Muziek, en de stad als podium

Zondagmiddag, muziek in Plantagepark in Harderwijk from E Veldkamp on Vimeo.

Bovenstaand filmpje komt rechtstreeks van mijn telefoontje, dus onbewerkt. En dat is uiteraard goed te zien, veel bewogen passages. Maar het gaat in feite om de muziek en de sfeer, en die komt aardig over. Afgelopen zondagmiddag speelde het Ricciotti Ensemble in het Plantagepark in Harderwijk. Ruim 40 jonge musici brachten daarbij mooie symfonische muziek ten gehore, van ingetogen stukken tot een meer swingende parade door het park. En zo is het Ricciotti Ensemble er goed in geslaagd hun muzikale kunsten op een verrassende locatie dichtbij de mensen te brengen. Staand of zittend in het gras of op een campingstoeltje, iedereen genoot zichtbaar van de uitvoering. De hele stad als podium, helemaal als het weer ook nog meewerkt, een prachtig initiatief!

crazy gentlemen's agreement

Droomweekje op de 'Poolster'

De constante snor van de brekende boeggolf voor de lemsteraak 'Poolster' van Wilco en Simone hebben we afgelopen week alleen in onze dromen gezien. Mooie dromen in de knusse hut of in de kuip, over volle zeilen, bruisende golven en speelse winden. Niet voor niets werden lemsteraken de 'Trots der Zuiderzee' genoemd. Prachtige statige schepen, ooit in Lemmer ontworpen voor gebruik in de visserij of recreatievaart. (Zie in dit verband o.a. mijn stukje 'Zeilen met de 'Poolster' van 26 juli 2012'). Dromen zijn bedrog zeggen ze, maar ik zou niet zonder ze kunnen!
Maar parallel aan de belevingen in ons droomwereldje, liet de realiteit afgelopen week uiteraard ook van zich spreken. Ogenschijnlijk gewone gebeurtenisjes als een bezoekje aan museum Belvédère in Heerenveen-Oranjewoud, een fietstocht naar Sloten en Balk samen met Jeanette en Geert, een middagje gezellig keuvelen in de kuip met onze dochters Christa en Simone met lekkere hapjes en drankjes, en last but not least, een tour naar de Rode Klif, Stavoren, Hindeloopen en Workum, hebben er voor ons een onvergetelijk weekje op de 'Poolster' van gemaakt. En tussen de bedrijven door heb ik 'De groene eend' van Manu Causse gelezen, een hartverwarmend verhaal van een autistische jongen en zijn vader die samen een onvergetelijke roadtrip maken in een groene Citroën 2cv.

Het mooie oude stadje Elburg.

Tijdens een wandeling door Elburg waan je je nog een beetje in de middeleeuwen. De Oude Wallen, de smalle steegjes, de keitjesstoepen en fraaie doorkijkjes maken van het stadje een sfeervolle omgeving. De namen van de kaarsrechte straten en stegen zeggen iets over hoe het stadje vroeger was georganiseerd. Maar natuurlijk ook de figuren van zwarte en witte steentjes in de keitjesstoepen zijn symbolen uit vervlogen tijden. En niet in de laatste plaats de fraai geornamenteerde gevels, die stuk voor stuk getuigen van het rijke verleden van Elburg, dat tot 1932 aan de Zuiderzee lag.
De rechte straten en stegen in het rechthoekige stadje met zijden van 370 x 240 meter, waren bijzonder in de tijd van de middeleeuwen. Het stadje is in opdracht van de hertog van Gelre, onder leiding van Arent thoe Boecop gebouwd in een periode van vier jaar tussen 1392 en 1396. Een opmerkelijke prestatie, maar interessant was ook de vergelijking met veel grotere steden als bijvoorbeeld Barcelona en New York, waar je stedebouwkundig vergelijkbare structuren aantrof. Het ontwerp van Elburg is min of meer gebaseerd op het principe van de gulden snede. D.w.z. dat het grootste (a) van twee delen van een gehele straatlengte zich verhoudt tot het kleinste (b) deel, zoals de gehele straatlengte (a+b) zich verhoudt tot het grootste (a) deel, dus a : b = (a+b) : a.
Maar goed, een prachtig stadje dus, waar we vrij regelmatig met veel genoegen een stadswandelingetje maken, en helemaal nu daar sinds kort een kleindochter van ons haar intrek heeft genomen.

