Nacht van de Nacht

De nacht van j.l. zaterdag op zondag was de 53ste 'Nacht van de Nacht', een initiatief van de Nederlandse provinciale milieufederaties. Een aantal gemeenten, bedrijven en huishoudens hadden hun verlichting gedoofd om zo aandacht te vragen voor lichtvervuiling. Dat is nodig, want we zijn verslaafd geraakt aan licht in de duisternis, en dat is niet goed. Niet alleen door verspilling van energie, ook het ecosysteem raakt ontregeld. Op verschillende plekken in het land konden we onder begeleiding het donker in. Daar worden we in de Volkskrant volgens schrijfster, dichter, journalist en theatermaker Marjolijn van Heemstra (Amsterdam, 10 februari 1981) ook nog eens een ander mens van. 

Of je van donkerbelevingen echt een ander mens wordt durf ik te betwijfelen. Wat ik echter wel weet is dat je andere zintuigen in het donker meer worden geprikkeld. Dat je daar meer op gaat vertrouwen, vooral op het gehoor en gevoel. En dat is op zich al bijzonder weet ik uit ervaring. Overigens zie je nog aardig wat in het donker als je ogen daar eenmaal aan gewend zijn. Lees o.m. in mijn blogarchief maar eens de stukjes 'hemelse duisternis' van 10/7'14, 'het nachtelijk Waddenzwerk' van 30/6'15, 'centrum in ander licht bezien' van 24/1'16 en 'Over donkere nachten' van 31/10'21.

Stukjes schrijven, goed voor je!

Goed nieuws voor regelmatige stukjes schrijvers. Het is volgens psychologen niet alleen goed voor je, het schijnt ook nog een aantal belangrijke voordelen op te leveren, aldus schrijver en columnist Ben Tiggelaar (Veendam, 1969). De drie belangrijkste voordelen zijn volgens hem: 

a. Schrijven maakt slim. 

Neurologe en onderwijsdeskundige Judy Willis betoogt al jaren dat leerlingen en studenten meer moeten schrijven. Individueel en samen. Schrijven bevordert de creativiteit en helpt bij het op een rijtje krijgen van je ideeën. Bovendien train je je brein in het verwerken en onthouden van informatie. 

b. Schrijven maakt gelukkig. 

Van schrijven word je blij, zeggen psychologen. Waarschijnlijk niet van het schrijven van verplichte papers voor een studie. Maar wel van het schrijven over onderwerpen die je persoonlijk bezighouden. Bijvoorbeeld in een blog of een dagboek. Die vorm van schrijven verbetert je stemming en vermindert stress. 

c. Schrijven helpt om te verwerken. 

Het is klassiek onderzoek binnen de psychologie. James Pennebaker, hoogleraar aan de Universiteit van Texas, ontdekte dat schrijven helpt om trauma’s te verwerken. Wie iets vervelends meemaakt en daar enkele dagen achter elkaar een stukje over schrijft – niet voor publiek, maar voor zichzelf – ervaart eerst negatieve gevoelens, maar verwerkt uiteindelijk zijn nare ervaringen beter dan de mensen die niet schrijven.

Zo, goed nieuws dus voor een notoire blogger, mijn weekend kan niet meer stuk! 

de 24e zondag p.m.

Rond halftwee was iedereen gearriveerd, in 'Grand Café Het oude Station' in Dalfsen om precies te zijn. Een mooie stationsrestauratie uit vervlogen tijden, waar we door Addy en Magda gastvrij werden onthaald met koffie en een lekker appel/notengebakje, al of niet met slagroom. Het was slechts de ouverture van wat nog komen ging. Want ter voorbereiding op de wandeling rond de fraaie havezate Den Berg, waarvan de oudste vermelding al uit 1483 stamt, werden we met mooie verhalen, met af en toe ietwat scabreuze anekdote's over de vroegere bewoners, nieuwsgierig gemaakt naar het gebied. 

We werden niet teleurgesteld, het was een mooie herfstwandeling van zo'n 3,5 à 4 km, niet zo lang dus. Klein maar fijn zullen we maar zeggen, de vele kleuren en geuren, de fraaie zichtlijnen of doorkijkjes, de verstilde waterpartijen, de vele paddestoelen, prachtig allemaal. Salland en zijn Vechtdal is sowieso een prachtig gebied, maar de landgoederen rond de havezate's misschien wel in het bijzonder! 

