zware etappe en een tragedie

Het is maandag 2 april 2018, 10:12:00 UTC of wel 12:12:00 Nederlandse tijd. De zevende én tevens zwaarste etappe van de Volvo Ocean Race zit er bijna op, nog ongeveer 460 mile zijn de twee koplopers Brunel en Dongfeng verwijderd van de finish in het Braziliaanse Itaja. Zondag 18 maart j.l. zijn ze vanuit Auckland in Nieuw-Zeeland begonnen aan de 7600 nautical miles of wel ca. 14000 km lange etappe.

In de tamelijk ruig verlopen etappe, waarin de boten gemiddeld 450 nm per etmaal aflegden, is het één en ander voor gevallen. In de buurt van point nemo, de meest desolate plek op zee, binnen een straal van ca. 1350 nm geen land te bekennen, sloeg op de Scallywag onder stormachtige omstandigheden de 47-jarige Brit John Fisher overboord. Het was de tweede keer in deze Volvo Ocean Race dat er een man overboord sloeg bij het team uit Hongkong. In de vierde etappe werd de 25-jarige Australiër Alex Gough tijdens het wisselen van de zeilen door een grote golf van het dek geslagen. De omstandigheden waren toen gunstiger, in tegenstelling tot de ongelukkige John Fisher die als 'verloren op zee' wordt beschouwd, wisten ze Alex Gough weer vrij snel aan boord te hijsen. Het gedesillusioneerde zeilteam van de Scallywag heeft na de tragedie en een uren durende zoektocht, koers gezet naar een haven ergens aan de westkust van Chili.

Point nemo, op ca. S48.50 W123.20

Dan is er ook nog de averij van de onfortuinlijke Vestas die op ca. 100 nm ten zuidoosten van de Falkland Eilanden bij 25 tot 30 knopen (6 à 7 Bft.) noordenwind en 3 meter hoge golven de mast verloor. De bemanning bleef daarbij gelukkig ongedeerd, maar de mast moest noodgedwongen worden weggesneden en worden afgezonken om schade aan de romp te voorkomen. De Vestas is daarna op de motor naar de Falkland Eilanden gevaren, waar het inmiddels is aangekomen. Zit het in de naam Vestas dat ze één en al pech hebben. J.l. januari nabij Hongkong die aanvaring met een vissersboot, waarbij een bemanningslid van de vissersboot om het leven kwam. De Vestas moest daarna bijna haar hele boeg vernieuwen. En dan is er ook nog de keer dat de Vestas in de vorige Volvo Ocean Race in de Indische Oceaan door een navigatiefout op een rif voer, en het hele schip naar de ratsmodee was. Zie in mijn blogarchief 'Team Vestas Wind' op een rif van 15 april 2015.

Er gebeurd dus nogal eens wat in de Volvo Ocean Race. Maar ondertussen strijden de twee koplopers Brunel en Dongfeng om de eer van de zevende etappe. De Brunel ligt op dit ogenblik zo'n 6 nm voor op de Dongfeng, maar dat kan zomaar anders worden. Ik hoop trouwens dat de Brunel in de loop van morgenmiddag als eerste over de finish komt, dat hebben ze deze keer wel verdiend!

Concept South African Artists

De tentoonstelling 'Tell Freedom' 15 South-African artists in kunsthal KAdE in Amersfoort, is een groepstentoonstelling waarin jonge kunstenaars de historie, het heden en de toekomst van Zuid-Afrika in een globale context verbeelden. In mijn ogen leveren ze middels een mengeling van zowel conceptuele- als contemporaine kunst commentaar op de sociale, politieke en economische situatie die ontstaan is door de apartheidsgeschiedenis. Maar dat gelukkig niet alleen, de kunstenaars die grotendeels opgegroeid zijn na de afschaffing van de apartheid, richten hun pijlen evengoed ook op de toekomst. Aldoende hebben ze kennelijk leren begrijpen waar Zuid-Afrika nu staat, en waar het mogelijk naar toe zou kunnen of moeten.

