperken, of liever nog zouden willen elimineren. Maar al zou dat al mogelijk zijn, verstandig is het niet, een zekere elasticiteit in een gebouw is een must. Het moet wanneer het bloot gesteld wordt aan grote krachten van buitenaf liever niet breken zal ik maar zeggen. Maar temperen van resonanties in een gebouw kan en moet wel, en dat lukt ook aardig met de moderne technologie. Want hoe is het mogelijk dat heel hoge gebouwen in Tokio en omgeving overeind bleven tijdens de zware aardbeving van afgelopen weekend. Gebouwen die er voor het oog helemaal niet zo flexibel uitzien, het is louter steenachtig en stug materiaal wat je ziet, zwiepten toch aardig heen en weer.

Bekend is dat ze in Japan goed zijn in de aardbevingsbestendige bouwkunde. Dat de eigen frequentie van het heen en weer zwiepen, de resonantie dus, van die gebouwen niet werd versterkt tijdens de zware aardbeving, heeft te maken met een 4-tal ontwerp c.q. bouwvoorzieningen.

a. Om te beginnen wordt het gebouw flexibel verbonden met de fundering, m.a.w. er wordt in de basis draagconstructie van het gebouw ruimte gecreëerd middels dempers of veren om potentiële trillingen die zich in het gebouw kunnen voortzetten te reduceren.

b. In de opgaande draagconstructies worden ook bewegingsreducerende elementen aangebracht. Bijvoorbeeld trillingdempers in de vorm van rubberen blokken tussen opleggingen van harde constructieonderdelen als bijvoorbeeld stalen balken en vloeren.

c. In de stijfheid van het gebouw wordt ook variatie aangebracht door in ruimtelijke vormgeving te variëren. Bepaalde verdiepingen en plattegronden worden anders van maat uitgevoerd. Daardoor wordt de energie van de van onderen afkomende beweging meer verspreid en wordt die niet in een rechte lijn naar boven afgevoerd.

d. Tot slot hangen ze boven in het gebouw een groot gewicht, een Tuned Mass Damper genoemd, die de trillingen die toch altijd nog doorkomen moet gaan dempen, en moet voorkomen dat het gebouw alsnog hevig gaat resoneren.

Als je zo bouwt in aardbevingsgebieden vallen er door een beving heel wat minder slachtoffers, dan in een gebied als bijvoorbeeld in Haïti vorig jaar. Maar ja, dat is dan ook een derde wereld land, en daar wordt doorgaans nogal gammel gebouwd. Daar donderd bij de eerste de beste schok van enige betekenis gelijk alles in elkaar als een kaartenhuis. Wel een geluk dat ze er geen tsunami over heen kregen daar, en ook dat er volgens mij in die contreien geen kerncentrale te bekennen was!

Afsluitdijk II

In het Waddenmagazine van deze maand (coverfoto het Wad onder Vlieland) las ik iets over 'De Resonator'. Een visie op de toekomst van de Afsluitdijk en een mogelijk antwoord op de zeespiegelstijging. Natuurlijke processen worden ingezet om naast veiligheid ook een bijzonder landschap te ontwikkelen. (zie ook m'n stukje Afsluitdijk van 5 oktober 2008)
De jonge, in april 2008 aan de Academie van Bouwkunst in Amsterdam afgestudeerde landschapsarchitect Derk van der Velden, heeft met zijn afstudeerproject 'De Resonator' de eerste prijs gewonnen van de door Rijkswaterstaat, dienst IJsselmeergebied in samenwerking met CURNET georganiseerde prijsvraag.

'De Resonator'! Een briljant idee lijkt mij. Ik ken de toepassing van resonatoren (Helmholtz) vanuit de wereld van akoestiek en studioontwerpen. Resoneren betekent in dit verband zoveel 'als geluid terug geven' of vrijer vertaald 'meetrillen'. Geluidsgolven kunnen elkaar versterken of uitdoven, zoals in onderstaand schemaatje is weergegeven.



