little design show

Rondkijkend in het kleinste kamertje van het huis, viel m'n oog op een citaat van de oude Chinese wijsgeer Confucius (551-479 v.C.) dat J er volgens mij kortgeleden heeft opgehangen.
Alles heeft zijn schoonheid maar niet iedereen ziet haar. Ja, ja het orakel Confucius scheen ze uit de mouw te schudden waar je bij stond, hij was me d'r één! Ik ken nog een aardig citaatje van hem: Als de rijken vermageren, zijn het de armen die van honger omkomen! En nogeen: Alle mensen zijn hetzelfde, het zijn slechts hun gebruiken die verschillen. Kom er maar is op!

Maar terugkomend op de bordjeswijsheid in ons kleinste kamertje, bedacht ik me: hij heeft natuurlijk wel een punt! Alleen het citaat is niet compleet, volgens mij had achter 'haar' ook nog 'altijd' moeten staan, dus .... niet iedereen ziet haar altijd. Maar soms dus wel! En om zodanig het één en ander nader te duiden in onze kleine (design)galerij, heb ik m'n ogen gelijk maar eens de kost gegeven. De eenvoudigste dingen vielen ten prooi aan een visueel onderzoekje. Closetrolreservoir, een afzuigroostertje, een verlichtingsbolletje, een frisse luchtjeshouder of hoe zo'n ding ook heten mag, en in de sfeer van kunstnijverheid enkele beeldjes, en een zwart-wit foto uit 1976 die me nogal dierbaar is.

Niet echt bijzonder om te zien allemaal. Maar het feit dàt we het niet bijzonder vinden, is eigenlijk wel bijzonder! Want het is wel ooit gemaakt, er is energie in gestoken. Maar welke motieven liggen aan welke vorm ten grondslag, en waarom? Wie heeft het bedacht, of is het allemaal louter ontstaan op basis van empirische bevindingen? Het is uiteraard van allebei! Aan de basis van ontwikkeling, vorm en uitvoering van bijvoorbeeld suikerlepeltje tot oceaanstomer en alles daar tussen in, ligt een gedegen studie ten grondslag. De schoonheid van design en kwaliteit, al zou je het niet altijd zeggen, is het eindresultaat van een degelijk denkproces, en dat is mooi! 'Industrial Design' een mooi en bijzonder boeiend vakgebied!

Byzantijns op de Veluwe

De Rabozaal in theater 'Veluvine' in Nunspeet biedt plaats aan 400 bezoekers. Maar de zaal was gisteravond voor nauwelijks meer dan de helft gevuld. En daar kan ik dan met de pet niet bij. Een concert van het 'Utrechts Byzantijns Koor' zou toch op z'n minst een maand geleden al uitverkocht moeten zijn, dat verdienen ze volgens mij absoluut. Maar goed het was niet anders, we hebben er samen met onze vrienden R en H niet minder om genoten.

Voor de pauze bracht het koor liturgische en religieuze gezangen. Daarbij moesten we volgens dirigent Grigori Sarolea (1967) bedenken dat het in de Byzantijnse eredienst zo is, dat de zang rechtstreeks door engelen aan de mensen is overgedragen, en dat het begrip samenzang dan ook een belangrijke factor is in de Byzantijnse muziek. En wij, de bezoekers, moesten onszelf zien als de Iconen in deze Byzantijnse eredienst! Mijn voorstellingsvermogen werd behoorlijk op de proef gesteld, maar gaandeweg kreeg m'n brein toch min of meer vat op de door Grigori Sarolea voorgestelde fantasie. Het was indrukwekkend mooi!
Maar na de pauze was het allemaal wat luchtiger, en daar was ik toch ook wel weer blij mee kan ik zeggen. Op het repertoire stonden uitsluitend nog profane Oekraïense liederen, en die waren prachtig!




Bijzonder wat muziek met mensen doet. En het maakt niet uit in welke vorm deze, wellicht meest overbodige bezigheid waar kennelijk geen mens buiten kan, wordt gebracht. Muziek snijdt in iedere situatie dwars door ieders leven, van feesten tot rouwen en alles wat daar tussen ligt, ze is overal, ver weg en dichtbij. Zowel eenvoudig als complex, van Bach tot pop, van jazz tot cajun en van country tot hard rock of hoe het ook allemaal heten mag. Dat was vroeger zo, dat is nu zo, en dat zal morgen niet anders zijn!



We hebben thuis nog een poosje zitten napraten over deze bijzondere avond met het UBK in 'Veluvine'. Het nieuwe theater met z'n prachtige gebrandschilderde ramen in de foyer, enig aandenken en overblijfsel van het hoofdgebouw van 'De Veluvine', de Veluwse verffabriek die voorheen op deze plek stond.

Hogedruk

Een hogedrukspuit heb ik eigenlijk nooit willen hebben. Ik vind het doodzonde de door de natuur gekleurde en mede vormgegeven tuinmuren en terrassen te ontdoen van aangroei. De harde elementen in de tuin worden juist amorf door algen en mossen op het oppervlak en in de voegen. Ze vormen zal ik maar zeggen een sfeervol organisch en evenwichtig geheel met de overige vegetatie in de tuin.

Toch heb ik sinds vandaag een hogedrukspuit, de eerste in m'n leven. Een KÄRCHER K2.490 MDT50 met een maximale werkdruk van 11 MPa ofwel 112,2 kgf/cm2 en dat is niet mis. Dat is wel even wat meer dan de last van 0,1 MPa (1 bar) ofwel 1,02 kgf/cm2 die ons allen op dit ondermaanse op de schouders drukt. Het in elkaar zetten van het ding ging natuurlijk weer niet vlekkeloos, ik moest er zelfs voor terug naar de winkel. Maar toen ie het eenmaal deed, wist ik niet wat me overkwam. Alsof ik aan het stofzuigen was, fascinerend hoe snel een oppervlak van kleur verschoot als ik het aanraakte met de spuit. Echter ook oppervlakken die ik helemaal niet wilde behandelen, maar per ongeluk aantipte met m'n HD straal, moest ik tot m'n grote schrik wel verder behandelen om het geheel weer een beetje egaal te krijgen. En zodoende kwam er volgens mij tot grote vreugde van J, maar geen eind aan m'n schoonmaakactie. Het veranderingsproces van de direct nabije omgeving voltrok zich als een ware metamorfose!

Maar het moet niet tegek worden, al is dat natuurlijk alwel een beetje gebeurd. Morgen zal ik met de grootst mogelijke voorzichtigheid nog een paar m2 terras doen, zodat ik mezelf niet nog meer werk bezorg, en dan ben ik klaar met dat ding. Dan gaat wat mij betreft de HD spuit voor lange tijd mooi terug in de doos!

Vrijheid!

Het Nationaal Bevrijdingsmuseum 1944-1945 in Groesbeek staat volgens de folder op één van de mooiste plekken van Nederland. En dat kunnen we beamen, het ligt daar prachtig in het glooiende landschap ten zuid-oosten van Nijmegen en Arnhem. En een stralende (lente)dag als afgelopen zaterdag maakt alles nog mooier. Het is ook de plek waar 66 jaar geleden 'Operatie Market Garden' uiteindelijk toch bijdroeg aan de bevrijding van Nederland.


