een nipte etappeoverwinning

Met amper 4 minuten verschil kwamen vanmorgen vroeg de twee koplopers in Cardiff over de finish. Team Brunel met de Nederlandse schipper Bouwe Bekking voorop en vlak daarna team AkzoNobel met de Nederlandse schipper Simeon Tienpont. Daarvoor waren beide boten vlak achter elkaar Bristol Channel in gevaren, waar ze vervolgens het getij tegen kregen. Door de sterke stroming en een zwakke wind werden ze geregeld achteruit gezet. De apotheose ontspon zich in het donker, waarbij de teams om beurten op kop lagen. De kennelijk tactisch net iets sterker kruisende 'Brunel' ging uiteindelijk om 04.39 uur Nederlands tijd als eerste over de finish. De boot van schipper Tienpont heeft trouwens in deze etappe wel een 24 uurs record behaald, ze zeilden in een etmaal 602,51 nm, ofwel bijna 1.116 kilometer!
Tot de finish 30 juni a.s. nog twee etappes te gaan t.w. Cardiff - Gothenburg en Gothenburg - Den Haag, nabij de haven van Scheveningen, en dan zit deze gedenkwaardige Volvo Ocean Race erop. Met 3 punten achterstand op koploper 'Dongfeng' en 2 punten op 'Mapfre', de nummer 2 in het klassement, is de eindoverwinning voor 'Brunel' nog zeker haalbaar. We zullen het zien!

live muziek in de Achterstraat

Een inloopconcert van Kleinkoor 'CANTIAMO' uit Putten vindt de laatste jaren traditiegetrouw vaak plaats in de Ger. Kerk aan de Achterstraat aldaar. Mooie ruimte, mooie akoestiek, wat wil een kleinkoor nog meer. Onlangs was het weer zover, samen met Klarinet Kwintet 'CON PENTA' gaven ze afgelopen zondagmiddag onder leiding van dirigent Hetty van Beek acte de présence met een mooi en wisselend repertoire van renaissance tot heden. Het was voor Hetty van Beek trouwens hard werken, want behalve dirigeren blies ze op klarinet ook haar partij in 'CON PENTA' mee. Buiten was het erg warm, maar dat heeft menigeen er niet van kunnen weerhouden te genieten van de prachtige muziek die weer eens in de Achterstraat ten gehore werd gebracht!

Pest aan boodschappen doen.

Het ziet er op een plaatje allemaal wel genoeglijk uit, maar zo beleef ik het niet. Ik heb namelijk behoorlijk de pest aan boodschappen doen. Waarom weet ik eigenlijk niet goed, maar het is gewoon zo. Mogelijk spelen ergernissen om van alles en nog wat mij te vaak parten. Samen met mijn geliefde doe ik één keer per week boodschappen, en dat is dan ook meer dan genoeg!

Stedelijk in 's-Hertogenbosch

In 's-Hertogenbosch hebben ze twee musea onder één dak, t.w. het 'Stedelijk Museum' (dat trouwens per 1 juni a.s. verder gaat onder de naam 'Design Museum') en het 'Noordbrabants Museum'. Op de 1e en 2e etage van het 'Stedelijk Museum' hebben we resp. de tentoonstellingen 'California' en 'American Beauty' gezien. 'California' Designing Freedom is gewijd aan de technologie die ons leven sinds de jaren 60 in toenemende mate beïnvloed en is gaan beheersen. Een periode zeg maar van de Easy Rider uit 1969 tot de hedendaagse Waymo, de zelfrijdende auto van Google. 'American Beauty' is gewijd aan de hedendaagse keramische kunst in Amerika. We zagen meer dan 120 objecten van diverse kunstenaars. Twee interessante exposities met mooie verhalen en prachtige stukken.
Aan het 'Noordbrabants Museum' zijn we vanwege tijdgebrek nauwelijks toegekomen, we moesten een beetje op tijd bij W & A in Zaltbommel zijn. Maar we komen hier zeker gauw terug.