Een boeiende, maar allesbehalve makkelijke tentoonstelling. Maar mogelijk komt het minder ingewikkeld over als je beter vertrouwd bent met Zuid-Afrika. Ik moest voor enig begrip in ieder geval aardig de tijd nemen, om middels de relatief lange begeleidende tekst bij elk kunstwerk, het één en ander te kunnen duiden. Desalniettemin ging ik niet naar huis met de gedachte, dat ik met deze introductie van de Zuid-Afrikaanse kunst en cultuur, de maatschappij van het in alle opzichten immense land nu beter begreep. Maar een tipje van de sluier is met 'Tell Freedom' wat mij betreft wel degelijk opgelicht!

Fascinerende improvisaties....

'Perfect Spirit Contro' is het gevoel dat je geest eindelijk doet wat je altijd verlangd hebt, de gedachte dat je zelf aan het roer staat, een heerlijk gevoel van vrijheid. De mooiste muziek is zoals het leven op zijn best: ruimte voor ontdekking en improvisatie, en de mooiste stem subtiel weggelaten zodat het individu naar eigen believen kan inkleuren. Voor een concert op een speciale locatie zoals afgelopen woensdagavond in de Catharinakapel koos Jef Neve (Turnhout, 1977) voor een speciale opstelling: hij speelde een uniek duo concert met de Nederlandse trompettist Teus Nobel (Krimpen aan de Lek, 1982). Teus Nobel speelt mee op Spirit Control en gooide eerder al hoge ogen op het North Sea Jazz Festival en is naast zijn solo-successen bekend van zijn werk met Caro Emerald, The Kyteman Orchestra, Sven Hammond Soul en het Rotterdam Ska-Jazz Foundation. Het Parool oordeelde dat ‘Nobel soms doet denken aan Christian Scott, met zijn klare, heldere noten van grote intensiteit’.

Ik kan zeggen dat ik in de Catharinakapel een avondje volop genoten heb van fascinerende improvisaties van twee topmuzikanten!

Maakbare mens ter discussie.

Gisteren waren we in museum 'Het Dolhuys' in Haarlem, het museum waar ik het al eens eerder over heb gehad. (Zie in mijn blogarchief stukje gek van 19 april 2007). Bijna op de valreep hebben we daar de tentoonstelling 'De maakbare mens' nog gezien, door het museum treffend gepresenteert met de slogan ‘Ooit ’n volmaakt mens ontmoet? En…, beviel ‘t?’ In de tentoonstelling wordt het begrip 'maakbaarheid' onder de loep genomen.

Gesteld wordt dat het streven naar volmaaktheid, waar veel mensen vandaag de dag mee zijn behept, een ratrace is. We stellen hoge eisen aan onszelf en scheppen o.m. middels social media in alle opzichten een ideaal beeld. Echter lang niet iedereen kan of wil meedoen aan deze ratrace, en valt buiten de boot. Het zijn de onvolmaakten, de gekken met hun zielige beperkingen. Maar is dat wel zo? Zijn juist niet de mensen die van de kennelijke norm afwijken vaak succesvol? Denk bijvoorbeeld maar eens aan kunstenaars als Myrthe van de Meer, Edvard Munch, Vincent van Gogh, Willem van Genk, Gerrit Achterberg of Anton Heijboer. Bijzondere geesten, en ondanks of dankzij hun afwijking van de norm succesvol in hun werk!

Op de tentoonstelling bekeken we buiten in het schavot nabij de entree onze eigen maakbaarheid met een knipoog, middels een selfie onder de kop 'Ooit een volmaakt mens ontmoet?'

...een passie voor Schylgerlân

Vlag van Terschelling.

Op naar Schylgerlân ofwel het mooie eiland waar ze hun veelkleurige vlag in een rijmpje verklaren en wel:
"Reade wolken;
Blaue lucht;
Gele helmen;
Griën ges;
Wyt sân;
Dat is 't wapen fan Schylgerlân."
Ofwel in het Nederlands:
"Rood zijn de daken;
Blauw is de lucht;
Geel zijn de halmen;
Groen is het gras;
Wit is het zand;
Dat zijn de kleuren van Schellingerland"

Achter een heerlijke Schoemrakker bij Paviljoen De Walvis.

Uit de wind en in het zonnetje kijken naar zandplaat de Noordsvaarder, naar Slenk en Schuitengat en in de verte Vlieland. En dat allemaal vanachter een glas Terschellinger Schoemrakker.

In de duinen achter de Strandgaper in West aan Zee.

Een pittig wandelingetje door de duinen en over het strand voor een kopje koffie in het nabij gelegen strandpaviljoen paal 8.