Het is geen oorlogsmuseum, al zie je natuurlijk wel de gevolgen van wapengeweld en wat dies meer zij. Maar primair laat het museum de opkomst van het fascisme/nazisme in het interbellum zien en de aanloop naar de oorlog, vervolgens de bezettingstijd, de bevrijding en de wederopbouw. Dat doen ze middels foto's, films, geluidsfragmenten, diorama's, modellen en zelfs met geuren. Op een authentieke wijze brengen ze daar de huidige betekenis van democratie, vrijheid en mensenrechten in beeld.

Na het museumbezoek zijn we nog naar de nabij gelegen Canadese erebegraafplaats geweest, het Canadian War Cemetery & Memorial. Een bijzondere plek waar je heel stil van word! De vele honderden graven perfect in rijen opgesteld, de namen, rangen en leeftijden, een krassende kraai, silhouetten van nog kale bomen in de verte, als wachters op de heuvelrug, een zachte bries, de stilte!

Op het terras van 'Villa Sonsbeek' in Arnhem, hebben we een uurtje van het prachtige uitzicht genoten en van de mensen om ons heen. Heerlijk, wij waren niet de enige met lentekriebels, zo'n eerste lentedag van het jaar deed zo te zien bij iedereen het bloed weer sneller door de aderen gaan. En de prachtige zonsondergang in Harderwijk tenslotte, die we vanaf ons plekje in cafe restaurant 'Monopole' beleefden op het Wolderwijd, was een passende afsluiting van een bijzonder mooie zaterdag.

resonantie

Resonantie, in Afsluitdijk II had ik het daar ook al over. Over golven van gelijke lengte die elkaar versterken, zoals in voorbeeld a in het schema te zien was, pieken en dalen die groter worden als ze elkaar ontmoeten.
Resonantie en hoge gebouwen is, zeker met de huidige aardbevingen in dicht bebouwde gebieden, een actueel onderwerp. Het houd mij in ieder geval nog even bezig, temeer door een stuk hierover dat ik onlangs las in de krant. Maar deze keer gaat het niet over een zichzelf versterkende resonantie, maar juist over het omgekeerde, over voorbeeld b dus in het hiervoor genoemde schema.

Hoge gebouwen gaan onder invloed van allerlei (natuur)krachten resoneren, dat is een natuurlijk gegeven. Een resonantie die we voor onze veiligheid en comfort zoveel mogelijk willen beperken, of liever nog zouden willen elimineren. Maar al zou dat al mogelijk zijn, verstandig is het niet, een zekere elasticiteit in een gebouw is een must. Het moet wanneer het bloot gesteld wordt aan grote krachten van buitenaf liever niet breken zal ik maar zeggen. Maar temperen van resonanties in een gebouw kan en moet wel, en dat lukt ook aardig met de moderne technologie. Want hoe is het mogelijk dat heel hoge gebouwen in Tokio en omgeving overeind bleven tijdens de zware aardbeving van afgelopen weekend. Gebouwen die er voor het oog helemaal niet zo flexibel uitzien, het is louter steenachtig en stug materiaal wat je ziet, zwiepten toch aardig heen en weer.

Bekend is dat ze in Japan goed zijn in de aardbevingsbestendige bouwkunde. Dat de eigen frequentie van het heen en weer zwiepen, de resonantie dus, van die gebouwen niet werd versterkt tijdens de zware aardbeving, heeft te maken met een 4-tal ontwerp c.q. bouwvoorzieningen.

a. Om te beginnen wordt het gebouw flexibel verbonden met de fundering, m.a.w. er wordt in de basis draagconstructie van het gebouw ruimte gecreëerd middels dempers of veren om potentiële trillingen die zich in het gebouw kunnen voortzetten te reduceren.

b. In de opgaande draagconstructies worden ook bewegingsreducerende elementen aangebracht. Bijvoorbeeld trillingdempers in de vorm van rubberen blokken tussen opleggingen van harde constructieonderdelen als bijvoorbeeld stalen balken en vloeren.

c. In de stijfheid van het gebouw wordt ook variatie aangebracht door in ruimtelijke vormgeving te variëren. Bepaalde verdiepingen en plattegronden worden anders van maat uitgevoerd. Daardoor wordt de energie van de van onderen afkomende beweging meer verspreid en wordt die niet in een rechte lijn naar boven afgevoerd.

d. Tot slot hangen ze boven in het gebouw een groot gewicht, een Tuned Mass Damper genoemd, die de trillingen die toch altijd nog doorkomen moet gaan dempen, en moet voorkomen dat het gebouw alsnog hevig gaat resoneren.

Als je zo bouwt in aardbevingsgebieden vallen er door een beving heel wat minder slachtoffers, dan in een gebied als bijvoorbeeld in Haïti vorig jaar. Maar ja, dat is dan ook een derde wereld land, en daar wordt doorgaans nogal gammel gebouwd. Daar donderd bij de eerste de beste schok van enige betekenis gelijk alles in elkaar als een kaartenhuis. Wel een geluk dat ze er geen tsunami over heen kregen daar, en ook dat er volgens mij in die contreien geen kerncentrale te bekennen was!

Afsluitdijk II

In het Waddenmagazine van deze maand (coverfoto het Wad onder Vlieland) las ik iets over 'De Resonator'. Een visie op de toekomst van de Afsluitdijk en een mogelijk antwoord op de zeespiegelstijging. Natuurlijke processen worden ingezet om naast veiligheid ook een bijzonder landschap te ontwikkelen. (zie ook m'n stukje Afsluitdijk van 5 oktober 2008)
De jonge, in april 2008 aan de Academie van Bouwkunst in Amsterdam afgestudeerde landschapsarchitect Derk van der Velden, heeft met zijn afstudeerproject 'De Resonator' de eerste prijs gewonnen van de door Rijkswaterstaat, dienst IJsselmeergebied in samenwerking met CURNET georganiseerde prijsvraag.

'De Resonator'! Een briljant idee lijkt mij. Ik ken de toepassing van resonatoren (Helmholtz) vanuit de wereld van akoestiek en studioontwerpen. Resoneren betekent in dit verband zoveel 'als geluid terug geven' of vrijer vertaald 'meetrillen'. Geluidsgolven kunnen elkaar versterken of uitdoven, zoals in onderstaand schemaatje is weergegeven.



In figuur a komen twee golven van dezelfde lengte elkaar tegen, met als resultaat hogere pieken en diepere dalen, zoals is weergegeven onder de streep. De twee golven hebben elkaar dus versterkt! In figuur b zijn de twee golven t.o.v. elkaar verschoven, de pieken van de ene golf vallen samen met de dalen van de andere golf. Het resultaat hiervan is dat de golven elkaar verzwakken, ze doven a.h.w. uit.



Bovenstaand filmpje laat zien hoe deze theorie zou werken met getijgolven. In de 1e bak water dempen de golven elkaar (zoals in de voormalige Zuiderzee). In de 2e bak water is er beperkte resonantie (zoals in het huidige westelijk waddengebied). In de 3e bak water is sprake van resonantie (zoals in het westelijk waddengebied met verlengde getijgolf).

