Kasteel het Nijenhuis

Kasteel Het Nijenhuis in Heino/Wijhe is formeel sinds 2004 één van de locaties van Museum de Fundatie in Zwolle. Al sinds 1382 is er sprake van het huis, maar het huidige Nijenhuis stamt uit 1680, al zijn er in latere verbouwingen en restauraties wel hier en daar wat veranderingen aangebracht. Het huis heeft vele bewoners gekend, maar zoals gezegd is het nu een museum. Behalve dat er een deel van de imposante kunstverzameling van Dirk Hannema (1895-1984), laatste bewoner, voormalig directeur van Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam en oprichter van Museum de Fundatie in Zwolle te bezichtigen is, vinden er ook regelmatig wisselende exposities plaats. En daar is de tentoonstelling Silk cut van Rob Scholte, die we daar afgelopen zondag hebben gezien, er één van.

Kunstenaar Rob Scholte (Amsterdam, 1958) is een beeldenmaker las ik. Hij ordent en plaatst beelden uit de massamedia en zijn eigen omvangrijke archief in een nieuwe context, waarmee hij beelden van een nieuwe betekenis voorziet. Tegenstrijdigheden en tegenstellingen die nogal eens in zijn werken te vinden zijn, worden zo in hun nieuwe context overwonnen. Het lijkt mij toe, dat Rob Scholte na de bomaanslag in 1994, waarbij hij beide benen tot boven de knie verloor, zichzelf in een nieuwe context van rolstoel ook heeft moeten overwinnen.




De tentoonstelling Silk cut naar het gelijknamige in 2011 door Museum de Fundatie aangekochte 6-luik van Scholte, bevat een forse keuze uit zijn verdere recente werken. Zelf omschrijft hij de tentoonstelling als exposeren 'tussen de ouwe meuk'. Schilderijen, tapijten, straatnaamborden, borduurwerk, een fraai getatoeërd aarsgewei op de rug van een vrouw in New body-lanuage en spreuken en gezegden zijn te bezichtigen tussen de kunstwerken en huisraad van Dirk Hannema. Bizar, die postmoderne interventies van Rob Scholte in de klassieke context van Kasteel het Nijenhuis.

schoon water

De buienradar stemt niet vrolijk, regen, regen en nog eens regen wat de klok slaat. En zeker in onze vrije tijd willen we dat liever niet. Toch ben ik blij met al dat water hier, zeilers houden nou eenmaal van water, maar dat is in dit verband echter ironisch bedoeld. Nee, ik realiseer me, dat ze op een kleine acht uur vliegen in zuidelijke richting, heel andere problemen hebben met water dan bij ons hier. En dan vooral met het verkrijgen van schoon water. En niet alleen in gebieden waar amper of geen regen valt, maar ook in gebieden waar jaarlijks meer regen valt dan in onze contreien, maar waar alles gewoon weg stroomt en in de grond verdwijnt.

In de katern economie van de Volkskrant, las ik vanmorgen een artikel van Michael Persson over duurzaam ondernemen en de jacht naar schoon water voor iedereen. Over schoonwaterfilosoof en onconventioneel internationaal ondernemer Martijn Nitzsche, van origine mijnbouwkundig ingenieur. Die met zijn bedrijfje Aqua-Aero WaterSystems in grote delen van de tropen, met name in derde wereld landen waar water maar in het bijzonder schoon drinkwater schaars is, met inzet van minimale middelen vaak maximale resultaten bereikt.

De waterpiramide bijvoorbeeld, één van zijn eerste uitvindingen waarvoor hij in 2006 de jaarlijkse innovatieprijs van de Wereldbank heeft ontvangen. Een piramide vormige tent waarin de zon uit zout of brak en smerig water, per dag zo'n 1000 liter schoon drinkwater destilleert, genoeg voor een dorpje van ongeveer 300 inwoners. Het werkt als volgt: Smerig water wat de tent is ingepomt verdampt overdag als de zon op het tentdoek schijnt, zout en viezigheid blijft achter op de grond, het schone water condenseert en druppelt langs het tentdoek naar beneden, waar het wordt opgevangen. Simpel, een kind kan de was doen.



Schoon water komt hier gewoon uit de kraan, ik sta er dan ook niet altijd bij stil, dat het hebben van schoon water in grote delen van de wereld een fors probleem is. Een pobleem dat ook alsmaar groter schijnt te worden in de toekomst, ook bij ons. Beschikken over schoon water zal voor velen een onbetaalbare luxe worden, las ik ergens. Zonder te willen bagatelliseren, denk ik dat de problemen met simpele maar innovatieve oplossingen als o.a. de waterpiramide, in veel gebieden ook best nog eens een beetje mee zouden kunnen vallen.

Mosselen en Willemsoord

Zeilend met de 'Swing' op het Malzwin richting Den Helder zag ik ze weer, even voorbij boei M11, honderden blauwe tonnetjes, rijen dik keurig in het gelid op gepaste afstand van elkaar. Al eerder had ik elders op het wad iets dergelijks gezien, me afvragend waar al die lelijkheid toch voor diende, zo ook nu weer. Bij nadere bestudering van de kaart later, zag ik in de voetnoot staan dat het een Mosselkweekgebied betrof. De vele honderden tonnetjes die we deze keer aan bakboord hadden zien dobberen, behoorden tot het zichtbare deel van een z.g. mosselzaadinvanginstallatie. De tonnen zijn voorzien van touwen- of netwerken die vertikaal onder water hangen. Het piepkleine mosselzaad dat in het water van de Waddenzee zweeft, blijkt zich daaraan vast te zetten. Het schijnt een lucratieve vangstmethode te zijn voor de mosselvissers, en ze hoeven niet meer te zoeken naar jonge mosseltjes. Bovendien blijft de bodem van de Waddenzee zo onaangeroerd wat het milieu ten goede komt. Alhoewel, aan een Waddenzee vol met blauwe tonnetjes moet ik ook niet denken!

Typisch, maar ik las, dat als de mossellarfjes in de mosselzaadinvanginstallaties uitgegroeid zijn tot kleine mosseltjes, ze uit de Waddenzee worden opgevist. En dat ze de mosseltjes dan vervolgens weer uitzetten in de schone Zeeuwse wateren (Oosterschelde) waar ze verder kunnen groeien en kunnen verwateren. D.w.z. dat de mosselen zichzelf zuiveren en zich van het zand en het slik van de Waddenzee ontdoen. Daarna worden ze opnieuw opgevist en wordt de wad-zeeuwse mossel als een echte Zeeuwse mossel aan de man gebracht! Een beetje vreemde handel, maar goed wat maakt het ook uit, genoeg over de mossel.

