Heerenleed op werkbezoek in het Waterfront

Deze keer eens niet een Heerenleedbijeenkomst in Amsterdam of Weesp, maar in Harderwijk. Enwel voor een bezoek aan het z.g. Waterfront, dat fraaie project dat nog immer in wording is. De van oudsher onlosmakelijke verbinding van Harderwijk als woonstad en regionaal economisch centrum met het water, wordt met het project Waterfront weer danig geoptimaliseerd. Van verbondenheid van de historische binnenstad met het water, was in het vrij recente verleden door industrie, toerisme en verkeer- en parkeerproblemen niet of nauwelijks nog sprake. De gevarieerde kustlijn en de boulevard die is ontstaan door het project Waterfront, is een lust voor het oog. De mannetjes van het Heerenleed t.w. Eric, André, Ab en ondergetekende, waren het unaniem met elkaar eens dat Harderwijk er in veel opzichten een stuk aantrekkelijker op is geworden! Met een aperitief bij Brasserie De Bank en een lekkere hap bij Cafe Restaurant Monopole sloten we ons z.g. werkbezoek aan het Waterfront in Harderwijk in stijl af.

Muziekbeleving

Regelmatig speeld zich in mijn hoofd a.h.w. een autobiografische muziekcollage af, die gelinkt is aan een bepaalde periode in mijn leven. Als ik, om maar enkele bands of musici te noemen, The Rolling Stones, The Beatles, Little Feat, Zappa, Captain Beefheart, John Hiatt of Ry Cooder hoor, wordt ik bij wijze van spreken automatisch getransponeerd naar de betreffende periode. En daar zal ik zeer waarschijnlijk niet uniek in zijn. Hetzelfde geldt voor mij trouwens ook voor klassieke muziek. Hoor ik bijvoorbeeld symphonie nr. 9 ofwel 'The Great' van Franz Schubert, dan roept dat bij mij nog immer herinneringen op aan die allereerste keer, begin jaren zestig in het oude TivoliVredenburg in Utrecht. 

Sfeer, anekdotes en intense beleving van bepaalde songs of passages tijdens diverse concerten in Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Nijmegen in met name de jaren 60, 70 en 80 blijven mij altijd bij.

Genieten van Wadden- en Noordzeesound.

'Op Texel is het overal leuk!' las ik ergens op facebook, ze hadden de kaart van Texel volgepleurd met vrolijke smileys. Dat Texel een heerlijk eiland is, weet ik al sinds midden jaren zestig van de vorige eeuw. De onvergetelijke kampeervakanties in de duinen bij De Koog, waar mijn kinderen leerden lopen, en op het strand hun watervrees overwonnen. Later de vele logies, al of niet met vrienden, in appartementenboerderij 'De Heerlijkheid' nabij natuurgebied de Slufter, waar we de prachtigste wandeltochten maakten. En toen we midden jaren tachtig een zeewaardig zeiljachtje kregen, kwamen we uiteraard op eigen kiel naar het eiland, en was vanaf toen Oudeschild onze uitvalbasis voor mooie fiets- en wandeltochten. Texel is veel meer dan alleen maar overal leuk, Texel is vooral genieten van de stilte en van de Wadden- en Noordzeesound!

veerman Coppelstock en Den Briel

Onlangs had ik het in mijn stukje 'Leuk weekendje Rockanje' ook even over Brielle of Den Briel. Dat prachtige oude vestingstadje, waar ik 's avonds laat even behoorlijk zat te klooien door dat eindeloze éénrichtingsverkeer. 't Is natuurlijk wel goed gekomen, maar niet zonder de wijze raad van mijn kleindochter, zonder haar had ik daar misschien nog wel rondgezworven. En dat in het bekende geuzenstadje, dat door toedoen van mijn oude geschiedenisleraar Doornbosch al sinds m'n jeugd tot mijn verbeelding spreekt. En niet alleen dat, later is mij het centrum echt bekend geworden, toen ik daar eind jaren tachtig zeiljachtje 'Felis Onca IV' kocht van een Briellenaar die in de Coppelstockstraat woonde. 