In figuur a komen twee golven van dezelfde lengte elkaar tegen, met als resultaat hogere pieken en diepere dalen, zoals is weergegeven onder de streep. De twee golven hebben elkaar dus versterkt! In figuur b zijn de twee golven t.o.v. elkaar verschoven, de pieken van de ene golf vallen samen met de dalen van de andere golf. Het resultaat hiervan is dat de golven elkaar verzwakken, ze doven a.h.w. uit.



Bovenstaand filmpje laat zien hoe deze theorie zou werken met getijgolven. In de 1e bak water dempen de golven elkaar (zoals in de voormalige Zuiderzee). In de 2e bak water is er beperkte resonantie (zoals in het huidige westelijk waddengebied). In de 3e bak water is sprake van resonantie (zoals in het westelijk waddengebied met verlengde getijgolf).

Dat de getijgolf resonator een orgineel en innovatief plan is, lijkt mij evident. Dat een ca. 6 km lange opening (met brug) in de huidige Afsluitdijk, en een ca. 42 km lange dam in halve cirkelvorm ten zuiden daarvan, ervoor zorgt dat getijgolven uit de Waddenzee en reflecterende getijgolven uit het ontstane Binnenwad elkaar dus versterken. Zoals in het schemaatje en het filmpje te zien was, veroorzaken beide ontmoetende getijgolven van dezelfde lengte dus een dieper dal (lagere eb) en een hogere piek (vloed) dan nu het geval is. Dat zou volgens de deskundigen betekenen dat ondanks de zeespiegelstijging er bij eb nog zeker 100 jaar vanuit het IJsselmeer gespuid kan worden zonder behulp van pompen. En dat het dan dus ook niet nodig is, om voor dit doel het peil van het IJsselmeer met 1,5 meter te verhogen met alle nadelige gevolgen van dien, zoals door de Deltacommissie in 2008 o.l.v. oud minister van landbouw Cees Veerman is voorgesteld.





Volgens de jury maakt 'De Resonator' het IJsselmeer in één klap tot een wereldwijde publiekstrekker. Er zal zeker hier en daar nog onderzoek en rekenwerk moeten worden gedaan, met name m.b.t. de hogere vloed lijkt mij, maar het plan is een prachtige uitdaging voor kennisexporterend Nederland. Ben benieuwd wat het huidige Kabinet in mei met dit plan gaat doen, want dan schijnen ze over de toekomst van de Afsluitdijk een besluit te gaan nemen.

Street Art

De graffiti voorbij las ik vanmorgen in de krant, nieuwe straatkunst of 'urban interventions' uit zich bij voorkeur zonder verf. De nieuwe generatie straatkunstenaars brengen op een geheel andere manier kleine, maar soms ook grote wijzigingen aan in het (stads)landschap. Is een hondendrol op straat voor de meeste mensen een bron van grote ergernis, ook al stap je er geeneens in, voor de nieuwe generatie straatkunstenaars van de Sprinkle Brigade is het juist een bron van inspiratie. Ze zetten bijvoorbeeld een speelgoedlocomotiefje voor de drol, een wagonnetje er achter, en de drol is tot treincoupé getransformeerd. Een ander voorbeeld van kunstenaar Slinkachu: Een dooie hommel met op enige afstand een paar kleine speelgoedpoppetjes voorstellende vader en dochter, de vader heeft kennelijk op het laatste nippertje het grote gevaarlijke monster nog kunnen uitschakelen. Suggestieve beeldvorming heet dat! Ook van Slinkachu: dat treurige poppetje op een straathoek met die enorme margriet in z'n hand. Waar zou die nou op staan te wachten? Heel intrigerend!