De in 2009 voor de watersporter geopende jachthaven Willemsoord in Den Helder was ons doel. In Hindeloopen hadden we van een zeiler mooie verhalen gehoord over deze haven op de voormalige Rijkswerf van de Koninklijke Marine. In 2008 hadden we het terrein, dat toen al voor iedereen toegankelijk was, een keer bezocht (zie mijn stukje 'Intermezzo in Oudeschild' van 30 juni 2008) maar van een jachthaven in de oude werfhaven was toen nog niets te bekennen.
Stuurboord aanhoudend voeren we in de haven van Den Helder naar de Zeedoksluis, de directe toegang tot de jachthaven. Samen met de 'Poolster', de Lemsteraak van W en S moesten we een tijdje wachten voor we geschut werden, want de sluis kent bloktijden. Maar eenmaal aan de andere kant hadden we in de vrijwel lege jachthaven een zee van ruimte. Evengoed werden we aan de praktisch lege steiger door de havenmeester opgevangen en kregen we een plek aangewezen.

In eerste instantie oogt de haven behoorlijk industrieel, je denkt bij jezelf, ik ben hier nou eenmaal, één nachtje moet lukken, maar morgen ben ik weer weg. Echter bij nader inzien werden we toch (weer) geboeid door de grote verscheidenheid aan bezienswaardigheden op het Willemsoord-complex. Historische gebouwen, musea, diverse in onbruik geraakte havenfaciliteiten, kunstwerken, droogdokken, bijzondere schepen en andere nautische monumenten waren er te bezichtigen. En mede door de goede voorzieningen in de haven en de gunstige ligging t.o.v. het centrum van Den Helder, hebben we er met plezier een paar dagen gelegen.

een fietstocht boven de grote rivieren

Soms gaan m'n gedachten wel eens even een stukje terug in de tijd. Aanleiding daartoe is meestal, of eigenlijk altijd een gebeurtenis in het heden. Onlangs was dat een klein fietstochtje nabij Oudeschild op Texel. Met z'n zessen waren we, onze dochters met hun geliefden en wij. De kleinkinderen deden even niet mee, die bleven liever rondhangen op de haven, het strandje en de boot. Ik moest denken aan die fietstocht van jaren geleden, toen onze beide dochters ongeveer dezelfde leeftijd hadden, als hun eigen oudste dochters nu. Nog even dacht ik, en dan gaan die meiden ook al niet meer mee met de oudjes.

De leuke fiets/kampeervakantie van jaren geleden (1982) was de laatste zomervakantie met het complete gezin. Onze oudste dochter vond destijds het woord fietsvakantie al fout, fietsen was werken en geen vakantie! Toch ging ze mee, wat moest ze ook anders. Erg enthousiast ging het echter niet, vrij consequent peddelde ze op een afstand van zo'n kleine 100 meter achter ons aan. Maar gelukkig ging het gaandeweg beter, wat ze ook wel liet blijken in haar bijdrage aan het vakantiedagboek, dat we destijds gezamelijk bijhielden.

We noemden het dus 'een fietstocht boven de grote rivieren' Een traject vanuit Putten, waar we toen woonden, en weer terug in 2,5 week via camping 't Wilgerak' in Schoonhoven, camping 'Ockenburgh' in Den Haag, trekkerskamp 'De Branding' in Zandvoort, de 'Kennemerduincamping' in Castricum aan Zee en camping 'De Wierde' in Den Oever.
Vervolgens over de Afsluitdijk naar Harlingen, met de boot naar West-Terschelling en vandaar weer per fiets naar de camping van Staatsbosbeheer in Formerum.
De dag daarop gingen we voor een weekje fietsrust naar een vakantiehuisje in Midsland dat we thuis al geregeld hadden, t.w. 'De Drie Musketiers'.
Na dit weekje rust, fietsten we vanuit Harlingen via camping 'de Potten' in Sneek, camping 'Witterzomer' in Assen, het gemeentelijke campeerterrein in Emmen, camping 'De Koeksebelt' langs de Vecht in Ommen, en een korte pitstop bij opa en oma in Wezep, terug naar huis in Putten.

In Amersfoort hebben we 's avonds met een etentje in grill-bar 'In den Snuifmolen' de fiets/kampeervakantie feestelijk afgesloten.

verzonken stad

Harderwijk heeft z'n eigen Atlantis, de stad die naar men zegt vele duizenden jaren geleden in zee verdwenen is. Alleen in Harderwijk betreft het een sinds 1996 uit het Veluwemeer oprijzend kunstwerk van zeven forse brokstukken Portugees graniet net naast de Knardijk. Het controversiele plastiek van de Engelse beeldhouwer en tekenaar Adam Colton (1957), die het zelf geen titel heeft meegegeven, (al ben ik wel benieuwd wat de kunstenaar tijdens de plaatsing, hangend in een kraan, er destijds nog ingebeiteld heeft) werd in de volksmond binnen de kortste keren de 'verzonken stad' genoemd. En met een beetje fantasie doen de schots en scheef staande sculpturen inderdaad wel denken aan de archaïsche architectuurelementen van een verzonken stad.

De beeldengroep lag in het begin op ca. 120 meter ten oosten van de Knardijk gepositioneerd, maar doordat het tracé van de Knardijk (N302) door de aanleg van o.a. het aquaduct en de nieuwe brug een beetje naar het oosten is opgeschoven, ligt het plastiek nu voor mijn gevoel praktisch tegen de dijk aan. Het gevolg is dat je het van de dijk af nog nauwelijks te zien krijgt. Maar ook vanaf de waterkant merkte ik gisteren, vaar je er ongemerkt aan voorbij. De beeldengroep wordt praktisch één geheel met de achtergrond van struikgewas.

Ik kan mij niet voorstellen dat dit de bedoeling is geweest van de kunstenaar. Ook al zouden de zeven granieten sculpturen volgens Adam Colton zelf een sfeer van verlatenheid moeten oproepen, die op een grauwe regenachtige dag a.h.w. opgaan in het grijs van water en lucht. Maar dan moet de beeldengroep er niet zo verloren bij staan, je moet de sculpturen wel kunnen zien om deze gemoedstoestand te kunnen ervaren lijkt mij, evengoed als het spel van schaduw en licht dat het plastiek op zonnige dagen zal laten zien!

Maar het zal nog wel eens lang kunnen duren voordat de beeldengroep verplaatst gaat worden naar een meer zichtbare plek, als dat er al ooit van zal komem. Want wat dit soort zaken betreft, ben ik bang dat de tijd voorlopig nog wel een poosje niet mee zal zitten.

zeshoek of hexagon

De zeshoek of hexagon volgens de oude Grieken, is een veelvoorkomende vorm in de natuur. Sneeuw-, water- en ijskristallen vormen vaak een perfecte zeshoek. Maar ook het bijenhoningraad of de breuklijnen in een afgekoeld en gestold lavaveld in de vorm van een honingraadpatroon hebben een zeshoekige (basaltblokken)vorm. Kennelijk heeft de natuur ontdekt, dat je met zeshoeken een oppervlak op de meest voordelige manier kan benutten, of het nou gaat om kristallisatie, materiaalbesparing of een efficiënt barstenpatroon.
Ja zelfs in het wolkendek boven de noordpool van Saturnus, de op één na grootste planeet in ons zonnestelsel, heeft een ruimtesonde een door de wetenschap (nog) onverklaarbaar hexagonpatroon ontdekt!