Fietstochtje langs het Wad ter hoogte van Hoorn en Midsland.

Het uitgestrekte Waddengebied. Het zilveren licht, de zilte lucht en de immense ruimte geeft mij altijd weer een euforisch gevoel van vrijheid!

Fietsen langs het Wad from E Veldkamp on Vimeo.

Zicht op West-Terschelling vanaf Kaapsduin.

Zo mooi, we raken er nooit op uitgekeken!

Koffie in strandpaviljoen Heartbreak Hotel nabij Oosterend.

De koffie aan het einde van de bewoonde wereld smaakte ons prima.


















Terschelling mrt. '18. from E Veldkamp on Vimeo.

Decennialang hebben we met veel plezier op eigen kiel op de Waddenzee gezeild, en ontelbare keren de eilanden aangedaan. Behalve anticiperen op stroming en ondiepten hebben we in al die jaren tijdens onze zeiltochten op het Wad wel met alle voorkomende weertypen te maken gehad. Zie o.m. ook mijn stukje Het Schuitengat weer betont! van 26 januari 2018. De rustige en passieve overtocht per veerboot deze keer was leuk, maar evengoed toch ook een enigszins bevreemdende gewaarwording.

Culinair reisje naar Antarctica

Van theatergezelschap Vis à Vis heb ik in hun vaste vestiging nabij het Almeerderstrand al verschillende voorstellingen gezien t.w. 'HART' in 2012, 'PICNIC' in 2014, 'RAMKOERS' (BOT) in 2016 en 'MARE' in 2017. Stuk voor stuk mooie en vermakelijke voorstellingen, hoewel elke nieuwe voorstelling mij toch minder kon boeien dan de vorige. (Zie o.m. mijn commentaar op 'MARE' in mijn stukje 'survival comedy in de polder' van 17 juni 2017). Genoemde voorstellingen waren allemaal buitenvoorstellingen, gisteravond heb ik 'ANTARCTICA' gezien, hun eerste binnenvoorstelling aan het Almeerderstrand, een voorstelling in combinatie met een 3 gangen diner. Omdat de leden van de crew daarbij moesten helpen uitserveren en afruimen, wat trouwens gesmeerd liep, vond ik weinig vaart in de voorstelling zitten. Hoewel ze hun best deden om in hun rol te blijven van o.a. een flirtende hostess, een stel doorgewinterde poolonderzoekers en een foute winterwellnessinstructeur.

Theatergezelschap Vis à Vis is, zij het met een knipoog, altijd wel maatschappijkritisch bezig. Humor speeld doorgaans de boventoon in hun voorstellingen. In 'ANTARCTICA' stellen ze feitelijk twee aspecten aan de orde, en wel op de eerste plaats: mensen die een kick zoeken in verre en bijzondere maar erg vervuilende vakantiereizen zijn niet goed bij hun hoofd. En op de tweede plaats dient de natuur met rust gelaten te worden, zeker in een gebied als Antarctica dat van de pinguïns is!

Maar daar hadden wij als toeristen/bezoekers van de voorstelling 'ANTARCTICA' uiteraard geen boodschap aan, met z'n tweehonderden zetten we daar gisteravond voet aan wal. Via een ingewikkeld gangenstelsel met ijs, sneeuw en ijzige poolwinden, werden we vervolgens door een aantal leden van de crew naar de beleef-ruimte gedirigeerd. Als moderne verwende toerist wil je toch zeker alles hebben gezien en meegemaakt. Reisbestemmingen kunnen zo gek niet zijn, of mensen willen ernaar toe, ook al verveeld het vaak snel, en is het bijna nooit spectaculair genoeg. Maar theatergezelschap Vis à Vis stak met deze trip naar het domein van de pinguïns de draak met ons en zou dat anders aanpakken. We zouden als verveelde reizigers, ofwel als verwende toeschouwers, ongekende ervaringen opdoen.

