rondom het Wolderwijd

Achter op het stoepje merkten we weinig of niets van de wind, maar eenmaal in de polder viel het knap tegen. Maar goed daar wordt je flink van volgens bartjes, dus genoeg daar over. Toen we echter bij de 'Biezenburcht' aankwamen, ongeveer halverwege Harderwijk - Zeewolde zagen we tot onze verrassing dat ze daar een aantal bankjes hadden geplaatst. Mogelijk dat ze er al een jaartje stonden, maar ze waren ons nog niet opgevallen. Tijd dus voor een break, even rond kijken hier onder het genot van een bakje koffie uit de thermosfles. Mede door het afval om ons heen, kwamen we vrij snel tot de conclusie dat de bankjes tot het inventaris van het eind vorig jaar geopende cafetaria de 'Biezenburcht' behoorden. We zaten daar rond een uur of half elf 's morgens, maar van enige activiteit was niets te merken. Door die gesloten roldeur deed de sfeer rondom het gebouwtje enigszins desolaat aan.

Jammer, want vanaf de 'Biezenburcht', het bijzondere bakstenen gebouwtje in de oksel van de Knardijk, heb je een mooi uitzicht over het Wolderwijd en het eilandje de Biezen, het natuurgebied Harderbroek en het voormalige sluitgat in de Knardijk. De in 1990 gebouwde 'Biezenburcht' is ontworpen door het Amsterdamse architectenbureau Alberts en van Huut. Architect Ton Alberts (1927-1999) en Max van Huut (1947) waren/zijn ontwerpers van op antroposofische leest geschoeide architectuur. Organische bouwwerken, bekend zijn o.a. het gebouw van de Gasunie in Groningen en het hoofdkantoor van de ING bank in Amsterdam Z.O. Het op basis van een pentagon (vijfhoek) ontworpen uitkijkgebouwtje annex trafohuisje de 'Biezenburcht' staat uiteraard in geen verhouding met genoemde bouwwerken, maar het is bijna een schoolvoorbeeld van organische architectuur.

Na de koffie vervolgden we ons pad richting het fiets-voetveer Zeewolde - Strand Horst Ermelo. We wisten niet dat het veer vanaf 13 juli j.l. volgens een zomerrooster voer, er werd nu vanuit Zeewolde vertrokken vanaf De Rede in de aanloophaven i.p.v. de Nulderdijk. Behalve extra kilometers, kwamen we ook net te laat aan en moesten we een halfuur wachten. Maar er waren gelukkig bankjes, ook daar was aan gedacht. En in zo'n aanloophaven is van alles te zien, dat halfuurtje was om voor we er erg in hadden.

Eenmaal aan de overkant moesten we weer even stevig op de pedalen. Het fietspad van Horst naar Harderwijk, mooi gelegen tussen het water en de A28 is prachtig, alleen jammer van de herrie. De geluiddruk van de A28 op het circa 15 meter naast gelegen fietspad ligt volgens mijn inschatting minstens rond de 80 dB. De plotseling invallende stilte, nadat de A28 eenmaal van het fietspad was afgebogen was weldadig, maar ja toen waren we ook bijna thuis.

Jubileumtentoonstelling

De eerste kunstexpositie op kasteel Zwaluwenburg in 't Harde (gemeente Elburg) werd in 1963 gehouden. Al vijftig jaar kunst dus in het in 1728 gebouwde buitenhuis, dat sinds 1960  in het bezit schijnt te zijn van de familie Heusdens uit Steenwijk. Het omliggende landgoed behoort echter aan de stichting 'Het Geldersch Landschap'.

Tekening kasteel Zwaluwenburg.

Sinds 1963 fungeert het buitenhuis Zwaluwenburg elke zomer als galerie. Deze vijftigste zomer is het thema 'MensBeeld'. Ik las dat er in de loop der jaren al heel wat prominente kunstenaars hebben geëxposeerd. Onder wie Paul Citroen, Ans Wortel, Sierk Schröder, Pieter d’Hondt, Karel Gomes, Chris ten Bruggen Kate, Carel Willink en Freek van den Berg. Het accent heeft daarbij steeds gelegen op figuratieve kunst.

In de huidige jubileumexpositie 'MensBeeld' worden de uiteenlopende aspecten van het mens zijn door een tiental kunstenaars belicht. We zagen jonge, frivole vrouwen op litho’s van Freek van den Berg (1918-2000), tegenover de doorleefde mensengezichten van Nel van Dokkum-Koen (1934-2012). En door beeldhouwster Edith Janzen werd de mens getoond in archetypische fabelfiguren en moeder/kind-relaties. Ook het symbolisme was rijkelijk vertegenwoordigd, in diepgravende maar kleurige reflecties door de schilders Corina Corvers, Esther Veerman en Johan Gorter. En een vleugje pop art zagen we terug in de vintage collages van Marian Williams van Embden en Nelleke Ponsteen. Joost Lodewijks deelde zijn feeërieke vrouwbeeld in een reeks vrijwel identieke doeken en Catharina Luhulima zorgde voor een staaltje gedegen portretkunst in houtskool.

Interessant allemaal, mooi gezegd, maar we hadden het afgelopen zondag snel gezien. De kunstobjecten die we zagen vonden we op een enkele uitzondering na van middelmatig niveau, en stemde bepaald niet tot nadenken! Nou heb je dat uiteraard vaker bij figuratieve kunst, maar dit was wel heel veel van 13 in een dozijn. Trouwens de hele ambiance in het overduidelijk door achterstallig onderhoud geplaagde buitenhuis liet naar onze mening te wensen over!

