even op de Vinkeveense Plassen

Het was afgelopen zondagmiddag stil op de Vinkeveense Plassen. Oorzaak: dreigende luchten en wind en donder en bliksemwaarschuwingen van het KNMI. Maar voor ons gevoel, dat mede werd gevoed door de buienradar, moest een bescheiden rondje Noorderplas kunnen. En zo hadden we met z'n drietjes een uurtje het rijk alleen in de snelle Sailhorse van mijn zoon. Bij gebrek aan wind (stilte voor de storm?) zat zeilen er even niet in, jammer, maar het is niet anders, kon ie mooi z'n nieuwe 4 pk buitenboordmotor testen! 

Zo'n Sailhorse, afmetingen: lang 6,02 m, breed 2,00 m, diepgang 0,35 m  tot 0,9 m met neergelaten kiel, masthoogte 8,30 m, gewicht 490 kg (incl. 185 kg kiel), grootzeil 13,90 m2, fok 7,20 m2, genua 10,80 m2 en spinaker 25,00 m2 is een behoorlijk snelle zeiler die je in je eentje niet of nauwelijks in toom kan houden, m.a.w. om er alles uit te halen wat er in zit moet je altijd met z'n tweetjes zijn. Ik zie uit naar dat moment!

aan de keukentafel

Een tonijnsalade vooraf, daarna kip ketjap met sperziebonen en cherrytomaten en málaga ijs met slagroom na, ons recept deze keer voor een eenvoudig maar smakelijk keukentafeletentje met zes vrienden. En het was als vanouds weer een gezellige boel, en daar gaat het ons in de eerste plaats om! Daarom tot over twee maanden maar weer, maar dan bij R en H in Putten.

'happy birthdaysday'

Onze jaarlijkse verjaardagendag vierden we gisteren in Natuurpark Lelystad, en wel in restaurant 'HarTelijk'. Volgens Bartjens een prima plek om het leven te vieren, dat kwam dus mooi uit. En we hadden er nog lekker weer bij ook. Na de koffie met gebak hebben we dan ook een klein wandelingetje gemaakt naar het prehistorische dorp 'Swifterkamp' aldaar. En passant hebben we paviljoen 'De Waterlely' bekeken, een prachtige locatie voor van alles en nogwat als je wat te vieren of te gedenken hebt. (Een ontwerp van Wilco Scheffer van BDG architecten). Eenmaal terug in restaurant 'HarTelijk' waren we toe aan een aperitief en de lunche. De bediening verliep enigszins chaotisch, maar de stemming was goed, dus daar maalde gelukkig niemand om. Uiteindelijk zijn we allemaal aan onze trekken gekomen, en kon ieder met een blij gemoed tevreden huiswaarts keren!

Bitterballen

We hebben j.l. Hemelvaartsdag genoten van een prachtig vaartochtje in de Stormer van Wilco en Simone. Hoewel de pitstop voor een lunche bij De Pôlle in De Veenhoop door de grote drukte aldaar wel iets anders verliep dan we ons hadden voorgesteld. Maar dat mocht de pret niet drukken. Lunchen zat er even niet in, maar een snack zou nog wel gaan. Jammer, doe dan maar een portie bitterballen en een biertje, we zaten uiteindelijk lekker daar op dat gezellige terras. De eerste bestelling ging goed, maar een tweede rondje was voor de bediening kennelijk teveel van het goede. Ons geduld werd aardig op de proef gesteld. Steeds maar weer zagen we de jeugdige bediening heen en weer rennen met volle schalen die kennelijk alsmaar aan verkeerde tafeltjes werden bezorgd. Vermakelijk, het begon op onze lachspieren te werken. We hadden het daar zodoende eigenlijk best naar onze zin. En helemaal toen een tweede portie bitterballen uiteindelijk toch nog werd bezorgd!

Foto's kijken en meer

Gisteren in het voormalige klooster op Buitenplaats Doornburgh de expositie 'Van Appel tot Yoko' gezien van de Nederlandse fotograaf Nico Koster (1940). Buitenplaats Doornburgh ligt in Maarssen aan de rivier de Vecht. Het is een plek waar kunst, wetenschap, natuur en eten elkaar ontmoeten. Op het terrein staat behalve het markante voormalige klooster uit de jaren 60 (zie o.a. ook in mijn blogarchief 'sacrale architectuur en kunst' d.d. 23/5 2019) een imposant, achttiende-eeuws landhuis. De gebouwen liggen middenin een prachtig park met vijvers. 