Coppelstock, de veerman die op 1 april 1572 met zijn informatie aan de Watergeuzen zo'n belangrijke bijdrage leverde aan het welslagen van de inname van Den Briel. De Watergeuzen, een vloot van zeerovers die uit Dover in Engeland waren verdreven, waren op zoek naar een nieuwe thuishaven van waaruit ze hun plundertochten konden voortzetten. Aanvankelijk hadden ze koers gezet richting Egmond, maar door een sterke noordwestenwind raakten ze verzeild in de Maasmond. Toen het daar vervolgens niet lukte om enkele vijandelijke schepen te pakken te krijgen, legden ze uiteindelijk aan voor Den Briel, alwaar veerman Coppelstock hun vertelde dat er weinig of geen Spanjaarden in de stad aanwezig waren. Kat in bakkie dachten de geuzen, waarna ze zonder noemenswaardige tegenstand naar binnen wandelden. Daarmee kwam Den Briel als eerste Hollandse stad onder het Spaanse gezag vandaan! 

Toen Alva vernam dat Den Briel was ingenomen stuurde hij een leger om de stad terug te veroveren. Maar daar staken ze in Den Briel een stokje voor door de sluis open te zetten, waardoor de Spanjaarden door het opkomende water werden terug gedreven. En zo verloor Alva Den Briel (zijn bril) en vertelde mijn oude geschiedenisleraar dat de heldhaftige Watergeuzen met behulp van veerman Coppelstock, Den Briel op de Spanjaarden hadden veroverd in naam van Oranje.

Een middagje Bavoort

Eén keer per jaar vieren we ergens in het land collectief dat we met z'n allen weer een jaartje ouder zijn geworden. Dit jaar hadden Jan en Wim v.D. een locatie georganiseerd aan de Treekerweg in Leusden t.w. 'Restaurant Bavoort'. Een prima locatie in een mooi gebied. Wel een beetje jammer dat we vanwege het weer niet buiten op het terras konden zitten. Maar ja, je kan ook niet altijd alles hebben, binnen hadden we een leuke ruimte ter beschikking, inclusief een voortreffelijke bediening. Wat wil je nog meer, niets te klagen dus! 't Was een gezellig middagje, en daar kunnen we met z'n dertienen weer mooi een jaartje opteren! 

Over de naam Bavoort las ik ergens het volgende: 

Het naamdeel ‘voort’ uit de naam Bavoort, is afgeleid van ‘voorde’; een doorwaadbare plaats in een beek. Het naamdeel ‘ba’ is zeer waarschijnlijk afgeleid van het Duitse woord voor beek: ‘Bach’. Hiermee wordt de oversteekplaats in de (vroegere) Luntersebeek (nu Heiligenbergerbeek genaamd) bedoeld. In een oorkonde uit 1334 is er sprake van 'Badenvorde en de Treke aan de Beke'. Verder stroomafwaarts bevond zich nog een voorde door deze beek: Amersfoort, de voorde door de Amer (Eem). In de 16de eeuw stond bij Bavoort een waterradmolen die voor 1599 door een windkorenmolen werd vervangen. Op deze locatie bevond zich ook een herberg, een tolhuis en een brug.

Leuk weekendje Rockanje.

Voorne-Putten

  

  Afgelopen weekend waren we even te gast bij onze dochter op een

  camping nabij Rockanje, samen met haar dochters en kleinkinderen.

  Er was aardig wat slecht weer voorspeld, maar dat viel reuze mee. 

  Een enkel buitje, maar onder de luifel was het goed toeven, zon en 

  mooie wolkenluchten hadden de overhand. Goed voor een wandeling 

  naar het nabije strand met in de verte aan de overkant van het water de

  contouren van de tweede maasvlakte. Vroeger zeilden we daar als we 

  van Scheveningen naar Stellendam gingen. Eenmaal weer terug onder

  de luifel werd het heel gezellig met hapjes en drankjes en wisten zelfs 

  onze tweejarige achterkleinkinderen zich goed te vermaken. 