een wandeling over de dykjes

Op de dykjes in de natte graslanden rond het voormalige eiland Schokland mag je vrij wandelen op eigen risico. De dykjes, eigenlijk niet meer dan vage graspaden, lopen langs en door watergangen, wuivend riet en hoog gras. Ze zijn ooit aangelegd om het grondwaterpeil in de natte graslanden rond Schokland te kunnen beheren. Het één en ander is van belang om Schokland te behoeden voor verdroging en verder wegzakken. Het maaiveld van het voormalige eiland is sinds de drooglegging van de Noordoostpolder al 1,5 meter gedaald, ongeveer 1 meter meer dan de rest van de polder. De wandeling op de dykjes in de onmetelijke ruimte van de polder is prachtig, je loopt eigenlijk door een zeldzaam mooi natuurgebied met allerlei weidevogels en roofvogels. We hebben in iedergeval grutto’s en kieviten gezien, maar zagen ook een blauwe kiekendief jagen. En boven het geluid van de wind uit hoorden we rond ons dykje één en al getjilp, gekwetter en gekwaak, prachtig!


Schokland, wandeling op de dykjes from E Veldkamp on Vimeo.

over Oldenaller in Deuverden

Vanmorgen gewandeld in Deuverden d.w.z. in een deel van landgoed Oldenaller. Natte en droge gebieden wisselen elkaar daar sterk af, met als gevolg een grote variatie in flora en fauna. Een prachtig gebied, we hebben daar enkel onder begeleiding van vogelzang en kikkerkwaak een uurtje lekker gewandeld. En dan is er ook nog boerderij 'Groot Deuverden', een hallenhuisboerderij met een bakhuisje en een mooie oude schuur aan de Donkeresteeg, volgens Bartjens daterend uit het eerste kwart van de 19e eeuw. Deuverden, grensgebied van Nijkerk en Putten, een opwekkende omgeving, helemaal op eerste pinksterdag!

over nestkastjes en vogeltjes

Onze tuin trekt door de hoeveelheid bomen, struiken, bloemen en (on)kruiden aardig wat vogels aan. Leuk, ze maken deel uit van onze leefomgeving en geven de tuin extra gezelligheid. Er broeden lijsters, mussen en hout- en tortelduiven die allemaal als de dood zijn voor het eksterpaar dat hier dagelijks komt foerageren. Geen nest is veilig voor ze hebben we gemerkt, maar ja, ze horen er wel bij. Het nestkastje, dat we al jaren hadden hangen, is onlangs verwijderd. Een leuk kastje met z'n hartvormige vliegopening, maar het viel klaarblijkelijk niet in de smaak bij de familie Mees. En waarschijnlijk hadden ze ook wel wat aan te merken op de afmetingen van het kastje, want er is in al die jaren nooit één mees op afgekomen. Hoe dan ook, we hebben het vervangen door een meer conservatief vormgegeven nestkastje, met een mooi rond vlieggaatje op het noordoosten gericht. Ik denk niet dat we dit jaar nog op een broedend stelletje hoeven te rekenen, maar volgend jaar gaat het geheid gebeuren!

Ze hebben hun dienst gedaan

De 16e eeuwse pub 'Butt and Oyster' in Pin Mill aan River Orwell, draagt er zeker aan bij dat ik de omgeving daar zo bijzonder vindt. Een bezoekje aan deze vermaarde pub is immers het eerste wat je zo ongeveer doet na een etmaaltje zeilen over de Noordzee. Al was het alleen al om daar de enthousiaste verhalen te horen over woeste zeeën en golven die na elk glas bier hoger en hoger worden. Prachtig allemaal, maar er is daar meer dan alleen de aantrekkelijke ambiance van 'Butt and Oyster'. Al tijdens de wandeling van 'Woolverstone Marina' naar 'Butt and Oyster' waande ik mij in een ander tijdperk. Alles spreekt tot de verbeelding, de glooiende akkers en beboste landerijen met eeuwenoude majestueuze eikenbomen, het tot op de dag van heden praktisch onaangetaste landschap langs de oever van River Orwell, één van de mooiste getijderivieren van Engeland. En dan heb je daar ook nog de scheepswrakken. Oude sleepboten, Thames Barges en pieremegoggels die hun dienst hebben gedaan. Als in een soort van maritieme vrijstaat liggen de wrakken her en der verspreidt in de blubber van de rivier verder af te takelen, terwijl op de rivier het leven zachtjes zeilend verder gaat!