Maar ook in de techniek komt de vorm uiteraard voor. Er zijn voorbeelden zat van bijvoorbeeld zeshoekige plattegronden in de architectuur en stedebouw. En een zeshoekige moer of boutkop heeft volgens mij ook iedereen weleens gezien, evenals de met basaltblokken beklede (polygoonverband) dijklichamen.

Ik ben eigenlijk op dit onderwerp gekomen door een kennis van me, die in het kader van een steentje bijdragen aan de ontwikkeling van een betere leefbare wereld in de nabije en verre toekomst, een aantal ambitieuze plannen heeft ontwikkeld. Ontwerpen die allemaal gebaseerd zijn op ontwikkeling en toepassing van zijn stokpaardje, de z.g. hexagon-module. Hexagon-modules in allerlei afmetingen, van beton, staal of een ander geschikt bouwmateriaal, geschakeld en/of gestapeld t.g.v. constructies voor gebouwen, tunnels, dijken, transport- en vervoersystemen of wat dan ook.



Met het dijkenplan in de Noordzee van Oostende tot aan het Skagerrak, spande hij in dit verband volgens mij de kroon. Een uit hexagon-modules samengesteld dijkenplan, wat niet alleen voor het achterland de eerst komende 1000 jaar veiligheid zou moeten bieden, maar ook natuur en woon-, werk- en recreatiegebieden zou opleveren. En door slim gebruik te maken van o.a. de wisselwerking van hoog- en laagwater, zal het gebied ook schone energie kunnen leveren. De voors en tegens van dit op zichzelf prijzenswaardige initiatief schijnen vorig najaar op het 1e Deltacongres in Den Haag uitvoerig te zijn belicht, en het laatste woord zal er ongetwijfeld nog niet over zijn gezegd. Gevoelsmatig lijkt mij het megalomane dijkenplan om een aantal reden niet haalbaar, hoewel ik mij kan voorstellen dat alle denkbare van toepassing zijnde disciplines in dit plan of delen daarvan, een haalbaarheidsstudie verdienen. Zoals trouwens elk serieus initiatiefplan op het gebied van milieu, waterhuishouding en veiligheid in de toekomst dit verdient. Zie wat dit onderwerp betreft ook m'n stukjes Zandmotor en Afsluitdijk II van resp. j.l. 19 januari en 12 maart, al zijn deze projecten zeker qua schaal uiteraard niet te vergelijken.

Bremerhaven, Hamburg en Oldenburg

in Bremerhaven



Bremerhaven, zondag 29 mei j.l. Jammer van het druilerige weer want het havengebied is een interessante omgeving om door te banjeren. Een rondvaart door de haven maakte echter veel goed en we zaten lekker droog. Vervolgens met de lift naar het ruim 100 meter hoge platform op het Atlantic Hotel Sail City, om het hele gebied ook van die kant te bekijken. Verder uren in het Klimahaus doorgebracht, volgens hun het 1e museum ter wereld dat volledig is gewijd aan één van de meest actuele thema's van deze tijd n.l. klimaatverandering. Het Scheepvaart(haven)museum bekeken met daarin o.a. U-boot Wilhelm Bauer, gebouwd in 1943. Tussen de bedrijven door ook nog ergens geluncht. Aan het eind van de middag terug gereden naar de IQBAL-Hütte, ons eet- en slaapadres voor de komende nacht in Hollen ongeveer 20 km hier vandaan.

in Hamburg



Hotel Continental Novum aan de Kirchenallee schuin tegenover de Hauptbahnhof was snel gevonden de andere dag, inklaren, auto voor een paar dagen in de parkeergarage, vouwfietsjes gereed maken en wegwezen. Maar we zijn begonnen met een rondtoer door de stad in een open bus, we kregen zo al een aardig beeld van de stad. Vanaf de Hauptbahnhof langs het Binnenalster en het Außenalster, door de wijken Rotherbaum en St. Pauli via de Reeperbahn naar het Havengebied aan de Norderelbe, en via de wijk Hafencity terug naar de Hauptbahnhof nabij ons hotel. 's Avonds buiten gegeten op het terras voor restaurant Totti aan de St. Georgs Kirchhof.
De andere dag veel door de stad en door parken gefietst. Op terrasjes gezeten en de botanische tuin en het prachtige tropenhaus gezien. Het Hamburgmuseum bezocht en de Hamburger Kunsthalle. En 's avonds vanaf ons hotel met de U-bahn naar de Große Theaterstraße gereden voor een balletvoorstelling in de Hamburgische Staatsoper (zie m'n stukje Orpheus van 3 juni j.l.)
Eenmaal terug in het hotel viel mijn blik in de foyer op een alarmerend krantenbericht over een z.g. EHEC bacterie die in deze contreien al menigeen doodziek had gemaakt, er waren zelfs al mensen overleden. Het eten van komkommers zou volgens de autoriteiten de boosdoener zijn. We hadden die dag heerlijke salades gegeten met komkommers en van alles en nogwat erin. We geloofden het niet erg, maar we realiseerden ons wel dat we dicht bij de eventuele bron van ellende zaten. Helemaal gerust waren we dus ook weer niet, evengoed hebben we heerlijk geslapen. We hebben goede herinneringen aan Hamburg overgehouden!

in Oldenburg



De autorit van Hamburg naar Oldenburg over secundaire wegen via Stade, Bremervörde, Beverstedt, Sandstedt (daar met de veerpont de Weser over) en Brake duurde langer dan gedacht. Vaak ging het praktisch stapvoets achter een agrariër of een vrachtwagen. Toch was het geen vervelende rit, ik hou wel van dat weidse landschap met die mooie wolkenluchten erboven.
Nadat we in hotel Sprenz aan de Heiligengeisstraße, dicht tegen het oude centrum van Oldenburg aan, onderdak voor de nacht hadden geregeld, lag het bruisende avond- en nachtleven van studentenstad Oldenburg voor ons. De terrasjes aan de Markt nabij het Altes Rathaus waren druk bezet, maar evengoed vonden we nog een tafeltje. En ook later bij Mamma Mia, het Italiaanse restaurant waar J deze keer de komkommer toch maar liet liggen.
Op de fiets hebben we de andere dag Oldenburg verkend. De oude binnenstad, de Botanische Garten wederom met een tropenhaus en bijzondere planten zoals b.v. de Victoria cruziana, een grote waterlelie uit Brazilië, Paraquay en Argentinië, met bladen met opstaande randen die als bakjes op het water drijven. Verder het havengebied bekeken, want ook vanuit Oldenburg kan je op de Weser komen. Tenslotte hebben we het in 2000 geopende Horst-Janssen-Museum bezocht,
genoemd naar de gelijknamige Duitse kunstenaar, illustrator en schrijver (1929-1995) die zich voornamelijk bezig hield met tekenen, etsen, lithografie en houtsnede. Nadat we al die tekeningen en etsen hadden gezien was het tijd om naar huis te gaan. Fietsjes in de auto en rijden, Cloppenburg, Meppen, Emmen, Hoogeveen, Zwolle en Harderwijk, waar we een paar uurtjes later hopelijk zonder onderweg een bon te hebben opgelopen arriveerden. Einde van een aardig Duits stedentripje!