Het spijt me voor Vis à Vis, maar de enige ongekende ervaring die ik gisteravond heb opgedaan is de snelheid waarmee de crew de 200 bezoekers een prima 3 gangen diner wist voor te schotelen, petje af! De voorstelling 'ANTARCTICA' vond ik bitter tegenvallen, behalve dat er weinig vaart in zat vond ik het inhoudelijk ook maar matig, om over de accommodatie met slechte zitplaatsen en zichtlijnen maar te zwijgen. Best mogelijk dat 'ANTARCTICA' op hun vertrouwde buitenterrein heel wat beter uit de verf zou komen.

een blik op Licht op landschap

In de tentoonstelling 'Licht op Landschap' maak je in feite een tocht door het Belgische landschap van eind 19e eeuw, begin 20e eeuw aan de hand van de daar destijds gevestigde kunstenaarskolonies, een 19e-eeuws verschijnsel dat zich vanuit Babizon bij Parijs over grote delen van Europa had verspreid. Betreffende de tentoonstelling 'Licht op Landschap' zagen we voornamelijk werken van Belgische realisten en impressionisten. Veel werken die volgens de geldende opvatting destijds in de natuur zijn geschilderd met vlotte verfstreken, en met veel aandacht voor licht- en kleurenspel van het moment.

Een prachtige tentoonstelling met veel mooie landschappen, zeegezichten en bootjes, al vond ik de zware barokke lijstwerken, tot om zelfs de kleinste schilderijtjes aan toe, vaak behoorlijk storend. Zie bijvoorbeeld 'Windmolen aan een rivier' op nevenstaand werkje van Isodore Meyers (1836-1916).

Een prachtige tentoonstelling!

 'De Heuvel van Montmartre met Steengroeve'
Vincent van Gogh, Parijs 1886.

De tentoonstelling Impressionism & Beyond in museum Singer Laren toont kunst uit de verzameling van de Van Vlissingen Art Foundation. Een bijzondere verzameling geschilderde boten, zeegezichten, betoverende bloemaquarellen en vrouwen in vegen, toetsen en stippen verbeeld door impressionisten en andere vernieuwers tussen grofweg 1870 en 1930. Stukken van o.m. Monet, Manet, Renoir, Degas, Pissarro, Van Gogh, Gauguin, Van Dongen, Matisse en Picasso. Het is moeilijk voor te stellen dat al deze kleurige lichtheid van het bestaan ooit radicaal vernieuwend was, maar dat was het wel. Goden en de bijbel waren passé, het gewone leven was het onderwerp geworden. Een bijzonder stuk in de expositie is trouwens nevenstaande tekening van Vincent van Gogh die onlangs is ontdekt. Alles bij elkaar genomen een mooie en indrukwekkende verzameling impressionisten, postimpressionisten en expressionisten. Als reeds gezegd: Een prachtige tentoonstelling!

het Maagjesbolwerk in Zwolle

Gisteravond waren we in het uit de kluiten gewassen Maagjesbolwerk in Zwolle. De massieve onderbouw van het 15 jaar geleden opgeleverde bolwerk is tien meter hoog, wat volgens architect Hans Ruijssenaars overeen komt met de hoogte van het oorspronkelijke bolwerk, dat ooit op dezelfde plek stond. In de gemetselde gevels van de karakteristieke onderbouw zijn veel misbaksels (het onregelmatig gevormde afval van baksteenovens) verwerkt. Volgens Bartjens biedt het Maagjesbolwerk plaats aan 66 appartementen, 7000 m² winkelruimte en een parkeergarage met 500 plaatsen. Totdat ze komende zomer in hun eigen huis aan de Thorbeckegracht terecht kunnen, (zie mijn stukje ..het Noordereiland in Zwolle van 26 april 2017) wonen Simone en Wilco hier sinds kort een tijdje in één van de appartementen op de bovenste verdieping.

Vanaf de galerij was het gisteravond een idyllisch plaatje. Boven de contouren van de stad torende de verlichte Peperbus als een accent, waarbij een heldere, praktisch volle maan, het stadslandschap een sprookjesachtig sfeer gaf, prachtig. Tot zover het positieve, voor de rest wist ik door de kou en de snijdende wind, niet hoe gauw ik van die galerij af moest komen. Laat het voorjaar worden, 't liefst zo snel mogelijk!

het nieuwe Houthavengebied

Even na de lunch bij Jan en Inge in Leiden, zijn we met z'n viertjes in de auto gestapt en naar het Houthavengebied in Amsterdam gereden. De Houthaven, waar in het verleden vrachtschepen uit de hele wereld hun hout losten, ondergaat momenteel een metamorfose van belang, er is in rap tempo een geheel eigentijds woon- en werkgebied aan het ontstaan. Het gebied tussen de Spaarndammerbuurt en het IJ, bestaat straks uit zeven unieke en autoluwe eilanden, met elk een eigen karakter dat tot uitdrukking komt in o.m. de architectuur.

