een zaterdagmiddag in Amersfoort

Bep Eskes-Rietveld (1913-1999), dochter van de bekende meubelontwerper en architect Gerrit Rietveld (1888-1964), schilderde praktisch haar hele leven portretten en stillevens. Dat ze dat goed kon hebben we afgelopen zaterdag in Amersfoort gezien in Museum Flehite. Een mooie en vaak indringende expositie van haar werk. Veel werk ook uit de periode dat zij met haar kinderen in Nederlands-Indië geïnterneerd zat in een Jappenkamp. Meer dan honderd portretten van medegevangenen met hun kinderen. Het tekenen gaf haar houvast. Zij tekende met krijt op elk stuk papier dat zij maar te pakken kon krijgen. Een mooie expositie. 

Een bezoek aan de expositie van Nancy Muns op het Havik, dat bij Museum Flehite om de hoek ligt, hadden wij nog tegoed van de vorige keer, toen we niet naar binnen konden ( Zie mijn stukje 'Kunst rond het Havik in Amersfoort' van 1/9'20). Behalve haar schilderijen zijn de vele kleurrijk geschilderde objecten en mens en dierfiguren een lust voor het oog. Gelukkig troffen wij Nancy samen met Onno, haar eega en toeverlaat nu wel aan, en konden we haar kunstwerken deze keer beter bekijken. En wij niet alleen, er was nog een voor mij totaal onbekende gast aanwezig. Toen wij echter aan de praat raakten bleken we elkaar van lang geleden wel degelijk te kennen. Wat vijf decennia al niet met de lijfelijke vormgeving van een mens kunnen doen. 

De na de grote brand in 2007 herbouwde 'Elleboogkerk' hier even verder op, destijds bekend als het 'Armando Museum' (Zie o.m. mijn blogarchief stukje 'Elleboogkerk' van 23/10'07) was in de jaren zestig, zeventig en tachtig in gebruik als architectenbureau. In de begin jaren zeventig bleken we daar een paar jaar als collega's met elkaar te zijn opgetrokken. Leuk, steeds meer herinneringen van bijna 50 jaar terug kwamen in ons gesprekje boven drijven. Een waar feest der herkenning, en dat zo dicht bij de bron, en dan ook nog in een fraaie expositieruimte met Nancy's kunst!

'De Eenling', Deventer icoon in het groen.

Het rood is onderdeel van kunstwerk 'De Eenling' zoals architect Piet Goud het destijds heeft bedoeld, aldus wethouder Rob de Geest van de gemeente Deventer. Het kunstwerk, prijswinnaar van een in 1998 gehouden architectuurwedstrijd, is een geheel in verkeersrood ofwel in 

geverfd woonhuis dat op openbare grond staat. Het is bedoeld als een architectonisch icoon voor de wijk Vijfhoek en moet daarom als zodanig goed zichtbaar blijven, en derhalve niet achter hagen of allerlei ander struikgewas verdwijnen. En als iemand het in zijn hoofd haalt het woonhuis in een andere kleur te schilderen riskeert hij of zij volgens een destijds opgenomen ketenbeding een boete van bijna een ton, en dan hebben we het nog niet over de kosten van het extra schilderwerk. 'De Eenling' staat te koop voor ca. €. 700.000,-, maar dat gaat kennelijk niet zo hard met al die restricties. Begrijpelijk, ben trouwens benieuwd wat architect Piet Goud, die ik in het verleden wel een beetje heb leren kennen, van alle ophef vindt. Volgens mij houdt hij zich in deze wijselijk op de vlakte.

Wandeling door een wijk in wording.