Goeie shit

Goeie shit, las ik gisteren in de V bijlage van de Volkskrant. Een artikel van Marina de Vries over de Italiaanse kunstenaar van aristocratische afkomst, Piero Manzoni (1933-1963), waar momenteel in het Städel Museum in Frankfurt een overzichtstentoonstelling onder de titel 'Als Körper Kunst wurden' aan gewijd is.

Piero Manzoni maakte uiteindelijk conceptuele kunst, een kunstvorm waarbij het idee ofwel het concept belangrijker is dan esthetische of materiaal-technische afwegingen. Ook een kunstvorm die de ballast van het verleden wilde afwerpen, schoon schip maken en opnieuw beginnen. De schilderkunst niet langer zien als de verbeelding van een mystieke goddelijke wereld, maar als een alledaagse realiteit, waarbij het spel van licht en schaduw voor voortdurende verandering zorgt. Witte wandwerken (achromen), ontdaan van elke kleur, waarin vaak reliëfs zijn aangebracht.

Piero Manzoni was aanhanger en wegbereider van een kunststroming, die eind vijftiger jaren begin zestiger jaren van de vorige eeuw meer aanhangers had. Zo was daar de Nederlandse Nul-beweging, die in 1960 gevormd werd door Jan Schoonhoven, Armando, Jan Henderikse, Herman de Vries en Henk Peeters, en tot 1965 heeft bestaan. De werken van de Nul-groep waren en zijn in het bijzonder anti-schilderkunstig. Traditionele materialen als verf en steen werden bij voorkeur vervangen door industriële materialen. En de Nederlandse Nul-beweging was weer ontstaan in de internationale context van Zero in Duitsland (Otto Piene, Heinz Mack, Gunther Uecker), Azimuth in Italië (Piero Manzoni, Enrico Castellani, Augustino Bonalumi) en het nouveau réalisme in Frankrijk (o.a. Yves Klein, Daniel Spoerri, Arman en Jean Tinguely).



Het streven van deze minimalistische bewegingen was om de kunst van zijn glamour en verheven status te ontdoen, te democratiseren en de kloof tussen kunst en leven te dichten. Piero Manzoni ging daarin zover dat hij kunst net zo gewoon vond als stront. Hij produceerde begin 1961 negentig concervenblikken. Hij drukte negentig etiketten, nummerde en signeerde ze. En hij vulde de blikken met zijn eigen poep, 30 gram per blikje. In vier talen staat het erop: Merda d'Artista, Merde d'Artiste, Artist's Shit en Künstlerscheisse. Manzoni verkocht destijds de gesigneerde blikjes poep aan het publiek voor de dagprijs van 30 gram goud.

Dat gemorrel aan de fundamenten van de gevestigde kunstorde voelde men destijds mogelijk als een noodzaak. Maar ik ben blij dat die zoektocht naar de neutrale realiteit in de kunst, die volgens Armando meer naar een dood spoor leidde dan naar een nieuw begin, alweer decennia achter ons ligt. Veel werken van de Nulkunst zijn achterhaald en verroest of vergaan. De opgave voor de hedendaagse kunstenaar is nu omgekeerd: niet laten zien dat kunst net zo gewoon is als stront, maar laten zien dat kunst net zo bijzonder is als goud!

Trouwens bizar dat zo'n onooglijk blikje stront van de kunstenaar op een veiling ruim 60 duizend euro heeft opgebracht!

Land-art in Emmen

Toen de Amerikaanse Land-Art kunstenaar Robert Smithson (1938-1973) in 1971 de zandgroeve van gebroeders de Boer in Emmen zag, zag hij daarin een perfecte locatie, waarmee hij in het kader van kunstmanifestatie 'Sonsbeek buiten de Perken' a.h.w. een artistieke dialoog kon aangaan. Geïnspireerd door de groeve, in zijn ogen een geologisch paradijsje die hem miljoenen jaren terug in de tijd voerde, ontwierp hij 'The Broken Circle and Spiral Hill'.

Het 42 jaar oude kunstwerk, dat er afgelopen dinsdag nog net zo mooi bij lag als een kleine twee jaar geleden toen ik hier ook was, (zie mijn stukje 'broken circle/spiral hill' van 21/11'11.) is een kunstuiting om een dialoog tussen kunst en industrie tot stand te brengen. Kunstenaar en ontginner moeten zich ervan bewust worden dat ze beiden vertegenwoordigers van de natuur zijn. Economie, ontvreemd van de wereld, is blind voor natuurlijke processen. Kunst kan het middel zijn dat bemiddeld tussen ecoloog en de industrieel.

Oorspronkelijk was de bedoeling dat het werk, nadat het in de vorm van foto's en film was vastgelegd, weer op zou gaan in de natuur. Robert Smithson had grote interesse in het procesmatige in de natuur. Met name in systemen van wanorde en willekeurige processen die tot nieuwe ordeningen komen hadden zijn belangstelling, het natuurlijke proces van entropie. Binnen deze visie paste uiteraard ook het vergaan van het kunstwerk. Mogelijk dat het vliegongeluk van Robert Smithson in 1973, dat hem op 35 jarige leeftijd het leven koste, heeft bewerkstelligd dat het werk nog bestaat en goed wordt onderhouden. Ik ben overigens benieuwd hoelang ze dat nog volhouden.