Ulpia Noviomagus Batavorum

Ulpia Noviomagus Batavorum, ofwel het huidige Nijmegen was één van de beroemdste Romeinse steden in het land. De stad was ooit het centrum van het Romeinse bestuur over de Bataven. De geschiedenis van Nijmegen gaat dus sowieso ruim 2000 jaar terug in de tijd. De lange geschiedenis en de vele gebeurtenissen in de stad aan de Waal, mogelijk oudste stad van Nederland, heeft Nijmegen in de loop der eeuwen gevormd. De vele historische gebouwen, ruïnes en andere bezienswaardigheden vertellen de verhalen over romeinen, middeleeuwen, nieuwe tijd en het heden!

Gisteren heb ik samen met een aantal mannetjes een historisch stadswandelingetje gemaakt van zo'n 5 km. Het was eigenlijk te warm voor dit soort geslenter, maar gelukkig vonden we een aantal aardige terrasjes op onze route waar ze koude biertjes schonken. Probleem was wel dat we daar niet bepaald fitter van werden. Een bezoekje aan de expositie 'Land in zicht' van de Duits-Nederlandse kunstenaar Uwe Poth (1946) in museum 'Het Valkhof' bood gelukkig wat verkoeling. Toen vervolgens de vijf wel zo’n beetje in het uur zat, zijn we maar naar de Grote Markt gewandeld waar het gezellig druk was. Voor een heerlijk hapje en een drankje zijn we daar voor een paar uur neergestreken op het terras van 'Cafe Daen', gevestigd in ‘De Oude Laeckenhal‘.

Om teneinde na alle geneugten maar weer eens huiswaarts te keren, zijn we rond een uur of acht weer richting station gewandeld.

Een verrassend mooi festival.

Gisteren op uitnodiging van BDG Architecten uit Zwolle naar het Frion Festival geweest in Theater de Spiegel in Zwolle. Bij Frion, dat staat voor fris en ondernemend, werken meer dan 900 mensen die zorg en ondersteuning geven aan mensen met een verstandelijke beperking. Frion vindt het belangrijk dat deze mensen een eigen leven kunnen leiden, dat ze ondernemen in mens en werk en samen met Frion mogelijkheden en kansen benutten. Ik las dat als zodanig bijna 1000 mensen ondersteuning krijgen van Frion. Met het jaarlijkse Frion Festival, dit jaar de zesde editie alweer, wordt dan ook flink aan de weg getimmerd. Om het één en ander financieel mogelijk te maken, spelen sponsors en vrienden van Frion, o.m. BDG Architecten, een rol van betekenis. Verder wordt er middels een diner en een kunstveiling na afloop van de middagvoorstelling, waarbij o.a. keramiek en schilderijen – gemaakt door kunstenaars van 'Kunst-Lijn 3' van Frion, geld opgehaald voor een volgend Frion Festival.

De voorstellingen die de cliënten van Frion gaven waren uitzonderlijk goed. Je zag gewoon hoe deze mensen, tot op zekere hoogte bijgestaan door professionals, hun podiumvrees overwonnen. Hoe ze met hun creatieve talenten, middels dans, zang en toneel optraden, en hun droom samen met hun favoriete artiest werkelijkheid lieten worden. Dat enthousiasme, de zaal stond bij vlagen op z'n kop, en terecht, het was prachtig.

Tijdens het heerlijke diner (voorgerecht, tussengerecht, hoofdgerecht en dessert) na afloop in de foyer van het theater, ging het er gezellig aan toe, en werd er dus als gezegd ook kunst geveild. Spannend, bij opbod gingen alle stukken van de hand. Aan onze tafel hadden ze niet alleen een goeie in het opdrijven van de prijzen, er werd toch ook nog het één en ander gekocht. Twee keramieken t.w. 'Gezicht' van Joey van de Weg en 'Potje' van Eveline Landsman werden eigendom van Wilco S, en de 'Keukenmeid' van Ada Herder, een mooi schilderij van 1 meter in het vierkant, geschilderd in naïeve stijl, werd eigendom van Christa V. Dat ze beiden maar lang mogen genieten van deze fraaie uitingen van beeldende kunst! Het was alles bij elkaar genomen een heel plezierg middagje in de Spiegel, we hebben genoten!