Het stalen beeld of sculptuur 'Auf dem weg' van de Duitse beeldhouwer en installatiekunstenaar Hubertus von der Goltz (1941) op de geluidswal langs de A28 bij Harderwijk, is in 2005 in opdracht van de gemeente gemaakt. Het hoofdthema van het werk van Goltz is de relatie tussen mens en ruimte, waarbij overgangen en bruggen worden gezien als symbolen voor sociale en psychologische problemen die mensen moeten overwinnen. Goltz 'figuren, gereduceerd tot silhouetten, worden daarom vaak afgebeeld als balancerend boven een afgrond. 'Auf dem weg' staat symbool voor de mensen en de nieuwe wijk 'Harderweide' achter de hoge geluidswal langs de A28.

  Ze zijn met de voorbereiding ter realisering van de bouwplannen in

  deelplan 2 van de wijk 'Harderweide' in Harderwijk begonnen.

  In het hart van nieuwbouwwijk Harderweide, in de bocht van de A28,

  hebben ze het 'Crescent Park' aangelegd. Dit speel- en doepark was

  onlangs het startpunt van onze wandeling van ca. 4,5 km. 

  

  Onderlangs de hoge geluidswal.

  

  De klim naar 'Auf dem weg' bovenop de geluidswal.

  

  Zicht op de A28 en Zeewolde aan de overkant van het Wolderwijd.

  Het terrein is nog ruig, maar al wel reeds zo goed als bouwrijp

  gemaakt.

  Maar hier toch nog even een laatste wildernis.

  

  Terug in Harderweide's eerst opgeleverde en bewoonde fase.

voor even terug naar de Zuiderzee

In al die jaren zeilen heb ik vanaf het water zowel het open landschap als de steden, dorpen en vluchthavens rond het IJsselmeer, Markermeer en Randmeren aardig leren kennen. Een overzichtelijk landschap dat grotendeels in ruim driekwart eeuw ontstaan is, na de publicatie in 1891 van de Zuiderzeeplannen van Cornelis Lely (1854-1929). Het laatste werk was de dijk die in 1975 het overgebleven IJsselmeer opdeelde in twee segmenten t.w. de Houtribdijk tussen Enkhuizen en Lelystad. Een mooi vaargebied! 

Evengoed probeerde ik mij in mijn zeilbootje vaak de sfeer van de vroegere Zuiderzee voor de geest te halen. Een grote, zoute en 's nachts behoorlijk donkere binnenzee, eb en vloed, verraderlijke stromingen, veranderende ondiepten, een vaak pittige golfslag en een grote vogel- en vispopulatie. Kortom een boeiend en dynamisch vaargebied, eigenlijk zoals we nu de Waddenzee nog kennen, prachtig toch?

Natuurlijk was er destijds veel voor te zeggen om de zaak af te sluiten met een Afsluitdijk en in te polderen. De nogal eens voorkomende dijkdoorbraken tijdens een stormvloed met overstromingen en vele slachtoffers als gevolg, gaven daar alle aanleiding toe. Maar de nadelen waren en zijn ook niet gering. Om maar iets te noemen: Teveel landbouwgrond en een stikstofprobleem is er één waar we tot op de dag van heden mee zitten.

Een ode aan de verbeelding.

In het Waddenmagazine van deze maand staan een aantal prachtige foto's van de Nederlandse natuurfotograaf en -filmer Ruben Smit (1971). Foto's van het waddengebied met poëtische bijschriften als Natuurgeweld, Schaduwspel, Zeemansgraf, Eiland, Metamorfose en Taigawoud van zeekraal. Allemaal prachtig, maar 'Taigawoud van zeekraal' sprak het meest tot mijn verbeelding. De foto is gemaakt op de buitenste rand van de jonge kwelder, de zone waarin leven en dood heel dichtbij elkaar liggen. Smit kijkt daar met verbazing naar het beeld aan zijn voeten, in het zeekraal en zeeschuim ziet hij in zijn fantasie een taigawoud in de wolken. Prachtig, maar het zou wat mij betreft ook een foto van het winterse naaldbos kunnen zijn, dat ik eens vanuit een vliegtuig zag.

Wandeling in het Leuvenumse Bos.