B&B in een voormalige school

Dat de Achterhoek een prima oord is om een tijd te vertoeven wisten wij al langer dan vandaag. Al sinds de jaren zestig komen we er vrij regelmatig, en dan met name in Aalten. Aan het dorp, waar het riviertje de Slinge zo mooi doorheen meandert, en waar de Oude Helenakerk (ca. 1400) met zijn pittoreske toren immer een markant baken is, hebben we aardige herinneringen. Het is met zijn rijke verhalen een oase voor rustzoekers. Zie o.a. ook mijn stukje 'Kunst & Cultuur in de Achterhoek' van 30 september 2013.

Gisteren hebben we in Aalten samen met Alida de door haar zoon Marco en zijn vrouw Corrinda tot luxe Bed & Breakfast verbouwde Wilhelminaschool bezocht. Petje af! In het voormalige schoolgebouw, gebouwd rond de jaren 30 in het centrum van Aalten, worden 6 kamers gerealiseerd waarvan er nu reeds 3 gereed zijn voor de verhuur. Een unieke accommodatie met een gezellige loungeruimte en buitenterras, waar we tijdens ons volgende bezoek aan de Achterhoek zeker een keer gebruik van zullen maken!

getob over de zin van het zijn

In een serie interviews in de Volkskrant van journalist Fokke Obbema over de zin van ons leven, komen allerlei mensen met zeer diverse beroepen en achtergronden aan het woord. Vanmorgen las ik zijn voorlopig laatste aflevering in een interview met hoogleraar Aziatische religies Paul van der Velde, dat de mens volgens de hoogleraar 'tuiniert in de chaos van het bestaan'. De vraag 'wat de zin is van ons leven' beantwoordt hij met een aardige anekdote die daarover bestaat t.w. Toen God de aarde schiep en aan de mens al het moois liet zien wat hij had bedacht, vroeg de mens hem: 'Maar wat voor zin heeft dat?' Waarop God antwoordt: 'Zin, moet dat dan?' De mens: 'Jazeker' Waarna God zegt: 'Mooi, dan mag jij dat gaan uitzoeken'.

En met dat uitzoeken zijn we al sinds Sint-Juttemis bezig. Of er een zin is, is moeilijk te zeggen, maar wat we wel weten is dat we onze dagen zinzoekend en zingevend doorbrengen. Ik moet daarbij ineens aan vroeger denken, toen ik nogal eens tegen m'n ouders zei als ik een naar mijn idee vervelend klusje kreeg opgedragen, daar heb ik geen zin in. Nou dan maak je maar zin, was steevast hun antwoord. Hoe dan ook, iedereen is voortdurend met zingeving in de weer, al dan niet bewust. Maar een adequaat antwoord op de aloude vraag 'wat de zin is van het leven' zal er zeer waarschijnlijk nooit komen. 'Tuinieren in de chaos van het bestaan' is je weg proberen te vinden in dit leven. Het leven is eigenlijk een grote zee waarop de mens voort dobbert. Je kunt zelf je weg bepalen in die eindeloos onafzienbare deining, maar een onverwachte gebeurtenis kan alles zomaar op z’n kop zetten.

Van alle interviews die ik in deze serie gelezen heb, spreekt mij die met schrijver A.L. Snijders, pseudoniem van Peter Cornelis Müller (Amsterdam, 1937) in het bijzonder aan: Volgens hem heeft het leven absoluut geen zin, daar is hij zeker van. Hij wil leven zonder ambitie en zonder gezeik over van alles. Bij ‘zin’ denkt hij aan voortgang, dus iets na het leven, maar dat is er niet. Het leven is, zoals Nabokov zei, ‘een klein spleetje licht tussen twee eeuwige perioden van duisternis’. De overweldigende aanwezigheid van religies geeft aan dat de meeste mensen dat niet kunnen accepteren. Zij hopen dat er na hun moeilijke leven een hogere macht is die voor ze zorgt. Mensen hebben behoefte aan troost. Maar die hogere macht bestaat niet. Na de dood is er niets.

