Warm!

Volgens Bartjens houden de meeste mensen in onze contreien van een maximum temperatuur van rond de 25º C. Dat is te behappen als je nog actief bezig wilt zijn. Daar ben ik het helemaal mee eens, toch heb ik me vanmiddag tegen mijn zin in laten verleiden om in de bloedhitte (>30º C) mee te gaan naar de z.g. MESS MARKT, VINTAGE & DESIGN. Iets waar ik sowieso al niet zo van hou, en zeker niet in de hete zon, geen schaduw te bekennen. Het was vreselijk, ik heb het daar amper 5 minuten uitgehouden. J heeft het iets langer volgehouden, maar was toch ook vrij snel weer thuis!

Lunch bezijden Fort Uitermeer

Naast Fort Uitermeer, het oude fort dat ooit was opgenomen in de Nieuwe Hollandse Waterlinie en de Stelling van Amsterdam, ligt waterfront restaurant PorterHouse, het voormalige restaurant Paviljoen Uit & Meer. De naam is veranderd, maar voor de rest is het als vanouds gebleven. Het is één van de mooiste plekjes om te eten en te drinken in Weesp. Dat hebben we onlangs weer ervaren toen we daar met vrienden hebben geluncht. Met uitzicht op de Vecht, het koeienstrandje en de voorbijvarende schepen, hebben we daar op het terras bij wijze van spreken een paar uurtjes als God in Frankrijk geleefd!

Impressie Kleinkoor Cantiamo

FÊTE DE LA MUSIQUE ERMELO, Vive la Musique! Dat ze in Ermelo van muziek houden kan je wel stellen. Onlangs hebben ze daar de 14e editie van Fête de la Musique gehouden, een jaarlijks muziekfestival aan het begin van de zomer. En het was weer fantastisch! Kleinkoor Cantiamo uit Putten was ook van de partij, en wel in de Zendingskerk. Een klein kerkje met een grootse akoestiek, en dat zingt lekker zoals te horen is aan onderstaande impressie.

   

De impressie van 'My Gentle Harp' in Andante espressivo, is een Irish traditional van rond 1600, bewerkt door Jan Vermulst (1925-1994). Het is slechts een fragment van wat Cantiamo aan repertoire ten gehore bracht. Ik heb drie kwartier ademloos kunnen luisteren naar totaal 14 diverse en prachtig uitgevoerde liederen. Cantiamo, let them sing!

de 26e zondag p.m.

Gezien de alarmerende app van Geke, die deze keer de organisatie van de ons zo geliefde p.m. zondag op zich had genomen, dreigde het weer aanvankelijk roet in het eten te gooien. 

WhatsApp Geke, 09.40 uur: Lieve allemaal, ik denk dat jullie maar rechtstreeks om 14.00 uur!! hier naar toe moeten komen maar dan zonder fietsen! Het fietsen gaat niet door vanwege onweersbuien en hitte! Het weer is heel onzeker en ziet er niet fijn uit helaas! Ik heb dan geen activiteiten helaas! Gaan dan met de auto naar ons koffie adres, oké? Jammer maar dat is Nederland! 

Commentaar liet uiteraard niet lang op zich wachten, de meningen waren enigszins verdeeld. Amper 20 minuten later resulteerde het één en ander in onderstaande reactie van Geke: 

WhatsApp Geke, 10.01 uur: Ja ik ben onzeker! Zullen we het zo doen? Komen jullie toch maar gewoon bij mij op de afgesproken tijd half 2 met de fietsen! Dan zijn we een paar uur verder en kunnen misschien beter bekijken wat te doen? Oké? Wat een gezeur hé, maar weet het ook niet goed, ben onzeker!

Iedereen blij, helemaal omdat het weer een paar uur later ook reuze meeviel. Na het ontmoetingsritueel besteeg iederen zijn of haar stalen ros en gingen we op pad, richting Dronten. Bij de voormalige Roggebotsluis aangekomen, dwong het nieuwe viaduct en de vernieuwde N307 met bijbehorende infrastructuur respect af. De dynamiek van het geheel gaf wat mij betreft een verrassend nieuwe kijk op de omgeving aldaar.