Dat de getijgolf resonator een orgineel en innovatief plan is, lijkt mij evident. Dat een ca. 6 km lange opening (met brug) in de huidige Afsluitdijk, en een ca. 42 km lange dam in halve cirkelvorm ten zuiden daarvan, ervoor zorgt dat getijgolven uit de Waddenzee en reflecterende getijgolven uit het ontstane Binnenwad elkaar dus versterken. Zoals in het schemaatje en het filmpje te zien was, veroorzaken beide ontmoetende getijgolven van dezelfde lengte dus een dieper dal (lagere eb) en een hogere piek (vloed) dan nu het geval is. Dat zou volgens de deskundigen betekenen dat ondanks de zeespiegelstijging er bij eb nog zeker 100 jaar vanuit het IJsselmeer gespuid kan worden zonder behulp van pompen. En dat het dan dus ook niet nodig is, om voor dit doel het peil van het IJsselmeer met 1,5 meter te verhogen met alle nadelige gevolgen van dien, zoals door de Deltacommissie in 2008 o.l.v. oud minister van landbouw Cees Veerman is voorgesteld.





Volgens de jury maakt 'De Resonator' het IJsselmeer in één klap tot een wereldwijde publiekstrekker. Er zal zeker hier en daar nog onderzoek en rekenwerk moeten worden gedaan, met name m.b.t. de hogere vloed lijkt mij, maar het plan is een prachtige uitdaging voor kennisexporterend Nederland. Ben benieuwd wat het huidige Kabinet in mei met dit plan gaat doen, want dan schijnen ze over de toekomst van de Afsluitdijk een besluit te gaan nemen.

Street Art

De graffiti voorbij las ik vanmorgen in de krant, nieuwe straatkunst of 'urban interventions' uit zich bij voorkeur zonder verf. De nieuwe generatie straatkunstenaars brengen op een geheel andere manier kleine, maar soms ook grote wijzigingen aan in het (stads)landschap. Is een hondendrol op straat voor de meeste mensen een bron van grote ergernis, ook al stap je er geeneens in, voor de nieuwe generatie straatkunstenaars van de Sprinkle Brigade is het juist een bron van inspiratie. Ze zetten bijvoorbeeld een speelgoedlocomotiefje voor de drol, een wagonnetje er achter, en de drol is tot treincoupé getransformeerd. Een ander voorbeeld van kunstenaar Slinkachu: Een dooie hommel met op enige afstand een paar kleine speelgoedpoppetjes voorstellende vader en dochter, de vader heeft kennelijk op het laatste nippertje het grote gevaarlijke monster nog kunnen uitschakelen. Suggestieve beeldvorming heet dat! Ook van Slinkachu: dat treurige poppetje op een straathoek met die enorme margriet in z'n hand. Waar zou die nou op staan te wachten? Heel intrigerend!

Dat waren ook de minipoppetjes op paaltjes in het bos langs de Horsterweg in Ermelo. Ik zag de foto in 'Het Kontakt' van 24 november 2010 staan. We waren toch al aan een wandeling toe, dus zijn we daar toen maar eens gaan kijken. Maar weer en wind was de minipoppetjes op de foto kennelijk al fataal geworden, want hoe we ook zochten, we hebben ze niet kunnen vinden. Maar goed ze hebben er gestaan, dat geloof ik wel. Dat was dus een mooi voorbeeld van 'urban interventions'.



Wildbreien is ook zo'n vorm van straatkunst die de laatste tijd populair is. Bomen, lantaarnpalen en afrastingen worden ingepakt met gebreide shawls en vestjes. Onlangs waren de wildbreiers in het Amsterdamse Zoo Artis actief, maar daar niet alleen, ook in Ermelo werd het één en ander ingepakt. En Carol Hummel, een Amerikaanse kunstenares schijnt in 2009 veel bomen in haar stad Cleveland helemaal te hebben vol gehaakt, gebreid en gepunnikt.



In het boek Urban Interventions: Personal Projects in Public Spaces, staan vele voorbeelden van nieuwe straatkunst. Op de website Streetsy.com kan je ook het één en ander vinden, al is dat volgens mij nogwel veel graffiti. En Google schijnt onlangs zelfs een Street Art View te hebben geïntroduceerd, waarmee je uitingen van straatkunst in je eigen omgeving of wijk kan vinden.

O & T voor Twee

Het weekend begon vrijdag in de namiddag al goed met een borrel en een etentje bij vrienden in de buurt. En op zaterdag en zondag werd onze tijd voor het grootste deel in beslag genomen door allerlei bezigheden, die we hadden gepland rondom de verzilvering van 'Gift for2'. O & T voor Twee ofwel 'Overnachten in een stad voor twee' en 'Tafelen voor twee' Een leuke surprise die we in 'Grand Café Tjaarda' in Oranjewoud tijdens ons jubileumuitje (zie stukje mens en natuur II van 4 oktober 2010) gekregen hadden van onze kinderen.

We begonnen zaterdag even na het middaguur in het kunsthalcafe in Rotterdam met een kop koffie en een lunch. We hadden een eindje gereden, dus daar waren we wel weer aan toe.


Het prachtige in 1992 gebouwde museum 'De Kunsthal', met maar liefst 3300 m2 expositieruimte, is het eerste ontwerp van de inmiddels wereldbekende architect Rem Koolhaas (OMA, Office for Metropolitan Architecture) dat ook werd gerealiseerd. Primair kwamen we naar 'De Kunsthal' voor de tentoonstelling 'I promise to love you' de z.g. Caldic Collectie, een verzameling hedendaagse kunst waaronder schilderijen, foto's, beelden en installaties van ruim zestig gerenommeerde kunstenaars uit heel de wereld, die sinds 2000 door verzamelaar Joop van Caldenborgh is verworven.



We vonden het een prachtige expositie, veel kunstwerken blonken uit in esthetiek, sensualiteit en fantasie. De werken fascineren, verwarren of intrigeren volgens de brochure puur door hun schoonheid, net als liefde op het eerste gezicht. Nou, dat konden we volledig beamen!

Het tegenoverliggende 'Natuur Historisch Museum Rotterdam' hebben we deze keer ook maar eens bezocht. Daar waren we echter vrij snel door heen, natuur historische musea vinden we interessant en vooral leuk om met kinderen te bezoeken. Er zijn her en der nogal wat van dit soort musea in het land die we gezien hebben. Een topper vonden we 'Museum Naturalis' in Leiden, zie stukje 1 februari 2008. Als je dat een keer gezien hebt is alles wat in het land op natuur historisch gebied te zien is van een andere orde. Maar goed, ook het NHMR was voor ons toch wel even de moeite van het bezichtigen waard.



Het 'Best Western ART Hotel Rotterdam' aan de Mijnsherenlaan paste aardig in het sfeertje van de dag. Overal veel kunst aan de muur, zelfs tot in de badkamer aan toe.


We zaten op de 11e verdieping en hadden een magnifiek uitzicht over het havengebied, de Nieuwe Maas en een deel van de stad. In de verte de Euromast en de ss Rotterdam, het nog in de vijftiger jaren door de Rotterdamse Droogdokmaatschappij gebouwde stoomschip. Dit schip spreekt me een groot deel van m'n leven al tot de verbeelding. Als jong pubertje had ik al tekeningen van dit schip aan de wand hangen, (zie stukje 'Erasmus' van 9 november 2008). Het heeft voor de HAL (Holland Amerika Lijn) tot 1997 dienst gedaan, waarna het is verkocht. Later heeft het om de één of andere reden een hele tijd op de Bahama's aan de ketting gelegen. In 2003 is het schip weer aangekocht door RDM en naar Rotterdam gehaald. En nu, nadat het grondig is gerestaureerd en verbouwd, heeft het in de haven een vaste plek gevonden als Cruise Hotel 'De Rotterdam'.