een manier van leven

Gelijdelijk aan is vakantie meer een manier van leven geworden, dan dat het nog een periode is, waarin enthousiast de gewoonlijke dagelijkse activiteiten voor langere tijd worden gestaakt. Een manier van leven die me wel bevalt, en helemaal in een zeilbootje, waar het bestaan zich in het algemeen nogal van de overzichtelijke kant laat zien!

Van Harderwijk (stadsmuur Zeezijde)
via Elburg (Vischpoort)
Ketelhaven (Zonsopkomst)
Hindeloopen (Cumulus boven de Hylper Haven)
Vlieland (Optreden Vlielands Folkduo 'Drijfhout' in Podium Vlieland; Optreden 'Vlielandse Fanfare' met Zeevrouwenkoor 'De 3 Gepasseerd' in de Dorpsstraat; Concert 'Pad van 4' (Vlielands vocaal ensemble) en 'Beau Forte' (Texel's kleinkoor) in de Nicolaaskerk)



Terschelling (Boeienopslag West-Terschelling)
Texel (Natuurgebied Waagejot)
Enkhuizen (Skyline)
Urk (Urkerbos)
Ketelhaven (terras Lands End)
en Kampen (detail Koggeschip)
terug naar Harderwijk (Vischpoort)
in ruim vier weken! Waar heb je het dan over? Niet over lange zeiltochten dus en nieuwe ontdekkingen in verre oorden. Niet over donkere nachten op zee, die me zelfs met navigatieperikelen en regen en wind nog kunnen bekoren. Nee, dan heb ik het over plaatsen en mensen vrij dicht bij huis, die ik in de loop der jaren goed heb leren kennen. Over kleine theatertjes en museumpjes, de plaatselijke folklore, de havens en het straatgebeuren, en over veel lezen, fietsen en wandelen en af en toe lekker buiten de deur eten. Niet spectaculair allemaal, wel waardevol!

Een goeie manier van leven!

Frühjahrssingen

In het agrarische landschap van het noordelijk deel van de Duitse deelstaat Niedersachsen, district Cuxhaven, op ongeveer 20 km ten zuiden van Bremerhaven, ligt het plaatsje Hollen. Meer een buurtschap eigenlijk van her en der versreid liggende boerderijen. Daar, in the middle of nowhere, lag de IQBAL-Hütte, ons reisdoel eind mei j.l. Het bijzondere en ruim van logies voorziene onderkomen van de familie Iqbal, met een prima keuken, diverse serre's en een zwembad, ligt daar als een oase van rust en ontspanning temidden van diverse terrassen, vijvers en een golfbaan in het verder zo weidse en arbeidzame boerenlandschap.

Frühjahrssingen Sa. 28. Mai 2011 in der IQBAL-Hütte mit dem Gastchor "Vol-Luid Kleinkoor Putten" aus der Provinz Gelderland, stond in aanhef van het programma dat we kregen aangereikt van Gudrun, organisator en vrouw des huizes. De bedoeling was dat kleinkoor Vol-Luid samen met Chor Hollen, het plaatselijke koor (waarin Gudrun bleek later als sopraan behoorlijk uitblonk), bij toerbeurten een blokje zouden zingen. En daar tussen door ter afwisseling zo af en toe een samenzang met alle aanwezigen, dus inclusief het publiek uit de nabije omgeving en schrijver dezes, die als chauffeur van, uiteraard ook tot het publiek behoorde.

Na de Begrüßung en de Vorstellung des Gastchores, kwam de stemming er goed in door met z'n allen 'Der Mai ist gekommen' te zingen.
Der Mai ist gekommen, die Bäume schlagen aus: da bleibe, wer Lust hat, mit Sorgen zu Haus! Wie die Wolken dort wandern am himmlischen Zelt, so steht auch mir der Sinn in die weite, weite Welt.
En zo ging het verder 5 coupletten lang. Daarna zong Chor Hollen Finkenwalzer... mit Begleitung (accordeon) en Im Frühtau zu Berge... Eerlijk gezegd had ik wel iets anders verwacht van het plaatselijke koor dat al 10 jaar bestond, maar goed het gaat natuurlijk ook om de lol!
Toen was Vol-Luid aan de beurt met het eerste blokje van 4 liederen t.w. Es fiel ein Reif; Im Walde; Say love en The ashgrove. De niveau's van beide koren lagen te ver uit elkaar om er als toehoorder een waardeoordeel over te kunnen geven. Behalve dat beide koren er zichtbaar lol in hadden ging elke andere vergelijking mank!

Na de 'Kaffeepause mit Kuchen/Torte solange Vorrat reicht' ging het nog een tijdje op dezelfde manier door. Vol-Luid besloot met een laatste blokje van 4 liederen t.w. Als ick u vinde; Sakura; Cappriciata en Je ne l'ose dire. Waarna Chor Hollen onder begeleiding van hun dirigent/accordeonist de middag besloot met het lied Dat noch in 100 Johren... Einde Frühjahrssingen in der IQBAL-Hütte, een bijzonder leuk initiatief van een bijzonder stel mensen!



's Avonds na de barbeque aan de lange tafel, brachten de Vol-Luiders spontaan nog weer eventjes een staaltje zangkunst ten gehore waar je stil van werd, prachtig en dat zonder leiding van de dirigent. Rond halfnegen ben ik met een aantal liefhebbers en een pilsje in een andere ruimte voor de TV gaan zitten, om de finale in de Champions League tussen Barcelona en Manchester United te zien. Jammer voor Edwin van der Sar dat hij zijn laatste wedstrijd als kieper bij Manchester United met 3-1 verlies moest afsluiten.

Orpheus

Naar ballet gaan we om de één of andere reden niet vaak, vermoedelijk door gebrek aan adequate kennis van deze kunstuiting. Doorgaans is het een concert, toneelstuk of film waar we heen gaan. Maar afgelopen dinsdagavond zijn we weer eens een keertje naar ballet geweest. Naar 'Orpheus', ballet van choreograaf John Neumeier door het Hamburg Ballett in de Hamburgische Staatsoper, het prestigieuze operahuis van Hamburg. Met in de orkestbak het Philharmoniker Hamburg met muziek van Igor Strawinsky, Heinrich Ignaz Franz Biber en Peter Blegvad & Andy Partridge. Het was een onvergetelijk mooie avond!