Met een gezellige borreluurtje bij Addy en Magda thuis in Zwolle en een aansluitend etentje met heerlijke soep, gebakken aubergine, rijst met nog veel meer lekkers en ijs plus koffie toe, werd ook achter deze brussenmiddag een punt gezet. De volgende brussendag ofwel de 25e zondag p.m. wordt ijs en wederdienende op zondag 22 januari 2023 gehouden in Harderwijk.

Lunch met hindernissen.

Geur- maar bovenal smaakverlies, en verder na ruim een halfjaar na de corona besmetting nog immer zwak en gammel. Symptomen die duiden op long-covid of beter gezegd post-covid, vermoeiend maar vooral ook heel vervelend voor Ab, eten is een gruwel, niets smaakt meer. Wij t.w. Eric, André en ondergetekende, de overige leden van Herenleed, het Amsterdamse vriendenclubje dat al sinds begin jaren tachtig bestaat, leven natuurlijk erg met hem mee. 

Een gezellige lunch met z'n viertjes in deze tobberige tijden zou, ondanks Ab's ongemakken, best eens voor een mogelijk oppeppertje kunnen zorgen, daarover waren we het met z'n viertjes snel eens. Onze keuze viel op Paviljoen Uit & Meer aan de Vecht bij fort Uitermeer nabij Weesp. Zonder enige twijfel een van de mooiste plekjes om te eten en te drinken. Ze hebben daar bovendien zoete pancakes op het menu staan, voor Ab voorlopig even de veiligste keuze. Maar helaas konden we met de auto door de aanwezige slagboom niet dicht genoeg bij het paviljoen komen. En dat was i.v.m. met eerder genoemde toestand toch echt even nodig. Jammer, volgende keer beter, dan zal Ab's wandelactieradius vast wel weer een beetje op peil zijn! 

In de fraai gelegen Bistro de Molen nabij Ankeveen, onze tweede keus, gaf de entree geen probleem. Je kan daar praktisch met de auto naar binnen rijden. Maar hier jammer genoeg geen zoete pancakes voor Ab op het menu. Wel iets omeletachtig 's dat hem in zijn toestand nog de beste keus leek, maar bij nader inzien liet hij die voor driekwart staan. O die verdomde covid, over Herenleed gesproken! Het is even niet anders, wij hebben daar overigens wel prima gegeten. En sowieso hebben we daar afgelopen woensdagmiddag een paar genoeglijke uurtjes doorgebracht met z'n viertjes!

Over mooie zinnen

Schrijven roept schrijven op, taal baart taal! Volgens de Nederlandse schrijver P.F. Thomése (Doetichem 1958) zijn de mooiste zinnen toevalstreffers. Daar zit een kern van waarheid in, iedereen die wel eens een stukje proza of poëzie heeft geschreven, of heeft geprobeerd te schrijven, moet dat denk ik kunnen beamen. 

Taal baart taal dus, maar hoe baar je nou een mooie eerste zin? Zo'n zin die je enthousiasmeert, voed en inspireert om verder te gaan. Die je a.h.w. je eigen nog te schrijven epistel of verhaal inzuigt. Moeilijk, ik ga weliswaar door, maar regelmatig schrap ik een eerste zin weer als het verhaal al praktisch af is, en schrijf ik een nieuwe. De z.g. eerste zin bleek achteraf te vroeg gebaart, en bleek naar mijn zin niet meer, of op zijn minst minder nieuwsgierig verlangen naar het vervolg van het verhaal. Vaak komt daarom een eerste zin pas op, als de sfeer en teneur van het verhaal reeds staat. Schrijven roept schrijven op, taal baart taal!

Herfst aan zee.

Een herfstweekje aan zee is een frisse neus halen en uitwaaien, om daarna bij te komen met hapjes, gevulde glazen, goede gesprekken en/of vermakelijk gekeuvel. En zo hebben we het gedaan, en dat beviel ons goed, vooral het ledigen van de glazen. Maar we hebben daar natuurlijk wel meer gedaan dan dat, ook uitslapen, lezen, fietsen, museumbezoek, een schaaktoernooitje en lekker koken hadden we op ons repertoire staan. Een coronauitbraak op enig moment bij één van onze gelederen (Hans) en een gescheurde achillespees door een tuimeling van de trap (Carla) drukte even een dompertje. Echter door de positieve instelling van beide pechvogels en onze collectieve zorg, hebben we er met z'n allen toch een topweekje aan zee van weten te maken. En die was jammer genoeg voorbij voor we er erg in hadden.