Maar hoe dan ook, die grote kei van meer dan 32 ton in het centrum van de 'Broken Circle' zal het daar in de toekomst ook nog wel een tijdje uithouden. Die kei schijnt daar al sinds de laatste ijstijd te liggen. Aan de andere kant, je weet niet wat er allemaal gebeuren kan. Want hoe groot zou dat kleine steentje dat we daar even op zijn grote broer hebben gelegd ooit geweest zijn? En die leuke berkjes op die kolossale hunebed bij de ingang van de zandgroeve, als die een beetje door groeien zullen ze de kolos op termijn toch zeker ook een kopje kleiner krijgen. Gedachten over natuurlijke processen en meer, die ons bij de lunch in café Moorman in Erm nog even bezig hielden.

Hodgepodge op Mosselparty

Mosselparty, een traditie in wording waar ze bij restaurant Hardersluis vorig jaar mee zijn begonnen. Leuk voor Hodgepodge, want we waren maandag 8 juli j.l. evenals vorig jaar (zie mijn stukje Mosselparty van 12 juli 2012) weer uitgenodigd voor de levering van muzikale noten tussen 4 en 10 uur. Zes uur spelen van (en luisteren naar) Irish ballads & folk music en hier en daar een Scottish accent is lang, weliswaar met wat pauzes, maar dan nog. Natuurlijk zijn we met alle plezier op de uitnodiging ingegaan!

Het scheelde ons een hoop werk dat we onze eigen versterkingsapparatuur niet hoefden op te bouwen en in te regelen. Daar werd voor gezorgd, als bij professionals! En zo begonnen we onze sessie klokslag 4 uur in de middag op een riant podium onder een grote parasol tegen de felle zon, met ons openingsnummer Sing Irishman Sing Allengs werd het drukker en gezelliger op het terras en tussen de vele stands met diverse drankjes en hapjes. En toen de HK3 rond een uur of zes met gevoel voor ceremonie de Zeeuwse hangmosselen kwam afleveren, door Hodgepodge en veel bezoekers vrolijk toegezongen met het bekende liedje 'Zeg ken jij de mosselman' liepen er zeker wel een paar honderd smulpapen rond. Ondertussen speelden we weer verder met ons eigen repertoire, bekende stukken als o.a. The black velvet band, The fields of Athenry en The Irish Rover. De sfeer was goed, en het liep allemaal gesmeerd. Jammer dat de wind ons een beetje parten ging spelen, waardoor de klanken naar mijn gevoel a.h.w. verwaaiden. Op een gegeven ging bij een forse vlaag onze parasol bijna het zwerk in. Veel last van de zon hadden we toen al niet meer, dus hebben we dat ding gelijk maar gestreken.

Een stel goedgemutste 

enthousiaste supporters.

Al spelende hadden we op ons mooie podiumpje absoluut geen last van dorst, want we werden rijkelijk van drank voorzien. Maar op een gegeven ogenblik zagen we van onze hoogte wel veel heerlijke mosselen onder onze neus voorbij trekken. Maar aan het eind van weer een speelblokje bleken er ook voor Hodgepodge nog meer dan genoeg lekkere mosselen te zijn. En ook niet te versmaden was de oester die we van een aardige dame kregen aangeboden. Verkwikt en verzadigd gingen we er op ons podiumpje op een gegeven moment zo lekker tegenaan, dat een aardig aantal enthousiastelingen de beentjes niet meer stil konden houden.



Mary Mack: Een filmpje van Joke van Doggenaar

Echter tegen negenen begon het tussen de standjes en op het terras en rond het podium wat rustiger te worden. Een goed moment voor Hodgepodge om weer even een break in te lassen. Aan spelen zijn we na de break echter niet meer toegekomen, de organisatoren vonden het mooi geweest met de Irish ballads & folk music. Van 4 tot 9 met alles bij elkaar misschien een goed uur pauze, betekende wel dat we circa 4 uur hebben staan spelen. Graag tot volgend jaar werd er bij het afscheid gezegd, mooi maar dat duurt weer even. Ondertussen zal Hodgepodge de ontwikkelingen rond de jaarlijkse mosselparty, traditie in wording, met belangstelling blijven volgen.

Museum 'de Fundatie' verbouwd.

Onlangs in Zwolle het verbouwde museum 'de Fundatie' bezocht dat j.l. 31 mei door prinses Beatrix heropend is. Het heeft allemaal wat langer geduurd dan aanvankelijk gepland, (Zie o.a. mijn stukje 'Paleis a/d Blijmarkt' van 17 augustus 2011) en de bouwkosten zullen waarschijnlijk ook wel iets hoger uitgevallen zijn. Maar zowel het één als het ander wordt in onze tijd nog nauwelijks als een verrassing ervaren. Wat telt is het resultaat, en dat mag er zijn, ik vind het prachtig!

Het bekende museum, gevestigd in het voormalige gerechtshof aan de rand van de Zwolse binnenstad, is naar een ontwerp van Hubert-Jan Henket (1940) van Bierman Henket architecten uit Vught verbouwd en uitgebreid door BAM Utiliteitsbouw. Daarbij is boven op het huidige museum een opvallende ellipsvormige constructie gerealiseerd, waarin twee tentoonstellingszalen met een gezamenlijk oppervlak van ongeveer 1000m².
Door een groot raam in de ellipsvormige constructie heb je een fantastisch uitzicht op de historische binnenstad van Zwolle. Ik las dat de koepel aan de buitenkant bekleed is met 55.000 keramische wit/blauw geglazuurde tegels, welke door de gekozen maat en vormgeving willekeurig konden worden geplaatst. Daardoor wordt het licht, onvoorspelbaar als de lucht, op vele manieren gereflecteerd, zodat de koepel a.h.w. als een wolk boven het oorspronkelijke neoclassicistische gebouw zweeft, optisch bedrog, maar heel mooi.
Het vernieuwde museum 'de Fundatie' is zo een prachtig eigentijds baken geworden op de grens tussen de middeleeuwse stadskern en de 19e eeuwse singels. Een icoon voor de toekomst met een accent in de vorm van de gouden vredesduif van Marte Röling (1939), uitkijkend over de Potgietersingel!