Thuis hadden we de tickets voor 'Orpheus' al geregeld, en dat was maar goed ook, het theater was letterlijk tot aan de nok toe gevuld. In het ballet van John Neumeier, dat in dit operahuis op 6 december 2009 z'n premiere beleefde, wordt de rol van Orpheus gedanst door Alexandre Riabko en de rol van zijn geliefde Eurydike door Hélène Bouchet.



Het verhaal van Orpheus en Eurydike is één van de bekendste mythische liefdesgeschiedenissen uit de wereldliteratuur. Orpheus, zoon van de koning van Thracië, had van zijn moeder Calliope de muzikale gave geërfd, waarmee hij alles wat leefde om hem heen in een gelukzalige vervoering wist te brengen. (In het ballet met de viool als metafoor) En toen hij zelf de nimf Eurydike tot zijn vrouw nam, scheen ook zijn eigen geluk grenzeloos.

Maar niet voor lang! De bekoorlijke Eurydike wordt achterna gezeten door Aristaeus, die kwade bedoelingen met haar heeft. Als ze tijdens deze achtervolging door een giftige slang gebeten wordt overlijd ze aan de gevolgen. (In het ballet overlijd ze aan de gevolgen van een auto ongeluk) Orpheus verdrietige klanken dringen tot in de hemel door, en alle wezens om hem heen delen in het verdriet (In het ballet de vele dansers en danseressen om hem heen)

Orpheus betreedt vervolgens de onderwereld, waar Hades en zijn vrouw Persephone heersen over de doden. De wezenloze schimmen raken zowaar geroerd van zijn liefelijke klanken, en besluiten bij hoge uitzondering Eurydike weer terug te laten keren naar Orpheus en het land der levenden. Op één voorwaarde: Orpheus mocht niet omkijken naar zijn geliefde, vóór ze het zonlicht hadden bereikt. Op een gegeven ogenblik kon Orpheus echter de verleiding niet weerstaan, en keek om. Op hetzelfde ogenblik verdwijnt Eurydike weer in het schimmenrijk van de onderwereld, en nu voor goed!

Overweldigd door verdriet, is met Orpheus vervolgens geen land meer te bezeilen. Hij zonderd zich steeds meer af, hij moet van niemand meer wat, en wil van geen liefde voor vrouwen meer weten. Als vermeend vrouwenhater wordt Orpheus uiteindelijk door z.g. maenaden (geweldadige, op sex beluste nimfen) afgemaakt. In het schimmenrijk kan Orpheus zich vervolgens eindelijk weer herenigen met zijn geliefde Eurydike.

Ademloos hebben we bijna twee uur lang zitten kijken en luisteren naar de balletvertolking van dit mythische verhaal. En wij niet alleen, je kon de spreekwoordelijke speld horen vallen in de bomvolle zaal. Het applaus na afloop duurde dan ook haast een kwartier. We moeten toch maar eens vaker naar ballet!

foto's, foto's, heelveel foto's!

Klokslag elf uur stonden we gisteren voor de Grote Kerk in Naarden Vesting voor een gesloten deur. Op de deur een briefje, vanwege een rouwdienst gaan vandaag de deuren voor het fotofestival iets later open. Dan toch eerst maar een kopje koffie in het naastgelegen restaurant 360, wat een naam trouwens. Van daaruit zagen we even later inderdaad de rouwstoet vanuit de kerk vertrekken. Mooi, dan kunnen we naar binnen als de koffie op is, maar dat viel tegen, want we hadden eerst tickets bij de plaatselijke VVV moeten kopen kregen we te horen. Dan eerst maar weer naar de VVV, waar we geconfronteerd werden met een behoorlijke rij wachtenden voor ons. Het moet toch niet veel leuker worden! Maar het viel mee, een kwartiertje later hadden we onze tickets op zak. We konden eindelijk de Grote Kerk in, ons zelfverkozen startpunt van een wonderbaarlijke fotoexpeditie in het pittoreske vestingstadje.

Fotofestival Naarden 2011, "Let's Face it" - portraits of Dutch Photography, las ik in de folder. Het uitgangspunt van het FotoFestival Naarden is het tonen van de actualiteit. Enerzijds een selectie van de meest interessante Nederlandse fotografen van dit moment, anderzijds de meest actuele stand van zaken in de maatschappij.
Dit jaar staat het fotofestival dus in het teken van het portret, iets waar wij Nederlanders al langere tijd in uitblinken las ik. Een rechte lijn van Rembrandt tot in de hedendaagse fotografie. Maar de wereld wordt kleiner en we zien een verschuiving van 'onze' traditie naar het buitenland en een ontwikkeling bij onze fotografen in lichtgebruik en compositie van elders.
Voor een belangrijk deel nieuw materiaal dus, dat wordt geëxposeerd. Maar zonder context geen referentie, daarom worden er ook portretten getoond uit het verre en het recente verleden en daarnaast het werk van enkele buitenlandse fotografen. Heel interessant allemaal, onze nieuwsgierigheid was gewekt, we gingen het zien.

Nou we hebben gezien, foto's, foto's, heel veel foto's, teveel foto's vond ik. Wat was de context ook alweer waaraan ik deze overvloed aan beeldmateriaal moest refereren? Foto's van tientallen fotografen uit binnen- en buitenland, ook teveel om op te noemen. Behalve de Grote Kerk als binnen- en buitenlocatie was daar het Andreashuis, de Gele Loods, Galerie Pouloeff, de Stadhuiszolder, de Wallen, Vestingmuseum Kazematten Y, Bastion Oranje, Galerie De Lage Flank en garage Cattenhagestraat 14-16. We hebben ons in dat kleine vestingstadje de benen uit het gat gelopen.
In laatst genoemde locatie hing de 'Afghan Girl', de wereldberoemde foto van de Amerikaanse fotojournalist Steve McCurry (1950)die hij in 1985 heeft gemaakt. Het intrigerende portret van het toen dertienjarige Afghaanse meisje Sharbat Gula, dat met haar oma naar Pakistan was gevlucht voor de Russische gevechtshelikopters die haar ouders hadden gedood en haar dorp plat gebombardeerd. Zulke heldere en prachtig groene, haast hypnotiserende ogen, die het hele scala aan menselijke gevoelens uitstralen heb ik nog nooit gezien. Ze heeft destijds op het voorblad van de National Geographic gestaan.