Het nieuwe Houthavengebied met o.m. poortgebouw Pontsteiger.

Het wordt een buurt met smalle straatjes, veel ruimte voor groen en veel water. De woningen op de eilanden krijgen hooguit vier of vijf verdiepingen. De eilanden krijgen veel variatie in bebouwing en bewoning. Er is ruimte voor ongeveer 2.700 woningen, waarvan 20 procent bestemd is voor sociale huur. De rest wordt verhuurd en verkocht in de vrije sector. In het gebied komen daarnaast voorzieningen als scholen, bedrijfsruimten, horeca en een hotel. Een dynamisch, duurzaam en klimaatneutraal gebied dat straks ook één geheel gaat vormen met de oude Spaarndammerbuurt. Maar hoewel er zeer hard wordt gewerkt is het nog niet helemaal zover, naar verwachting zullen de laatste bouwprojecten in 2021 worden opgeleverd. Maar dan heb je ook wat! Van het bouwblok waarin de reeds aangekochte woning van Jan en Inge onderdeel uitmaakt, is de inmense onderkeldering reeds zichtbaar. Volgens planning wordt het blok medio 2019 opgeleverd. Het lijkt mij straks een prachtig gebied om te wonen! Na de rondwandeling in de snijdende kou waren we toe aan iets anders.

Alvorens Jan en Inge bij Kiss & Ride CS Amsterdam af te zetten, hebben we in het nabij gelegen REM Eiland, het tot restaurant verbouwde oude platform van TV Noordzee uit 1964, met een drankje de opgedane indrukken van dit prachtige nieuwe Houthavengebied in wording laten bezinken.

Rauch in Museum De Fundatie

'Ich arbeite an der Wiederverzauberung der Welt', deze verklaring van de Duitse schilder Neo Rauch (Leipzig, 1960) las ik ergens op de muur van de centrale hal in Museum De Fundatie. De bekende representant van de Neue Leipziger Schule, de kunstacademie die sinds de Wende in 1989 een uitgesproken virtuoze, maar traditionele schilderstijl voorstaat, lijkt dat aardig te lukken. Verzamelaars staan voor zijn werk in de rij. Met zijn grote historiserende schilderijen waarin hij een ideale, maar bedreigde wereld oproept, is hij momenteel één van de best verdienende kunstenaars ter wereld. Op 'Gewitterfront', een fors, maar in vergelijking met de meeste andere werken van Rauch middelgroot olieverfschilderij, dat een paar jaar geleden door Museum De Fundatie is aangekocht voor 400 duizend euro, slaat een knielende man al trommelend alarm voor een naderend onweer. Als dit als metafoor gezien moet worden voor Rauch's herbetovering van de wereld, lijkt het mij dat hij het pessimistisch inziet.
Maar zo moeten we het volgens Rauch toch niet zien, hoewel zijn doeken inderdaad verre van lyrisch zijn. De ruige, robuuste en raadselachtige werken van Rauch hebben gemeen, dat het in de kern gaat om 'Herbetovering, ontdekkingsvreugde, avontuur en een wereld van raadsels en dromen'. Een mooie maar ook overweldigende expositie. Alvorens huiswaarts te keren, hebben we bij grandcafé Public tegenover het museum alle indrukken eerst maar eens even laten bezinken!

nijvere bos- en waterbouwers

De wandeling in het Harderbos ontaarde vanmiddag al snel in een glibber en glijpartij door de vette modder. Sowieso was het opletten geblazen om niet te struikelen over de vele takken op ons pad. Het was een spannende en ruige wandeling in een ruig stuk bos. Veel omgewaaide bomen, maar vooral ook veel door bevers gevelde bomen in alle soorten en maten. Zo te zien zijn hier op z'n minst een paar actieve beverfamilies de omgeving grondig aan het verbouwen. Prachtig, al die knaagsporen, die tanden, hoe ze bomen met een diameter van minstens 35 cm hebben omgelegd. Respect voor de grootste knagers van Europa.