Aan de andere kant spreekt de houding van Ramses Shaffy mij toch ook wel aan, toen hij te horen kreeg dat hij zou sterven schijnt hij gezegd te hebben: 'Interessant, dat heb ik nog nooit meegemaakt'. Schuilt in zo'n uitlating ook niet de latente hoop, dat je deze nieuwe beleving mogelijk aan gene zijde kan delen?

De tijd van het Hanzeverbond

Na de spektakelstukken 'Stadsgezichten' in 2015 en 'Als ik het geweten had' in 2017, (zie resp. mijn stukjes 'Over passie en enthousiasme' van 21/6'15 en 'Liefde, strijd, verlies en vrede' van 1/7'17), was het Kloosterplein gisteravond voor de derde keer omgetoverd tot één grote toneellocatie. Deze keer voor 'Het verraad van Herderewich', een spektakelstuk dat voor een groot deel over de geschiedenis van Harderwijk ging en zich afspeelde in 1446.
Het liep toen niet bepaald lekker tussen de Noord-Duitse Hanzesteden en de steden van Holland en Zeeland. Harderwijk had een sleutelrol als bemiddelaar in de ruzie, en dat deed ze aardig. Uiteindelijk werd dan ook in dit Hanzestadje de Vrede van Harderwijk getekend. Maar rondom deze gebeurtenis speelden de verdwijning op zee van een Harderwijkse kogge en de vrouwen van Harderwijk ook een belangrijke rol in het stuk. Zwarte magie en hekserij speelden in toenemende mate een rol toen de vrouw van de verdwenen schipper zich anders gedroeg dan de goegemeente zo'n dikke 570 jaar geleden gewend was van een weduwe.
Spannend, petje af voor alle toneelspelers, dansers, muzikanten, grimeurs, koorleden, decorbouwers en natuurlijk het team dat verantwoordelijk is voor de regie en de muzikale composities. Het was een lange zit vanaf halfnegen tot halftwaalf, maar weer zeer de moeite waard!

Spookkasteel De Koolmeeshof

In mijn stukje 'Het voorjaar zit al in de lucht' van 23 februari j.l. had ik het ook even over ons nestkastje, 'Kasteel De Koolmeeshof' genoemd. De Koolmeesjes waren toen al hevig aan het verkennen. Op 12 mei j.l. bijna drie maanden later, schreef ik 'gekraakt door Boomhommels'. Terwijl de Koolmeesjes net klaar waren met de inrichting van 'Kasteel De Koolmeeshof' werd het ingenomen door brutale Boomhommels, de kloothommels. Nadat ik de krakers eruit gegooid had, kwamen de Koolmeesjes eind mei terug in 'Kasteel De Koolmeeshof' voor de herinrichting. Deze keer werden ze niet verstoord. Ze kregen het na verloop van tijd steeds drukker, af en aan vlogen ze. Maar eind vorige week werd het ineens weer verdacht rustig rond 'Kasteel De Koolmeeshof', terwijl ik toch vrij zeker wist dat het kroost nog niet was uitgevlogen. Toen ik gisteren maar eens ben gaan kijken, trof ik 4 dode jongen aan. 'Kasteel De Koolmeeshof' lijkt zich zo onderhand tot een spookkasteel te ontwikkelen.

papier, papier, alles van papier

De tentoonstelling 'CODA Paper Art' in het CODA Museum in Apeldoorn is kunst van en op papier. Van zo'n 39 kunstenaars en ontwerpers, afkomstig van vijf continenten, hebben we onlangs heel veel kunstwerken van papier en karton gezien. Intrigerende objecten, van raadselachtige ruimtevullende werelden tot verfijnde sieraden en van kartonnen animaties tot levensgrote papierknipkunst. Prachtig, waar zich papier, behalve als verpakkingsmateriaal (hoezo plastic?), al niet allemaal voor kan lenen. Een bijzondere tentoonstelling.

veel foto's in Naarden Vesting

Twee gemaskerde vrouwen op het FotoFestival Naarden. Een wereld van verschil, de één kijkt uitdagend van zich af op een gemaskerd bal in Venetië (een foto van Koos Breukel), de ander is een slachtoffer van mensenhandel geworden en durft van schaamte niet meer van zich af te kijken (een foto van Ernst Coppejans).