'Knowing by Heart'

Op één van de binnenpleinen nabij Dok 2 van de oude rijkswerf Willemsoord in Den Helder staat een imposant cortenstalen sculptuur van 18 x 2,50 meter en een hoogte van 12,50 meter. Het is een sculptuur van kunstenaar Ruud van de Wint (Den Helder, 1942-2006) bekend van o.m. de wandschilderingen in de plenaire zaal van de Tweede Kamer en project 'De Nollen' in een duingebied bij Den Helder (zie o.a. op mijn blog stukje ..over sculpturen en bouwsels van 2/6'18). De transparante sculptuur, door de kunstenaar 'Knowing by Heart' genoemd, doet mij in doorsnede gezien een beetje denken aan de boeg van een schip, echter in het geheel bezien kan ik het maar moeilijk met iets vergelijken, en roept het kunstwerk een scala van gevoelens bij mij op, gevoelens van verbazing, ontregeling en schoonheid om maar iets te noemen.

Crisis? What crisis?

Het woord 'crisis' is volgens mij aan een behoorlijke inflatie onderhevig. Het wordt naar mijn idee alom te pas en te onpas gebezigd. Asiel-, wonen-, klimaat-, krediet-, stikstof-, toeslagen-, energie- en ga zo maar door, alle genoemde kwesties worden aangevuld met het woord 'crisis'. Het zijn uiteraard kwesties en problemen waar een oplossing voor gevonden moet worden, maar dat zal vroeg of laat ook best gebeuren, zo innovatief zijn we als mens wel. Laten we het woord 'crisis' daarom alleen gebruiken als een situatie echt levensbedreigend is, als je niet weet of je de volgende dag nog in leven bent, zoals bijvoorbeeld in grote delen van Oekraïne. 

Ik moet de laatste tijd soms denken aan de LP 'Crisis? What Crisis?' die de Britse symfonische rockgroep Supertramp in 1975 uitbracht. En dan niet alleen aan de prachtige muziek maar vooral ook aan de fraaie en cynische hoes. De wereld bevindt zich in 1975 in de naschokken van de oliecrisis en ander grensoverschrijdend leed. Maar de nuziek is één en al optimisme, dat vooral doorschijnt in het werk van Hodgson: Easy Does It, Sister Moonshine, The Meaning, Two Of Us. Liedjes die worden gedomineerd door akoestische gitaren, Rogers hoge stem en de pakkende melodieën. Daar tegenover staat het cynische, bluesy werk van Davies, die op dit album met Ain’t Nobody But Me een klassieker op z’n naam zet. Ook Another Man’s Woman is zo’n stuk dat Supertramp jarenlang zal blijven spelen.

IK-eiland, enclave van kunst en cultuur.

De in 1983 buiten gebruik gestelde Souburgse watertoren, een uit 1939 daterend Rijksmonument, ontworpen door architect J.H.J. Kording (1904-1989) staat al enige tijd te koop. Ik las, dat behalve de beeldbepalende watertoren op het z.g. IK-eiland, een driehoekig gebiedje van ca. 0,7 hectare, dat nabij de entree van Vlissingen als een eiland ligt ingeklemd tussen de A58, Vlissingsestraat en Bermweg, de koper voor een kleine 3 miljoen euro ook nog eigenaar wordt van zeven gebouwen rondom de toren.

De Souburgse watertoren ken ik goed, want in opdracht van de NOS heb ik eind jaren tachtig namelijk een planstudie gedaan naar de realisering van studioruimten in de toren voor regionale omroep Zeeland. Een nogal ambitieus plan dat om diverse reden uiteindelijk niet haalbaar bleek te zijn. Jammer, maar zo gaan de dingen soms. In 2005 is de toren en het omringende gebied door de gemeente Vlissingen verkocht aan kunstenaar Jan van Munster (1939). 

En die heeft er met name in het eerste decennia van deze eeuw iets moois van gemaakt. Jan van Munster heeft de toren en het gebied rond de toren getransformeerd in een werk- en wooneiland dat in het teken staat van kunst, het z.g. IK-eiland. Een unieke enclave, een woon- en werkplaats voor kunstenaars, maar vooral een plaats waar kunstenaars in verschillende paviljoens werken en (tijdelijk) wonen, en waar het gemaakte werk vervolgens wordt geëxposeerd. 