Met mooi weer een zondagochtendwandeling maken in het Leuvenumse Bos doe je niet alleen. Beetje jammer, maar begrijpelijk. Als je in dit gevarieerde bos alleen wil wandelen moet je denk ik 's nachts gaan, alhoewel je dan zeer waarschijnlijk zal struikelen over de wilde zwijnen. Want daar moet het daar wel van barsten, gezien de her en der omgeploegde ravage om en nabij de Leuvenumse Beek. Goed, het was dus een beetje druk, maar we hebben evengoed weer volop genoten van al het moois daar. De oude statige beuken, de torenhoge kaarsrechte sparren, het verval, de vogels en de meanderende beek, die gelukkig (nog) niet droog stond. Na afloop hebben we op het terras van 'De Zwarte Boer' een plekje weten te bemachtigen. Dat viel gezien de drukte en de coronaverplichtingen nog geeneens mee. Enfin, toen we eenmaal zaten smaakte ons de lunch, ondanks de wespenplaag, er niet minder om.

Een Heerenleed-avondje in Weesp.

De coronamisère heeft de afgelopen tijd heel wat gewoonten en tradities op non-actief gezet. En naar het zich laat aanzien, zijn we voorlopig ook nog niet van corona af. Toch proberen we, nu we een beetje van de eerste schrik bekomen zijn, de draad beetje bij beetje weer op te pakken. Daarom hebben we gisteren na lange tijd eindelijk maar weer eens een Heerenleed-avondje georganiseerd. Deze keer niet in het kleine en intieme Café Hegeraad in de Jordaan, dat we sinds jaar en dag min of meer als onze stamkroeg beschouwen, maar in Weesp in Café-Restaurant De Eendracht. 

Café-Restaurant De Eendracht aan Het Grote Plein in Weesp is er, zoals ze zelf zeggen voor iedereen, dus uiteraard ook voor het Heerenleed van Ab, André, Eric en ondergetekende. We begonnen nog lekker in het zonnetje met een drankje op het terras aan het Grote Plein. Maar toen het na verloop van tijd wat fris begon te worden, zijn we voor de continuering van het ontspannen keuvelen over van alles en nog wat, alsmede het op temperatuur houden van onszelf en de gebakken tournedos en de gegrilde halve kippen uiteindelijk toch maar binnen gaan zitten. Met een paar bolletjes ijs met slagroom en een koffie na, hebben we een punt gezet achter deze mooie avond aan het Grote Plein in Weesp.

Goede en slechte tijden anno 2020.

'The best of times, the worst of times'. 

It was the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness, it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity, it was the season of Light, it was the season of Darkness, it was the spring of hope, it was the winter of despair, we had everything before us, we had nothing before us, we were all going direct to Heaven, we were all going direct the other way—in short, the period was so far like the present period, that some of its noisiest authorities insisted on its being received, for good or for evil, in the superlative degree of comparison only. 

Met deze lange zin, een citaat uit de roman 'A Tale of Two Cities' die Charles Dickens in 1859 schreef, begon Peter Vandemeersch vandaag zijn artikel in de BredaPhotobijlage van de Volkskrant. In 'A Tale of Two Cities' beschrijft Charles Dickens de situatie in de periode direct voorafgaand aan de Franse Revolutie, de demoralisering en onderdrukking van de Franse boeren door de oude aristocratie, maar vervolgens ook de wreedheid van de revolutionairen jegens die aristocratie direct na de revolutie. Tegelijkertijd schetst Dickens parallelle sociale patronen in het toenmalige Londen. De zin 'It was the best of times, it was the worst of times' is dus al 161 jaar oud, maar had gezien de actualiteit heel goed vandaag geschreven kunnen zijn!

Twee schatten van wereldburgers.

Na 1 jaar gaat het brein van de kleine wereldburger zich inrichten. Babytijd voorbij, dreumestijd aangebroken! In de dreumestijd worden volgens Bartjens maar liefst drie mentale sprongen gemaakt t.w. die van 'programma's', 'principes' en 'systemen'. Het gaat in deze tijd niet zozeer over nieuwe gebieden in de hersenen, maar meer over de verdere ontwikkeling van de reeds aanwezige. Bijvoorbeeld de gebieden die verantwoordelijk zijn voor cognitief leren, beweging, taal en sociaal-emotionele zaken. Ben benieuwd, altijd weer spannend hoe zich het één en ander ontwikkeld.