Door vergelijking van de irissen van haar ogen, met die op de foto hebben ze in 2002 de toen dertigjarige Sharbat Gula weer kunnen opsporen. Ze leefde in de heuvels van Tora Bora in Afghanistan, en kon zich nog heel goed herinneren dat ze destijds was gefotografeerd. Ze had de foto echter nooit gezien, en met de enorme wereldwijde impact van haar portret scheen ze totaal onbekend te zijn!
Maar goed genoeg hierover, ik had de foto in de loop der jaren wel vaker gezien, maar ik blijf het, ondanks of misschien wel dank zij alle portretfoto's die ik gisteren op het fotofestival heb gezien, een topstuk vinden! Met name door die ogen, parels zijn het, het is één van de bijzonderste portretfoto's die ik ken!

Vanaf Bastion Oranje, de laatste locatie die we gisteren hebben bezocht, zijn we rond halfvijf over de Oostwal, Oude Haven en Nieuwe Haven naar de parkeerplaats gelopen. Behalve veel foto's, hadden we en passant ook het vestingstadje van alle kanten gezien, en hadden we in eetcafe 'De Doelen' aan de Marktstraat even kunnen bijkomen van al het gesjouw. Naarden Vesting een mooi plekje, ook zonder al die foto's!

pedaalriddertjes

Zaterdagochtend j.l. zaten we om halftien al in het zadel. Wel vroeg, maar het mooie weer nodigde uit tot actie. Over het prachtige fietspad door de weilanden nabij Hierden, deels langs de rietkragen van het Veluwemeer, peddelden we goedgemutst oostwaarts richting Elburg. Bij het 'Plashuis', wat oud Nunspeters volgens mij nog steeds 'Nunspeet aan Zee' noemen, een pitstop gemaakt met koffie en appelgebak. Een plek met jeugdherinneringen, al is er wel veel veranderd. Samen met zusjes, broertjes en vriendjes kwamen we daar vroeger vrij regelmatig met onze ouders om te zwemmem en te kanoën.

Ons volgende rustpunt was op de tot monument verheven fundamenten van de 'Sint Ludgeruskerk' (ca. 1100 na Christus) aan de Oude Zeeweg in Doornspijk. Verrassend, zo midden in the middle of nowhere, vlak aan het Veluwemeer, ik wist totaal niet van het bestaan af. Een prachtige plek midden in de natuur, met ook nog een vogelkijkhut net achter de rietkraag even verderop.

Aan de lunch, weer even later in Elburg op het terras van restaurant De Haas, waren we helemaal toe. Even een uurtje lekker zitten, pilsje d'r bij en kijken naar de mensen om ons heen, want die waren er zat. Het was ontzettend druk in het stadje, dat merkten we pas echt goed toen we weer verder wilden. Door al het gedrang koste het ons gewoon moeite om de stad uit te komen met de fiets aan de hand. Maar eenmaal door de Vischpoort ging het weer als gesmeerd.

Het fietspad langs het Veluwemeer in de Flevopolder is ook prachtig, wel een beetje jammer dat we de wind tegen hadden. In de bosjes viel het nog wel mee maar op de dijk, het laatste rechte eind wanneer je Harderwijk alweer ziet liggen in de verte, was het wel afzien. Maar door ook hier een korte pitstop met een drankje nabij de Krooneend in te lassen, viel het uiteindelijk toch weer mee. Het laatste stukje over de brug, en dan omlaag en weer omhoog onder aquaduct Veluwemeer door was een fluitje van een cent, maar evengoed waren we blij dat we er waren. Het was een prachtige fietstocht, maar ook onze eerste wat grotere tocht dit voorjaar, 59 km stond op m'n tellertje. Dat valt dus eigenlijk best nog mee, maar toch hebben we goed gevoeld dat er aan onze conditie nog wel het één en ander moet worden bijgespijkerd.

In Harderwijk was het Kulting, d.w.z. van allerlei muziek- en dansgroepjes in de binnenstad op straat, bovendien was er ook nog Kermis op de boulevard. Een drukte van belang dus, maar heel gezellig. Toch zijn we niet lang blijven hangen, we hadden het een beetje gehad en wilden naar huis. Omdat we er toch langs kwamen, hebben we op het Kerkplein nog vijf minuten staan luisteren naar een shantykoor uit Bolsward, maar even later zaten we mooi met een wijntje in onze eigen tuin!

Tijd

Onlangs hebben we in de bioscoop 'Alle tijd' gezien. Het regiedebuut van de Nederlandse regisseur Job Gosschalk (1967) met in de hoofdrollen Paul de Leeuw als Maarten, Karina Smulders als Molly en Lineke Rijxman als Reina. Het verhaal van de tragikomedie, die j.l. 6 april in premiere is gegaan, ging over het wel en wee van een broer (Paul de Leeuw) die verantwoordelijk is voor de opvoeding van z'n kleine zus (Karina Smulders) na het overlijden van hun ouders. Gesteund door Reina (Lineke Rijxman), de beste vriendin van Paul, heeft hij Molly groot gebracht tot een zelfverzekerde jonge vrouw, waarbij hij zichzelf nogal heeft weggecijferd. Als Molly dan vervolgens aankondigt dat ze gaat samenwonen met een vriendje, wordt broer Maarten geconfronteerd met het z.g. 'lege nest' syndroom.

Maar niet alleen Maarten, die op een bepaald moment zelf ook verliefd werd op een stomdronken hetero, had problemen met de nieuw ontstane levensfase, ook Molly had er veel moeite mee. Ze raakten daardoor beiden enigszins van elkaar verwijderd. Maar als dan het noodlot toeslaat, en Molly ongeneeslijk ziek wordt terwijl ze ook nog zwanger is, zijn ze opnieuw op elkaar aangewezen. Want met Molly's vriendje(s) ging het niet langer, bovendien wist ze niet zeker wie de vader van haar kindje was. Als vrij kort na de bevalling Molly aan haar ziekte is bezweken, staat Maarten met haar gezonde baby in z'n armen. De cirkel is rond, het zichzelf wegcijferende leventje van Maarten begint weer van voren af aan.

Dat was zo'n beetje de plot van de film, veel meer kan ik er niet over vertellen. Ik vond het één van de saaiste films die ik in de laatste tien jaar heb gezien. En ik niet alleen zo te horen, want de enkele mensen schuin achter ons (er zaten in totaal maar 7 mensen in de zaal!) kwekten en giechelden aan één stuk zo door. Maar omdat ik op tijd in slaap viel, heb ik me daar godzijdank ook niet al te lang aan hoeven ergeren!