Dat waren ook de minipoppetjes op paaltjes in het bos langs de Horsterweg in Ermelo. Ik zag de foto in 'Het Kontakt' van 24 november 2010 staan. We waren toch al aan een wandeling toe, dus zijn we daar toen maar eens gaan kijken. Maar weer en wind was de minipoppetjes op de foto kennelijk al fataal geworden, want hoe we ook zochten, we hebben ze niet kunnen vinden. Maar goed ze hebben er gestaan, dat geloof ik wel. Dat was dus een mooi voorbeeld van 'urban interventions'.



Wildbreien is ook zo'n vorm van straatkunst die de laatste tijd populair is. Bomen, lantaarnpalen en afrastingen worden ingepakt met gebreide shawls en vestjes. Onlangs waren de wildbreiers in het Amsterdamse Zoo Artis actief, maar daar niet alleen, ook in Ermelo werd het één en ander ingepakt. En Carol Hummel, een Amerikaanse kunstenares schijnt in 2009 veel bomen in haar stad Cleveland helemaal te hebben vol gehaakt, gebreid en gepunnikt.



In het boek Urban Interventions: Personal Projects in Public Spaces, staan vele voorbeelden van nieuwe straatkunst. Op de website Streetsy.com kan je ook het één en ander vinden, al is dat volgens mij nogwel veel graffiti. En Google schijnt onlangs zelfs een Street Art View te hebben geïntroduceerd, waarmee je uitingen van straatkunst in je eigen omgeving of wijk kan vinden.

O & T voor Twee

Het weekend begon vrijdag in de namiddag al goed met een borrel en een etentje bij vrienden in de buurt. En op zaterdag en zondag werd onze tijd voor het grootste deel in beslag genomen door allerlei bezigheden, die we hadden gepland rondom de verzilvering van 'Gift for2'. O & T voor Twee ofwel 'Overnachten in een stad voor twee' en 'Tafelen voor twee' Een leuke surprise die we in 'Grand Café Tjaarda' in Oranjewoud tijdens ons jubileumuitje (zie stukje mens en natuur II van 4 oktober 2010) gekregen hadden van onze kinderen.

We begonnen zaterdag even na het middaguur in het kunsthalcafe in Rotterdam met een kop koffie en een lunch. We hadden een eindje gereden, dus daar waren we wel weer aan toe.


Het prachtige in 1992 gebouwde museum 'De Kunsthal', met maar liefst 3300 m2 expositieruimte, is het eerste ontwerp van de inmiddels wereldbekende architect Rem Koolhaas (OMA, Office for Metropolitan Architecture) dat ook werd gerealiseerd. Primair kwamen we naar 'De Kunsthal' voor de tentoonstelling 'I promise to love you' de z.g. Caldic Collectie, een verzameling hedendaagse kunst waaronder schilderijen, foto's, beelden en installaties van ruim zestig gerenommeerde kunstenaars uit heel de wereld, die sinds 2000 door verzamelaar Joop van Caldenborgh is verworven.



We vonden het een prachtige expositie, veel kunstwerken blonken uit in esthetiek, sensualiteit en fantasie. De werken fascineren, verwarren of intrigeren volgens de brochure puur door hun schoonheid, net als liefde op het eerste gezicht. Nou, dat konden we volledig beamen!

Het tegenoverliggende 'Natuur Historisch Museum Rotterdam' hebben we deze keer ook maar eens bezocht. Daar waren we echter vrij snel door heen, natuur historische musea vinden we interessant en vooral leuk om met kinderen te bezoeken. Er zijn her en der nogal wat van dit soort musea in het land die we gezien hebben. Een topper vonden we 'Museum Naturalis' in Leiden, zie stukje 1 februari 2008. Als je dat een keer gezien hebt is alles wat in het land op natuur historisch gebied te zien is van een andere orde. Maar goed, ook het NHMR was voor ons toch wel even de moeite van het bezichtigen waard.



Het 'Best Western ART Hotel Rotterdam' aan de Mijnsherenlaan paste aardig in het sfeertje van de dag. Overal veel kunst aan de muur, zelfs tot in de badkamer aan toe.