Eenmaal voorbij al die Roggebotse nieuwigheden draaiden we linksaf het bos in, en fietsten we over een prachtig fietspad naar het in 2021 geopende Reevesluiscomplex, bestaande uit een schutsluis, een spuisluis en een vispassage. De sluis, die de voormalige Roggebotsluis vervangt, werd aangelegd in het kader van ruimte voor de rivier. Door de bouw van de sluis en de aanleg van het Reevediep kan IJsselwater ook via het Vossemeer worden afgevoerd naar het IJsselmeer. 

Vervolgens zijn we naar het verderop, prachtig aan het water gelegen restaurant 'At Sea' gefietst, voor een uurtje ontspanning en een tractatie van Geke op koffie met gebak of iets anders.

Op de terugweg hebben we alvorens naar ons startpunt in Kampen terug te keren, nog even een blik geworpen op de diverse (nieuw)bouwactiviteiten nabij het Reevediep. Indrukwekkend wat ze daar allemaal in een betrekkelijk korte periode uit de grond hebben gestampt.

Bij Geke in de tuin hebben we vervolgens onze grote dorst gelest, heerlijk, en we kregen er nog allerlei hapjes bij ook. De salade en de ovenschotels die ze had klaar gemaakt gingen er daarna nog eens bovenop, heerlijk, we aten onze vingers er zowat bij op. Morgen misschien maar weer een eindje fietsen om het gewicht weer op peil te krijgen. Tot de volgende zondag p.m. maar weer, dan kletsen we bij leven en welzijn verder bij J te K!

Windmolens op de Noordzee

Wat drijft een mens naar zee? Wat is er zo mooi aan lange zeiltochten op zee? En hoe verhoud je je daar tot jezelf en de omgeving? Je wordt immers deel van een nieuw ritme, dag en nacht en licht en donker wordt veel indringender ondergaan. Je kunt je geen moment afsluiten of onttrekken aan de zee, je zit zogezegd in het schip! Maar je zit ook in een niemandsland van lucht en water tussen jou en je scheepje en de horizon, waarin je je weg moet zoeken en vinden. Een onvergetelijke beleving, intens en verslavend! 

Toen ik in de jaren 80 de Noordzee overzeilde was ie nog groot en de horizon rondom een streep. Je had in je zeilplan de positie, koers en bepaalde bakens (ton, lichtschip o.d.) uitgezet. Navigeren deed ik destijds nog zonder gps, de lichte opwinding van voldoening, als ik na vele uren varen op de horizon een baken volgens plan zag opdoemen, was eigenlijk een vast gegeven. 

Vier decennia later is de Noordzee totaal andere koek. Nog even groot, dat wel, maar met al die windmolens is ze gevoelsmatig een stuk kleiner geworden, en er komen er nog veel meer bij. De horizon rondom is er uiteraard ook nog, maar niet meer als een streep. Het is alsof je door een bos vaart. Zeilen op de Noordzee is nu al een totaal andere beleving geworden, en het wordt er in de zeer nabije toekomst niet beter op. De magie van een niemandsland van lucht en water waarin je als zeiler je weg moet vinden is totaal verdwenen!

PS. Groene energie is naar mijn mening een goeie zaak, maar hoe het allemaal moet weet ik ook niet.

warm fietstochtje

Zowel planning als uitvoering van ons jaarlijkse fietstochtje verliep deze keer een beetje rommelig. Het begon met het verzetten van de datum, die toch ruim van tevoren vastgesteld was. Geen probleem, kan gebeuren. De ad hoc nieuw geplande datum bleek echter bij nader inzien toch niet zo gunstig voor iedereen uit te pakken, het zij zo. Vervolgens moest de door E jr. uitgezette route nabij Amsterdam op de valreep worden geschrapt i.v.m. een triatlon in dat gebied. Dan gaan we toch lekker fietsen op de Veluwe, daar ken ik de weg nog als mijn broekzak, zal onze organisator hebben gedacht. 