19e zondag p.m. Langs de IJssel

Het beeld van de IJssel bij Zwolle met zijn IJsselbruggen, uiterwaarden en rivierkribben om de paar honderd meter, is voor mij een oud en vertrouwd beeld, het staat mij m'n leven lang al voor ogen. Ook de gedachte aan de fysieke inspanning om tegen weer en wind in met je kinderfiets de brug over te komen hield mij even bezig. Of samen met m'n vader banjerend door de uiterwaarden, zoekend naar een leuk stekje op één van de vele kribben om te vissen. Waarbij m'n vader de koeien soms met z'n hengel te lijf ging om ze van ons af te houden. Hij dacht volgens mij nogal eens dat hij met een stier te maken had. Oude verhalen in een vertrouwde omgeving, die mij tijdens het door Addy en Magda georganiseerde fiets- en wandeltochtje langs de IJssel op de 19e zondag p.m. even in het verleden deed belanden.

Het feest der herkenning zou je kunnen zeggen. Tegelijkertijd beleefde ik echter ook alles als nieuw nu. Natuurlijk, er zijn wat jaartjes over heen gegaan. Alles is veranderd, niet alleen jezelf maar ook de omgeving. De skyline van Zwolle, de bruggen, de IJssel, ze hebben een z.g. nevengeul gegraven in de Vreugderijkerwaard, een soort bypass voor de IJssel, er is een vogelhut waar vanuit we Zalk aan de overkant van de IJssel ook mooi zagen liggen, en er zijn mooie fietspaden aangelegd in de uiterwaarden. Zelf kijk ik nu met andere ogen naar bijvoorbeeld Het Engelse Werk, de oude Ijsselbrug en zelfs de koeien in de uiterwaarden. Mijn gedachten gaan, nu ik geen kind meer ben, van romantische Engelse landschapsstijl uit de 19e eeuw naar de constructie van een klassiek ontworpen boogbrug uit de jaren 30 van de vorige eeuw. En dan die koeien waar mijn vader zo buitensporig op reageerde, Jan Voerman (1857-1941) ging ze met een penseel te lijf. En hoe, aanvankelijk schilderde hij ze in de impressionistische stijl van de Haagse school, maar later ontwikkelde hij een meer eigen en zorgvuldig uitgewerkte schildertrant. Ga maar eens kijken in het Voerman Museum Hattem.

Ik heb genoten van alles, van het fietstochtje, van het wandeltochtje in de Vreugderijkerwaard, van het drankje op het terras van de Vreugdehoeve en van de bbq in de tuin van Addy en Magda. Maar boven alles heb ik genoten van de goede sfeer en de gezelligheid. Op naar de 20e zondag p.m. die bij leven en welzijn op zondag 29 september a.s. in Harderwijk zal worden gehouden!

Prachtig Sallands fietstochtje.

Tegen twaalf uur zondagmorgen, na koffie met koek op de Thorbeckegracht bij Simone en Wilco te hebben genoten, werd het stalen ros bestegen en zette de tien koppige actieve cycling community zich langzaam maar zeker in beweging. Hoewel de Thörbeckegracht praktisch in het stadshart van Zwolle ligt, ben je op de fiets toch mog aardig vlug de stad uit. Het hele peloton zat in iedergeval al vrij snel op de door Simone en Wilco geplande knooppuntenroute van totaal 42,7 km, ofwel de fietsroute naar Vilsteren en langs de Vecht. Een prachtige route over mooie fietspaden bleek al snel, een route die ons door het Vechtdal leidde langs oude hoeves, havezates en natuurlijk landgoed Vilsteren. Prachtig, wat een sfeer, en het weer werkte ook goed mee, iedereen genoot volop.