De ruim 200 voor de expositie geselecteerde werken van Nico Koster geven een mooi beeld van zijn rijke oeuvre. Hij reisde o.a. met kunstschilder Corneille naar Cuba, vereeuwigde het wereldberoemde ‘Bed-in for Peace’-moment van John Lennon en Yoko Ono en was als persfotograaf ooggetuige van vele onstuimige en onvergetelijke actualiteiten op het gebied van sport, politiek, kunst, royalty en meer. In 1975 werd zijn reportage van de bezetting van het Indonesische Consulaat in Amsterdam tweede bij de World Press Photo, categorie Nieuws, en won in 1983 de Zilveren Camera. 

Een mooie expositie in een mooie omgeving!

over ensceneringen

CC NL, langs de A 28 richting Nijkerk.

 Tentoonstelling 4 Rijkscollecties en Hans Op de   Beeck in KAdE Amersfoort: Een man puntert in 

 een met fruit en noten volgeladen boot langs een 

 zeelandschap van de impressionistische schilder 

 Charles-François Daubigny (Parijs, 1817-1878).

 De man in zijn volgeladen boot is gemaakt door de   Belgische kunstenaar Hans Op de Beeck (Turnhout, 

 1969) in een karakteristiek, neutraal grijs, de kleur 

 die de kunstenaar voor al zijn sculpturen gebruikt. 

 De omringende schilderijen, prenten en objecten   komen uit de verzamelingen van Rijksmuseum,   Paleis Het Loo, Nederlands Openluchtmuseum en 

 de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE).   Sinds 2021 zijn hun depots samengebracht in het   CollectieCentrum Nederland in Amersfoort.

In Amersfoort is in 2021 het CollectieCentrum Nederland (CC NL) in gebruik genomen. In dit gebouw van maar liefst 31.500 m2 groot, liggen de collecties van het Nederlands Openluchtmuseum, Paleis Het Loo, het Rijksmuseum en de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed opgeslagen. Een selectie van deze werken ‘in depot’ is momenteel samen te zien met objecten van Hans Op de Beeck. Hij is bekend van zijn monochroom grijze sculpturen, grote installaties, tekeningen en video’s. Daarin stelt hij onderwerpen als mensbeeld en de schoonheid van ‘het object’ aan de orde. Hij toont de toeschouwer onbestaande, maar herkenbare plaatsen, momenten en figuranten die lijken te zijn weggehaald uit het actuele dagelijkse leven en tracht hiermee de tragikomische absurditeit van ons bestaan in beelden te vatten. Aan de hand van verschillende thema’s zien we zijn werken, samen met werken uit CC NL die daarbij aansluiten. De kunstwerken en objecten uit de vier rijkscollecties bieden met hun verhalen een extra laag in de verschillende ensceneringen. De schoonheid en kwetsbaarheid van het leven lopen als een rode draad door alle themazalen heen. 

geordende chaos?

De tentoonstelling 'Labyrinth of memories' in museum Singer Laren van de Nederlandse multi-disciplinair kunstenaar Levi van Veluwe (Hoevelaken, 1985), vond ik minder interessant dan imposant. Knap en mooi gemaakt allemaal, maar moeilijk te duiden. En kunstgevoelige snaren in me werden amper beroerd. Was dit nou werk van een kunstenaar met een narcistische persoonlijkheidsstoornis of gewoon van een bezeten kunstenaar die niet van ophouden weet, of misschien van allebei? Alles draaide hier voor mijn gevoel om het bezig zijn met zichzelf. Steeds maar weer opnieuw die zelfde oervorm. Mogelijk dat hij wel probeerde iets nieuws te maken, maar kwam hij steeds weer bij zichzelf uit!

'Nachtcafé' in Nijkerk

We zaten op rij 1, lekker vooraan dus, (bedankt Roel O), en waren benieuwd wat de voorstelling ons zou bieden. Lang hoefden we echter niet te wachten, want al snel nadat de lichten gedoofd waren, en de eerste klanken klonken van het trio Alex Roeka (zang, gitaar), Reyer Zwart (div. snaarinstrumenten) en Jeroen Kleijn (drums), waanden we ons in een sfeervol 'Nachtcafé'. De poëtische teksten van zijn liedjes en de prachtige, met humor doorspekte anekdotes er tussen door, maakten het geheel tot een onvergetelijk mooi optreden!