Hodgepodge in Zwolle

Op het benefietconcert voor de stichting 'Vrienden van KIND' zaterdagavond in wijkcentrum 'de Enk' in Assendorp/Zwolle traden zeven verschillende bands op, en werden tussendoor veilingstukken van allerlei aard onder de hamer genomen. Het repertoire dat werd gebracht varieerde van blues-, pop- en wereldmuziek tot cabaretliedjes en Ierse folk- en pubmuziek. De sfeer was vrolijk en luidruchtig, en wie of wat er ook speelde maakte weinig uit, de interactie tussen muzikanten en publiek was door het geroezemoes aan de bar en in de zaal naar mijn gevoel nihil. De organisatie had voor hetzelfde effect net zo goed een cd op kunnen zetten, met voor mijn part de hele avond psalmen en gezangen.
Maar goed, ondanks het rumoer heeft onze muzikale aanwezigheid en die van de andere bands hopelijk toch nog een klein steentje bijgedragen aan de opbrengst voor het goede doel. 'Hodgepodge' heeft in iedergeval met veel plezier z'n best gedaan er wat van te maken, dat is zeker.

Norbert Grote Ganseij, de 35 jarige oprichter van stichting KIND, is hiertoe in 2010 gekomen door zelf in India tweeënhalve week in een sloppenwijk van New Delhi te leven. Daar werd hij gegrepen door het lot van de kinderen. Zelf heeft Norbert in ons rijke Nederland ook een tijdlang als dakloze op straat geleefd. Maar dat was volgens hemzelf in niets te vergelijken met wat de kinderen daar meemaken, dat is in alle opzichten vele malen erger. Kinderen worden daar verminkt zodat ze er zieliger uitzien en als bedelaar meer geld opbrengen. En als ze eenmaal te oud zijn, en niet meer makkelijk vervoerd kunnen worden, worden ze gewoon gedumpt en moeten ze zich maar zien te redden met hun verminkte lijven.

Met de stichting KIND, die wordt gesponsord door de Nederlandse Spoorwegen en vele andere bedrijven, heeft Norbert nu geld bij elkaar gezameld voor de bouw van een gecombineerde woon-, zorg- en onderwijslocatie in New Delhi voor deze kinderen. Eind mei vertrekt Norbert voor een jaar naar India om de bouw van dit project op te starten en te begeleiden.

inéénofanderehoek

Van alle figuren uit Sigmund, die prachtige strip van tekenaar Peter de Wit (1958) in de Volkskrant, vind ik Baltus geloof ik wel de leukste. De lachwekkende dialogen tussen die halvegare Baltus en Sigmund, die lelijke gnoom van een psychiater van hem is echt klasse. Baltus komt in de spreekkamer meestal over of hij niet echt een klacht heeft, maar gewoon even over van alles en nogwat wil ouwehoeren met die kleine ziekelijk geobsedeerde seksist Sigmund, die aan de andere kant toch ook weer vaak zo aandoenlijk overkomt. Dat oeverloze geleuter tussen die twee, geweldig!

Baltus: 'Zoals u weet ben ik een teruggetrokken persoon zonder relatie en met weinig sociale contacten.'
Sigmund: 'Ja'
Baltus: 'Nu ben ik ook nog ontslagen en moet ik mijn huis uit'
Sigmund: 'Hm'
Baltus: 'Moet ik me zorgen maken, dokter?'
Sigmund: 'Wat voor auto rijdt u?'
Baltus: 'Ik heb een ouwe fiets'
Sigmund: 'Dan is er niets aan de hand.'

De strip Sigmund staat al sinds 1994 in de Volkskrant, en wat mij betreft blijft dat nog lang zo! Want anders moet ik 's morgens mijn hele leespatroon gaan aanpassen, en dat zou mijn hele dag ontregelen, en dat kan natuurlijk niet! Nu is het zo, dat ik na het doornemen van het voorpaginanieuws, eerst even de strip achter in de krant lees, voordat ik verder ga met het overige nieuws van de dag. En dat wil ik graag zo houden, want anders zou het er weleens van kunnen komen ben ik bang, dat ikzelf ook een keer voor consult naar dat akelige dwergpsychiatertje moet.

contemplatieve ervaring

Daar was ie weer, Anish Kapoor, vanmorgen in de Volkskrant met een foto van een gigantische door hem geschapen z.g. Leviathan voor de expositie Monumenta 2011 in Parijs. Over de Brits-Indiase kunstenaar, één van de belangrijkste internationale kunstenaars van het moment, heb ik op 2 oktober 2009 ook al eens een stukje geschreven. Toen over een in het museum zelden gezien stukje machtsvertoon, waarbij emmers vol rode was met een kanon tegen een muur werden geschoten van de chique Royal Academy in Londen.

Maar de enorme Leviathan in het Grand Palais (gebouwd voor de wereldtentoonstelling van 1900) in Parijs is lijkt mij ook een stukje machtsvertoon van formaat, al is het uiteraard van een andere orde. Het is een mythisch monster waar je als bezoeker totaal in verdwijnt. Zelf hoopt Kapoor dat de expo een 'contemplatieve en poëtische ervaring' is voor het publiek. Dat moet wel lukken lijkt mij!



De donkerrode Leviathan van doorzichtige pvc structuren wordt met lucht overeind gehouden. Het ding is 37 meter hoog en maximaal 100 meter lang, en je kan er in- en omheen lopen. Het transparante materiaal van de Leviathan in combinatie met glazen structuur van het Grand Palais levert een prachtig spel op van licht en schaduw. Ik krijg enorme zin om de thalys te pakken voor een paar daagjes Parijs! Dat moet dan wel vóór 23 juni a.s. gebeuren, want daarna is de expositie Monumenta 2011 alweer afgelopen.

Anish Kapoor heeft de Leviathan opgedragen aan de Chinese kunstenaar Ai Weiwei (1957), die wegens kritische uitlatingen tegen het regiem al een tijdje gevangen wordt gehouden. Hij schijnt trouwens aan alle internationale kunstencentra in de wereld te hebben gevraagd, om de deuren één dag te sluiten uit solidariteit met Ai Weiwei.



Ai Weiwei, Chinees kunstenaar, activist en filosoof, actief op het gebied van architectuur, fotografie, film en sociale- en culturele kritiek.

Blues in Purmerend

Zo, dat was nogeens een concert gisteravond in Purmerend! Allemachtig wat heb ik genoten van Cuby + Blizzards! Van good old Harry Muskee, die de volgende maand 70 wordt en al een standbeeld heeft ergens in een park in Grolloo, maar nog een stem heeft als een kerkklok. Maar ook van de mede muzikanten, van gitarist Erwin Java, toetsenist Helmig van der Vegt, drummer Hans La Faille, basgitarist Herman Deinum, trombonist Bert Pfeiffer, tenorsaxofonist Miklós Fürst en trompetist Peter van Soest. Stuk voor stuk topmuzikanten en ik stond er met m'n neus bovenop, prachtig. En het intieme en sfeervolle zaaltje in P3, het Purmerendse Pop- en Cultuurpodium paste als gegoten voor deze avond.