We zaten op de 11e verdieping en hadden een magnifiek uitzicht over het havengebied, de Nieuwe Maas en een deel van de stad. In de verte de Euromast en de ss Rotterdam, het nog in de vijftiger jaren door de Rotterdamse Droogdokmaatschappij gebouwde stoomschip. Dit schip spreekt me een groot deel van m'n leven al tot de verbeelding. Als jong pubertje had ik al tekeningen van dit schip aan de wand hangen, (zie stukje 'Erasmus' van 9 november 2008). Het heeft voor de HAL (Holland Amerika Lijn) tot 1997 dienst gedaan, waarna het is verkocht. Later heeft het om de één of andere reden een hele tijd op de Bahama's aan de ketting gelegen. In 2003 is het schip weer aangekocht door RDM en naar Rotterdam gehaald. En nu, nadat het grondig is gerestaureerd en verbouwd, heeft het in de haven een vaste plek gevonden als Cruise Hotel 'De Rotterdam'.




In restaurant 'Thuis' op de begane grond van ons hotel, waren we praktisch de enige klant. Het was ook nog vroeg, maar het eten smaakte er niet minder om. En daarna was het tijd om ons richting Kruiskade te begeven, waar we om halfacht onze reeds thuis bestelde tickets voor de musical 'La Cage aux Folles' moesten afhalen in het Oude Luxor Theater.



'La Cage aux Folles' vrij vertaald: 'Het Gekkenhuis' de letterlijke betekenis is 'de kooi met gekken'. Het is een verhaal over twee homo's, Albin (Jon van Eerd) en Georges (Stanley Burleson) die al jaren een gelukkig stel zijn. Ze runnen beiden in Saint-Tropez een travestieten nachtclub, die met sluiting wordt bedreigd door Edouard Dindon (Derek de Lint), een opkomend conservatief politicus die Saint-Tropez wil ontdoen van alle vunzigheid. Albin hult zich elke avond in zijn alter-ego Zaza en Georges, die eigenaar van de club is, speelt de gastheer. Georges heeft aan een slippertje in het verleden een zoon overgehouden, die hij samen met Albin heeft opgevoed en alle normen en waarden heeft bijgebracht die horen bij een sociaal leven. Als die zoon op een goeie dag thuiskomt, en vertelt dat hij gaat trouwen met de dochter van uitgerekend eerder genoemd opkomend conservatief politicus, zijn de rapen gaar. Van de zoon mogen zijn opvoeders niet voor hun ware aard uitkomen tijdens het bezoek van zijn aanstaande schoonouders. Hij wil zelfs zijn biologische moeder, die zich nog nooit met hem heeft bemoeid, tijdens het bezoek laten opdraven. Die laat echter ook nu verstek gaan, daarom komt Albin als moeder verkleed toch maar opdagen tijdens het bezoek. Aanvankelijk lijkt het goed te gaan, maar op een gegeven moment gaat het toch mis, en komt de ware geaardheid van beide opvoeders aan het licht.



'La Cage aux Folles' naar het boek van de Joods-Amerikaanse acteur, schrijver en zanger Harvey Fierstein (1954), is eind november, tijdens de opening van het nieuwe 'De La Mar Theater' in Amsterdam, in première gegaan in aanwezigheid van koningin Beatrix (zie stukje 'genodigde' van 4 januari 2011). Het heeft daar sindsdien alleen maar een volle zaal gekend. Maar ook nu, voor de eerste avond in het Oude Luxor Theater zat de zaal tot aan de nok toe vol. Wij zaten op de 6e rij, dus lekker vooraan, we hebben echt genoten. Een stuk vol van humor en liefde, maar vooral ook van acceptatie van andersgeaarden! Een leerstuk lijkt mij voor ieder weldenkend mens. Even voorbij middernacht waren we terug in ons hotel. Bij een wijntje nog een uurtje zitten kletsen over dit en dat, maar toen was het wel mooi geweest.