Ecokathedraal

Mijn belangstelling voor de ecokathedraal is in de begin jaren zeventig gewekt tijdens een college aan de Academie van Bouwkunst in Amsterdam van de charismatische en omstreden kunstenaar, schrijver, filosoof, professor honoris causa, ecotect, tekenleraar en eigenwijs mannetje Louis G. Le Roy (1924-2012). Aan de hand van prachtige 6x6 dia's van allerlei z.g. onkruiden liet hij ons zien, hoe alleen al door niet te maaien de saaie monocultuur van een door hem aangekocht weiland nabij Mildam veranderde in een boeiende ecologische complexiteit. En door verscheidenheid aan te brengen in de zin van hoog, laag, droog, nat, licht, donker, hard en zacht aan het gebied, veranderde het langzaam maar zeker in de ecokathedraal van Mildam die we nu kennen. Een plek waar de natuur z'n werk doet en de tijd krijgt om zich generaties lang verder te ontwikkelen. Mens, plant en dier werken er eindeloos en zonder plan aan een unieke locatie, waar tijd dus volop de ruimte krijgt!

gezien in Tongeren en Tilburg

Van expositie 'DE OUDHEID IN KLEUR' in het Gallo-Romeins Museum in Tongeren (België), samengesteld door de Duitse archeologen prof. dr. Vinzenz Brinkmann (1958) en dr. Ulrike Koch-Brinkmann (1964), naar expositie 'IN THE MIST OF IT ALL, ABOVE FRONT TEARS' in museum De Pont in Tilburg, samengesteld door de Franse kunstenaar Laure Prouvost (1978). 

De witmarmeren beelden uit de klassieke oudheid kennen we wel zo'n beetje, maar dat ze destijds van top tot teen kleurrijk waren beschilderd was nieuw voor ons. Het Duitse archeologenechtpaar Brinkmann heeft daar jarenlang onderzoek naar gedaan. Ze maakten tientallen reconstructies op ware grootte en trouw aan de technieken van toen. De kleurrijke beelden van keizers, krijgers, goden, mythologische figuren en weet ik allemaal niet wat nog meer, hebben we onlangs in Tongeren gezien. Het was fascinerend!

In de expositie van Prouvost, die we onlangs zagen in museum De Pont, lazen we o.m. een boodschap over de situatie van onze planeet. Over vrouwelijke krachten en intuïtie en over het belang van bewegingsvrijheid. Maar de speelse , sprookjesachtige wereld waar Prouvost ons als lichtvoetige sjamaan doorheen voert, is in de eerste plaats één groot pleidooi voor de verbeelding las ik. Een wereld waarin je kan dromen, waarin je, net als de vogels en Prouvost vliegende Grandma, de vrijheid hebt boven grenzen uit te stijgen en zo je horizon te verbreden. Opdat moment zorgt kunst niet alleen voor verruiming van onze geest, maar uiteindelijk ook voor de verruiming van ons perspectief. Een intrigerende expositie.

rond eiland de Burd

Lekker weer, dus even met z'n allen in de Stormer het water op nabij Grou, De Alde Feanen en het Pikmar.

Haspengouw

Het is even een eindje rijden, maar dan heb je ook wat. Een culinair arrangement in 'Kasteelhoeve de Kerckhem' (1648) in de weidse en schilderachtige omgeving van de Haspengouw nabij Nieuwerkerken in België. In de 17 eeuwse Kasteelhoeve zwaaien sinds de jaren negentig van de vorige eeuw Erik, Tessa, en later ook met zoon en schoondochter Nanne en Lucie samen, de scepter. Voortreffelijk, de ambiance, de ontvangst en het heerlijke eten, grotendeels bereid met ingrediënten uit eigen tuin, hebben ons daar enkele mooie en onvergetelijke dagen bezorgd!

twee vrienden

De onlangs op 86 jarige leeftijd overleden Amerikaanse kunstenaar Richard Serra was een vriend van Robert Smithson, de beroemde landschapskunstenaar die in 1973 bij een vliegtuigongeluk op 35 jarige leeftijd om het leven kwam. Richard heeft zijn vriend Robert maar liefst een halve eeuw overleeft. Ze hadden gemeen met elkaar dat ze beiden landschapskunstenaars waren, hoewel Richard meer in steden en musea te zien was dan Robert, die meer in het open landschap was te zien. Zie bijvoorbeeld o.m. 'broken circle/spiral hill' van 21/11'11 en 'Kunst aan de kust in het groen' van 17/3'19 in mijn blogarchief.

paaseitje

Eten we een paaseitje van een legbatterij of kooikip, scharrelkip, vrije uitloopkip, beter levenkip, maïskip, omegakip of een hobby-of pfaskip? Volgens Bartjens komt een paaseitje met drie Beter Leven-sterren én Planet Proofkeurmerk van de beste kip. Wat een keuzes allemaal, doe mij maar gewoon een paaseitje van een blije kip!