In restaurant 'Thuis' op de begane grond van ons hotel, waren we praktisch de enige klant. Het was ook nog vroeg, maar het eten smaakte er niet minder om. En daarna was het tijd om ons richting Kruiskade te begeven, waar we om halfacht onze reeds thuis bestelde tickets voor de musical 'La Cage aux Folles' moesten afhalen in het Oude Luxor Theater.



'La Cage aux Folles' vrij vertaald: 'Het Gekkenhuis' de letterlijke betekenis is 'de kooi met gekken'. Het is een verhaal over twee homo's, Albin (Jon van Eerd) en Georges (Stanley Burleson) die al jaren een gelukkig stel zijn. Ze runnen beiden in Saint-Tropez een travestieten nachtclub, die met sluiting wordt bedreigd door Edouard Dindon (Derek de Lint), een opkomend conservatief politicus die Saint-Tropez wil ontdoen van alle vunzigheid. Albin hult zich elke avond in zijn alter-ego Zaza en Georges, die eigenaar van de club is, speelt de gastheer. Georges heeft aan een slippertje in het verleden een zoon overgehouden, die hij samen met Albin heeft opgevoed en alle normen en waarden heeft bijgebracht die horen bij een sociaal leven. Als die zoon op een goeie dag thuiskomt, en vertelt dat hij gaat trouwen met de dochter van uitgerekend eerder genoemd opkomend conservatief politicus, zijn de rapen gaar. Van de zoon mogen zijn opvoeders niet voor hun ware aard uitkomen tijdens het bezoek van zijn aanstaande schoonouders. Hij wil zelfs zijn biologische moeder, die zich nog nooit met hem heeft bemoeid, tijdens het bezoek laten opdraven. Die laat echter ook nu verstek gaan, daarom komt Albin als moeder verkleed toch maar opdagen tijdens het bezoek. Aanvankelijk lijkt het goed te gaan, maar op een gegeven moment gaat het toch mis, en komt de ware geaardheid van beide opvoeders aan het licht.



'La Cage aux Folles' naar het boek van de Joods-Amerikaanse acteur, schrijver en zanger Harvey Fierstein (1954), is eind november, tijdens de opening van het nieuwe 'De La Mar Theater' in Amsterdam, in première gegaan in aanwezigheid van koningin Beatrix (zie stukje 'genodigde' van 4 januari 2011). Het heeft daar sindsdien alleen maar een volle zaal gekend. Maar ook nu, voor de eerste avond in het Oude Luxor Theater zat de zaal tot aan de nok toe vol. Wij zaten op de 6e rij, dus lekker vooraan, we hebben echt genoten. Een stuk vol van humor en liefde, maar vooral ook van acceptatie van andersgeaarden! Een leerstuk lijkt mij voor ieder weldenkend mens. Even voorbij middernacht waren we terug in ons hotel. Bij een wijntje nog een uurtje zitten kletsen over dit en dat, maar toen was het wel mooi geweest.

Na het ontbijt 's ochtends reden we rond elf uur richting Hoek van Holland. Even op de pier kijken. We waren niet de enige daar, goed ingepakt was het heerlijk wandelen in het zonnetje. Maar achter het glas met koffie en uitzicht op de Nieuwe Waterweg was nog lekkerder.



Door het Westland zijn we via Monster naar Den Haag gereden. Eigenlijk wilde ik bij Ter Heijde eerst nog even naar de 'Zandmotor' kijken, zie stukje van 19 januari j.l. maar dat hebben we bij nader inzien toch maar laten schieten. We wilden de expositie 'Leven in de brouwerij' van Jan Steen in het Mauritshuis gaan bekijken. Maar eerst waren we aan de lunch toe. Op het volle terras voor café Berger aan het Plein voor de 2e kamer, konden we half in de zon nog net een plekje vinden. Maar even later zijn we toch maar binnen gaan zitten, zo half in het zonnetje was toch net niet aangenaam. In het Mauritshuis was het een gekkenhuis, ontzettend druk, het had dus wel iets weg van een huishouden van Jan Steen. Duwend, dringend en schuifelend liepen we ons rondje langs de prachtige schilderijen van de oude 17e eeuwse meester.



De tentoonstelling loopt nog tot half juni a.s. misschien moeten we nog maar eens een keertje terugkomen als het wat rustiger is. Alvorens de auto weer op te zoeken, hebben we na het Mauritshuis nog een wandelingetje gemaakt over het binnenhof en langs het nieuwe 2e kamercomplex. Een ontwerp van architect Pi de Bruijn, dat er overigens ook al weer bijna 25 jaar staat. Ik heb hier heel wat voetstapjes liggen uit die tijd. Vanuit de NOS hield ik me toen bezig met de ontwikkeling, akoestiek en bouw van de opnamestudio's voor de parlementaire verslaggeving in het nieuwe gedeelte .


Onderweg naar huis hebben we een tafeltje voor twee besproken in Grand Café & Restaurant 'Hemels' in Amersfoort, want die kaart van de kinderen hadden we nog steeds op zak. Bij een beetje hemels weekendje hoort natuurlijk ook hemels te worden afgesloten, een passender eetgelegenheid konden we dan ook niet bedenken. Maar op de Hof hebben we buiten op het terras van 'De Pastinaeck' in de laatste zonnestralen van de dag nog wel eerst even een aperitiefje genomen!

stempas

Laten we eerst maar even gaan stemmen, hielden we elkaar vanochtend vroeg voor, dan hebben we dat gehad. Want als er gestemd kan worden in dit landje zijn we altijd van de partij. Ook al worden er naar mijn gevoel met de verkiezingsuitslagen soms de meest bizarre combinaties geformeerd, zoals we na de laatste tweede kamerverkiezing hebben kunnen meemaken, toch gaan we weer stemmen!

Kunnen ze met de door ons direct gekozen tweede kamer uitslagen al ongeloofwaardige combinaties vormen, met de uitslagen van de verkiezing voor de Provinciale Staten kan naar mijn gevoel nog ondoorzichtelijker worden gemarchandeerd. Immers de door ons in de Provinciale Staten gekozen volksvertegenwoordigers, gaan straks in mei de senatoren voor de eerste kamer kiezen. De eerste kamerleden worden door ons dus indirect of getrapt gekozen, zo is nou eenmaal het politieke systeem!

Maar tot onze grote spijt hebben we vandaag onze stem niet kunnen uitbrengen. Wat ons nog nooit is overkomen is vandaag gebeurd, we konden onze stempassen niet vinden! Alles afgezocht maar nergens een stempas te bekennen, het enige wat we vonden was de kandidatenlijst. Vreemd, dat soort zaken leggen we toch altijd op een vast plekje in huis. We begonnen in twijfel te trekken of we wel stempassen hadden ontvangen. We konden ons allebei eigenlijk niet herinneren ze gezien te hebben. Gemeente gebeld, ja ze waren wel verzonden, maar ja, wat jullie of de post er mee gedaan hebben kunnen we uiteraard van hier af niet beoordelen. En voor een nieuwe stempas waren we nu te laat, die hadden we uiterlijk gisteren nog kunnen krijgen, nu was daar niets meer aan te doen.

De uitslagen in percentages van deze verkiezing, zal door de twee gemiste bijdrage van ons niet zichtbaar worden beïnvloed. Maar dat zal uiteraard wel het geval zijn, als heel veel potentiële kiezers hun stempas vandaag niet kunnen vinden!

raadsel

Nou had ik het in 'Samen', mijn vorige stukje over acceptatie, tolerantie, nemen zoals het is, niet altijd maar kwaad worden om dit of dat, niet wijzen naar anderen en zeker niet klagen. Desalniettemin gaf ik evengoed ook wel aan niet alles maar zonder slag of stoot te tolereren, er zijn grenzen.