over de zestiende zondag p.m

Het visserijverleden van Elburg, dat mooie vierkante vissersstadje van weleer, wordt nog immer levendig gehouden middels een aantal oude botters in de haven. Vanuit de haven, die ooit aan de Zuiderzee lag, is het nu zo'n vier uur varen voordat je het IJsselmeer, ofwel het binnendijkse restantje van de voormalige Zuiderzee hebt bereikt. Het zij zo, andere tijden zal ik maar zeggen. Echter binnen de vestingwallen van het oude vissersstadje lijkt de tijd van weleer te zijn gestold. Prachtig, een beleving van niveau hebben we onlangs met z'n allen op onze traditionele zondag p.m. weer eens gemerkt. Ook al hebben we deze keer, door onze rondwandeling over de vestingwallen, de markante straten en pittoreske steegjes van het vissersstadje min of meer van een afstand ervaren.

Na de wandeling over de Elburgse vestingwallen werden we in bar/restaurant 'at sea' aan de Drontermeerdijk, halverwege Elburg-Kampen, door Geke op koffie/thee en gebak getrakteerd. Daarna heeft ze ons bij haar thuis in Kampen verwend met lekkere hapjes en een aperitief. Toen vervolgens ook de tafel voor het diner nog eens uitgebreid gedekt werd, realiseerde ik mij even dat ik op die vestingwallen in Elburg zeer waarschijnlijk te weinig caloriën verbruikt heb. Het zij zo, het was heerlijk en gezellig, petje af voor Geke, die dat ondanks de lastige week die ze achter de rug had, toch maar georganiseerd heeft!

een appetijdelijk High Teat 'je

Vanaf de parkeerplaats van hotel/restaurant Mooirivier langs de oever van de Vecht naar de Stuw gewandeld, vervolgens over de voet/fietsbrug naar de overkant en via het Stuwepad richting Vilsteren. Een mooie rondwandeling van ongeveer zeven kilometer, die we overigens met een paar kilometer hebben moeten inkorten vanwege de afspraak. Bij een mooi Robinia-houten hek, met de naam EEKLOODS erin gebeiteld, zijn we daarom omgekeerd, we hadden in Mooirivier een High Tea besproken, een ludiek cadeautje van onze jongste dochter.

Rond halfvier was het dan zover, Tea Time! Maar niet alleen thee, om de feestelijkheden te accentueren namen we er toch ook maar een glas prosecco bij. En zo werd het een bijzondere High Tea met verschillende soorten heerlijke sandwiches en veel zoetigheden als cheesecake, fudge, macarons, brownies en chocolade mousse, om maar wat te noemen. Heerlijk allemaal maar we kwamen er niet doorheen, het was teveel van het goede. Maar we hebben erg genoten, niet alleen van de super de luxe High Tea, maar in het bijzonder ook van de ambiance en het prachtige uitzicht over de Vecht en de landerijen!

een concert op de Vanenburg

De geschiedenis van kasteel De Vanenburg in Putten gaat volgens diverse kloosterarchieven terug tot aan de 14e eeuw. Het cultureel historisch erfgoed heeft dus een lange geschiedenis. Door de eeuwen heen uiteraard met vele ups en downs. Maar dat De Vanenburg tot op de dag van heden een plaats is waar men zich kan 'vermeyen' ofwel ontspannen in een natuurrijke omgeving, loopt min of meer als een rode draad door haar geschiedenis heen. Tegenwoordig is De Vanenburg een sfeervol hotel, restaurant en congrescentrum dat a.h.w. 'prinsheerlijk genieten' in haar vaandel heeft staan. En dat hebben we j.l. zaterdag 10 februari dan ook volop gedaan, en wel in het bijzonder door een prachtig concert van kleinkoor PAVANE uit Putten in de fraaie Oranjerie van De Vanenburg!

Held op een wankel voetstuk?