Een prachtig concept dat jaren heeft gewerkt. Maar tijden veranderen, het concept was naar de mening van Jan van Munster uitgewerkt en teveel een verdienmodel geworden, bovendien is Jan van Munster aardig op leeftijd en niet meer zo fit. Daarom staat het te koop, een beslissing die hem pijn doet, het is zijn levenswerk. Het zou dan ook mooi zijn als hij een koper weet te vinden, die het IK-eiland wederom een bestemming in de geest van kunst en cultuur weet te geven.

Over een etentje met vrienden.

'Men moet eten om te leven, niet leven om te eten', aldus de Griekse filosoof Socrates ca. 430 v Chr. De Franse dichter en schrijver Nicolas Chamfort (1741-1794) zei in zijn tijd over eten het volgende 'De maatschappij bestaat uit twee grote klassen: zij die meer eten dan honger hebben, en zij die meer honger dan eten hebben'. Eetwijsheden waar we heden ten dage in het algemeen misschien nog meer stil bij moeten staan dan ooit. Ik durf haast niet meer te eten! 

Toch hebben we onlangs met ons bekende vriendenclubje uit Putten weer heerlijk gegeten en gezellig over van alles en nogwat geouwehoerd. Daar leven we voor! Wel een beetje jammer dat we Roel deze keer moesten missen vanwege een fikse verkoudheid, daarom hebben wij op zijn beterschap maar een glaasje extra genomen. Oud, vertrouwd en gezellig, we hebben gelijk maar weer een datum geprikt voor een volgend etentje rond eind november. Echter dan niet bij Albert en Hilly, maar bij ons in H'wijk.

Vrolijk klagen.

Ik werd er vrolijk van toen ik onlangs op radio 4 de Seguidilla (Oud Castilliaans volkslied en dansvorm) 'Dime que te quexas', vrij vertaald 'Vertel me dat je klaagt' hoorde van de 17 eeuwse Spaanse gitarist en muziektheoreticus Luis de Briçeño. Prachtig uitgevoerd door het in 1998 door Vincent Dumestre opgerichte Franse muziekensemble 'Le Poème Harmonique'.

 

Achterwaarts begrijpen, voorwaarts leven!

De Deense 19 eeuwse filosoof Søren Kierkegaard (Kopenhagen, 1813-1855) schijnt ooit te hebben verzucht, dat we het leven alleen maar achterwaarts kunnen begrijpen, terwijl we het voorwaarts moeten leven. Een wijze uiting van de jonge Kierkegaard vind ik, die je vrijelijk misschien als volgt zou kunnen interpreteren: Alleen wie om kan kijken, kan vooruit zien!

Een klein haventje aan het Veluwemeer.

Verder gaan ze niet, het reeds begroeide talud tegen de hoge betonnen begrenzing van bedrijventerrein Lorentz 3 is daar vrij duidelijk in. Het werd, lijkt mij ook wel tijd om niet verder te gaan. Als een gletsjer is bedrijventerrein Lorentz 1 t/m 3 de laatste decennia het oude, vertrouwde landschap tussen Harderwijk en Hierden ingeschoven, uiteraard met vrij onomkeerbare gevolgen. Maar gelukkig is aan het Veluwemeer in de aanhoudende storm van economische expansie, het kleine zeer nabij gelegen schilderachtige 'Haventje van Hierden' op de valreep bewaard gebleven, en dat is mooi!

Interdisciplinaire kunst.

We kwamen eigenlijk voor de tentoonstelling 'Die Mitte' van Neo Rauch, maar daarvoor waren we iets te vroeg, die zou pas in de namiddag officieel worden geopend. We konden echter wel terecht bij een tweetal andere tentoonstellingen t.w. de museumcollectie van de Fundatie, met schilderijen van Bacon, Breitner, Chagall en vele anderen, en de tentoonstelling 'GELICHAAMD' van kunstenares Nieke Koek (Roelofarendsveen, 1982). De meeste schilderijen van de museumcollectie hadden we vaker gezien, daar waren we dan ook vrij snel klaar mee, maar de tentoonstelling 'GELICHAAMD' van Nieke Koek vonden we intrigerend, dat was andere koek zal ik maar zeggen. 

In 'GELICHAAMD', de eerste museale solopresentatie van Nieke Koek, gaat het in haar werk niet om de vorm, maar om de ervaring. Ze heeft een levenslange fascinatie voor het (on)vermogen van het menselijk lichaam. Haar werken zijn poëtische vertalingen van het lichaam, en ze verheft dagelijkse, lichaamseigen zaken tot kunst. Als een goed getrainde acteur analyseert en internaliseert ze haar lijf en dat van anderen, om zo ook de kijker bewust te maken van het eigen lichaam. Nieke Koek is een interdisciplinair kunstenaar, ze maakt werk over de beleving van het lichaam!