Onlangs schoot ik echter door een lullig akkefietje met m'n auto, alweer pijlsnel over mijn acceptatiegrens heen. Liep ik 's avonds laat na het repeteren met mijn muziekgroepje naar m'n auto, zie ik de hele achterruit aan gruzelementen liggen. Wie heeft me dat gvd geflikt! Het eerste waaraan ik uiteraard dacht was diefstal, maar wat? Voor zover ik wist had ik niets in de auto achtergelaten. Bovendien, inbreken doe je toch via een zijruit lijkt mij, dan kan je tenminste het portier openen. Gelukkig regende het niet, anders had ik ook nog schade kunnen hebben aan de apparatuur onder de bagageruimtevloer.

Raadselachtig, ik kan mij toch niet voorstellen dat iemand zomaar uit balorigheid die ruit heeft ingeslagen of gegooid. Ik zag ook geen steen of een ander zwaar voorwerp liggen. Ook leek het me sterk dat het door een opspattend steentje zou zijn veroorzaakt, zo'n ruit heb je niet zomaar kapot. Een andere mogelijkheid zou kunnen zijn dat een andere (hogere?) auto mij daar met keren heeft geraakt. Maar hoe dan ook, toen ik m'n auto in de vooravond op deze plek parkeerde, zat de achterruit er nog ongeschonden in, terwijl hij nu aan diggels lag. Ergerlijk, laaiend was ik!

Evengoed heb ik er toch niet minder om geslapen. Wakker en uitgerust stond ik de andere morgen al om negen uur bij m'n garage voor een nieuwe achterruit. Maar dat ik me alleen door een beetje malheur aan dat stomme autootje toch weer zo nijdig heb gemaakt op de andere, de grote onbekende, viel me van mezelf wel weer even een beetje tegen. Er valt nog een hoop te leren!

Samen

Op de radio hoorde ik een NCRVer zeggen: Neem de mensen zoals ze zijn, anderen zijn er niet! Het schijnt een citaat te zijn van de jurist Konrad Adenauer (1876-1967), bijgenaamd Der Alte, 1e bondskanselier van voormalig West-Duitsland in de periode 1949 tot 1963. Een mooi en intrigerend citaat vind ik! Verder hebben ze het bij de NCRV over 'Samen op de wereld' en over 'Aandacht voor mensen', 'Nieuwsgierigheid naar anderen' en 'Open staan voor elkaar', want een tolerante samenleving is een krachtige samenleving! Niet dat ik iets met de NCRV heb, ik ben geen lid of zo maar ik vind het mooie oneliners. Niks mis mee, en dat zal elk weldenkend mens denk ik beamen!

Maar hoe ga je er in de praktijk mee om? Als ik mezelf als maatstaf neem, wie zou ik trouwens anders moeten nemen, bak ik er al niet veel van. Maar al te vaak maak ik me kwaad, kwaad op de ander, kwaad op mezelf en kwaad over van alles en nogwat. Mijn tolerantie is vaak ver te zoeken, als het niet helemaal gaat zoals ik wil. De boel nemen zoals het is, zit kennelijk niet of nauwelijks in mijn aard. Overigens ben ik er wel van overtuigt dat je ook niet alles maar zonder slag of stoot moet tolereren!

En toch spreken de oneliners die de NCRV voor haar promotiebeleid bezigt mij erg aan. De wereld waarin je bent geboren is zoals hij is, en zo moet je hem accepteren ook. Voor mij en de medemens wisselen hoogtepunten, dieptepunten, meevallers en tegenvallers zich af met de regelmaat van een klok. Niet wijzen naar anderen als het even niet meezit, en zeker niet klagen. Maar zoals gezegd gaat me zo'n levenshouding nogal moeilijk af, al zit er denk ik wel enige vooruitgang in. En dat moet ook, want zo kan je misschien toch een steentje bijdragen om het leven op dit ondermaanse, samen met de anderen voor jezelf en iedereen een stukje leefbaarder te maken.

't Gooi

Met de tentoonstelling 'de Salon Hilversum' in 'Museum Hilversum' over werk van van 21 hedendaagse kunstenaars en ontwerpers, waren we gisteren sneller klaar dan verwacht. Ik had in 't Gooi, van oudsher een regio waar bekende kunstenaars en ontwerpers als Charley Toorop, Mondriaan, Mauve, Bart van der Leck, Gispen, Benno Premsela, Berlage en Dudok woonden en werkten, toch een meer uitgebreidere collectie verwacht over de kunst, mode en vormgeving van nu. Maar het werk van Adriaan van den Berk, Nanette Kraaikamp, Barbara Kluiver, Bastiaan de Groot en nog 17 andere kunstenaars, was slechts in twee zalen van het museum opgesteld. Interessant, dat wel, maar kwantitatief nogal beperkt, we waren er met een uurtje doorheen!

Wat nu, weer naar huis of nog iets anders nu we toch nog hier zijn. Maar de meeste musea in deze omgeving kenden we wel. Een foldertje over de geschiedenis van Huizer aardewerk in het 'Huizer Museum' gaf uitkomst. In dat museum waren we nog nooit geweest. Echter onderweg, we reden nog in Hilversum, bedachten we bij nader inzien dat we een bezoek aan museum 'Beeld en Geluid' experience toch weer leuker vonden, bovendien konden we daar gelijk ook lunchen. Keren, en op naar het Mediapark, waar we even later de auto hadden geparkeerd. Maar niet voor lang, want eenmaal binnen Beeld en Geluid bleek het daar een heksenketel, de scholen hadden kennelijk vakantie. Wegwezen hier, dan toch maar ons oude plan, op naar Huizen!

Onderweg, bij brasserie 'De Goede Gooier' aan de Crailoseweg even een pitstop gemaakt. Ik ken die tent van diverse recepties en etentjes die ik daar in het verleden heb gehad. Maar eenmaal binnen, maakten we ook hier gelijk maar weer rechtsomkeert. Want gezien de sjiek gedekte tafels, zag het er niet naar uit dat we er nog even eenvoudig konden lunchen. En aan iets anders waren we zeker nog lang niet toe! Verder maar weer, het 'Huizer Museum' lonkte.

Nabij het 'Huizer Museum' aan de Achterbaan parkeerden we even later de auto. We hadden nog een halfuur voordat het museum z'n deuren voor het publiek zou openen, dus konden we mooi eerst ergens gaan lunchen. Na een halfuurtje sjouwen door Huizen kwamen we eindelijk in 'Brasserie Insolar' terecht aan het Oude Raadhuisplein. Insolar, las ik, betekent in het Portugees: Door de zon je laten beschijnen, kortom 'In het zonnetje'. Dat hadden we inmiddels wel nodig ook, want het leek zolangzamerhand wel of de sombere mist van buiten ook ons denken had vertroebeld, gezien het tot nu toe nogal frustrerende gerommel van ons die dag.