George Grosz, Walzertraum, 1921.

Pieter Henket, Pierre Hotel, New York City, 2007.

De tentoonstellingen 'Dans op de Vulkaan', kunst en leven in de republiek van Weimar, Duitse avant-garde kunst tussen beide wereldoorlogen, en 'The way I see it' van fotograaf Pieter Henket (1979) hebben we gezien. Voor 'Dum vivimus vivamus' ofwel 'Laat ons leven zolang we leven' van Jeroen Krabbé (1944) en 'Van Turner tot Appel' topstukken uit eigen collectie, komen we hier, vóór dat deze exposities zijn afgelopen vast een keer terug. We waren nu meer nieuwsgierig naar het resultaat van de verbouwing van museum 'de Fundatie' en hebben dan ook veel tijd in de bezichtiging gestoken.

Hodgepodge sur Fête de la Musique à Ermelo

's Morgens van 'Sail Den Helder' rechtstreeks doorgereden naar 'Fête de la Musique' in Ermelo voor een optreden aldaar van onze band, waarbij ik uiteraard thuis nog wel eerst even mijn instrumenten heb opgepikt. Het eerste uur van ons optreden was door de organisatie gepland in 'Leonardo Da Vinci', (speellocatie 6) een kunstatelier en -galerie in de Kerklaan. Bezijden de drukke Stationsstraat dus, en dat was te merken want veel gehoor hebben we daar niet gehad.

Onze tweede sessie van een uur was in 'Proeverij De Ontmoeting' (speellocatie 8) aan de Stationsstraat. Dat was iets beter, alhoewel het publiek daar vanaf straat wel eerst de hele zaak, een lange pijpenla, door moest banjeren om bij ons te kunnen komen op het binnenplaatsje achter de proeverij. Desalniettemin konden we ons tot aan het moment dat het weer eens ging regenen, verheugen op een aardig stel enthousiaste luisteraars.

Ons derde en laatste optreden die dag, vond een eindje verderop plaats aan de Stationsstraat, en wel op de stoep van de ING bank, (speellocatie 16.) Een te krappe plek eigenlijk met weinig beschutting tegen de weergoden. Evengoed hebben we daar, mede door de enthousiaste reacties van het publiek, toch nog lekker gespeeld.

Na afloop kwam iemand van de organisatie ons vertellen, dat ze op de volgende 'Fête de la Musique' in Ermelo een betere locaties voor 'Hodgepodge' zouden regelen. Dat zou heel mooi zijn, daar willen we de organisatoren graag aan houden. Want we doen natuurlijk graag nog een keer mee aan dit leuke muziekfestival!

Sail Den Helder

Allemaal goed en wel natuurlijk, de door Zijne Majesteit Koning Willem Alexander geopende Marinedagen en Sail Den Helder, maar dat was toch lang niet alles. Ook de Sleep-, Duw- en Stoomvaart was van de partij. En als je het daar over hebt, dan heb je het ook over motorsleepboot 'Mokum' van vriend en herenleder André en zijn vrouw Riet. Over dat prachtige en goed onderhouden scheepje van 10,5x3x1,3 meter (lxbxdg) dat reeds in 1936 is gebouwd op scheepswerf Foxhol. Uiteraard was deze krasse 77 jarige hier ook van de partij, en lag ze in Willemsoord in het vaarwater naast de Weststraat keurig afgemeerd naast een grotere broer uit Oude Tonge.
Om het één en ander van dicht bij te kunnen meemaken, hadden we in Den Helder tegen de duinen een huisje gehuurd. Nou ja huisje, huize 'Red Cedar' was meer een riante villa waarin de herenleders Ab, Victor en ondergetekende met hun dames ondanks de regen, die werkelijk met bakken uit de lucht kwam vallen, een gezellig weekend hebben doorgebracht. Bij de open haard veel geouwehoerd natuurlijk over van alles en nog wat, en we hebben er gezond en lekker gekookt met z'n allen. En zo vloog de tijd voorbij, voor we er eigenlijk goed en wel gewend waren zaten we alweer thuis.

De Poster.

En hier speelde zich het één en ander af.

Maar we hebben natuurlijk wel meer gedaan dan alleen maar in de 'Red Cedar' zitten kletsen. In de stromende regen zijn we ook naar Willemsoord getogen, en hebben daar o.a. een bezoek gebracht aan de 'Mokum', waar we door A en R drijfnat werden onthaald met koffie en koek. Ik vroeg me eerlijk gezegd wel een beetje af, of ze met z'n tweetjes wel zo blij waren met zes van die kletsnatte figuren in de kajuit. Je brengt toch een plens water naar binnen! Maar kennelijk was het m'n eigen probleem, want ik heb ze er niet over gehoord.
Na de koffie hebben we het op Willemsoord gelegen 'Nationaal Reddingsmuseum Dorus Rijkers' bezocht, en hebben we vervolgens op Willemsoord in Barista Café 'Njoy' met een hapje en een hardversterkertje een tijd zitten genieten van de 'Sea Side Jazzband' uit Den Helder. Het repertoire bestond uit allemaal bekende dixieland stukken uit de eerste helft van de vorige eeuw. Zo vanaf midden jaren twintig tot ongeveer begin veertiger jaren, oude maar nog altijd bekende stukken dus. Stukken die met name zo bekend geworden zijn door bijvoorbeeld Chris Barber, Dutch Swing Collegeband en Papa Bue Vikings Jazzband. Prachtig, goeie muzikanten ook, persoonlijk vond ik de baspartij er vooral uitspringen. Een enigszins corpulent baasje, maar toeteren op die oude King sousafoon als de beste, wat een energie. Ik werd er helemaal blij van, grandioos!