Jan Wolkers (1925-2007)
Nou als Jan Wolkers nu nog geleefd had, was hij op social media vast al geconfronteerd met een #MeToo zei onlangs een vriend, toen ik vertelde dat ik Onno Blom's biografie van Jan Wolkers aan het lezen was. Dat denk ik eerlijk gezegd ook wel, hoewel de context wel enigszins veranderd is. Maar de seksuele revolutie die zich momenteel min of meer voltrekt, lijkt mij sowieso haaks te staan op de seksuele moraal van Jan Wolkers. De meeste boeken van Wolkers heb ik in het verleden wel gelezen, ik dacht hem dan ook vrij goed te kennen, maar in de 1114 bladzijden dikke biografie kwamen er voor mij evengoed nog wat tenenkrullende feitjes aan het licht. Toch blijft hij hoe dan ook voor mij tot één van de grootste naoorlogse Nederlandse schrijvers behoren. Ook mooi, Jan Wolkers, de controversiële schrijver en kunstenaar, de ooit zo vervaarlijk geachte obsessieve seksmaniak, beleefde aan het eind van zijn leven in zijn tuintje op Texel de metamorfose tot ongeveer de liefste opa van Nederland!

Lucebert (Lubertus Jacobus Swaanswijk, 1924-1994)
'Alles van waarde is weerloos', weinig dichtregels worden zo vaak geciteerd als deze van Lucebert. Het is en blijft een mooie dichtregel, vind ik. Nu las ik dat o.a. het Stedelijk Museum en het Cobra Museum worstelen met de recente onthulling, dat kunstenaar Lucebert in zijn jeugd een aanhanger was van het nationaalsocialisme. Niet alleen de musea worstelen met dit feit, iedereen kwam het nogal koud op het dak vallen, Wim Hazeu wel in de eerste plaats. Hij had zijn biografie van Lucebert praktisch af toen hij brieven in handen kreeg, die duidelijk maakten dat de dichter sympathie had voor de nazi's. Toch hoop ik niet dat ze Lucebert laten vallen, er verandert weinig of niets aan het beeld van Lucebert. Bij kijken naar kunst, moet je de persoon en het werk scheiden. In zijn kunst heeft hij eigenlijk wraak genomen op zichzelf. Wanneer ik nu zijn poëzie lees, zie ik mogelijk een andere nuance. Maar je moet het ook autonoom blijven lezen, van de taal blijven genieten!

over verwondering en humor

De vele architectuurtekeningen die Jan Egas (Hardinxveld, 1949) maakte voor de Capitool reisgidsen, zijn vaak een feest der herkenning. Talloze monumenten en musea in binnen- en buitenland legde hij tot in de kleinste details vast. Zo schijnt hij ook speciaal voor zijn huidige tentoonstelling 'Humor en verwondering' in Harderwijk het Stadsmuseum 'à la Capitool' te hebben getekend. Een tentoonstelling trouwens die een aardig beeld schetst van de veelzijdigheid van deze creatieve duizendpoot. Een autodidactische priegelaar, maar wel een vakman pur sang met een liefdevol oog voor detail. En in bijna alle facetten van zijn oeuvre, dat min of meer verwant is aan het surrealisme, drijven verwondering en humor de boventoon. Zijn uiterst minutieus geschilderde voorstellingen zitten vol kleine grapjes, prachtig!

een 'Tesla' de eeuwigheid in!?

Een volledig elektrische auto, neem bijvoorbeeld een Tesla, produceert tijdens het rijden geen CO2, maar is daarmee per per definitie nog niet klimaatneutraal. Want bij de productie van zo'n karretje komt namelijk wel kooldioxide vrij, evenals bij de benodigde stroomwinning voor de batterijen, al maakt daarbij de manier waarop de elektriciteit wordt opgewekt uiteraard een groot verschil. Hoe dan ook, persoonlijk lijkt het mij een goede ontwikkeling, maar de voor- en tegenstanders zijn voorlopig nog lang niet uitgepraat. Echter hoe je het ook wend of keert, elektrisch rijden lijkt mij de toekomst, ook al zie ik de Tesla, het relatief schone paradepaardje van Elon Musk, voorlopig nog even niet zitten.

Gisteren heeft Elon Musk zijn paradepaardje met een enorme Falcon Heavy-raket succesvol de ruimte in geschoten. Een contradictie van formaat lijkt mij! Dat er al karrevrachten ruimteschroot rondvliegen is tot daar aan toe, de ruimte is groot, bovendien schijnt de Tesla uiteindelijk ver buiten de Aardse invloedsfeer verzeild te raken. Maar de enorme CO2 uitstoot tijdens de lancering, die tot in hogere atmosfeerlagen het milieu belast, vind ik in verhouding met de zin van Elon's paradepaardje de tegenstrijdigheid ten top.