Maar de lunch in 'Brasserie Insolar' met heerlijke muntthee bracht gelukkig weer een beetje rust in onze bovenkamertjes. En eenmaal uitgegeten waren we weer zo helder, dat we zomaar konden besluiten om naar huis tegaan. Onze interesse voor de geschiedenis van het Huizer aardewerk was even helemaal verdwenen. Het was tot nu toe, op een enkele uitzondering na misschien, een dag geweest van gekloot en warrigheid zoals je dat soms kan hebben. Maar we treurden er niet om, waarom zouden we ook? Bovendien nog even en dan zat de vijf alweer in het uur, en waren we lekker thuis!

embouchure

Bombardon, ringbas, helicon kortom een bastuba om mee te marcheren, de voorloper van de huidige generatie sousafoons. Mijn vader toeterde vroeger op een bombardon bij de plaatselijke fanfare, dezelfde fanfare waar ik toen als apetrotse 11 jarige tamboer m'n best deed op de snaartrom. Samen gingen we naar de repetities en naar de diverse uitvoeringen. Op een keer, we hadden tijdens een uitvoering op straat o.a. de Colonel Bogey March gespeeld (een mars die mij, als ik hem hoor tot op de dag van heden nog altijd kippevel bezorgd) vertelde hij me na afloop thuis, dat hij de laatste tijd problemen had met zijn embouchure. Ammezuur zei hij, een nogal breed begrip, een combinatie van factoren t.w. lipstand, mondstukdruk, lipspanning, lipcompressie en luchtstroom. Bij hem betrof het met name de luchtstroom, het kwam er eigenlijk op neer dat hij onder het toeteren in ademnood kwam!



Nu kwam het wel eens voor dat kwajongens uit balorigheid tijdens een uitvoering buiten op straat, propjes papier of zakdoekjes in de kelk van de bombardon gooiden. Het was volgens m'n vader zelfs een keer voorgekomen dat ze er een graspol in hadden gemikt. En ja, met zo'n verstopte toeter blaas je je natuurlijk een waas voor ogen. Maar hoe dan ook, altijd had hij wel in de gaten als er iets dergelijks gebeurde, dan was het even de toeter op z'n kop, en klaar was kees weer. Maar deze keer was het anders, hij had het ding al eens op z'n kop gehad en er ingekeken, maar de toeter was volgens hem brandschoon. Hij begon dan ook het probleem bij zichzelf te zoeken. Hij moest toch maar eens met dat verrekte roken stoppen, of in ieder geval drastisch minderen.

Maar gezien zijn rooie hoofd onder het koperblazen bood de antirook actie weinig soelaas. Er moest bij nader inzien toch echt iets met die bombardon aan de hand zijn, dat kon haast niet anders. Ik stond erbij, die zaterdagmiddag op de stoep, dat hij een fluitketel kokend water in de kelk mikte, en de toeter bezwerend rond begon te draaien zodat het hete water in alle uithoeken van de bombardon z'n helende werking kon uitoefenen. Terugdraaiende gutste er een helder rood gekleurde plas water uit de kelk, dat uiteraard te denken gaf! En ja hoor, even later na nog een dosis heet water kletste de boosdoener in de vorm van een nat rood truitje voor z'n voeten op de stoep. Dat was lachen natuurlijk, maar het probleem was opgelost!



En sinds die tijd heeft de bombardon nooit meer met de kelk omhoog onder het schap in de hangkast gestaan. Sterker nog, sinds die tijd had hij bij voorkeur ook buitenshuis de bombardon omgekeerd om z'n schouder hangen. En over ammezuur heb ik hem sindsdien nooit meer horen klagen. Simpel eigenlijk, tegenwoordig spannen ze een handig daartoe ontwikkeld netje over de kelk van die grote toeters.

Hodgepodge in de kroeg

Het eerste optreden van ons kersverse 'Hodgepodge' zit erop! In Café De Waerdt, een geschikte kroeg in de Harderwijkse binnenstad beleefden we gisteravond zowaar de première. Als naamloos muziekgroepje hebben we weliswaar het afgelopen jaar onze vrolijke 'Island Sound' al eerder laten horen op het 40 jarige trouwfeestje van onze zanger/gitarist uit Lelystad, maar dat was toch meer een onder onsje zal ik maar zeggen. Het optreden gisteravond in de kroeg beleefde ik toch iets anders. Spannend hoor! Je wil uiteraard zo goed mogelijk voor de dag komen, een beetje spanning is dan normaal. Het hoort er bij, het zou niet goed zijn als dat er niet zou zijn. Op routine drijven we voorlopig nog niet, moeten we trouwens sowieso niet willen ook, dat is nooit goed. Bovendien valt er voor ons nog wel het één en ander te leren! En dat doen we met veel enthousiasme en plezier.

Behalve met muziek, hebben we ons de afgelopen week ook bezig gehouden met een naam voor ons groepje, dat zich nu alweer ongeveer anderhalf jaar bezig houdt met Ierse folk- en pubmuziek. Allerlei namen zijn de afgelopen week de revue gepasseerd, Ierse Bende, Irish Gang, Cairde Banna, Spraoi, allemaal prachtig maar om allerlei reden kreeg 'Hodgepodge' wat staat voor hutspot, ratjetoe, mengelmoes of allegaartje toch de meeste stemmen. En zo gaan we voortaan dus als Hodgepodges door het muzikale leven!

Maar goed, ons eerste optreden dus in Café De Waerdt. Toen we tegen halfnegen daar arriveerde had onze zanger/gitarist uit Lelystad de hele versterkingsinstallatie al naar binnen gesjouwd, en hoefden we alleen nog maar een beetje te helpen met het opbouwen. Een klus waar professionals natuurlijk hun mannetjes voor hebben, echter zover zijn we nog even niet. Erg druk was het nog niet, we konden het dus allemaal rustig bekijken, maar rond tien uur waren we er dan toch helemaal klaar voor. Inmiddels was het ook al wat drukker geworden in de tent, en hadden we het eerste biertje achter de kiezen, het feest kon beginnen. Met de lyric I'm a rover werd de toon gezet en verstomde het geroezemoes in de kroeg zowaar tot fluisterniveau, en dat was nog niet alles, we kregen na afloop ook de handjes nog op elkaar! En dat was natuurlijk hardstikke mooi voor ons ego, want we hadden nog een behoorlijk repertoire tegaan!



Drie blokjes van elk zeven nummers, en daartussen natuurlijk de pauzes voor een biertje of wat dan ook. Dat alle nummers nou vlekkeloos gingen kan ik niet zeggen, maar lekker ging het wel. Alhoewel ik nog steeds enige moeite heb met de versterking van onze sound, mogelijk lag het aan de opstelling, maar ik hoorde de samenhang niet goed en dat is wel belangrijk. Achter de speakers spelend, gaan de klanken primair naar voren en niet rond, zoals we min of meer gewend zijn. Maar goed, dat euvel is met een paar extra speakers achter ons goed op te lossen.
Verder ging het zoals gezegd lekker, en voor we er erg in hadden was het een uur of halféén en speelden we 'Goodnight Irene', ons laatste nummer. En na nog een paar toegiftjes op verzoek te hebben gegeven, gingen de beentjes met I Can't Get No van de Rolling Stones zowaar nog even van de vloer. Waarna met een laatste biertje en een beetje napraten over dit en dat, de avond in de kleine uurtjes werd besloten, en er een einde kwam aan een mooie avond met 'Hodgepodge' in de kroeg.

reis naar Mars

Reis naar Mars! Niet dat ik daar zelf op zit te wachten, integendeel, maar zo'n bericht intrigeert me wel. Afgelopen maandag, op Valentijnsdag dus, hebben twee van de zes marstronauten, die sinds juli vorig jaar zitten opgesloten in een compartiment in een hal van het Instituut voor Bio-Mechanische Problemen, afgekort het IBMP, drie vlaggen geplant in een zandbak in Moskou die het oppervlak van Mars moet verbeelden. Twintig minuten (de vertraging waarmee in het echt beelden van Mars naar onze Aarde zouden reizen) nadat de Rus Alexander Smoleevski en de Italiaan Diego Urbina de vlaggen hadden geplant, applaudisseerde de vluchtleiding iets verderop in het instituut voor de korrelige beelden op de monitoren alsof het allemaal echt was: De eerste stappen op de Rode Planeet!