Min of meer volgens afspraak kwamen we voor de lunch rond halftwee aan in Dalfsen bij Grand Café de Fabriek. Een fraaie plek aan de Vecht met een geschiedenis die teruggaat tot 1858 toen hier de cichoreifabriek gesticht werd. In de fabriek waar op het hoogtepunt ruim 40 mensen werkten, werd via een geheim procedé koffiestroop gemaakt die wereldwijd werd geëxporteerd. Voor de industrie en werkgelegenheid van Dalfsen is de fabriek van groot belang geweest. In 1965 is de productie in de fabriek definitief stilgelegd. In 1981 kocht de gemeente het pand en maakte het jaren onderdeel uit van het voormalige gemeentehuis. Sinds november 2016 is Grand Café de Fabriek er gevestigd. Op het terras hebben we met z'n allen heerlijk in het zonnetje geluncht. Er gingen stemmen op om maar te blijven zitten daar.

Maar dat is een actieve cycling community als wij zijn natuurlijk onwaardig. Dus hup in de benen en verder maar weer. Al meanderend door het schilderachtige landschap kwamen we uit bij een voetveer over de Vecht, die ons geheel op zonneenergie naar de overkant bracht. Overigens begon de zon het geleidelijk aan een beetje af te laten weten. En toen we af en toe ook al een regendruppel op ons gezicht voelden, werd het snel duidelijk dat het niet bij een enkele druppel zou blijven. En ja hoor, een groot schip met zure appels ontlade zich even later pal boven onze hoofden. We hadden een beetje het geluk dat we net onder een dicht bladerdak vertoefden. Zo bleven we de eerste vijf minuten nog een beetje droog, maar toen het eenmaal begon te lekken was het snel over. Na een halfuurtje onder de bomen te hebben gestaan was het voorbij. Verder maar weer, zon en wind deed ons nog weer aardig snel opdrogen. Echter een tweede bui, maar nu in het open veld, gooide al snel weer roet in het eten. Lachend maar zeiknat hebben we voor een boerderij een poosje onder een (te)klein groentekarretje staan schuilen, alvorens aan de laatste vijf kilometer te beginnen. Rond een uur of vijf waren we terug op de Thorbeckegracht en keken we onder het genot van een aperitief terug op een prachtig Sallands fietstochtje.

Bij 'Brass Boer Thuis', het gloednieuwe restaurant aan de Nieuwe Markt in Zwolle van Jonnie en Thérèse Boer, hebben we 's avonds met z'n allen een verrassend drie gangen menu genuttigd. Een verrassende afsluiting van een mooie fietsdag! Simone en Wilco, dank voor de organisatie en de gastvrije ontvangst. Voor herhaling vatbaar, dus volgende keer bij E in Amsterdam zullen we maar zeggen.

over het belang van mijlpalen

Zo Thijs, weer een mijlpaal gehaald, prachtig! Want zo mag je het behalen van een MBO diploma als ICTer toch wel zien. Je gaat nu iets nieuws tegemoet, zonder dat je de precieze route nog kent. Je vertelde mij dat het komende jaar zal uitmaken of er voor jou in dit vakgebied een vervolgopleiding zal komen op HBO niveau. Nou Thijs, dat wachten we dan maar rustig af. Je weet nu in iedergeval wel dat je voldoende bagage in huis hebt voor dit eventuele nieuwe traject van je tocht.

Maar de mijlpaal van ICT beheerder heb je nu sowieso behaald. En dat is niet mis, als ICT-beheerder ben jij immers het middelpunt van de ICT-afdeling. Je bent namelijk verantwoordelijk voor het beheer, de beveiliging en het onderhoud van netwerken, computers en telefoons. Zo ongeveer de zenuwstrengen van een bedrijf zal ik maar zeggen. Jij maakt de regels en handleidingen voor de verschillende systemen, en bepaald hoe ze door iedereen gebruikt moeten worden. Daarnaast regel jij het systeemonderhoud en heb je contacten met leveranciers van ICT-spullen en -diensten, en geef je als ICT-beheerder leiding aan een team van medewerkers die je bij de uitvoering van jouw plannen helpen.