  Maar ja, op een gegeven moment moesten we er toch een punt achter zetten. We moesten nog naar Brielle, waar we voor de nacht een oud hotelletje hadden besproken in het centrum. Met al die smalle straatjes en één richting verkeer wilde het aanvankelijk maar niet lukken om op de parkeerplaats van het oude hotelletje te komen. We bleven op de één of andere manier rondjes rijden, maar uiteindelijk gaf een telefoontje van onze kleindochter de oplossing. Heerlijk, lekker slaapies doen!

's Morgens vroeg schrok ik wakker door een enorme dreun. Even verkeerde ik in de veronderstelling dat in Den Briel de revolutie was uitgebroken. De werkelijke oorzaak van de dreun bleek een valpartij van mijn geliefde eega in de badkamer, met een verrekte knieband als gevolg. Balen, van wandelen kwam niet veel meer, maar evengoed zijn we nog wel even naar de speelplaats nabij het strand gereden om te genieten van die twee ukkies in de glijbaan. 

Een weekend met een pijnlijke afloop voor J, maar alles bij elkaar genomen toch een mooi weekend.

Corbino en de Ander

De tentoonstelling 'de Ander-40 jaar Corbino' op de bovenverdieping van het CODA Museum, gebaseerd op 'Corbino's Bijbel', het nieuwste fotoboek van Corbino (pseudoniem van de in 1959 geboren Nederlandse fotograaf Cornelis Maarten Corbijn van Willemswaard) gaf een ontroerend mooie serie portretten in zwartwit te zien. 

Bijzonder ook dat domineeszoon Corbino, 40 jaar portretteren en ontmoetingen heeft samengebracht in tien bijbelhoofdstukken. De portretten worden vergezeld door teksten die duiding geven aan het oeuvre en de oorsprong van Corbino. Een reeks aan verwijzingen naar het Oude - en het Nieuwe Testament doet zo recht aan de titel. Zowel hoogmoed als oneindige empathie voor de ander, zijn elementen die in het leven en werk van Corbino verweven zijn. 

Een bijzonder mooie en ingetogen expositie!

Papierkunst in Apeldoorn

Volgens Bartjens heeft Apeldoorn zijn groei en welvaart van oudsher voor een belangrijk deel te danken aan de papierindustrie. Als eerbetoon aan dit feit organiseert het CODA Museum in Apeldoorn daarom om het jaar de z.g. Paper Art tentoonstelling. Papierkunst variërend van kleine kunstwerken, objecten en sieraden tot levensgrote installaties. De tentoonstelling CODA Paper Art 2021 liet ons inderdaad weer zien hoeveel verschillende perspectieven en dimensies er zijn in papierkunst, hoe grenzen werden verlegd en hoe nieuwe technieken en digitalisering door de verschillende kunstenaars werden ingezet om hun werk te realiseren. Een mooie tentoonstelling van 49 verschillende kunstenaars uit binnen- en buitenland!

Beknopte beschouwing Jac P. Thijsse

In de rubriek boeken & wetenschap van de Volkskrant zaterdag 31 juli j.l. las ik een leuk artikel van Dik van der Meulen (1963) verluchtigd met illustraties van Olivier Heiligers (1982) over de grote planten- en dierenkenner Jac P. Thijsse (1865-1945), dat begon met een citaat van Jan Wolkers (1925-2007). Die zei ooit: 'In Mijn prille jeugd waren er maar twee schrijvers. God, die de Bijbel had geschreven en Jac. P. Thijsse, die de Albums van Verkade geschreven had'. 

Als liefhebber van de natuur, wat Jan Wolkers wel in het bijzonder was, kan ik me zijn bewondering voor Jac P. Thijsse wel voorstellen. Die schreef zó beeldend over de natuur, dat je je al lezend in een bos waande, omringd door mezen, vinken en spechten, of in een weidegebied vol grutto’s, tureluurs en kemphanen. Al zal de flora en fauna in zijn tijd wel wat rijkelijker zijn geweest dan in de tegenwoordige tijd, met zijn veelal danig verarmde bos- en weidegebieden.

Een frustrerend autoritje.