Na het ontbijt 's ochtends reden we rond elf uur richting Hoek van Holland. Even op de pier kijken. We waren niet de enige daar, goed ingepakt was het heerlijk wandelen in het zonnetje. Maar achter het glas met koffie en uitzicht op de Nieuwe Waterweg was nog lekkerder.



Door het Westland zijn we via Monster naar Den Haag gereden. Eigenlijk wilde ik bij Ter Heijde eerst nog even naar de 'Zandmotor' kijken, zie stukje van 19 januari j.l. maar dat hebben we bij nader inzien toch maar laten schieten. We wilden de expositie 'Leven in de brouwerij' van Jan Steen in het Mauritshuis gaan bekijken. Maar eerst waren we aan de lunch toe. Op het volle terras voor café Berger aan het Plein voor de 2e kamer, konden we half in de zon nog net een plekje vinden. Maar even later zijn we toch maar binnen gaan zitten, zo half in het zonnetje was toch net niet aangenaam. In het Mauritshuis was het een gekkenhuis, ontzettend druk, het had dus wel iets weg van een huishouden van Jan Steen. Duwend, dringend en schuifelend liepen we ons rondje langs de prachtige schilderijen van de oude 17e eeuwse meester.



De tentoonstelling loopt nog tot half juni a.s. misschien moeten we nog maar eens een keertje terugkomen als het wat rustiger is. Alvorens de auto weer op te zoeken, hebben we na het Mauritshuis nog een wandelingetje gemaakt over het binnenhof en langs het nieuwe 2e kamercomplex. Een ontwerp van architect Pi de Bruijn, dat er overigens ook al weer bijna 25 jaar staat. Ik heb hier heel wat voetstapjes liggen uit die tijd. Vanuit de NOS hield ik me toen bezig met de ontwikkeling, akoestiek en bouw van de opnamestudio's voor de parlementaire verslaggeving in het nieuwe gedeelte .


Onderweg naar huis hebben we een tafeltje voor twee besproken in Grand Café & Restaurant 'Hemels' in Amersfoort, want die kaart van de kinderen hadden we nog steeds op zak. Bij een beetje hemels weekendje hoort natuurlijk ook hemels te worden afgesloten, een passender eetgelegenheid konden we dan ook niet bedenken. Maar op de Hof hebben we buiten op het terras van 'De Pastinaeck' in de laatste zonnestralen van de dag nog wel eerst even een aperitiefje genomen!

stempas

Laten we eerst maar even gaan stemmen, hielden we elkaar vanochtend vroeg voor, dan hebben we dat gehad. Want als er gestemd kan worden in dit landje zijn we altijd van de partij. Ook al worden er naar mijn gevoel met de verkiezingsuitslagen soms de meest bizarre combinaties geformeerd, zoals we na de laatste tweede kamerverkiezing hebben kunnen meemaken, toch gaan we weer stemmen!

Kunnen ze met de door ons direct gekozen tweede kamer uitslagen al ongeloofwaardige combinaties vormen, met de uitslagen van de verkiezing voor de Provinciale Staten kan naar mijn gevoel nog ondoorzichtelijker worden gemarchandeerd. Immers de door ons in de Provinciale Staten gekozen volksvertegenwoordigers, gaan straks in mei de senatoren voor de eerste kamer kiezen. De eerste kamerleden worden door ons dus indirect of getrapt gekozen, zo is nou eenmaal het politieke systeem!

Maar tot onze grote spijt hebben we vandaag onze stem niet kunnen uitbrengen. Wat ons nog nooit is overkomen is vandaag gebeurd, we konden onze stempassen niet vinden! Alles afgezocht maar nergens een stempas te bekennen, het enige wat we vonden was de kandidatenlijst. Vreemd, dat soort zaken leggen we toch altijd op een vast plekje in huis. We begonnen in twijfel te trekken of we wel stempassen hadden ontvangen. We konden ons allebei eigenlijk niet herinneren ze gezien te hebben. Gemeente gebeld, ja ze waren wel verzonden, maar ja, wat jullie of de post er mee gedaan hebben kunnen we uiteraard van hier af niet beoordelen. En voor een nieuwe stempas waren we nu te laat, die hadden we uiterlijk gisteren nog kunnen krijgen, nu was daar niets meer aan te doen.