Behalve inzicht en veel werkplezier bij de uitoefening van al deze bezigheden, wens ik je toe dat ze een solide basis mogen vormen voor het behalen van een volgende mijlpaal. Want Thijs, die komt er natuurlijk hoe dan ook sowieso!

herschepping van 'n landschap

Toen we onlangs een eindje aan het fietsen waren in het Leuvenumse Bos, viel ons oog bij de inrit van de voormalige vuilstortplaats de 'Ullerberg' aan de Jhr. Dr. C. J. Sandbergweg op een bordje 'The Links Valley'. Nieuwsgierig naar deze plek, waar ik in het verleden tijdens een verbouwing aan ons huis in de Bruggestraat menigmaal sloopafval heb gedumpt, besloten we een kijkje te nemen. We kwamen in een wonderschoon landschap terecht, dat in niets meer te herkennen was van wat het ruim 28 jaar is geweest. De voormalige vuilstortplaats 'Ullerberg' is een prachtig golfterrein geworden. En niet zomaar eentje, 'The Links Valley' is een 9-holes omkeerbare golfbaan, een baan die je twee kanten op kan spelen, dus eentje met achttien verschillende holes.
Maar dat terzijde, ik probeerde mij bij de aanblik van het lieflijk glooiende landschap voor de geest te halen hoe het eerder was. Een desolaat landschap met hoekige afgravingen, waarboven paraplu's van vogels, meest meeuwen, die als het ware met een uitroepteken de weeïg riekende afvalbergen accentueerden. Niets meer van dat alles, prachtig! Alvorens verder te fietsen hebben we met een drankje op het terras van 'The Links Valley' een poosje genoten van deze metamorfose van formaat.

in en om Kasteel het Nijenhuis

Kasteel het Nijenhuis, gelegen tussen de dorpen Heino en Wijhe en onderdeel van Museum de Fundatie in Zwolle, is en blijft voor ons altijd een prachtige plek om te komen. Kasteel het Nijenhuis, de geschiedenis begint reeds in de late middeleeuwen, is één van de best bewaard gebleven havezaten in Overijssel en is omgeven door een prachtig landschap. Het kasteel werd van 1958 tot 1984 bewoond door Dr. Dirk Hannema (1895-1984), de grondlegger van Museum de Fundatie. Het museum zet Hannema's werk voort en toont daarom een deel van zijn omvangrijke collectie. Daarnaast vinden er in het kasteel en de beeldentuin met de regelmaat van de klok wisselende exposities plaats. Zo was er ook deze keer weer aardig wat nieuws te zien.

Enkele kunstwerken wil ik noemen, bijvoorbeeld een 30tal grafische werken van de Duitse kunstenaar Michael Triegel (1968). En een autobiografisch verhaal in stripvorm getekend door de Nederlandse kunstenaar Pjotr Müller (1947) en in de beeldentuin een beeld van hem genaamd 'Architectuur Studie, 2019'. Maar ook zagen we een intrigerend schilderij genaamd 'Life' van de Zweedse kunstenares Birgitta Sundström Jansdotter (1966). En 'El Sombrero de Bruja' (de Heksenhoed) van Joël Bonk (1980), een beeldend kunstenaar uit Zwolle. Van de Nederlandse beeldhouwer en kunstschilder Hans Blank (1952-2019) zagen we tenslotte in de beeldentuin de 'Passage' in brons.

Een kunst-historisch museum

Met enige regelmaat komen wij op het voormalige eiland Schokland voor een wandeling of een museumbezoekje. Onlangs hebben we daar in de pastorie van het pittoreske kerkje de tentoonstelling Musée d’histoire Artificielle - schilderkunst van Mark Bosselaers bekeken. Mark Bosselaers is een veelzijdig Vlaamse kunstenaar die zich vanuit zijn grafische achtergrond uiteindelijk heeft toegelegd op olieverf schilderijen.
Met de schilderijen in Museum Schokland, in totaal zo'n 20 doeken, brengt Bosselaers natuurhistorie en kunst samen vanuit zijn liefde voor beide. Zijn werk is een persoonlijke aanklacht tegen de beklemmende zekerheden van geloof, instituties en de gevestigde orde.

zeg maar novis avibus in horto

Het blijven blikvangers van formaat, de vreemdevogels op de voorgrond van Nancy Muns. Eerst stonden ze kleurrijk en gezellig samen met enkele andere blikvangers als de Gele Zuiltaxus (Taxus baccato Fastigiata Robuusta (K) en het Japanse Wilgje (Salix integra Hakuro Nishikii) buiten in weer en wind, maar voor hun vitale uitstraling, zeg maar hun lijfsbehoud, hebben we ze uiteindelijk toch maar binnen op de vensterbank gezet. Zo blijven ze gezond en hebben ze vanachter het glas nog mooi oogcontact met hun oude buurtjes buiten!