Twee exposities in het CODA Museum.

In eerste instantie vond ik de tentoonstelling 'The Future is Female - Love Letters' in het CODA Museum in Apeldoorn maar een rommelig geheel. Een vertwijfelde zoektocht naar de zin van deze min of meer conceptuele tentoonstelling. Veel leeswerk en een ratjetoe aan werken aan de wand. Echter bij nader inzien ging ik de tentoonstelling van 41 vrouwelijke kunstenaars die allemaal op hun unieke, eigenzinnige, krachtige of liefdevolle manier een verhaal vertellen toch anders bekijken. Behalve een ode aan materiaal, techniek, stijl en gedachtegoed komen in 'The Future is Female - Love Letters' liefde en een hang naar balans en vastigheid samen met lef en dromen die werkelijkheid worden, en een scherpe blik op wat gelijkheid behelst en begrenst. Het blijft voor mij zo bezien evengoed een lastige tentoonstelling, maar zo kon ik het wel beter waarderen. 

De tentoonstelling 'Het huis dat nooit af is' is weer van een heel andere orde. Bijzondere sculpturen van kunstenaar Tirzo Martha (Curaçao, 1965) gemaakt tussen eind 2018 – begin 2020, uitdagingen van een nieuwe poëzie in zijn beeldhouwkunst. Wars van de geschiedenis en voorspelbare aanpak van wat een beeld of sculptuur moet zijn, creëert hij directe en ruwe reacties en reflecties op zowel werkelijke bouwsels als op de omstandigheden op bouwterreinen. De materialen variëren van betonnen blokken, beton, betonconstructies, lampen en elektriciteitspijpen tot hout, glas, autobanden, ingeblikt eten, speciebakken etc. De rituelen, decadenties en afval, een opstapelingen van chaos, structuur en de verbanning van de tradities. 'Het huis dat nooit af is', beelden in de vorm van bijeen geharkt overtollig  en willekeurig opgestapeld afval en bouwmateriaal dat van het bouwterrein moet worden afgevoerd, wanneer het eigenlijke bouwproject is opgeleverd. Ik geef er ook maar een draai aan, iets anders kan ik er moeilijk van maken!

Rond de Noorderhaaks het zeegat uit.

In een kakofonie van fluitende masten waren we die ochtend in de jachthaven van Den Helder wakker geworden. De windmeter gaf 7 Bf aan uit wzw richting, maar zou later die dag helemaal naar zw draaien. Niet verkeerd voor een zeiltocht naar Helgoland. Maar voor we van dat gunstige windje plezier konden hebben, moesten we wel eerst zorgen dat we hier met deze harde wind en hoge golven tegen stroom zonder kleerscheuren het zeegat uitkwamen. Want het is bekend dat wanneer golven vanaf zee een zeegat naderen bij eb, deze hoger en steiler worden. Zouden we eigenlijk niet beter kunnen wachten op een iets gunstiger tijdstip? En zo niet, zouden we dan niet beter via de omweg van het veiliger Schulpengat naar buiten kunnen gaan, i.p.v. door dat smalle en plaatselijk ondiepe Molengat? En zo lagen we die ochtend met z'n viertjes nog een tijdje lekker te wikken en te wegen. Maar uiteindelijk heb ik als schipper van de 'Swing' de knoop natuurlijk wel doorgehakt, en gooiden we rond 11 uur de trossen los om even later op enkel een puntje voorzeil en de motor even bij om voldoende hoogte te houden, door het Marsdiep richting Molengat te varen. 