Toen ze uitgespeeld waren en vertrokken, hebben ook wij er in 'Njoy' maar een punt achter gezet. In de inmiddels druilerige regen ging André terug naar Riet, die aan boord van de 'Mokum' was gebleven, en de rest van de herenleders en aanhang naar huize 'Red Cedar', om daar voor de dames en onszelf een voedzaam en smakelijk avondmaal te bereiden.

Eilanden

De voorbereiding van ons tripje naar de 'Eilanden' zoals ik dit stukje maar noem, heb ik j.l. 2 april al min of meer beschreven in 'Eire'. Maandag 27 mei j.l. om 14.30 uur was het zover, onder een strak wolken loos zwerk gingen aan de kade van Hoek van Holland de trossen los van de Stena Hollandica , en voeren we langzaam over de Nieuwe Waterweg het ruime sop tegemoet.
Van Hoek van Holland naar Harwich was op een kwartier na 7 uur varen. Rond 20.00 uur Engelse tijd meerden we af in Harwich, en ruim een uurtje later zaten we op onze kamer in het Premier Inn hotel in het centrum van Ipswich. Na het ontbijt de andere morgen, zijn we gelijk vertrokken richting Londen om daar een paar dagen door te brengen. Rond het middaguur reden we in de stromende regen Londen binnen, waar we in de Southwark Street nabij museum 'Tate Modern' wederom een Premier Inn hotel vonden, en nog wel met een parkeerplaats ook.

Omgeving Premier Inn Hotel in Londen.

Bij de Southwark Bridge in Londen.

De rest van de dag hebben grotendeels in museum 'Tate Modern' doorgebracht. We hadden eigenlijk wel meer willen doen, maar de regen speelde ons parten. 's Morgens onderweg naar Londen hadden we vanuit de auto de 115 meter hoge toren van kunstenaar Anish Kapoor al gezien, die daar in het Olympic Park in Londen Stratford is gebouwd i.v.m. de Olympische Spelen vorig jaar in Londen. (Zie o.a. mijn stukje 'uitkijktorentje' van 31 mei 2012) We hadden de toren eigenlijk nog willen beklimmen, maar hebben het maar zo gelaten. Voorlopig had de wijk Bankside in het Southwark gebied ons na 'Tate Modern' voldoende te bieden. Een prachtige wijk op de zuidelijke oever van de Thames, tussen Blackfriars Bridge en London Bridge. Te voet is de wijk ook goed bereikbaar vanaf de noordoever van de rivier via de fraaie Millennium Bridge. Ondanks de regen, die aan het eind van de middag gelukkig iets minder werd, hebben we daar langs de rivier gewandeld, vanwaar we een prachtig zicht hadden op een aantal boeiende gebouwen, waaronder Southwark Cathedral, de herbouwde historische theaters, Globe Theatre en The Rose en uiteraard het museum 'Tate Modern'. In Pizzaexpress, een trendy Italiaans restaurant aan de Thames, hebben we 's avonds een culinair puntje achter deze regenachtige dag gezet. Na een heerlijke nachtrust, onze kamer had een venster op een binnenplaats waar het werkelijk doodstil was, en dat midden in een grote wereldstad, stonden we de andere dag verkwikt op.

Na een ochtendwandelingetje hebben we in de stad ontbeten. We waren dan wel verkwikt opgestaan, maar nog niet verzadigd. De prijs die ze in ons hotel boven de toch al pittige kamerprijs vroegen voor een simpel ontbijtje was zo abominabel, dat we besloten hadden de breakfast elders in de stad te doen. Bovendien ervoeren we die ochtend zo toch ook weer een nieuw stukje Londen. Want we waren namelijk ook van plan in de loop van de ochtend verder, richting westwaarts te trekken, waarmee we uiteraard Londen voorlopig achter ons zouden laten. Aldus geschiedde, via Oxford reden we over de M40/A40 tot even voorbij Cloucester, om uiteindelijk via allerlei kronkelwegen voor de nacht te eindigen in het landelijke Littledean in 'The Belfry Hotel'.

The Belfry Hotel in Littledean.

Behalve dat we daar in het restaurant prima hebben gegeten was er verder weinig te beleven. Op onze kamer hebben we nog wel een tijdje zitten lezen, maar we lagen al gauw onder zeil. De andere morgen zaten we al vroeg aan het 'full English breakfast', wat er trouwens in ging als koek. Nou ja koek, niet te geloven hoe ze daar de dag beginnen, bacon, white pudding, worstjes, gebakken of roerei, witte bonen in tomatensaus, gebakken tomaat, gebakken champignons, diverse sausen, toast met boter, jam, marmelade of honing en verder uiteraard thee of koffie en sinaasappelsap. Voordeel is dat je tot aan de avond bijna niet meer hoeft te eten. Goed, inpakken en wegwezen, verder maar weer. Deze keer via de A40 tot aan Narberth, waar we aan de Moorfield Road onderdak vonden in hotel Plas Hyfryd. Onderweg Aberglasney Gardens bezocht, een tuin aan de A40 ergens tussen de plaatsen Carmarthen en Llandeilo.

Overzicht.