De route ken ik als mijn broekzak, vele malen gereden. Toch reed ik onlangs op de A27 de afslag naar de A2 bij knooppunt Everdingen voorbij. Gezellig keuvelend met z'n drietjes toch even niet alert genoeg. Ik had het weliswaar door op het moment suprême, maar dat is op snelweg A27 uiteraard te laat. Irritant, maar geen paniek, er zijn vele wegen die naar Rome leiden, maar ook naar Zaltbommel. Dus doorrijden maar tot knooppunt Gorinchem, en dan via de A15 richting Tiel/Nijmegen, om zo onderweg middels knooppunt Deil alsnog op de A2 te komen. Stukje om, dat wel, je rijd a.h.w. twee zijden van de gelijkzijdige driehoek i.p.v. één, maar daar valt mee te leven. En zo karden we tot bijna aan knooppunt Deil toe weer vrolijk verder! 

Maar toen kwam de klad erin, en bracht een gigantische file ons net voor knooppunt Deil tot stilstand. We zaten voorlopig nog niet op de A2. Via een omweggetje over Waardenburg probeerde ik de verstopping enigszins te omzeilen, maar dat had ik beter niet kunnen doen. We raakten van de ene in de andere verstopping, omdat ik niet de enige was die zo stom was. Bovendien had ik natuurlijk van te voren moeten bedenken, dat ik hoe dan ook de Martinus Nijhoffbrug over de Waal over moest om Zaltbommel te bereiken, en dat gaat daar toch echt enkel via de A2. Wat een frustratie! 

Toen we een uurtje later eindelijk op de A2 zaten, kwam het verkeer net weer in beweging. En toen we even later eindelijk op de plaats van bestemming ware gearriveerd, hadden we i.p.v. 1,16 uur er 2,40 uur over gedaan omdat te bereiken. Gelukkig stond de Bokma daar koud en waren we de ergernissen snel vergeten.

spiegeltje spiegeltje aan de wand

In de tentoonstelling Mirror|Mirror. Reflect Yourself! in Kunsthal KAdE in Amersfoort, wordt de spiegel vanuit vele invalshoeken belicht. Een interessante caleidoscopische, breed uitwaaierende expositie. Met (zelf)reflectie en het fenomeen spiegel worden we praktisch dagelijks geconfronteerd. M.b.v. kunsthistorische, verhalende en wetenschappelijke invalshoeken werden we als bezoekers uitgenodigd dit te onderzoeken. 

Natuurlijk, zou je haast kunnen zeggen, kwamen we in de Kunsthal ook Narcissus uit de Griekse mythologie tegen, geschilderd als Plankboy door de Amerikaanse kunstenaar Sean Landers (1962).  

Narcissus was zo knap dat iedereen verliefd op hem werd. Toen hij op een dag zijn eigen spiegelbeeld zag in een plas water vond hij de ultieme onbeantwoorde liefde; hij werd smoorverliefd op zichzelf. Hij kwijnde wanhopig weg bij het water tot hij uiteindelijk stierf en zijn lichaam veranderde in de bloem die sindsdien ook zijn naam zou dragen.

Mirror|Mirror. Reflect Yourself! een leuke tentoonstelling.

Anekdote: Lang geleden, om precies te zijn op 18 juni 2007 heb ik op mijn blog een stukje over 'Spiegelkijken' geschreven, met daarbij onderstaande carnavalskraker 'Spiegeltje Spiegeltje' van de controversiële Belg Jeff Hoeyberghs (1961), van beroep plastisch chirurg en televisiepersoonlijkheid. 

 

Een stabiel Hexagon Ensemble

Al decennia vormen we met z'n zessen een stabiele eenheid die met grote regelmaat en veel plezier bijeen komt als de vijf in het uur zit, om samen te eten en te discuseren over van alles en nogwat. Een mooi sextet zou je kunnen zeggen, want hoewel we in deze constellatie zelf niet musiceren, zit er wel degelijk muziek in ons eetclubje. Bij toerbeurten zijn we gastheer en gastvrouw, gisteren waren, deze keer na een vrij lange corona-onderbreking, Hillie en Albert de gelukkigen die de draad weer op mochten pakken. 't Was nog heerlijk buiten, het eerste flesje werd dan ook in hun tuin ontkurkt, waarbij er enthousiast ouwenelend allerlei ouwe en nieuwe koeien uit de sloot werden gehaald. Toen we later het signaal kregen dat de soep was opgediend, zat de stemming er dan ook goed in. Waarna al keuvelend de kipkerrieragout met rijst, groente, fruit en ijs na, er vervolgens ook goed in gingen. Allereerst Hillie en Albert bedankt, maar ook Herma, Roel en Joke, het was heerlijk maar bovenal weer heel gezellig. Tot de volgende keer, maar dan bij Joke en ondergetekende.