Het één en ander maakt deel uit van het internationale Mars500-project. Doel van dit project is een reis van anderhalf jaar heen en terug naar Mars na te bootsen, inclusief een landing, om vooral na te gaan welke psychologische problemen zo'n onderneming voor de eenzame bemanning oproept. Acht maanden hebben de zes marstronauten, bestaande uit drie Russen, een Italiaan, een Fransman en een Chinees er nu op zitten, maar voor zover bekend vallen de geestelijke problemen reuze mee. Het gesimuleerde verblijf op de Rode planeet duurt 30 dagen, daarna volgt de terugreis, en op 5 november a.s. worden ze dan weer terug verwacht op Aarde.

Een echte bemande reis naar Mars is niet alleen veel duurder, (raming volgens NASA tussen de 221- en 295 miljard euro) maar natuurlijk ook veel risicovoller. Mocht bijvoorbeeld een Mars500-vrijwilliger plotseling zeer ernstig ziek worden, dan zal hij gewoon naar een Moskous ziekenhuis kunnen worden overgebracht! Iets dergelijks is gedurende een echte reis naar Mars uiteraard ondenkbaar.

Maar hoe dan ook, ik denk dat het er absoluut een keer van gaat komen. Al zal het ongetwijfeld nog wel even duren voordat de mens zijn eerste voetstappen op de Rode planeet zal hebben gezet. De ontdekking van Amerika in 1492 door Columbus was ook een avontuur waar destijds maar weinig mensen in konden geloven, laat staan dat ze het voor mogelijk hielden. Maar het zit nou eenmaal in de mens, die is zolang die al meeloopt op dit ondermaanse nieuwsgierig en levendig van aard gebleken. Zoektochten en ontdekkingen gaan alsmaar door, aan onze drang naar ontwikkeling op welk gebied dan ook komt nooit een einde!



Echter een reisje naar Mars laat ik toch graag aan anderen over, daar moet ik zelf absoluut niet aan denken! Ik blijf maar liever op Aarde, onze Blauwe planeet, kan ik mogelijk m'n kompaskoers nog eens een keertje op het Caribisch gebied richten, en de route varen die Columbus ook ooit gevaren heeft, dat lijkt me wel wat!

The Golden Fifties

Het Vlaams-Nederlands ensemble 'Men's Voices' zingt niet alleen repertoire van de legendarische Berlijnse mannengroep 'Comedian Harmonists' uit de jaren dertig van de vorige eeuw, (zie m'n stukje vocal piano sextet van 30 november 2010) maar ook van diverse Amerikaanse mannengroepen uit de vijftiger jaren. En dat doen ze hartstikke goed, vrijdagavond in theater 'De Poorterij' in Zaltbommel was ik daar samen met J, W, A en J getuige van. De nostalgische muziek van o.a. The Mills Brothers, The Hi-lo's, The Platters, The Inkspots en Duke Ellington, werd daar door de heren onder begeleiding van Gery's Big Band uit het Belgische Vlaanderen, met een aanstekelijk enthousiasme zeer humoristisch gebracht. Het zangplezier spetterde bij wijze van spreken van het podium af!



Geïnspireerd door hun grote voorbeeld 'Comedian Harmonists' besloten vijf zangers, die elkaar in Zwitserland toevallig tegen het lijf liepen tijdens een concerttour in 2002 aan het Meer van Genève, een identiek ensemble op te richten. De a cappella groep 'Men's Voices', bestaande uit de tenors Frank François, Marcel de Ridder en Henk Gunneman, bariton Marc Meersman, bas Johan Feyen en pianist Dirk Vermeir was geboren. Al snel waren ze succesvol, wat vervolgens leidde tot een reeks concerten en opnamen voor de Belgische en Nederlandse radio en televisie.

Het was ondanks de stromende regen een genoeglijk avondje daar in Zaltbommel. Het gezamelijke hapje in 't Stadscafé aan de Markt, waar ik overigens wel per ongeluk een halfglas rode wijn over me heen gesmeten kreeg, de wandeling naar theater 'De Poorterij' aan de Nieuwstraat en het prachtige concert, met in de pauze zowaar een drankje van de zaak. En oh ja, wat ik bijna nog zou vergeten, Gery's Big Band o.l.v. Gery Liekens was ook super goed!

Aloha Hé

Ietwat lodderig onderuit gezakt zat ik gisteren op TV even naar 'Man Bijt Hond' te kijken. Zie ik een 89 jarige Vic Spangenberg in z'n seniorenwoning in Alkmaar herinneringen ophalen uit de tijd van de 'Kilima Hawaiians'. Hij is de enige nog van de band die nu nog leeft, ooit speelde hij daar steelgitaar, het kenmerk van de band.

Ik zat gelijk recht op, met m'n gedachten in de begin jaren vijftig, toen ik als tien of elf jarig jongetje samen met m'n moeder een keer naar een uitvoering van deze gasten ben geweest. Zij was aardig gek op de muziek van dit roemruchte gezelschap, die je in die tijd ontzettend vaak op de radio hoorde. In mijn puberteit nam mijn interesse voor de zoetsappige muziek snel af, al bleef de steelgitaar mij wel boeien. Maar het is frappant dat ik nummers als Er hangt een paardehoofdstel aan de muur; Sarina, het kind uit de dessa; 's Avonds als het kampvuur brandt en Aloha Hé nu nog zo kan meezingen. Het nummer Aloha Hé staat trouwens ook op het repertoire van ons Havenkoor, zij het wel in een iets andere en vooral pittiger uitvoering!



Onder invloed van de rock-'n-'roll, en later ook van de beatmuziek daalde de populariteit van de groep in de latere jaren vijftig en de jaren zestig snel tot een dieptepunt. In de jaren zeventig leefde de band mede door toedoen van onder anderen de NCRV TV nog wel weer op, maar dat was van zeer korte duur. Het was gebeurd met de 'Kilima Hawaiians', maar als gezegd, gisteren zat ik door dat malle TV programma in gedachten weer even samen met m'n moeder in dat zaaltje op de Brink in Wezep naar hun te luisteren.

Afstanden

Van de week las ik in de Volkskrant, dat de ruimtetelescoop 'Kepler' zes planeten heeft ontdekt rond de ster 61 Cygni in het sterrenstelsel Zwaan, 2000 lichtjaren van ons verwijderd! Dat is 60x60x24x365x300.000x2.000= 18.921.600.000.000.000 km bijna 19 biljard kilometer als ik het goed heb. En eigenlijk is het nog meer, want de afstand voor de schrikkeluren heb ik niet meegerekend. Eén van de planeten rond de ster zou mogelijk condities hebben die een vorm van leven in die contreien denkbaar maakt.

En gisteren zag ik weer onderstaande foto's in de krant van schuivende duinen op de polen van Mars, gemaakt met de z.g. HiRISE-camera aan boord van de Amerikaanse planeetverkenner 'Mars Reconnaissance Orbiter'.