De uitslagen in percentages van deze verkiezing, zal door de twee gemiste bijdrage van ons niet zichtbaar worden beïnvloed. Maar dat zal uiteraard wel het geval zijn, als heel veel potentiële kiezers hun stempas vandaag niet kunnen vinden!

raadsel

Nou had ik het in 'Samen', mijn vorige stukje over acceptatie, tolerantie, nemen zoals het is, niet altijd maar kwaad worden om dit of dat, niet wijzen naar anderen en zeker niet klagen. Desalniettemin gaf ik evengoed ook wel aan niet alles maar zonder slag of stoot te tolereren, er zijn grenzen.

Onlangs schoot ik echter door een lullig akkefietje met m'n auto, alweer pijlsnel over mijn acceptatiegrens heen. Liep ik 's avonds laat na het repeteren met mijn muziekgroepje naar m'n auto, zie ik de hele achterruit aan gruzelementen liggen. Wie heeft me dat gvd geflikt! Het eerste waaraan ik uiteraard dacht was diefstal, maar wat? Voor zover ik wist had ik niets in de auto achtergelaten. Bovendien, inbreken doe je toch via een zijruit lijkt mij, dan kan je tenminste het portier openen. Gelukkig regende het niet, anders had ik ook nog schade kunnen hebben aan de apparatuur onder de bagageruimtevloer.

Raadselachtig, ik kan mij toch niet voorstellen dat iemand zomaar uit balorigheid die ruit heeft ingeslagen of gegooid. Ik zag ook geen steen of een ander zwaar voorwerp liggen. Ook leek het me sterk dat het door een opspattend steentje zou zijn veroorzaakt, zo'n ruit heb je niet zomaar kapot. Een andere mogelijkheid zou kunnen zijn dat een andere (hogere?) auto mij daar met keren heeft geraakt. Maar hoe dan ook, toen ik m'n auto in de vooravond op deze plek parkeerde, zat de achterruit er nog ongeschonden in, terwijl hij nu aan diggels lag. Ergerlijk, laaiend was ik!

Evengoed heb ik er toch niet minder om geslapen. Wakker en uitgerust stond ik de andere morgen al om negen uur bij m'n garage voor een nieuwe achterruit. Maar dat ik me alleen door een beetje malheur aan dat stomme autootje toch weer zo nijdig heb gemaakt op de andere, de grote onbekende, viel me van mezelf wel weer even een beetje tegen. Er valt nog een hoop te leren!

Samen

Op de radio hoorde ik een NCRVer zeggen: Neem de mensen zoals ze zijn, anderen zijn er niet! Het schijnt een citaat te zijn van de jurist Konrad Adenauer (1876-1967), bijgenaamd Der Alte, 1e bondskanselier van voormalig West-Duitsland in de periode 1949 tot 1963. Een mooi en intrigerend citaat vind ik! Verder hebben ze het bij de NCRV over 'Samen op de wereld' en over 'Aandacht voor mensen', 'Nieuwsgierigheid naar anderen' en 'Open staan voor elkaar', want een tolerante samenleving is een krachtige samenleving! Niet dat ik iets met de NCRV heb, ik ben geen lid of zo maar ik vind het mooie oneliners. Niks mis mee, en dat zal elk weldenkend mens denk ik beamen!