Aldus geschiedde, zondagmiddag rond 2 uur zat iedereen in het zadel en koersten we richting Ermelo, Putten. In Putten wilden we onze dorst lessen, maar die vlieger ging niet op. Hadden we natuurlijk kunnen weten, de zondagsrust in Putten is nog immer van de jaren vijftig. Maar ongeveer 5 km terug, in Ermelo dus, waren de terrasjes gelukkig open, en konden we eindelijk onze dorst lessen. Eenmaal terug in Harderwijk hebben we er op ons eigen terras nog een gezellig middagje en avondje van gemaakt met lekkere hapjes, drankjes, sterke verhalen en muziek!

happy birthdaysday

Onze jaarlijkse verjaardagendag vierden we j.l. zaterdag in Nijkerk, en wel in Brink 42, van oudsher bekend als Huize De Brink. Volgens Bartjens echt een plek om het leven te vieren in al z’n facetten, dus dat kwam goed uit. En we hadden er nog mooi weer bij ook, al drukte de absentie van Jan aanvankelijk wel een klein dompertje op de feeststemming. 'Het leven vieren in al z'n facetten', dus in voor- en tegenspoed. Op enig moment realiseerde ik mij, dat de familiekring het afgelopen jaar is getekend door viering, herdenking en afscheid van het leven. Heftige gebeurtenissen! Reden genoeg om lekker lang door te gaan met onze jaarlijkse 'happy birthdaysday'.

kasteelpark Cannenburch

Time for a romantic walk! Het amoureuse gedoe van de twee wandelaars voor ons was kennelijk een reactie op een buiten-bruiloft, die daar onder een prachtige stretchtent aan de rand van de vijver in het fraaie park van kasteel Cannenburch plaatsvond. Op mijn vraag of ze soms ook gingen trouwen, kreeg ik te horen dat ze dat op die plek 6 jaar geleden al hadden gedaan, en of ik daarom misschien een fotootje van hun samen wilde maken. We waren in een jolige stemming, dus kom maar op met die camera! Ja, ja, je maakt af en toe wat mee op een kasteeltuin-wandelingetje.  

Evengoed hebben we weer erg genoten van ons wandelingetje door het kasteelpark, ook al kennen we het inmiddels als onze broekzak. Het bij kasteel Cannenburch behorende park met lanen, waterpartijen en waterlopen heeft een omvang van 24 hectare. Een wandeling daar vinden we in elk seizoen een unieke ervaring! Een koele versnapering daarna op het Maarten van Rossumplein trouwens ook.

Eiland de Burd

De Burd is een eiland in Friesland nabij Grou ten noordoosten van het Pikmeer, met een oppervlakte van ca. 400 hectare. Het eiland is vanuit Grou te bereiken via pont 'de Burd' over het Prinses Margrietkanaal. Circa een derde deel van het eiland, de z.g. Súderburd, is woon-, recreatie- en watersportgebied, de overige 250 ha is natuurgebied, en sluit aan op natuurgebied de Âlde Feanen. De Burd is een beetje een klassiek stukje Friesland in notendop, een weids weidegebied en een gevarieerde flora en fauna. Friesland op z'n mooist! 

Uren hebben we daar 2e pinksterdag samen met Wilco, Simone, Daan en Lisanne doorgebracht op het terras van hun onlangs verworven stekkie aan de waterkant. Prachtig plekje, rust, maar ook altijd wel reuring. De vele zeiltjes op het Pikmeer, de dynamiek op het Prinses Margrietkanaal, en aan de overkant het oude dorpscentrum van Grou met zijn markante kerktoren. Wilco en Simone proficiat met dit mooie stekkie, geniet ervan!

Soul- en rockdiva

De unieke mix van rock, soul en pop was in combinatie met haar manier van optreden een beleving die was beladen met een opwindende sensualiteit. Met weemoed denk ik deze dagen terug aan de explosief wervelende energie die collectief ontstond, als op de feestjes die we vaak organiseerden in de jaren 70 en 80, nummers van Tina Turner werden gedraaid. Onuitwisbare herinneringen, maar die al een tijdje achter ons liggen. 

'Where is Tina' riep Mick Jagger ooit wanhopig tijdens een Live Aid optreden in Philadelphia, ook dat is lang geleden. Waar ze is of was vroeg ik mij allang niet meer af, ja ik wist dat ze op haar oude dag in Zwitserland woonde, in Küssnacht aan het meer van Zürich, maar meer niet. Zo gaat dat nou eenmaal, het is niet anders, langzaam maar zeker opweg naar de vergetelheid. 