Aberglasney Gardens.

's Avonds hebben we buiten op het terras van ons hotel zitten eten, eindelijk een beetje zomer. Dat was even wat anders dan die paar regenachtige dagen in Londen. Via allerlei prachtige binnenweggetjes zijn we de andere dag naar Fishguard, onze voorlopige eindbestemming in Engeland, gereden. Van daaruit zouden we over een paar dagen met de Stena Line naar Rosslare in Ierland varen. Maar zover was het nog even niet, we hadden nog ruim twee dagen om de prachtige omgeving van Fishguard te verkennen. Op Fishguard Holiday Park hebben we voor twee dagen een compleet ingerichte stacaravan gehuurd, leuk, en zo konden we ons eigen potje ook weer een keer koken.
Fishguard, dat eigenlijk bestaat uit een upper en lower deel, ligt aan de achterzijde van een op het noorden gelegen baai, de 'Fishguard Bay', in het Welsh 'Bae Abergwaun' geheten. Het ligt daar mooi beschut tegen de golven en de heersende westenwinden, en heeft een mild klimaat dat met name in de beschutte delen goed te zien was aan de flora.

De op het noorden gelegen Fishguard Bay in Lower Fishguard.

Zuid-West Wales, een prachtig gebied met mooie uitzichten over de zee en het heuvelachtige landschap. We hebben er aardig wat rondgetrokken, over landelijke holle weggetjes die vaak niet breder waren dan onze auto. Maar zelden ontmoete je een tegenligger, en als het gebeurde was er toevallig net weer een uitwijkmogelijkheid, heel typisch. Ook hebben we in de omgeving van Fishguard weer een paar tuinen bezocht o.a. de eeuwen oude 'Walled Garden' in Manorowen. 'Walled Garden' is een ommuurde tuin van ongeveer een halve hectare, daterend uit 1750. De tuin heeft op dit relatief kleine oppervlak een grote verscheidenheid aan planten. In Llanwnda, een gehucht boven op de hoge kust iets ten zuiden van Fishguard hebben we een eeuwenoud kapelletje bezocht omringd door oude graven. De stilte daar, alleen de wind en de vogels en dat prachtige uitzicht over zee!

St Gwyndaf Church, Lianwnda.

Vertrek 'Stena Europe' uit Fishguard.

Een prachtig gebied, we hadden er eigenlijk net zo goed kunnen blijven. Maar we hadden onze zinnen nou eenmaal ook op Ierland gezet, bovendien hadden we daar al het één en ander besproken en gereserveerd en was de bootreis ook al geboekt. Aldus geschiedde, zondagmiddag rond halfdrie gingen de trossen van de 'Stena Europe' los, en een kleine vier uur later lagen we in Ierland aan de kade van Rosslare afgemeerd. Hotel 'The Rosslare Port Lodge' ons eerste slaapadres in Ierland die we thuis reeds hadden geboekt, was vervolgens snel gevonden. Nadat we ons hadden ingecheckt hebben we in een restaurant elders in Rosslare nog een hapje gegeten, en toen was het wel mooi geweest. Na een stevig ontbijt zijn we de andere morgen naar Dublin vertrokken. Eerst nog een stukje over de N/M11, maar al gauw via allerlei holle weggetjes zo dicht mogelijk langs de kust. Prachtige panorama's ontvouwden zich voor ons oog, en wat een rust. Op een gegeven moment hebben we de stoeltjes maar eens uitgeklapt om daar een tijdje van te genieten. Al verder trekkend verzeilden we geleidelijk aan meer in de invloedssfeer van Dublin en werd het drukker om ons heen. Aanvankelijk probeerden we een hotel te zoeken in het centrum, maar het verkeer nam ons daar even zo in beslag dat we daar maar van af zagen. In Lucan, een buitenwijk van Dublin vonden we aan de Adamstown Road uiteindelijk een prima bed & breakfast.

De Ierse kust nabij Wicklow.

De ierse kust nabij Bray en Dublin.

's Avonds hebben we, nadat we eerst in een aardige pub een maaltje gegeten hadden, op onze kamer middels internet een lijst opgesteld van bezienswaardigheden in Dublin, waar we een paar dagen vooruit wilden trekken.
Daags daarop wilden we 's morgens na het ontbijt net weg rijden richting Dublin, toen we door onze zoon werden gebeld dat E was overleden. Anderhalve week geleden, vlak voor we aan de trip naar de eilanden begonnen, waren we nog bij haar op bezoek geweest. Het onvermijdelijke toch nog onverwachts gebeurd, het greep ons behoorlijk aan. We hadden dit op zo'n korte termijn nog niet verwacht. Ineens hadden we geen zin meer om Dublin in te gaan, ad hoc namen we het besluit richting Galway te rijden. Een autorit van ruim tweehonderd kilometer over een in onze ogen zeer rustige M4/6 leek ons voor dit moment een goede manier van verwerken, even een poosje niks. Toch zijn we nabij Ballinasloe op nog zo'n 60 km vóór Galway maar van de M6 afgeweken, en vervolgden we onze route naar Athenry en Galway over landelijke binnenweggetjes. In Barna, even voorbij Galway hebben we aan de Coast Road voor een paar dagen een huisje gehuurd met uitzicht op zee. Van daar uit hebben we in de streek die ze Connemara noemen prachtige autotochten gemaakt naar o.a. Clifden.

'Aearn' ons huisje voor een paar dagen in Barna.

Nabij Clifden (Connemara).