Een stuiterend tochtje door hoge golven en diepe dalen, af en toe lag de mast praktisch evenwijdig aan het wateroppervlak. Maar eenmaal in het Molengat ging het beter, de brekers werden daar een beetje afgeremd door de Noorderhaaks. En eenmaal door het Molengat ging het met ruime wind nog beter. Een wonderlijke maar mooie tocht van ca. 160 mijl. Op enkel alleen een puntje voorzeil bij een windkracht die bij periodes de 8 Bf bereikte, lagen we na ca. 24 uur zeilen rond 11 uur afgemeerd in de jachthaven van Helgoland.

kunst rond het Havik in Amersfoort

Afgelopen zaterdag verliep een beetje anders dan we hadden bedacht. Om te beginnen kwamen we in Amersfoort voor de tentoonstelling van Bep Rietveld (1913-1999) in Museum Flehite niet verder dan de entree, stom, we hadden moeten bespreken. De hele dag volle bak, we konden er vanwege corona echt niet meer bij. Dan maar gelijk door naar de expositie van de fraai beschilderde beelden van Nancy Hoekstra-Muns op het Havik. Maar helaas troffen we ook daar een gesloten deur, en was een blik naar binnen werpen het enige wat ons nog restte. Jammer, we hadden Nancy na lange tijd graag weer eens even willen ontmoeten. Enfin, volgende keer beter. Gelukkig troffen we het beter met de kunstwerken rondom het thema 'Vrijheid' van het Amersfoortse Galerie Absoluut in de St. Joriskerk aan de Hof. Interessant, een expositie van verschillende kunstenaars die ieder op eigen, unieke wijze, aan de slag gegaan waren met het thema Vrijheid. Toen we het, tijdens dit laatste en niet vooraf geplande bezoek, allemaal gezien hadden, hebben we buiten op een terras aan de Hof eerst maar eens een versnapering genomen, alvorens de auto weer op te zoeken.

'Vermoorde Kunst' doet leven, dl. 2

In vervolg op ons bezoek aan de tentoonstelling 'Vermoorde Kunst' in het Noord-Veluws Museum in Nunspeet (zie in mijn blogarchief 'Vermoorde Kunst' doet leven van 12 juli j.l.) hebben we onlangs in het kader van deze tentoonstelling, in Museum Sjoel Elburg werk gezien van het joodse kunstenaarsechtpaar Else Berg (1877-1942) en Mommie Schwarz (1876-1942). Beide kunstenaars werden o.m. beïnvloed door de Bergense School, dat zich uitte in kleurrijke en decoratieve werken in een expressieve stijl. Dat ze tijdens de Duitse bezetting weigerden een jodenster te dragen heeft ze niet kunnen redden. Eind 1942 werden zij opgepakt en in Auschwitz omgebracht. Een kille opsomming van feiten, waar je als je naar beide portretten kijkt koud van wordt. Maar wel mooi dat hun kunst nog voortleeft!

Het weidse Groninger landschap.

Toen ik onlangs Veerkracht las, een artikel in de Volkskrant van Arno Haijtema met foto's van Dirk-Jan Visser over o.m. de Noordpolder in Groningen en wandelen in het Antropoceen, kwam op slag het verlangen in mij op om daar weer eens te zijn. Om daar in Noordpolderzijl bijvoorbeeld, in het uiterste noorden van het vasteland van de provincie om het kleinste open zeehaventje van Nederland te slenteren. Om dat unieke haventje waar eb en vloed nog vrij spel hebben, en waar je alleen bij hoogtij in en uit kan varen. 

Maar niet alleen dat haventje is prachtig, neem bijvoorbeeld het Mauritiuskerkje in Marsum, dat fraaie reeds uit de 12e eeuw daterende bakstenen kerkje, of dat oude dijkhuisje langs de oude deltadijk in 'the middle of nowhere', stuk voor stuk de moeite waard om eens nader te bekijken. Het is een ontdekkingstocht door het z.g. Antropoceen, het tijdperk waarin de mens overal zijn vingerafdruk heeft gezet en nog zet. Nergens in Nederland is dat volgens Bartjens zo zichtbaar als daar. 