Een mooi verenpak.

We staan tijdens ons geliefde wandelrondje Staverden meestal wel even stil bij de witte pauwen. Niet om van hun zangkunst te genieten, want die is bedroevend. Ik ken geen vogel die een afschuwelijker geluid produceerd dan de pauw. Maar daar staat tegenover, dat ik maar weinig vogels ken die zo'n prachtig verenpak hebben. Al in 1400 werden er witte pauwen op Staverden gehouden, destijds 'de hof van de Gelderse hertogen'. Het landgoed werd in leen uitgegeven aan diverse adellijke families met de verplichting om de witte pauwenveren te leveren als versiering van de helm van de hertog. Door Geldersch Landschap wordt deze traditie voortgezet. In plaats van de hertog krijgt nu de Commissaris van de Koningin de pauwenveren aangeboden en sieren nu een vaas in het provinciehuis.

Baretembleem van het Regiment
Infanterie Oranje Gelderland

Regiment Infanterie Oranje Gelderland is een gekroonde leeuw met dubbele staart. Deze was te zien vanaf 1939 in het wapen van hertogdom Gelre. Hier omheen zijn 7 witte pauwveren zichtbaar. Deze pauwveren zijn afkomstig van het kasteel Staverden, ookwel De Witte Pauwenburcht genoemd. Hertogen hadden de functie om hier witte pauwen te houden. De pauwveren dienden als verfraaiing op grafelijke helmen. Tot op de dag van vandaag is het alleen toegestaan om op kasteel Staverden witte pauwen te fokken en te houden. Het getal 7 staat voor verbondenheid en geluk. 

Trouwens ik las ergens, dat in betere kringen in de Middeleeuwen ook nog weleens pauw op het menu stond. Je kunt je daarom best afvragen, hoeveel witte pauwen zouden er destijds wel niet in 'de hof van de Gelderse hertogen' op het menu hebben gestaan? Een spectaculair gebeuren, de pauw werd na dat hij was gedood ontdaan van zijn huid met de veren er nog aan. De gestroopte huid werd daarna van binnen bestrooid met specerijen en vervolgens rauw om de al dan niet met bladgoud vergulde gebraden pauw gedrapeerd.

 

De pauw wordt opgediend.

  Het opdienen van een pauw in zijn verenkleed was iets wat in de

  Middeleeuwen in vrijwel heel Europa gebeurde. Het was een

  pronkgerecht dat kon rekenen op grote bewondering bij het

  binnendragen. Bij het eten was de bewondering waarschijnlijk iets

  minder, pauwenvlees is erg droog. In de zestiende eeuw verdween de

  pauw al snel van de feesttafel toen de kalkoen uit Amerika werd

  geïntroduceerd.

Wandeling door de uiterwaarden.

Toen we onlangs rond lunchtijd aankwamen op Kasteel Doorwerth, zijn we alvorens te gaan wandelen eerst maar voor een hapje neergestreken op de binnenplaats. Prachtig, een terras in een middeleeuws decor. Café De Zalmen, het was een tijdje geleden dat we daar zaten. 'De hoge zuidrand v.d. Veluwe' schreef ik op 12 april 2017 n.a.v. een wandeling aldaar. Enfin, deze keer ging de wandeling na de lunch niet over de in de IJstijd gevormde stuwwal, maar door de uiterwaarden van de Nederrijn. In de verte zagen we de halfronde stuwbogen van Driel werkloos omhoog staan. De grote toestroom van water door de overvloedige regen van de laatste tijd stroomopwaarts, is zo te zien ook hier al merkbaar en moet z.s.m. worden afgevoerd richting Noordzee. Mooi, die dynamiek in het rivierenlandschap, al kijken ze daar momenteel in Limburg waarschijnlijk even anders naar!