'n klein en bekend fietstochtje

Van mooi weer krijgen we vaak zin in fietsen. Zo hebben we gisteren onze nabije omgeving maar weer eens op de pedalen verkend. Die kennen we als de spreekwoordelijke broekzak, maar het blijft ons boeien. Nieuw voor ons was deze keer de route via de nieuwe boulevard over de bruggetjes naar het Waterfront, dat hadden we zo nog niet eerder gedaan. Prachtig allemaal, en het wordt nog mooier. Via de Flevoweg en de Lorentzstraat, wat even doorbijten was, kwamen we op het fietspad dat ons regelrecht in natuurgebied 'De Mheenlanden' bracht. Een prachtig weidegebied aan het Veluwemeer waarop je niet uitgekeken raakt, en al helemaal in het voorjaar niet. Over de Kleine Mheenweg, Ooster Mheenweg, Lageweg, Wijtgraaf en Broeksteeg zijn we naar ons bekende bankje gefietst aan de Vuurkuilweg nabij 'Koetshuis Hulshorst'.

In een zee van paarden- en boterbloemen, omzoomd door een imposante muur van eeuwenoude rode beuken en ander fraai lommer, hebben we alvorens ons weer in het zadel te hijsen een poosje stil zitten genieten. Op de terugweg zijn we via de Vuurkuilweg, Watervalweg, Paasloweg en Duinweg naar de Lage Enkweg gefietst. Een bijzonder mooi en glooiend agrarisch landschap. Tenslotte zijn we via de Bijltjesweg, Kruisweg, Zuiderzeestraatweg, Boomkamp, Oosteinde, Hierdenseweg, Luttekepoortstraat, Vitringasingel en Westeinde weer naar huis gefietst. Het was, zoals gezegd 'n klein en bekend fietstochtje', om en nabij 20 km meer niet, maar ook een goed uurtje ultiem genieten. Its a way of life!

Mussert 's muur is monument

Kirsten Hannema is architectuurcriticus en -journalist. Na een opleiding Bouwkunde begon ze haar loopbaan als architect, maar maakte in 2005 de overstap naar het schrijven. En dat doet ze aardig. Gisteren las ik in de bijlage van 'De Volkskrant' een boeiend artikel van haar over de 'Muur van Mussert'. Imponeerarchitectuur in Lunteren van de vooroorlogse architect Mart Jansen, NSB-lid van het eerste uur. In het bouwwerk, dat kenmerken heeft van het 'nieuwe bouwen', zijn symbolen verwerkt van de Germaans-Nazistische ideologie uit de jaren dertig. Het is een 'monument of horror', en net als andere bouwwerken zoals in Vught, Amersfoort en Westerbork, behoord ze ook tot een categorie die deel uit maakt van onze nationale geschiedenis. Dat minister Ingrid van Engelshoven van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap op advies van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) onlangs heeft besloten de muur als rijksmonument aan te merken lijkt mij evident.



De huidige staat van de 'Muur van Mussert' doet overigens nog nauwelijks imposant aan. Verborgen achter bomen en struikgewas hadden we gistermiddag zelfs moeite om de muur in vakantiepark 'De Goudsberg' te vinden. En de Poolse seizoenarbeiders die er wonen wisten van niks. Weg imponeerarchitectuur, zo de natuur al niet gewonnen heeft, is ze aan de winnende hand. Het zal nog een aardige kluif worden om de muur te renoveren, ben benieuwd hoe ze dat aan gaan pakken.

Een baken ter land en ter zee.

Het praktisch zeshonderd jaar oude kerkje (bouwjaar 1425) van Den Hoorn is een baken in het Texelse landschap. Het pittoreske kerkje met z'n witte toren is op Texel van heinde en verre te zien. Het was menigmaal onze bestemming tijdens de vele fietstochtjes op Texel als we weer eens met ons bootje in Oudeschild lagen. Het kerkje is echter niet alleen een baken in het Texelse landschap, ook voor de zeevarenden is het een baken van belang. Een schijnwerper op de trans van de toren in combinatie met een lager gelegen licht in de duinen nabij de Mokbaai, vormden tot eind 2008 een lichtenlijn die de as van de aanloop van het Schulpengat in de Noordzee aangaf ter hoogte van Julianadorp. Na 2008 is deze combinatie van lichten vervangen, door enkel een z.g. Port Entry Light op de toren te installeren. Een licht in een lange koker dat een smalle lichtbundel produceert en zodoende op zee ook weer de as van het Schulpengat aangeeft.