Maar nu ze dood is doet het me toch meer dan verwacht. Soul- en rockdiva, maar vooral ook tijdgenoot Tina Turner is niet meer, en daarmee is gevoelsmatig toch ook weer een stukje van mijzelf verdwenen.

het keukentafel-dinertje

Onlangs hadden we met 6 vrienden bij ons een keukentafel-dinertje. Dat doen we zo eens in de 6 à 8 weken per toerbeurt, beetje eten, drinken en ouwehoeren over van alles en nog wat, bijvoorbeeld poëzie. Een stelling: 

Als poëzie de ruimte van het volledige leven tot uitdrukking kan brengen, de echte werkelijkheid dus. Is het ook zeer voorstelbaar dat een gedicht een heldere soep, een doorleefde rijstschotel, een luchtig nagerecht en een mooi wijntje kan opleveren! 

Van een gedicht was het deze keer niet gekomen, maar voor de rest klopte de stelling. Nasi Goreng, geen haute cuisine, maar wel heel lekker en bovenal gezellig. Ik verheug me nu alweer op het volgende keukentafel-dinertje bij R en H in Putten.

Halsbandparkiet, een vandaal-vogel!

Een gevelbekleding met steenstrippanelen is ook niet alles. Je kan dan wel een goed geïsoleerde gevel hebben die ongewenste temperaturen buiten de deur houdt, maar dat lukt niet met de vliegende fauna. Vooral niet met de halsbandparkiet! Die krijsende knalgroene exoot, waar er volgens recente schatting in m.n. de randstad al zo'n dikke 20.000 van rondvliegen, hakt met zijn vlijmscherpe snavel schijnbaar moeiteloos vuistgrote gaten in de steenstrippen, om vervolgens in het achterliggende isolatiemateriaal een riant nest te bouwen. 

De gevolgen zijn uiteraard kostbaar, om de schade te kunnen herstellen heb je immers al gauw een hoogwerker of hijskraan nodig om er bij te kunnen. Trouwens, zolang we nog niet weten hoe we kunnen voorkomen dat die vandaal-vogel in herhaling valt, is er haast geen beginnen aan. Ongelooflijk eigenlijk dat ze zo'n steenstrip van 2 cm dik kapot krijgen, ze zijn kennelijk verzot op mineralen.

Museum MORE & meer

In Museum MORE in Gorssel hebben we onlangs zo'n 80 schilderijen bekeken van bekende en onbekende naïef realisten uit de Verenigde Staten en Europa. Waaronder topstukken van autodidacten als Henri Rousseau, Camille Bombois, Séraphine Louis, Nikifor, Grandma Moses, John Kane, Horace Pippin en Morris Hirshfield. Een trans-Atlantische ontmoeting van eigenzinnige kunstwerken en meeslepende levensverhalen. Naïef realisme, een onbevangen, fantasievolle en ontroerend eenvoudige kunstvorm, die overigens wel aan de wieg stond van de moderne kunst. Een mooie expositie!

De reis vice versa Museum MORE, een rondje van zo'n 140 km, was trouwens ook mooi. Vooral het stuk over de meanderende IJsseldijk aan Gelderse zijde vanaf het Olsterveer naar Wapenveld, waar fris voorjaarsgroen, schilderachtige dijkhuizen en het pitoreske dorp Veessen het beeld bepalen. Een route die we vaker hebben gereden, maar we raken er niet op uitgekeken.

gezien in het CODA

In het CODA Museum in Apeldoorn hebben we 'Ik ga naar bed' gezien, een expositie van werk van kunstenares Lily van der Stokker ('s-Hertogenbosch, 29 maart 1954). Ze was in 2021 winnaar van de Wilhelminaring, een tweejaarlijkse oeuvreprijs voor Nederlandse beeldhouwers ouder dan 50 jaar. Het is een prijs die bestaat uit een speciaal ontworpen ring, een expositie in CODA Museum, een opdracht voor een beeldhouwwerk in het Sprengenpark in Apeldoorn en een gedicht bij het betreffende beeldhouwwerk. 