Dat de in de tweede helft van de jaren zestig opgerichte band 'Cuby and the blizzards' nog meedraaid met de besten, weliswaar met een gedeeltelijk andere bezetting, vind ik echt bijzonder. Zelf was ik de band eerlijk gezegd al een tijdje uit het oog verloren, maar dat kan ik geheel toeschrijven aan m'n onoplettendheid. Ik was dan ook als een kind zo blij dat Hans van D mij voor het prachtige bluesconcert van gisteravond had uitgenodigd. Cuby + Blizzards is nog springlevend, ik had het niet graag willen missen!

wandeling

Waar de chat-rubriek achterop de Volkskrant tussen een onbekende opa Bé uit Hummelo met zijn voor mij al even onbekende kleinzoon in Amsterdam al niet toe kan leiden. Het heeft Wim van Til (Leiden, 1955) dichter en oprichter van het Poëziecentrum Nederland in elkgeval geïnspireerd tot een tip aan Opa Bé. Opa Bé moest zijn kleinzoon in de grote wereldstad maar eens chatten dat er in Hummelo tussen Pasen en Pinksteren hele mooie dingen te zien waren.




Het was mooi weer, en voor mooie dingen zien zijn we altijd wel te porren, dus hop wij naar Hummelo! Daar, op het Achterhoekse landgoed Enghuizen, hebben ze een fraaie Kunstwandelroute uitgezet van ca. 3,5 km lang, met Hotel Café Restaurant 'De Gouden Karper' als start- en eindpunt. Langs de route, die ons door een prachtig landschap voerde, waren op diverse plaatsen kunstwerken opgesteld en/of in bomen gehangen, zoals o.a. de vrolijk in de wind dansende saters, en er was op veel plekken poëzie van de dichtersgroep 'De Omsmeders' te lezen.




Het was Koninginnedag toen wij de KWR liepen, dat zal mogelijk de verklaring kunnen zijn dat we maar zo weinig medewandelaars hebben gezien op de route. Wel zo lekker trouwens, dat je niet bij elk kunstwerk of gedicht staat te dringen om een glimp op te kunnen vangen. Integendeel, we hebben daar in een dromerige rust van de kunst en het landschap kunnen genieten!

Mokum versus Herenleed

Het genoeglijke Herenleedtochtje, een driedaagse vaartocht over de Hollandse wateren op sleepboot Mokum begon en eindigde voor het grachtenpandje op de Brouwersgracht in Amsterdam van onze kapitein André, tevens prominent Heer van het leed. Buiten schrijver dezes, bestond het illustere gezelschap herenleders verder uit de mannetjes Ab, Eric en Victor.
De slaapruimte op sleepboot Mokum is beperkt, alleen onze kapitein sliep aan boord, voor ons had hij in Woerden en Leiden een hotel geregeld.

1e dag.

Rond 10 uur gooiden we de trossen los. Via afslag Prinsengracht, Het IJ, Ooster Dok, Oude Schans, Binnen Amstel en Amstel voeren we de stad uit richting Oudekerk a/d Amstel. Aldaar via Amstel-Drechtkanaal richting Uithoorn, even voorbij Uithoorn de Kromme Mijdrecht op tot de sluis bij Woerdense Verlaat. Vervolgens gingen we, na te zijn geschut, over de Grecht richting Oude Rijn bij Woerden, alwaar we na nog een klein stukje bakboord uit te zijn gevaren, afmeerden tegen het oude centrum aldaar.

2e dag.

Wederom gingen rond 10 uur de trossen los. Over de Oude Rijn voeren we richting Bodegraven, Alphen a/d Rijn, Koudekerk a/d Rijn naar Hazerswoude-Rijndijk. Daar hebben we een tijdje gelegen t.g.v. een bouwkundige oplevering tussendoor van een nieuw gemaaltje, waar onze kapitein bij was betrokken. Maar de gehele bemanning, van huis uit bouwkundigen, kon het uiteraard niet laten ook even een kritisch oogje te laten vallen op dit project. Maar het zag er prima uit, en dat is maar goed ook. Want al varende over de Oude Rijn zie je goed hoeveel dieper het polderpeil aan de andere kant van de dijk ligt, dat kan zomaar een meter of zes zijn. En wil je droge voeten houden, dan zal de regen die daar valt toch naar boezempeil, ofwel het peil van de Oude Rijn moeten worden gepompt. Na dit enigszins bijzondere en onverwachte intermezzo gingen we weer aan boord en werd de motor gestart voor het laatste stukje westwaarts. Zoeterwoude-Rijndijk, Leiderdorp en Leiden, waar we rond vijf uur schuintegenover huisnummer 49 afmeerden aan het Utrechtse Jaagpad.

3e dag.

Rond standaardtijd voeren we 's morgens via het Zijl en de Kager Plassen richting Kaag. Vandaar af verder over de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder langs Weteringbrug, Leimuiderbrug, Aalsmeer, Luchthaven Schiphol en het Amsterdamse Bos naar Het Nieuwe Meer, waar we bij de rondweg A10 even moesten wachten voor de sluis. Overigens hadden we daarvoor met z'n vijven in café-restaurant De Pelikaan aan de Nieuwe Meerdijk nog wel even goed geluncht. Eenmaal op het Schinkel en de Kostverlorenvaart ben je helemaal terug in Amsterdam. De vele bruggen die we moesten passeren vormden geen probleem, bij de meesten hielden we in hoogte nog zo'n kleine 10 cm ruimte over. Zelf heb ik daar heel andere herinneringen aan. Met m'n zeilschip heb ik die route door de stad, onderdeel van de staandemast route IJsselmeer-Zeeland v.v. een keer 's nachts gevaren, alleen dan worden de vele bruggen bediend. Een crime, geef mij de Noordzee maar! Aan de van der Palmkade ging heer Eric als eerste van boord, nog even een afscheidsdrankje en toen waren we nog met z'n viertjes. Via de Kattensloot, Singelgracht en het Westerkanaal kwamen we weer op het IJ terecht. Daar aangekomen een stukje stuurboord uit, om vervolgens nabij de Ruijterkade wederom stuurboord uit te varen, om via nog een stukje Prinsengracht naar de ligplaats van de Mokum in de Brouwersgracht te varen, waar we rond zes uur gezond en wel afmeerden.



Tot slot.

Drie dagen met vijf mannetjes op een sleepbootje van 10.40x3.00x1.25 meter, gebouwd medio jaren dertig van de vorige eeuw, dus ouder dan wij zijn. Hoe hou je dat uit! Nou makkelijk, ten eerste kennen we elkaar al zo'n kleine veertig jaar en zijn we met elkaar wel aan het één en ander gewend geraakt. Ten tweede hebben we nogal wat gemeenschappelijke interesses en houden we van varen. En ten derde hebben we niet de behoefte, elkaar over van alles en nogwat te willen overtuigen en de oren van de kop te ouwehoeren. En als het weer dan ook nog meewerkt, dan is het met vijf mannetjes op een sleepbootje goed toeven in het prachtige landschap, dat ze terecht het Groene Hart van Nederland noemen. Het waren drie heerlijke dagen!