Zeevarenden zijn we voorlopig niet meer nu we zelf geen boot meer hebben, maar Texel blijft natuurlijk in trek. Al was het alleen al om de mooie concerten die regelmatig in dit fraaie 'baken in het landschap' worden gegeven. Alleen daarom al maken we bij leven en welzijn nog regelmatig een mooi fietstochtje op dit prachtige waddeneiland.

opening boulevard Harderwijk

We liepen afgelopen donderdagavond omstreeks kwart over acht de boulevard op nabij hotel café restaurant 'Monopole'. Druk, druk, druk, er was haast geen doorkomen aan. Voor onze neus waren ze op een werkschip van Boskalis met een soort van prehistorische installatie aan het rommelen. Bijna iedereen bleef staan kijken, wat zou dit gaan voorstellen? Het moest kennelijk wel ter opluistering dienen van de openingsfestiviteiten die aanstonds zouden beginnen, maar hoe dan? Ofschoon we aanvankelijk van plan waren richting Vischpoort te schuifelen, kwamen wij ook niet veel verder. De menigte was alom en compact, zowel op straatniveau als op de lager gelegen nieuwe kade, ja zelfs het tussengelegen talud met de pas ingezaaide vegetatie moest er aan geloven. Hoog boven ons hoofd draaide een drone zijn rondjes, waarschijnlijk aangestuurd door iemand in beachclub 'Walhalla' op het strandeiland. Maar verder gebeurde er, los van het gerommel op de Boskalis, nog maar bar weinig voor onze neus.



En zo stonden we daar met z'n allen vol verwachting uit te zien naar de dingen die mogelijk gingen komen. En ja hoor, plotseling kwam er beweging in de Boskalis, terwijl op het dek in een zee van licht de mysterieuze installatie rondjes begon te draaien en een paar gasten acrobatische toeren uithaalden, voer het hele spul richting de brug bij de Vischpoort, waar inmiddels ook het één en ander gebeurde. We zagen, zo goed en kwaad als het ging vanuit onze positie, zeemeerminnen, oplichtende vissen en bijzondere fantasiefiguren hoog in de lucht allerlei toeren uithalen op de golven van min of meer psychedelische klanken. Nog even hebben we moeite gedaan om in het gedrang wat dichter bij te komen, maar dat hebben we vrij snel opgegeven, we hadden het wel gezien. Het was een gedenkwaardige opening van een klus die jaren heeft geduurd. De boulevard heeft een ware metamorfose ondergaan, auto's hebben plaats gemaakt voor boten, en dat is heel mooi voor een stad aan het water!

Tuinieren is geen hobbywerk!

Er zijn genoeg mensen die van tuinieren houden, maar daar hoor ik niet bij, vroeger niet, nu niet en nooit niet. Dat wil niet zeggen dat ik niet van tuinen hou, integendeel, een mooie tuin vind ik een lust voor het oog. En als ik er dan ook nog lekker in kan zitten is mijn dag helemaal goed, maar dat terzijde. Want wat is nou een mooie tuin? Een beetje struikgewas bij een keurig gemaaid gazonnetje en een strak aangelegd bloemperkje vind ik niks. Al sinds de jaren zeventig hou ik van wilde tuinen, een beetje alla de opvattingen van Louis le Roy, 1924-2012. (Zie o.m. in mijn blogarchief de stukjes 'mens en natuur' van 16 augustus 2010 en 'hou van ruigten en struwelen' van 17 maart 2016). Maar met de veronderstelling aan wilde tuinen ook minder werk te hebben, ben ik lang geleden al bedrogen uitgekomen. Niks doen betekend ongebreidelde groei van de sterkste soorten met een soort van monocultuur als gevolg. (Zie o.m. in mijn blogarchief stukje 'Zevenblad, eigen teelt' van 20 april 2012). De afmetingen van onze tuintjes zijn doorgaans te beperkt om de natuur ongebreideld z'n gang te kunnen laten gaan. En dan is er ook nog de factor tijd die van belang is, ook die is beperkt. Hoe dan ook, ook een een wilde tuin moet je beheren. Tuinieren dus, en dat is nou net het probleem!