de tijd vliegt

Van de tijd die we doorbrengen met onze kinderen is 75 procent voorbij als ze 12 jaar oud zijn, las ik ergens. Hoe ze aan zo'n grove schatting komen weet ik niet, maar ik kan me er wel een beetje in vinden. De achterliggende gedachte zal zijn, dat ouders zich bewust moeten zijn van de tijd die voorbijvliegt en dat ze volop moeten genieten!

aan de keukentafel

Ossenhaas/carpaccio met parmazaanse kaas, pijnboompitten, rucola/peper/zout en truffelsaus, bobotie met rijst, ijs met fruit en slagroom, en uiteindelijk koffie na. En natuurlijk een lekker wijntje vóór en tijdens deze zoveelste keukentafelsessie. Heerlijk, we waren het er met z'n allen over eens, dat A en H weer een appetijtelijk en gezellig etentje hebben weten te organiseren. Voer voor het volgende keukentafeldinertje over twee maanden, maar dan bij J en E in H'wijk!

een bijzondere expositie

'Waar gedachten samenkomen vormt zich een denkbeeld' en in uitzonderlijke gevallen, zoals bijvoorbeeld in deze expositie, zelfs tot een vindplaats, aldus beeldend kunstenaar Marjolijn van den Assem (Rotterdam, 1947) in de tentoonstelling Craft! Now in CODA. Marjolijn van den Assem bestudeert al vele jaren het werk van de Duitse filosoof, componist, cultuurcriticus, dichter en haar belangrijkste inspiratiebron Friedrich Nietzsche (1844-1900). 

In de tentoonstelling Craft! Now in het CODA Museum hebben we onlangs een indrukwekkend aantal kleurrijke en prikkelende kunstwerken gezien van in totaal tien hedendaagse kunstenaars.

The White Cliffs of Dover

Langzaam maar zeker lieten we, de door dreigende wolkenluchten zo prachtig geaccentueerde witte krijtrotsen achter ons. Aan het eind van de middag waren we in Dover met de 'Swing' begonnen aan de oversteek naar IJmuiden. De weerberichten waren van dien aard dat we in de haven de zeilvoering al behoorlijk hadden verminderd. Toch gingen we 's nachts in een vlaag een keer zo plat dat volgens mij de zaling het water raakte. Alles wat niet goed geborgd was vloog door de kajuit. Evengoed lekker gezeild!

The woodwind players.

De Xaphoon, uitgesproken als 'zafoon', steek je zo in je binnenzak. Lekker makkelijk meenemen dus. Het ongeveer 30 cm lange blaasinstrumentje bestaat uit een cilindervormige buis van kunststof met een mondstuk gelijk aan dat van een tenorsax, en het warme geluid van de kleine houtblazer is haast navenant. Je kan er een volledige chromatische toonladder mee spelen, net even langer dan twee octaven. Kortom een mooi blaasinstrumentje dat mogelijk kan bijdragen, om het ooit zo vermaarde duo  'The woodwind players' op saxofoon en klarinet weer eens nieuw leven in te blazen!

een zware belasting

Een tijd geleden brachten we in de Utrechtse binnenstad, in de schaduw van de DOM, de zolder- en kapconstructie van een monumentaal eeuwenoud pand in kaart. Niet alleen de afmetingen en de constructieve staat van de eeuwenoude spanten, maar ook de plekken van de ingehakte en/of gesneden merken, die destijds door de ambachtslieden zijn aangebracht, moesten nauwkeurig worden gesitueerd. Een helse klus waar we met z'n tweetjes een paar weken zoet mee waren. Veel klim en klauterwerk, temeer door alle rotzooi op zolder en m.n. de vele boeken. Metershoge bergen van boeken, lukraak neergesmeten op de zoldervloer. Wat een gewicht, één m2 boeken weegt toch gauw zo'n 250 à 300 kg, daar is zo'n zoldervloer nooit op berekend, een wonder dat alles nog overeind stond! 

De immense boekenberg wekte natuurlijk wel onze nieuwsgierigheid op. Ik pikte er even een boekwerkje 'komische gedichten' tussenuit van ene W.J. van Zeggelen (1811-1879). Naar mijn mening een prulpoëet en rijmelaar van formaat, maar daar waren de meningen over verdeeld ontdekte ik later. Ook zag ik een boekwerkje liggen, uitgegeven in 1716, getiteld 'Boeren- en Overheidsstrijd voor de vuist gedicht' door ene P.J. Beronicus, dat ging over de bestorming van Middelburg door de Walcherse boeren op 21 juli 1672. De huidige opstanden van de boeren tegen overheden is dus alles behalve nieuw! We moesten uiteraard verder met ons werk, maar hebben toch evengoed een aardig tijdje zitten grasduinen in die grote boekenberg.