En dat geloof ik zo, we zijn weleens met de zeilboot over het prachtige Reitdiep vanaf het Lauwersmeer naar de stad Groningen gevaren. Een zeldzaam mooie tocht, meanderend door een weids en verstild landschap, en helemaal bij het stralende zwerk dat ons toen ten deel viel. Het Reitdiep ligt weliswaar een stukje zuidelijker dan de Noordpolder, maar voor de landschappelijk en cultuurtechnische beleving maakt het weinig uit. Eeuwenlang was het diep de schakel tussen de stad Groningen en de Noordzee. Het Reitdiepgebied schijnt dan ook het oudste cultuurgebied van Nederland te zijn.

Gaasperdammertunnel, een mooi project

De Gaasperdammertunnel in de A9, met 3 km de langste landtunnel van Nederland, is een onderdeel van het tracébesluit Schiphol - Amsterdam - Almere, dat een grootscheepse uitbreiding van de A1, A6, A9 en A10 omvat. Ik las ergens dat het reeds in 2006 opgestarte project, met een kostprijs van 4,5 miljard euro, het grootste en duurste wegenproject is dat ooit in Nederland is uitgevoerd. Dat geloof ik graag, het dwingt wat mij betreft veel respect af wat ze daar in de laatste 14 jaar hebben gepresteerd! 

Maar respect of niet, toen ik gisteren voor het eerst door de Gaasperdammertunnel reed, miste ik wel mooi de afslag Gaasperdam. Noodgedwongen moest ik daarom de tunnel helemaal uitrijden totaan de eerst komende afrit nabij knooppunt Holendrecht. Geen probleem natuurlijk, wat is nou 3 km, maar toch irriteerde het mij dat ik niet goed had opgelet en daarna ook nog zo zat te klooien in een buurt die ik toch aardig goed ken. Stom, maar hoe dan ook, toen ik even later in Gaasperdam bij mijn jarige zoon genoeglijk zat te borrelen, waren mijn irritaties snel weer verdwenen.

 

Onverantwoorde koers langs Mauritius

Toen de 'Wakashio', de 300 meter lange Japanse bulkcarrier vorige maand bij Mauritius vastliep op het koraal, zat de bemanning volgens de berichtgeving een beetje te feesten om de verjaardag van een van hen. Meerdere malen had de kustwacht van Mauritius geprobeerd kontakt te maken met het vrachtschip, om te vertellen dat ze koers moesten verleggen, maar even zoveel keren kregen ze geen enkele reactie. De afloop kennen we, het enorme schip is inmiddels in tweeën gebroken, en in de wijde omgeving is het milieu ernstig vervuilt. En tot overmaat van ramp gaan ze de wrakstukken naar dieper water proberen te slepen omdaar te laten zinken. Veel goedkoper dan opruimen, en wat je niet ziet is er ook niet. Een milieudelict van formaat, het is godgeklaagd! Ze hebben overigens de kapitein van de 'Wakashio' gearresteerd, en dat lijkt mij gezien de gevolgen van de gevaarlijke en onverantwoorde koers die gevaren is, meer dan terecht!

upcycling, een duurzame kunstvorm

 

In het oude stadhuis van Harderwijk hebben we onlangs een expositie van de Harderwijkse kunstenaar Monique Spapens (1967) gezien. Behalve bronzen sculpturen (o.m. de wisseltrofee van televisieprogramma 'De Slimste Mens'), maakt ze ook regelmatig wandobjecten van gerecycled materiaal, van lege waxinecups bijvoorbeeld, over duurzaam gesproken! Prachtige 3D wandobjecten hebben we daar gezien o.a. in de vorm van lippen en een hart, om er maar een paar te noemen. Werken met gerecycled materiaal is een kunstvorm die ook wel 'upcycling' wordt genoemd. Picasso was volgens Bartjens de eerst bekende kunstenaar die aan een vorm van upcycling deed, waarna menig kunstenaar tot op de dag van heden volgde. Monique Spapens, een fraaie expositie in een sfeervolle ruimte!