Om de haverklap weer wat anders.

Het is en blijft lastig om corona-besmettingen in te dammen, hoorde ik zeggen. Wat je ook doet, om de haverklap zijn er her en der weer nieuwe uitbraken. Ineens vroeg ik mij af, waar zou die uitdrukking 'om de haverklap' toch vandaan komen? Onze taal staat bol van spreekwoorden die we 'te hooi en te gras' gebruiken, maar waarvan we van de herkomst vaak geen flauw idee hebben. Een poosje googelen deed echter wonderen. Wat de herkomst van de haverklap betreft, zijn bij mij de schellen nu wel min of meer van de ogen gevallen. En weet ik dienaangaande zo ongeveer van de hoed en de rand. Er zijn namelijk 3 theorieën: 

De eerste is: ‘Klap’ in haverklap is een verkorting van klapvlies dat vroeger ‘zaadhulsel’ betekende, en vandaar als 'kleinigheid' kon worden opgevat. Om een haverklap zou dan 'om een nietigheid' hebben betekend, en daarna 'ieder ogenblik, telkens'.

 

De tweede is: Een haverklap zou elke tweede slag zijn bij het dorsen van van het graan met een dorsvlegel.

 

En de derde, misschien wel interessantste: Volgens het wetenschappelijk Etymologisch Woordenboek van het Nederlands is om een haverklap een verbastering van de Friese uitdrukking: “om een aveklap”. Dat woord aveklap sloeg op iets héél anders, namelijk het luiden, ofwel klappen, van de zogenaamde ave-Mariaklok! In het kort: “ave”, Deze klok riep op tot het bidden van het Ave Maria of angelus. Dat gebeurde driemaal per dag: om zes uur 's ochtends, om twaalf uur 's middags en om zes uur 's avonds. Toen ave in ‘aveklap’ niet meer herkend werd, kon het gemakkelijk vervormd worden tot het wél bekende haver.

Zo dat weten we dan ook weer. Wat we daar mee moeten? Geen flauw idee, maar dat geldt sowieso voor wel meer zaken op dit ondermaanse! 't Kan in ieder geval geen kwaad. 

Gezelligheid en lekker eten aan het water

Smullen op het terras van restaurant 'De Oude Smidse' in Ouderkerk a/d Amstel, op een plek waar de rivieren de Amstel en de Bullewijk samenvloeien, wie wil dat nou niet. Een historische plek ook, maar wat is eigenlijk niet historisch in Ouderkerk a/d Amstel? Een plek met een geschiedenis die nog verder terug gaat in de tijd, dan die van het nabij gelegen Amsterdam. En dat zegt nogal wat, maar dit terzijde. 

Het huidige restaurant 'De Oude Smidse', een samenvoeging van een eeuwenoude smederij en wagenmakerij, staat sinds begin jaren zestig van de vorige eeuw als zodanig bekend. Wij waren er uitgenodigd om de recente studieresultaten van onze twee kleinzonen Thijs en Mink samen te vieren. En daar zijn we natuurlijk altijd voor te porren. Dat mogen ze van mij op z'n minst elk jaar wel een keer doen, liet ik zo tussen neus en lippen vallen, maar daar werd wijselijk niet op gereageerd. Heel verstandig! We hebben daar met z'n zevenen een prachtige avond gehad. De locatie, de sfeer, het weer, de bediening en natuurlijk niet in de laatste plaats het heerlijke eten, alles werkte mee. Bedankt jongens, en graag tot de volgende keer!