Een bijzonder mooi maar ook eenzaam en ruig gebied met weinig vegetatie. Veel zeearmen en binnenmeren terwijl het heuvelachtige landschap vaak voor zover het oog reikt bezaaid is met grote en kleine rotsblokken. Prachtig ook hoe je voor je vanaf een hoge heuvel de eenzame weg door het landschap ziet meanderen. Je moet er maar niet aan denken om daar autopech te krijgen.
De volgende pleisterplaats die we in ons eilandentripje hadden gepland was Limerick. Eerst een stukje over de N18 daarna verder over de R462. Aan een meer nabij Kilkishen hebben we de stoeltjes maar weer eens uitgevouwen voor een time out en een kopje koffie. In Limerick besloten we uiteindelijk toch maar niet te blijven. Via de N69 die daar een stuk langs de Mouth of the Shannon loopt, zijn we naar Listowel gereden waar we een hotelletje voor de nacht hebben gevonden. Veel viel daar niet te beleven, we zijn de andere dag dan ook maar gelijk weer verder getrokken. Via Tralee, de N86 en de R560 naar Dingle voor een pitstop. Vervolgens zijn we via de N86, de R571 en de N70 naar Glenbeigh aan de Dingle Bay gereden. Daar hebben we op 'Glenbeigh Caravan Park' voor drie dagen een ingerichte stacaravan gehuurd. Van daaruit weer mooie wandelingen en autotochtjes gemaakt. Dat de 'Ring of Kerry' bekend staat als één van de mooiste gebieden van Ierland kunnen we denk ik wel beamen, alhoewel we uiteraard nog lang niet alles hebben gezien. Prachtig gebied, en natuurlijk helemaal met dat mooie weer waar we nu al bijna twee weken lang van genoten!

Langs de Dingle Bay bij Glenbeigh.

Idem.

Over de N70 reden we tenslotte via Waterville en Kenmare over de R571 naar het huis aan de Kenmare River dat we daar voor een weekje hadden gehuurd. Een riant huis op ca. 16 km ten zuidwesten van Kenmare in the middle of nowhere. Het was er doodstil, alleen de vogels en de wind hoorden we. En niet te vergeten de regen, het weer was enigszins aan het veranderen. Voor het eerst maakten we tijdens onze eilandentrip een paar regendagen mee. Maar ook dat had z'n bekoring, fascinerend hoe je vanaf de oceaan de fronten op je af zag glijden. Door de vaak markante wolkenlijn zag je goed hoe het werkte, hoe zo'n koufront zich als een wig onder de warme luchtlaag opdrong, prachtig. Ik vond het echt genieten van achter het glas en de open haard aan. Evengoed waren we blij dat we daar maar twee regendagen hebben gehad, zodat we van daaruit ook nog een aantal mooie tochtjes hebben kunnen maken.

Een paar regenachtige dagen ...

 maar gelukkig bleef het daarbij.

De veelal subtropische vegetatie om ons huisje.

We genoten elke dag van het fantastische uitzicht.

Uiteraard naar Kenmare waar we ook onze boodschappen moesten doen. En waar we 's avonds een paar keer naar 'The Coachmans' zijn geweest, een gezellige pub waar we live van Irish ballads & folk music hebben genoten. We zijn naar Killarney geweest en hebben verder vanuit ons huisje nabij Tuosist het hele schiereiland Beara doorkruist. Van Lauragh, Adrigole en Castletown tot Garinish Point, Eyeries en Ardgroom om maar wat te noemen. De subtropische plantengroei in de lager gelegen gebieden was bijzonder, maar ook de gigantische hoeveelheid bloeiende rododendronstruiken aan beide zijden van de vaak zeer smalle weggetjes, zorgden voor een heel bijzondere sfeer. Maar ook de haventjes hier en daar en het grillige heuvelachtige landschap met al die schapen en verrassende vergezichten blijven boeien. Je gaat na een paar weken trekken in deze contreien wel een beetje aan het landschap wennen, maar het blijft prachtig.

Een gebied van schiereilanden.

Via Adrigole en Glengarriff verlieten we aan het eind van ons weekje aan de Kenmare River, het schiereiland Beara. Met C en J, die vandaag aan hun Ierland vakantie begonnen, hadden we afgesproken om elkaar in Cork aan het eind van de middag te ontmoeten. Over de R585 kwamen we uiteindelijk via de N22 Cork binnen rijden. We hadden met C en J afgesproken dat we elkaar in 'Killarny Guest House', op ons gezamelijke slaapadres aan de Western Road zouden ontmoeten, wat overigens zonder tomtom even behoorlijk zoeken was. In 'Reidy's Vault Bar' aan de Lancaster Quay hebben we 's avonds onze ontmoeting met een drankje gevierd en er een hapje gegeten. Op onze kamer hebben we vervolgens nog een afzakkertje genomen, en toen zat de dag er weer op.
Na het ontbijt de andere morgen, ging een ieder weer zijns weegs. C en J in zuidwestelijke richting, wij richting Rosslare, vanwaar we 's avonds om negen uur weer met de boot naar Fishguard aan de andere kant van de Ierse Zee zouden vertrekken.

Killarny Guest House in Cork.

Op het terras achter Reidy's Vault Bar in Cork.

Maar zover was het nog even niet. Aanvankelijk over de N25, maar al snel over allerlei binnenweggetjes langs de kust, lieten we Cork achter ons en reden we via Waterford naar Rosslare waar we redelijk op tijd aankwamen. Geen probleem, we hadden een boek bij ons, bovendien hebben we alvorens in te checken, in een plaatselijke pub nog een hapje gegeten. Precies om 21.00 uur gingen de trossen los en voeren we over een vrij woelige zee naar Fishguard, waar we een kwartier na middernacht aankwamen. Waarna we linea recta doorreden naar hotel 'Ivybridge', alwaar we reeds in een eerder stadium al een plaatsje voor de nacht hadden besproken.