Een gelukstreffer.

Iemand heeft eens uitgerekend dat de kans dat je geraakt wordt door vogelpoep gemiddeld 1 keer per 10 jaar is. Maar de kans dat je een voltreffer precies midden op je hoofd krijgt, moet neem ik aan nog aanzienlijk lager liggen. Dat mij dat gisteren overkwam tijdens een wandelingetje over de Grote Markt nabij de Grote Kerk in Zwolle, kan je dan ook met recht een gelukstreffer noemen. Want is er al niet sinds de oudheid het (bij)geloof dat een treffer met vogelpoep je geluk zal brengen? Heb ik even mazzel! 

By the Way, vandaag wel toevallig €. 100,00 gewonnen met een staatslot.

over een relax halfwinds rakje

 

 De afwisseling maakt zeilen op de Vinkeveense Plassen zo mooi.

 Zondagmiddag zeilden we met z'n vijven vanuit de jachthaven met de   Sailhorse van Evert een mooi ruim bezeild rakje op de Noordplas. 

 Maar je kan daar, en al helemaal bij een zacht briesje als afgelopen   zondag het geval was, op je fokje natuurlijk ook mooi tussen de vele   zandeilanden en legakkers door dobberen. Ja, ja, eenmaal de Vinkeveense   wind in de zeilen is hoe dan ook genieten geblazen!

(De Kleine Plas, de Zuidplas en de Noordplas vormen samen met 12 zandeilanden en honderden legakkers het Vinkeveense Plassen gebied.)  

Impressie v/e gedenkwaardige avond

Een snelle zeiler!

Veel plezier met je mooie Sailhorse, een snelle zeilboot van 6,02 meter lang en 2,00 meter breed met een diepgang van 0,90 meter en een zeiloppervlak van 21,10 m2 (grootzeil + fok). Een stuk groter dan de Flying Arrow Schakel waar we ca, 40 jaar geleden in rond zeilden. Die was immers maar 4,74 meter lang en 1,74 meter breed met een diepgang van 0,15 tot 1,05 meter en een zeiloppervlak van 11,90 m2 (grootzeil + fok).

Of je bij een beetje vaart op de Vinkeveense Plassen of waar dan ook, achter het verhoogde voordek van deze snelle zeiler net zo droog blijft als ca. 40 jaar geleden achter het comfortabele buiskapje van de Schakel durf ik te betwijfelen. Maar dat is bijzaak, het gaat om de kick. Geniet ervan!

twee vrolijke peuters

Het gaat snel, eerst waren het baby's, toen waren ze allebei een tijdje dreumes, en sinds kort is het een stelletje lieve, maar al knap eigenwijze peuters van 3 jaar oud, waar we als overgrootouders erg van kunnen genieten en plezier aan beleven. Mooi zo'n ontwikkelingsproces, het gaat maar door, als je Lina en Rayan na een week weer eens ziet, zijn ze in alle opzichten weer zichtbaar gegroeid. Over een jaartje gaan ze al naar school! Maar voor het zover is, hopen we dat iedereen nog een mooi en gezond jaartje mag genieten van alles wat deze twee vrolijke peuters aan leven in de brouwerij brengt!

een avondje zeilen met de HK21

Een avondje zeilen op het mooie Wolderwijd met de HK21, een historische botter, die vanaf haar bouwjaar 1909 tot medio jaren zestig op naam van een Harderwijkse vissersfamilie heeft gestaan, maar tegenwoordig eigendom is van de Harderwijkse Botter Stichting. De houten schepen hebben nogal wat onderhoud nodig en moeten bij tijd en wijle worden gerepareerd. Woensdagavond was min of meer een testvaart voor de HK21. Een lekkageprobleem was onlangs verholpen, er moest echter nog wel getest worden hoe de reparatie zich hield onder volle belasting van het schip. 

Het was een prachtige avond met een lekker windje in de goede richting. Gezellig kletsend over van alles en nogwat, drankje erbij en genieten van de ondergaande zon en de prachtige skyline van Harderwijk. Met de test hebben we ons m.i. niet al te zeer bezig gehouden, ook al kwam er wel wat water binnen in de kuip. Maar dat leek mij niet al te verontrustend. Nogmaals, een prachtige avond die we eenmaal afgemeerd, hebben besloten met een hapje en een drankje op het terras aan de haven van de Harderwijkse Botter Stichting.