De rode Tesla Roadster komt kennelijk in een baan die relatief dicht bij die van de dwergplaneet Ceres komt. Musk verwacht dat de auto enkele honderden miljoenen jaren, en misschien zelfs meer dan een miljard jaar, in de baan zal blijven. SpaceX streamde vannacht urenlang live beelden van 'Starman', zoals de paspop op de bestuurdersstoel van de auto, die van Musk is geweest, wordt genoemd. Krankzinnig, maar wat een staaltje van technisch kunnen!

WILD, natuur van om de hoek

'Waar zijn we hier eigenlijk' hoorde ik André van Duin zeggen. Dat vroeg ik mij ook even af toen ik een overview zag van het overweldigende landschap van de Veluwe. Het leek qua uitgestrektheid verdorie de Siberische toendra wel, en dat in één van de dichtst bevolkte landen ter wereld. Tot in de verste verte zag ik geen tekenen van menselijk bestaan, geen kerktoren, hoge schoorsteen of anderszins te bekennen, prachtig!

In de onlangs uitgekomen film WILD laat de Edese natuurfilmer Luc Enting het leven van drie hoofdrolspelers zien, en wel het wilde zwijn, de vos en het edelhert. Wat kleinere rollen zijn weggelegd voor de raaf, buizerd en ijsvogel. Hij volgt ze gedurende de verschillende seizoenen op weg van hun jongste jeugd tot aan hun volwassenheid. Aan de 80 minuten durende film heeft regisseur Luc Enting bijna drie jaar gewerkt, en dat is te zien. Veel opnames moeten ongetwijfeld tot stand gekomen zijn dankzij een flinke dosis jobsgeduld van de maker. En André van Duin, die de voice-over verzorgt van deze spectaculaire natuurfilm, geeft er op zijn kenmerkende wijze een mooie meerwaarde aan. We hebben bijzonder genoten van een natuurfilm die hier bij wijze van spreken om de hoek gemaakt is, prachtig!

sublieme momenten en meer

Pas de film 'Het leven is vurrukkulluk' gezien, een film van Frans Weisz naar de gelijknamige en eerste roman van Remco Campert uit 1961. In de hoofdrollen Reinout Scholten van Aschat als Mees, Géza Weisz als Boelie en Romy Louise Lauwers als Panda. Campert lees ik graag, behalve zijn eerste roman heb ik in de loop der jaren het één en ander aan proza en poëzie van hem gelezen, en ook zijn columns in o.a. de Volkskrant lees ik graag. Vooral de satirische en op mijn lachspieren werkende stukjes over 'Somberman', waarin hij zo min mogelijk in aanraking wil komen met tevredenheid, blijdschap en geluk. Je moet denk ik van goede huizen komen om het enorme oeuvre van schrijver, dichter en columnist Remco Campert (1929) te kunnen evenaren. Ik was dan ook heel benieuwd naar Frans Weisz cineastische vertolking van Campert's eerste roman uit 1961.

Het thema van Campert's geraffineerd geschreven roman, is een dag uit het leven van jongeren in de jaren vijftig, begin jaren zestig, in het vrije, welgestelde milieu van Oud-Zuid in Amsterdam. Treffend zet Campert in zijn voorwoord de sfeer neer van zijn roman middels een strofe uit het gedicht 'Het tuinfeest' van Martinus Nijhoff (1894-1953) t.w. Zij zingen, nijgen naar elkaar en kussen, Geenszins om liefde, maar om de sublieme Momenten en het sentiment daartussen. 'Het leven is vurrukkulluk' is dus genieten, al is lang niet alles rozengeur en maneschijn.

Van het leven genieten is uiteraard ook het thema van de verfilming van Campert's roman. Het 'vurrukkullukke' element in de film viel mij echter tegen, al is de film ongetwijfeld met zorg en liefde gemaakt. Wat ik eigenlijk had kunnen verwachten weet ik ook niet echt, maar toch zeker wel een sprankelende en boeiende kijk op eerdergenoemd boekthema. Een bevrijdende blik van bovenaf op al dat gedoe daar beneden, zal ik maar zeggen. Sporadisch lukte dat af en toe best, maar in het algemeen vond ik dat de film zich tamelijk oubollig en chaotisch naar het einde sleepte!