Het werk van Lily van der Stokker wordt radicaal alledaags genoemd en neemt in binnen- en buitenland een uitzonderlijke plek in. De beknopte teksten in haar muurschilderingen gaan over alledaagse zaken als schoonmaken, een bezoek aan de huisarts of een opknapbeurt van bijvoorbeeld de keuken. De expositie bestaat uit werken uit diverse periodes van haar. Werken die er vaak luchtig en vrolijk uitzien, maar juist over vaak heel herkenbare en diep menselijke zaken gaan.

'Behind the screens-50 jaar computerkunst' was de tweede tentoonstelling die we in het CODA zagen. Ruim 50 werken van 29 kunstenaars geven een beeld van de verschillende vormen van digitale kunst en de ontwikkelingen vanaf de jaren zeventig tot heden. Meest intrigerend vond ik 'Macabre' een multi-screen installatie van de Turkse kunstenaar Özgür Kar (1992). 

De allegorische 'Danse Macabre' uit de Middeleeuwen drukt de gelijkmakende macht van de Dood over de mensheid uit: uiteindelijk moet iedereen met hem meedansen. Het video- en geluidswerk 'Macabre' daarentegen presenteert de Dood als een bijna introverte figuur, liggend op zijn rug, geabsorbeerd in een soliloquy. Hij mijmert over eenzaamheid en fataliteit, maar lijkt evenzeer vertrouwd met de huidige Netflix-programmering en wat trending is op sociale media. De vraag riep zich op: Is dit skelet, gevangen in het kader van een flatscreen tv, beschermd tegen de buitenwereld of juist verstrikt geraakt in technologie?

een moderne uitbreiding

Vorig jaar waren we al bij de gedeeltelijke heropening van Paleis Het Loo wezen kijken (zie mjn stukje 'Over Paleis het Loo' van 19/4'22). Een leuk dagje, maar wat we toen zagen viel ons een beetje tegen. Dat konden we niet zeggen van ons recente bezoek aan de op j.l. 22 april geopende uitbreiding van ca. 5000 m2. Prachtig wat ze daar naar een ontwerp van KAAN Architecten uit Rotterdam onder het voorplein van het oude paleis hebben gefikst. Een ronduit meesterlijk ontwerp!

van Pinetum tot Arboretum

Veel bomen die ontsproten zijn uit de diverse zaden die stichter Mr.J.H.Schober al in 1848 van heinde en verre naar Landgoed Schovenhorst in Putten liet komen, zijn sindsdien uitgegroeid tot ontzagwekkende reuzen. Waarbij de enorme Mammoetboom, ofwel de Sequoiadendron giganteum wat mij betreft de kroon spant. Maar ook de Japanse Kransspar (Sciadoptytis verticillate), de Corsicaanse Den (Pinus nigra subsp. Laricio) en vele andere bomen uit de meer gematigde klimaatzones mogen er zijn. Alles bij elkaar genomen is in de loop der tijd op Landgoed Schovenhorst een prachtige verzameling (naald)bomen bijeen gebracht, een oase van biodiversiteit!

Heerenleed in Harderwíjk

't Was onlangs in het zonnetje op het terras van 't Huus van Guus heel gezellig met ons Heerenleedclubje, ook al moeten we er erg aan wennen dat het oude clubje alsmaar kleiner wordt. Het is niet anders, we vinden het sowieso een klein wonder dat ons clubje na ruim 42 jaar nog bestaat.

 

Intermezzo in Zalk

Op de meanderende IJsseldijk toonde Zalk zich vanuit de verte idyllisch. Een landschap van daken en bomen net boven de kruin van de dijk uitkomend, met de kerk en de molen als belangrijkste blikvangers, wachters van dit karakteristieke esdorp. De openheid van de omringende weilanden maakt dat Zalk zich als een compact geheel van merendeels agrarisch ogende bebouwing en hoog opgaande beplanting aftekent in het landschap. Prachtig, we besloten een wandeling te maken door het dorp. Wat een rust rond het historisch centrum aan het Kerkplein, met als belangrijkste monumenten de Romaanse Sint-Nicolaaskerk en het naastgelegen Schultehuis, de vroegere schoutenzetel. De tijd lijkt hier te hebben stilgestaan, lekker sfeertje. Tenslotte hebben we daar ons dorpswandelingetje besloten met een lunch op het zonnige terras van café eethuis 'De Oase' aan het Kerkplein.