Maar hoe ga je er in de praktijk mee om? Als ik mezelf als maatstaf neem, wie zou ik trouwens anders moeten nemen, bak ik er al niet veel van. Maar al te vaak maak ik me kwaad, kwaad op de ander, kwaad op mezelf en kwaad over van alles en nogwat. Mijn tolerantie is vaak ver te zoeken, als het niet helemaal gaat zoals ik wil. De boel nemen zoals het is, zit kennelijk niet of nauwelijks in mijn aard. Overigens ben ik er wel van overtuigt dat je ook niet alles maar zonder slag of stoot moet tolereren!

En toch spreken de oneliners die de NCRV voor haar promotiebeleid bezigt mij erg aan. De wereld waarin je bent geboren is zoals hij is, en zo moet je hem accepteren ook. Voor mij en de medemens wisselen hoogtepunten, dieptepunten, meevallers en tegenvallers zich af met de regelmaat van een klok. Niet wijzen naar anderen als het even niet meezit, en zeker niet klagen. Maar zoals gezegd gaat me zo'n levenshouding nogal moeilijk af, al zit er denk ik wel enige vooruitgang in. En dat moet ook, want zo kan je misschien toch een steentje bijdragen om het leven op dit ondermaanse, samen met de anderen voor jezelf en iedereen een stukje leefbaarder te maken.

't Gooi

Met de tentoonstelling 'de Salon Hilversum' in 'Museum Hilversum' over werk van van 21 hedendaagse kunstenaars en ontwerpers, waren we gisteren sneller klaar dan verwacht. Ik had in 't Gooi, van oudsher een regio waar bekende kunstenaars en ontwerpers als Charley Toorop, Mondriaan, Mauve, Bart van der Leck, Gispen, Benno Premsela, Berlage en Dudok woonden en werkten, toch een meer uitgebreidere collectie verwacht over de kunst, mode en vormgeving van nu. Maar het werk van Adriaan van den Berk, Nanette Kraaikamp, Barbara Kluiver, Bastiaan de Groot en nog 17 andere kunstenaars, was slechts in twee zalen van het museum opgesteld. Interessant, dat wel, maar kwantitatief nogal beperkt, we waren er met een uurtje doorheen!

Wat nu, weer naar huis of nog iets anders nu we toch nog hier zijn. Maar de meeste musea in deze omgeving kenden we wel. Een foldertje over de geschiedenis van Huizer aardewerk in het 'Huizer Museum' gaf uitkomst. In dat museum waren we nog nooit geweest. Echter onderweg, we reden nog in Hilversum, bedachten we bij nader inzien dat we een bezoek aan museum 'Beeld en Geluid' experience toch weer leuker vonden, bovendien konden we daar gelijk ook lunchen. Keren, en op naar het Mediapark, waar we even later de auto hadden geparkeerd. Maar niet voor lang, want eenmaal binnen Beeld en Geluid bleek het daar een heksenketel, de scholen hadden kennelijk vakantie. Wegwezen hier, dan toch maar ons oude plan, op naar Huizen!

Onderweg, bij brasserie 'De Goede Gooier' aan de Crailoseweg even een pitstop gemaakt. Ik ken die tent van diverse recepties en etentjes die ik daar in het verleden heb gehad. Maar eenmaal binnen, maakten we ook hier gelijk maar weer rechtsomkeert. Want gezien de sjiek gedekte tafels, zag het er niet naar uit dat we er nog even eenvoudig konden lunchen. En aan iets anders waren we zeker nog lang niet toe! Verder maar weer, het 'Huizer Museum' lonkte.

Nabij het 'Huizer Museum' aan de Achterbaan parkeerden we even later de auto. We hadden nog een halfuur voordat het museum z'n deuren voor het publiek zou openen, dus konden we mooi eerst ergens gaan lunchen. Na een halfuurtje sjouwen door Huizen kwamen we eindelijk in 'Brasserie Insolar' terecht aan het Oude Raadhuisplein. Insolar, las ik, betekent in het Portugees: Door de zon je laten beschijnen, kortom 'In het zonnetje'. Dat hadden we inmiddels wel nodig ook, want het leek zolangzamerhand wel of de sombere mist van buiten ook ons denken had vertroebeld, gezien het tot nu toe nogal frustrerende gerommel van ons die dag.