Hotel Ivybridge in Goodwick nabij Fishguard.

The Butt & Oyster in Pin Mill aan de Orwell.

Wandeling van Butt & Oyster richting Woolverstone.

Idem.

Na een vroeg een stevig ontbijt in 'Ivybridge' te hebben genoten, hebben we de sokken er flink in gezet. We hadden twee dagen om in Harwich te komen. Een tochtje van rond de 500 km, op zich goed te doen, maar op de heenweg hadden we wel een week over dit stuk gedaan. Via de A40 en A48 kwamen we op de A4. En toen ging het snel, in no time waren we al over de helft. Onderweg kreeg ik op m'n display wel een melding te zien, dat m'n versnellingsbak aan een servicebeurt toe was. M'n garage in Nederland gebeld, waarschijnlijk een computerstoring. Mogelijk, alles functioneerde ook na behoren, dus doorrijden maar. Ter hoogte van Hungerford hebben we de M4 verlaten en zijn we via de A338 naar het stadje Wantage gereden om daar een hotel te zoeken. Dat viel tegen, maar uiteindelijk vonden we nabij Hungerford, een eind terug dus, een hotel. Na een stevige maaltijd in 'The Pheasant Inn' in Hungerford was het weer bedtijd.
Via Oxford en de noordelijke ringwegen van Londen zijn we over de A12 richting Colchester en Harwich gereden. We hadden tijd zat, dus hebben we tussendoor ook ons oude en vertrouwde Butt & Oyster aan de Orwell River nabij Pin Mill bezocht, waar we in het verleden al diverse keren met de 'Felis Onca' en de 'Swing' naar toe waren gezeild. Een prachtig glooiend wandel gebied langs de Orwell River, waar nu alles ook nog eens in de bloei stond.

The Butt & Oyster.

In hotel 'Premier Inn Harwich' hebben we de laatste nacht van deze eilandentrip doorgebracht. De ander morgen lieten we op de 'Stena Britannica' klokslag negen uur de kade van Harwich achter ons. Aanvankelijk was het alleen een beetje heiig op zee, maar al snel voeren we in een dikke mist. Tot aan Hoek van Holland, een kleine zeven uur verder, hebben we dan ook niet veel anders gezien dan een watten deken. Evengoed hebben we genoten van deze zeer rustige oversteek. Einde van een mooie, maar door het overlijden van een heel goede kennis ook getekende vakantie op de eilanden!

Op de 'Stena Britannica', we verlaten Harwich.

5e zondag p.m.

Zondag 26 mei j.l. hadden we de 5e zondag p.m. bij A en M in Zwolle. Een gezamelijke actieviteit die we als broers en zussen met aanhang bij toerbeurten om de drie maanden organiseren. Eigenlijk een proef waar we met z'n vijven een jaar geleden mee begonnen zijn, maar die mogelijk tot een traditie kan uitgroeien. A en M waren voorlopig de laatste, daarna was iedereen aan de beurt geweest. (zie mijn stukjes 1e, 2e, 3e en 4e zondag p.m. van resp. 7/5'12, 28/8'12, 27/11'12 en 25/2'13) Daarna zouden we elkaar laten weten of we er mee door willen gaan of niet, ben benieuwd!

De wandeling na de koffie door het prachtige IJssellandschap, voerde ons ook nog langs de volkstuin waar A en M volgens eigen zeggen al jaren met plezier hun onbespoten waar verbouwen. Op de dijk zagen we aan de overkant van de IJssel in de verte het historische stadje Hattem liggen. Een panorama dat volgens mij van hieruit gezien al eeuwen onveranderd is gebleven. Toch lazen we op een groot billboard dat de rivier meer ruimte moet krijgen. Een aantal eeuwenoude boerderijen in de uiterwaarden moet verdwijnen, enkele zullen blijven staan en zullen in geruïneerde staat aan flora en fauna worden overgeleverd. Of deze gang van zaken extra ruimte voor de rivier oplevert waag ik te betwijfelen. De boeren in de uiterwaarden leven en werken daar al eeuwen in harmonie met de natuur, en accepteren al die jaren al dat de wassende rivier bij tijd en wijle hun land aan het oog onttrekt!

De huidige staatssecretaris Sharon Dijksma van Economische Zaken zei in de onlangs gehouden z.g. Natuurtop het volgende:
''Ik denk dat er nog veel winst is te halen uit de slimme combinatie van natuur en andere economische belangen''
Het lijkt me niet bepaald een nieuwe visie, zeker niet m.b.t. bovengenoemd onderwerp.



De nieuwe spoorbrug, onderdeel van de lijn Amersfoort-Zwolle en de Hanzelijn, vind ik een plaatje. Aanvankelijk moest ik wel wennen aan de rode kleur, te prominent dacht ik eerst. Maar nu vind ik die juist prachtig, het accentueert de slanke lijn van de brug in het landschap. Eenmaal weer thuis bij A en M was er uiteraard een drankje en een hapje, een niet te versmaden bezigheid in ons clubje, waar we ons zeker na zo'n wandeling altijd met plezier aan overgeven.

Goed sfeertje dus, en toen tijdens het diner de driemaandelijkse bijeenkomsten ter sprake werden gebracht, was iedereen het er over eens dat we daar beslist mee door moeten gaan. Derhalve, op 25 augustus a.s. is nummer één weer aan de beurt!