Transformatie deltagoot tot kunstwerk

In de Noordoostpolder nabij Marknesse ligt het z.g. Waterloopbos, waar ik ook al eens eerder over schreef. Zie o.m. in mijn blogarchief 'Havenroute in het Waterloopbos' en 'in het prachtige Waterloopbos' van resp. 10/8'13 en 26/3'17. Onlangs waren wij daar weer, deze keer om het imposante in 2018 geopende kunstwerk 'Deltawerk//' eens te bekijken. De in 2016 buiten gebruik gestelde Deltagoot, een testgoot voor (golf)proeven t.b.v. allerlei waterbouwkundige projecten van kennisinstituut Deltares uit Delft, werd cadeau gedaan aan Natuurmonumenten. Deze dienst heeft vervolgens Atelier de Lyon|RAAAF opdracht gegeven om van de voormalige Deltagoot een kunstwerk te maken.

         

Atelier de Lyon|RAAAF, die zelfs al eens een hele betonnen bunker uit WO II door midden heeft gezaagd, ging ook met de betonnen Deltagoot voortvarend te werk. Er werden diverse segmenten uit de hoge wanden gezaagd, die vervolgens 90º werden gedraaid en in de ontstane openingen werden terug gelegd. Verder staat de hele 240 meter lange getransformeerde gootconstructie nu rondom in het water, wat mooie spiegelingen geeft. 'Deltawerk//' is een mooi, stoer en dynamisch kunstwerk geworden!

grafisch beeldkunstenaar pur sang

De tentoonstelling in het Noord Veluws Museum in Nunspeet van grafisch beeldkunstenaar Fré J. Drost (1907-1987) liet weinig te raden over betreffende het vakmansschap van deze kunstenaar. Affiches en folders tonen hoe goed hij was als tekenaar en aquarellist. De kracht van zijn kunstenaarschap lag met name in het dagelijks werk als reclameontwerper, vooral het kleurgebruik daarin was beter dan in zijn vrije atelierwerk. Ik las dat affiches uit de tijd dat hij voor de N.S. en drukkerij Joh. Enschedé in Haarlem werkte, via bepaalde veilingsites nog steeds gretig aftrek vinden. Dat kan ik mij na het zien van deze expositie wel voorstellen.

de aanloop naar Haugesund

  

  Onderweg, met zeiljacht de 'Swing' vanaf Lerwick op de Shetlands had ik de

  aanloop tussen de scheren naar Haugesund uiteraard al bestudeerd. 

  Krentenbrood! Het leek me een behoorlijk lastige klus met al die

  rotspartijtjes net boven of net onder water. Maar de werkelijkheid viel

  gelukkig iets mee, de weergoden waren ons tussen de scheren goed gezind.

  Een zacht briesje en tamelijk helder zicht in de vroege ochtendschemering,

  wat wil je nog meer als navigeren even alle aandacht vergt.

  Het was werkelijk spitsroede lopen, of zeilen dan in ons geval, tussen al

  die rotspartijtjes door die je soms pas op het laatste moment zag. Ik zou

  hier niet graag met storm of dikke mist met de 'Swing' willen aanlopen.

  Maar goed, toen we op de vroege ochtend eenmaal lagen afgemeerd in de

  haven van Haugesund, hebben we nog vóór dat we een poosje gingen slapen      een lekker pikketanisje genomen op de geslaagde operatie.

                      

'Pension Harderwijk'

Stadsmuseum Harderwijk heeft de afgelopen tijd een metamorfose ondergaan. Coronatijd is goed besteed, ze hebben daar van de nood een deugd gemaakt zou je kunnen zeggen, De stadsgeschiedenis van Harderwijk werd altijd al in een permanente expositie gepresenteert, maar is nu in een nieuw, meer eigentijds jasje gestoken en heet nu 'Pension Harderwijk'. Nieuw ingerichte kamers vol verhalen van mensen die elk een bijzondere periode uit de stadsgeschiedenis representeren. Verhalen die een interessant en helder beeld geven van het kleurrijke verleden van het stadje Harderwijk.

Behalve de permanente expositie hebben we daar ook 'Solo' bekeken. Een tentoonstelling van de Nederlandse beeldhouwster Natasja Bennink (1974). Stoer werk in brons dat hier en daar een beetje schuurde, maar dat vooral sensueel, ontroerend, doorleefd en kwetsbaar oogde. Prachtige beelden waarin de vaak meest intieme facetten van het leven van de mens tot uitdrukking werden gebracht.