Maar de lunch in 'Brasserie Insolar' met heerlijke muntthee bracht gelukkig weer een beetje rust in onze bovenkamertjes. En eenmaal uitgegeten waren we weer zo helder, dat we zomaar konden besluiten om naar huis tegaan. Onze interesse voor de geschiedenis van het Huizer aardewerk was even helemaal verdwenen. Het was tot nu toe, op een enkele uitzondering na misschien, een dag geweest van gekloot en warrigheid zoals je dat soms kan hebben. Maar we treurden er niet om, waarom zouden we ook? Bovendien nog even en dan zat de vijf alweer in het uur, en waren we lekker thuis!

embouchure

Bombardon, ringbas, helicon kortom een bastuba om mee te marcheren, de voorloper van de huidige generatie sousafoons. Mijn vader toeterde vroeger op een bombardon bij de plaatselijke fanfare, dezelfde fanfare waar ik toen als apetrotse 11 jarige tamboer m'n best deed op de snaartrom. Samen gingen we naar de repetities en naar de diverse uitvoeringen. Op een keer, we hadden tijdens een uitvoering op straat o.a. de Colonel Bogey March gespeeld (een mars die mij, als ik hem hoor tot op de dag van heden nog altijd kippevel bezorgd) vertelde hij me na afloop thuis, dat hij de laatste tijd problemen had met zijn embouchure. Ammezuur zei hij, een nogal breed begrip, een combinatie van factoren t.w. lipstand, mondstukdruk, lipspanning, lipcompressie en luchtstroom. Bij hem betrof het met name de luchtstroom, het kwam er eigenlijk op neer dat hij onder het toeteren in ademnood kwam!



Nu kwam het wel eens voor dat kwajongens uit balorigheid tijdens een uitvoering buiten op straat, propjes papier of zakdoekjes in de kelk van de bombardon gooiden. Het was volgens m'n vader zelfs een keer voorgekomen dat ze er een graspol in hadden gemikt. En ja, met zo'n verstopte toeter blaas je je natuurlijk een waas voor ogen. Maar hoe dan ook, altijd had hij wel in de gaten als er iets dergelijks gebeurde, dan was het even de toeter op z'n kop, en klaar was kees weer. Maar deze keer was het anders, hij had het ding al eens op z'n kop gehad en er ingekeken, maar de toeter was volgens hem brandschoon. Hij begon dan ook het probleem bij zichzelf te zoeken. Hij moest toch maar eens met dat verrekte roken stoppen, of in ieder geval drastisch minderen.

Maar gezien zijn rooie hoofd onder het koperblazen bood de antirook actie weinig soelaas. Er moest bij nader inzien toch echt iets met die bombardon aan de hand zijn, dat kon haast niet anders. Ik stond erbij, die zaterdagmiddag op de stoep, dat hij een fluitketel kokend water in de kelk mikte, en de toeter bezwerend rond begon te draaien zodat het hete water in alle uithoeken van de bombardon z'n helende werking kon uitoefenen. Terugdraaiende gutste er een helder rood gekleurde plas water uit de kelk, dat uiteraard te denken gaf! En ja hoor, even later na nog een dosis heet water kletste de boosdoener in de vorm van een nat rood truitje voor z'n voeten op de stoep. Dat was lachen natuurlijk, maar het probleem was opgelost!



En sinds die tijd heeft de bombardon nooit meer met de kelk omhoog onder het schap in de hangkast gestaan. Sterker nog, sinds die tijd had hij bij voorkeur ook buitenshuis de bombardon omgekeerd om z'n schouder hangen. En over ammezuur heb ik hem sindsdien nooit meer horen klagen. Simpel eigenlijk, tegenwoordig spannen ze een handig daartoe ontwikkeld netje over de kelk van die grote toeters.