Duiventil IJsselvliedt

Het begrip duiventil heeft twee verschillende betekenissen. Het is een hok waarin duiven worden gehouden of het is een plaats waar mensen komen en gaan. Het mag duidelijk zijn dat duiventil IJsselvliedt een hok is waarin duiven worden gehouden, hoewel ik daar op dat gebied nooit veel activiteiten heb kunnen ontdekken. Maar ik kan het mis hebben natuurlijk. 

Het oprichten van een duiventil en het in het bezit hebben van een vlucht duiven was vroeger niet zomaar aan eenieder toegestaan. Het was een zogenaamd 'heerlijk recht', hetgeen betekende dat het voorbehouden was aan de adel en aan de hoge geestelijken, voor zover die grootgrondbezitters waren. Er werd een landgoed van een bepaalde oppervlakte vereist. De bepalingen hieromtrent verschilden echter van gewest tot gewest. 

De fraaie, naar alle waarschijnlijkheid in 1825 gebouwde duiventil nabij de historische buitenplaats IJsselvliedt in Wezep, staat sinds een jaar of vijf op de rijksmonumenten lijst als volgt omschreven:

De vrij in het weiland staande duiventil uit het midden van de 19de eeuw staat recht tegenover de tuinmanswoning. De til bestaat uit een onderstel en een vierkant bakstenen duifhuis onder vrij plat overstekend tentdak op consoles. Hierop een vierkant torentje eveneens onder tentdak met windvaan. 

Het duifhuis rust op vier houten L-vormige staanders die zijn voorzien van horizontale plankdelen. Zij suggereren daarmee natuursteenblokken. Hierachter gaat de constructie van drie houten palen schuil. Deze staan op gemetselde poeren, waarop een hardstenen plaat. De hoekkolommen zijn door een schoor aan weerszijden verstijfd en dragen de vier gecementeerde gevels van het duifhuis. Deze zijn aan de voet door een keerbord omgeven. Het duifhuis bevat op de hoeken lisenen met verdiepte velden. De velden zijn gecementeerd. De voorzijde van de duiventil heeft een verdiept rondboogvormig afgesloten veld met achttien invlieggaten. In het midden van het gedrukte tentdak staat een vierkant torentje met aan vier zijden piramidaal uitgespaard, zes duivengaten. Een windwijzer met vaan waarin een wapen, is als bekroning op het eveneens van een tentdak voorziene torentje geplaatst. De twee zijden van het huis zijn blind uitgevoerd. De achterzijde bevat een houten deurtje. 

Waardering: 

De duiventil behorend tot de historische buitenplaats IJsselvliedt is van cultuurhistorisch belang: 

- wegens de ouderdom; 

- wegens het type; 

- wegens de relatie met de overige onderdelen van de buitenplaats. 

Bron: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed

Over een citaat en meer

Bovenstaande citaat van Gerrit Komrij (1944-2012) kwam afgelopen weekend als oplossing te voorschijn in het ingevulde diagram van de kruiswoordpuzzel in de Paaseditie van de Volkskrant. De bekende spreuk van de eerste 'Dichter des Vaderlands' is op heel wat tegeltjes terecht gekomen. Komrij was behalve dichter, essayist, vertaler en weet ik allemaal niet wat nog meer, vooral bekend als bloemlezer. 

Vanaf zijn debuut in 1968 zijn de gedichten van Gerrit Komrij onderwerp van controverse en publieke belangstelling geweest. De meningen erover liepen ver uiteen. Misschien is dat niet zo vreemd voor een auteur die zelf een fel polemicus was. Het gaat er turbulent aan toe in de poëzie van Komrij. Van bundel tot bundel maakte de poëzie van Komrij een ontwikkeling door van ironie naar elegie. Dit profiel laat zien welke ontwikkelingen zijn poëzie doormaakte. 

Het was een kleurrijk persoon die Komrij, ik kon meestal wel genieten van zijn strapatsen. Open voor de aardigheid eens onderstaande link om een interview van hem te zien door Jeroen Pauw. https://www.npostart.nl/de-hemelpoort/07-07-2012/POW_00511765