't Lalibellum, oude gemeenschapstraditie.

 

Gisteren hebben we met z'n allen onze vriend Henk R. naar zijn laatste rustplaats 't Lalibellum op Zorgvlied gebracht. Een gezamenlijke grafheuvel met herdenkingsplek, één van de oudste vormen van begraven. Het unieke grafkeldercomplex, dat rijk aan symboliek is en verwijst naar leven en dood en het koesteren van herinneringen, is rond 2012 door landschapsarchitecte Ada Wille (1965) ontworpen. De naam 't Lalibellum refereert aan de legende van Menelik, zoon van koning Salomo die de Ark des verbonds in veiligheid bracht in de onderaardse gewelven van Lalibella in Ethiopië. De ark als metafoor voor het koesteren en bewaken van het lichaam. 't Lalibellum, een eerzame laatste rustplaats voor mijn vriend Henk R., die bij leven al veel oog had voor milieu en duurzaamheid!

Een hilarische achtervolging in Berlijn.

 

Als de Galliërs Asterix en Obelix lekker wilden eten gingen ze zwijntjes vangen in het bos, daar waren er toen ook al genoeg van. Tegenwoordig zijn de rollen min of meer omgedraaid, de zwijntjes komen het bij ons halen. In diverse dorpen op de Veluwe worden hele tuinen omgewroet, en wegbermen zien er vaak uit als een slagveld. Tja, die beesten moeten wat nu de mens alsmaar meer ruimte voor zichzelf opeist. 

Ik heb me trouwens rot gelachen om de naturist die onlangs in een park nabij Berlijn bezoek kreeg van een wilde zwijnenfamilie. De man had volgens ooggetuige de zwijnen iets te dichtbij laten komen, ze worden ook steeds brutaler. Het gevolg was dat er eentje met zijn plastic tasje vandoor ging, kennelijk in de veronderstelling dat er iets eetbaars in zat. Maar het enige wat erin zat was zijn laptop, dus moest hij in z'n nakie als de bliksem achter dat varken aan. Hilariteit alom, een slapstick van niveau. Maar eind goed, al goed, ik las dat hij zijn laptop uiteindelijk wel weer heeft teruggevonden.

Vuurtoreneiland, een hemel op aarde.

 

Altijd als ik er langs zeilde, onderweg naar Amsterdam of IJmuiden, dacht ik als ik het huisje daar weer zag: Jeetje je zal daar toch wonen, een hemel op aarde lijkt mij. Ze moeten daarboven in ieder geval van goeie huize komen willen ze dit kunnen evenaren. Water, stilte, licht en lucht rond Amsterdams enige vuurtoren 'Hoek van 't IJ' op het Vuurtoreneiland in het IJmeer. Met een brug, als een soort van navelstreng, nog net verbonden met het vaste land met natuurgebiedje 'IJdoornpolder' aan de Uitdammerdijk en het nabije en pittoreske Durgerdam. In de verte, aan de overkant van het IJmeer, de contouren van IJburg en aan de andere kant het weidse Markermeer. 

Vuurtoreneiland, waar je tegenwoordig zowel in de zomer als in de winter lekker kan eten, dateert al van ruim 3 eeuwen geleden. De burgemeester van Amsterdam liet er destijds een stenen vuurtoren bouwen, de 'Lantaarn van IJdoorn'. De huidige gietijzeren vuurtoren, 'Hoek van 't IJ' staat er sinds 1893. In 1809 kreeg het eiland een militaire functie en werd in 1883 deel van de fameuze Stelling van Amsterdam. 

Maar tegenwoordig is Vuurtoreneiland volgens mij dus nog enkel een hemel op aarde. Water, stilte, licht, lucht en lekker eten, wat wil je nog meer. Hoewel, de regeling van het laatste element in deze wel enige voorbereiding kost.