Tuin met vijver, zoals het ooit was.

Behalve zeer veel zevenblad en kweekgras, hadden we de laatste jaren ook nog een grote vijver die hoog nodig moest worden gerenoveerd. Van de vijver die aanvankelijk uit twee delen bestond, is het eerste deel reeds in 2009 gedempt. (Zie in mijn blogarchief stukje 'Heureka!' van 24 maart 2009). Lang hebben we lopen dubben, wat te doen met het tweede deel, herstellen of ook maar dempen. Het is dempen geworden, minder werk dus. Vorige week hebben ze er ruim 12 kubieke meter grond in gereden. Op de maagdelijke zandvlakte hebben we een nieuw pad naar een zitje aangelegd en wilde bloemen gezaaid. Verder hebben we ongeveer een week lang op onze kop gestaan, om het ruimschoots aanwezige zevenblad en kweekgras uit de grond te purken. Daar zijn we nog lang niet klaar mee, maar voorlopig houden we het voor gezien, het is uiteindelijk onze hobby niet. Bovendien moet het natuurlijk niet te netjes worden. Dat moeder natuur de harde lijnen in ons tuintje maar weer snel mag overwoekeren, en deze weer tot een amorf geheel mag omtoveren!

...intrigerend dagje rommelen

We hadden met z'n drieën t.w. Jan, Henk en ondergetekende afgelopen woensdag een dagje Den Helder afgesproken voor een bezoek aan 'Het Nollenproject' en het Rob Scholte Museum. Maar dat verliep enigszins anders, het enige wat klopte, was dat we elkaar 's morgens op de afgesproken tijd troffen in Amsterdam. Maar vervolgens verliep alles totaal anders dan gepland. Tijdens de koffie bij Henk thuis kwamen we er achter dat 'Het Nollenproject' van kunstenaar Ruud Wint (1942-2006) in Den Helder op woensdag gesloten is, slim hoor. Vervolgens kwamen we ook nog achter het feit, dat de gemeente Den Helder gisteren kunstenaar Rob Scholte (1958) uit zijn museum heeft geknikkerd. Jeetje, heftig, wat nu, dat waren toch zo'n beetje onze hotspots voor deze dag. We besloten toch maar naar Den Helder te rijden, er is daar per slot van rekening nog wel meer te zien.

Maar zo gemakkelijk ging dat niet, gezellig keuvelend over van alles en nogwat, reed ik op de A7 bij Den Oever de afslag Den Helder voorbij en zaten we op de Afsluitdijk. Het eerst volgende keerpunt ligt in Friesland bij Kornwerderzand ca. 30 km verderop! Stom, maar gelukkig scheen het zonnetje en hebben we onze frustratie in het monument, te midden van een buslading bejaarde toeristen, met koffie en koek prima kunnen verwerken. Het 'Kazemattenmuseum' op de Afsluitdijk nabij Kornwerderzand was onze volgende pitstop. Ondanks dat het gesloten was, konden we toch het terrein op, het hek stond open. Maar op een gegeven ogenblik kwamen er toch een paar mannetjes op ons af, die ons vriendelijk maar dringend verzochten het terrein te verlaten. In het even verderop gelegen en onlangs geopende 'Afsluitdijk Wadden Center', hebben we na het één en ander uitvoerig te hebben bekeken, heerlijk geluncht op het terras met een fenomenaal uitzicht over het IJsselmeer.

Eenmaal terug aan de Noord-Hollandse kant besloten we Den Helder, ten gunste van een mooie route door de duinen, voor gezien te houden. Via Callantsoog en Petten reden we naar Camperduin. Het gebied van de Hondsbossche en Pettemer Zeewering heeft de afgelopen jaren een gigantische metamorfose ondergaan. Onder de naam 'Kust op Kracht' is over een lengte van ca. 8 kilometer de kustlijn ca. 300 meter zeewaarts opgeschoven middels 35 miljoen kubieke meter opgespoten zand. Inplaats van de bestaande zeedijk te verzwaren of te verhogen hebben ze zo aan zeezijde een heel nieuw duingebied gecreëerd. Alvorens weer richting Amsterdam te rijden, hebben we daar in het strandpaviljoen met de toepasselijke naam 'Luctor et Emergo' eerst nog maar even onze dorst gelest.