voor dag en dauw de paden op

'Voor dag en dauw de paden op' las ik in de Volkskrant, verluchtigt met een grote foto uit het Amsterdamse stadsarchief van dauwtrappende heren in 1911 van effectenkantoor H.J. van Ogtrop. Dauwtrappen op Hemelvaartsdag, een traditie waar met name mijn moeder vroeger nogal tuk op was. Ik herinner mij nog goed dat ik als klein jongetje eens op een vroege ochtend met haar naar de weilanden fietste via IJsselvliedt en het Jan Boerswegje. We gingen dus niet zoals de heren van het effectenkantoor met onze blote voeten door het gras, maar op de fiets. De dauw hing her en der laag boven de weilanden, koeien leken op eilandjes, je zag alleen ruggen.

Een mooie herinnering, maar ook zo'n beetje mijn enige over het fenomeen dauwtrappen van huis uit. Als puber sliep ik 's morgens liever uit, en hoewel het spreekwoord 'de ochtendstond heeft goud in de mond' min of meer mijn levensmotto is, kan ik mij niet herinneren dat ik daarna ooit op eigen initiatief aan dauwtrappen op Hemelvaartsdag heb gedaan.

Verval in Grand Hotel Europa.

'La Superba' (de hoogmoedige), een monumentale roman uit 2013 over de stad Genua van Ilja Leonard Pfeijffer (1968), heb ik praktisch in één adem uitgelezen. Toen eind vorig jaar zijn grote roman 'Grand Hotel Europa' uitkwam heb ik dan ook geen moment getwijfeld om die aan te schaffen. Ik heb het net uit, een fascinerende roman over liefde, kunst, verval en nog meer, maar die primair over de alsmaar uitdijende toeristenindustrie gaat, die vervolgens alles wat Europa Europa maakt naar de ratsmodee helpt.

Infantilisering en debilisering van de hedendaagse toerist is daar debet aan las ik ergens. Maar ook de onstuitbare opkomst van de horden, de vulgarisering van het toerisme dankzij spotgoedkope vliegtickets en Airbnb. En wat te denken van de pretparkisering van de stedelijke ruimte, de opwaardering van nep, de uitverkoop van de hoogwaardige traditie. Allemaal een uitvloeisel van marktwerking en onstuitbaar kapitalisme. Het is het einde van de elite, van de kunst, de waardering van schoonheid. En zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan met fulmineren tegen het (over)toerisme. Ilja Leonard Pfeijffer doet dat in 'Grand Hotel Europa' goed, soms subtiel, soms grof. Een prachtig boek!

Kleinkoor Cantiamo in Ermelo

De Zendingskerk is een oecumenische geloofsgemeenschap die deel uitmaakt van de hervormde gemeente in Ermelo. De zendingskerk is niet wijkgebonden en heeft een unieke identiteit, die onder meer wordt gekenmerkt door het geven van ruimte aan de ander en door niet dogmatisch te zijn.
Dat ze hun unieke identiteit niet alleen in woorden belijden heb ik afgelopen zaterdagmiddag gemerkt, toen hun 160 jaar oude zaalkerkje, met overigens een perfecte ruimteakoestiek, diende als podium voor een mini concert van het bekende kleinkoor CANTIAMO uit Putten. CANTIAMO is een gemengd a-capella koor met een heel divers repertoire. Hun voornaamste doel is volgens de site, zingen met plezier in een goede onderlinge sfeer, waarbij de kwaliteit uiteraard niet vergeten wordt. Ze zingen voornamelijk licht klassieke liederen van diverse componisten vanaf de middeleeuwen tot op heden, maar wisselen dit ook wel eens af met een volkslied of musicalsong. Het mini concert zaterdagmiddag, dat ongeveer drie kwartier duurde, was als vanouds weer een prachtige representatie van het hiervoor geschetste doel. Top!