Mars draait om dezelfde ster als wij en ligt op een afstand van 60 tot 380 miljoen kilometer van ons af, een schijntje vergeleken bij sterrenstelsel Zwaan. Om over de afstand naar onze maan maar helemaal te zwijgen, want die is gemiddeld maar een luttele 384.450 kilometer van ons verwijderd. Maar daar zijn we dan ook wel geweest! Ik zie de historische TV beelden in de nacht van zondag op maandag 21 juli 1969 nog goed voor me. Met rode koppen van opwinding hoorden we even vóór vier uur 's nachts onze tijd "the Eagle has landed". Even later beelden van 'the Eagle' en van Neil Armstrong, die vlak voordat hij de eerste voetstappen op de Maan zou zetten, de legendarische woorden sprak "That's one small step for man, one giant leap for mankind"



In het 'National Air and Space Museum' in Washington D.C. waar je volgens hun de grootste collectie vlieg- en ruimtevaartuigen ter wereld kan bezichtigen, heb ik later samen met J, C en B 'the Eagle' eens goed van nabij kunnen bekijken. Het was uiteraard een prototype van de maanlander, maar wat een raar in elkaar gefrommeld ding, het leek uit louter zilverpapier of beter gezegd goudpapier te bestaan.

Ik heb de indruk dat ze tegenwoordig met al die geavanceerde camera's in de ruimte de één na de andere ontdekking doen. Vooral de laatste tijd hoor en lees ik daar met de regelmaat van de klok iets over. Prachtig, wie weet ontdekken we op termijn een nieuwe Aarde ver buiten ons eigen zonnestelsel. Maar al zouden we ooit een keer in staat zijn om met de snelheid van het licht te reizen ofwel zo'n slordige 300.000 km/s, dan nog zal zo'n reisdoel lijkt mij niet of moeilijk haalbaar zijn tijdens de duur van een gemiddeld mensenleven. (Tenzij de tijd en het verouderingsproces bij de lichtsnelheid van een massa inderdaad stil staat, zoals Einstein beweert in zijn relativiteitstheorie, want dat biedt natuurlijk wel perspectief.) En al helemaal niet als het in de buurt van sterrenstelsel Zwaan ligt, want daar zijn de lichtbeelden van het begin van onze jaartelling nu net zo'n beetje aangekomen. Een enorme afstand dus, maar wel een afstand die ze in de wereld van de astronomie nota bene nog 'bij ons om de hoek' noemen!

We staan trouwens wel aan de vooravond van de commerciële ruimtevaart las ik. Dan hebben ze het over uitstapjes tot even buiten onze eigen aardatmosfeer, waar de effecten van de zwaartekracht nauwelijks of geen invloed uitoefenen, laten we zeggen een huppelsprongetje van 150 tot 700 km boven het Aardoppervlak. Bevoorrading van ruimtestations en dat soort dingen, maar ook een vlucht naar Australië wordt van hier uit zo een uitstapje van hooguit een paar uurtjes. En dat lijkt me wel wat!

kitsch

De kitscherigheid in het Grieks mediterraans restaurant 'Plaka' in Weesp, is haast vertederend. De vele muurschilderingen daar van Griekse goden als Poseidon, Aphrodite, Eros, Apollo en een hippocentaur, wedijveren volgens mij in hun kitscherige aanwezigheid met de lelijke decorachtige inrichting en de nep dorische zuilen en bogen, om over de kleurstelling en verlichting maar te zwijgen!

Desondanks hadden we daar met z'n viertjes een aardig plekje weten te bemachtigen bij het raam, waar we gelijk al werden verrast met een Ouzo van het huis. Ja,ja de mannetjes van het Herenleed hadden het gisteravond weer goed getroffen, maar daar zorgen we doorgaans ook wel voor! Echter als zo vaak was de wijnkeuze weer een beetje controversieel. Wordt het rood, wit of beiden, een huiswijntje of de wijnkaart, of toch maar die harsige Retsina, we zitten nou eenmaal bij een Griek. Het is een spel natuurlijk, uiteraard zijn we er ook deze keer weer prima uit gekomen. De menukaart gaf verder weinig soelaas, met de gebakken mosselen en calamaris vooraf, en de gebraden kalfs- en lamsbout als hoofdgerecht was weinig mis. Het enige probleem was echter de hoeveelheid, porties voor dokwerkers volgens ons, die een zware werkdag achter de rug hebben. Alle vier kwamen we nauwelijks verder dan de helft, wat volgens de aardige serveerster daar vaker voorkwam. Desalniettemin lieten we ons even later het toetje van ijs met slagroom en koffie na toch nog weer goed smaken.

Rond halfelf stonden we buiten en ging een ieder weer zijns weegs. Vroeger bezochten we na het eten nog wel eens een kroeg, maar dat doen we nu nog hoogst zelden. Dat hebben we een beetje gehad, alles heeft kennelijk zijn tijd! We zijn nu vroeg thuis, maar het avondje Herenleed met vaak geanimeerde gesprekken beleven we er doorgaans niet minder plezierig om, zelfs niet in een kitscherige ballentent.

Sonny Boy

Vrijdagavond, het is donker maar glashelder en windstil, en het vriest een beetje. De sfeervolle wandeling langs het Wolderwijd naar het centrum is een verademing. In de verte aan de overkant van het water de lichtjes van Zeewolde, voor ons aan het Wellenpad de weerschijn van het markante Blokhuis op het flinterdunne ijs van de ijsbaan. We besluiten in restaurant 'De Oude Drukkerij' een hapje te gaan eten, maar daarvoor wel eerst alvast kaartjes voor 'Sonny Boy' te halen, de film die we later op de avond in bioscoop Atlantic willen gaan zien.

Sinds kort is 'Sonny Boy', de film die gebaseerd is op het gelijknamige boek van Annejet van der Zijl uit 2004, in de bioscopen te zien. De schrijfster speelt in de film zelf ook nog even een piepklein rolletje mee als nachtclub bezoekster. Maria Peters, die behalve de regie ook het scenario schreef samen met Pieter Van de Waterbeemd, heeft o.a. ook de boekverfilming van Kruimeltje (1999) en Pietje Bell (2002) op haar naam staan. De twee hoofdrollen in 'Sonny Boy' werden gespeeld door Ricky Koole als Rika van der Lans en Sergio Hasselbaink als Waldemar Nods.

Door het boek is het waar gebeurde verhaal voor een groot aantal mensen bekend geworden. Een onmogelijke liefde tussen de getrouwde Nederlandse vrouw Rika van der Lans die al vier kinderen heeft, en Waldemar Nods, een zwarte uit Suriname afkomstige man die zeventien jaar jonger is. Het verhaal speelt zich af vóór en tijdens de Tweede Wereldoorlog. In alles wordt het stel achtervolgd door discriminatie en tegenwerking, en dan komt daar ook nogeens de ellende van de oorlog bij. Maar ondanks alles blijft het tussen hun goed gaan, en uit de relatie wordt Sonny Boy (Waldie Nods) geboren. Uiteindelijk worden ze opgepakt door de Duitsers wegens hulp aan Joodse onderduikers. Los van elkaar verdwijnen ze in een concentratiekamp die ze beiden niet overleven. Maar hun zoontje Waldy Nods leeft nog en is inmiddels 81 jaar. Ik ken hem niet, maar het lijkt mij waarschijnlijk dat hij zich dezer dagen met al die aandacht wel weer een beetje Sonny Boy zal voelen!