In Amsterdam hebben we ons intrigerende dagje rommelen afgesloten met een etentje in restaurant REM Eiland aan het IJ. Het voormalige broadcast platform in de Noordzee, dat in de jaren 60 met zijn rebelse piratenzender miljoenen kijkers trok.

een jazzconcert in Harderwijk

JAZZ IN MESS WITH TRUNK from E Veldkamp on Vimeo.

Zondagmiddagjazz in Harderwijk! Een nieuw initiatief van de Stichting Underground, die insider Jan van der Kolk gevraagd heeft het één en ander te organiseren. Met TRUNK, zijn eerste keus, was het j.l. zondagmiddag meteen raak. Het Amsterdamse jazzkwartet bestaande uit Iman Spaargaren (rieten), Wolfgang Maiwald (toetsen, laptop), Dave Sahanaja (elektrische- en contrabas) en Franc auf dem Brinke (drums, laptop) wist de stemming er van begin tot eind moeiteloos in te houden met dat prachtige funky-achtige timbre van ze.

Wat uiteraard ook meespeeld in de beleving, is de sfeer en uitstraling van de MESS, de voormalige officiersmess van de Kranenburgkazerne. Een belegen en karakteristieke zaal met een prima ruimteakoestiek. Mogelijk zal in de nabije toekomst het één en ander aan onderhoud moeten worden gedaan, maar laten ze het dan wel zo doen dat het doorleefde karakter van de zaal behouden blijft.

Het was een mooie middag daar in de MESS, ik heb genoten en zie uit naar de volgende JAZZ IN MESS!

leuke lyric, leuke muzikantjes

Toen de groep 'Los Luzeros De Rioverde' in augustus 2014 begon, waren de muzikantjes, broer en zus Ricardo en Yaxeni Rivera, resp. 7 en 9 jaar oud. De kleine muzikantjes, die volgens hun ouders eerder konden zingen dan praten, zijn van Mexicaanse afkomst maar wonen met hun ouders in Housten (VS). De kinderen schijnen vaak op te treden, terwijl ze toch ook gewoon nog naar school gaan. Veel hectiek op jonge leeftijd, knap hoe hun ouders het één en ander begeleiden en kennelijk onder controle kunnen houden. Leuke muzikale wonderkinderen met zang, en op gitaar en accordeon. Aan de andere kant, jong geleerd, oud gedaan, de jonge Wolfgang Amadeus Mozart trok op vijf jarige leeftijd al een volle zaal, toen hij z'n eerste zelf gecomponeerde werkje op piano ten gehore bracht.



Fragment tekst '40 Cartas'

Traigo una baraja
Con cuarenta cartas
Que ayuda a olvidarme
De cualquier traición

Traiciones que dejan
Algunas ingratas
Que son para el hombre
De mal corazón

Si es el rey de copas
En carta primera
Te anuncia parrandas
Con algún amor enz. enz.

Kasteel, tuin en schone kunst.

Eindelijk lentekriebels, we gaan naar kasteel 'Het Nijenhuis' ergens tussen Wijhe en Heino en gaan daar kunst kijken. We hebben zin in een leuke route en gaan daarom via Wapenveld, alwaar we over de Klapperdijk, Kerkstraat en Werverweg, langs riviertje de Evergunne naar de Werverdijk rijden, die verderop overgaat in de Marledijk en de IJsseldijk. Bij het Wijhese veer nemen we de pont naar Wijhe aan de overkant van de IJssel, en bereiken daar, na een goed kwartiertje meanderen door het wijdse boerenland rond het middaguur onze eindbestemming.

Na de lunch in het museumcafé, hebben we in het kasteel diverse werken bekeken van Augustinus en Mattheus Terwesten, Jan Lievens, Isaac Israels, Jan Baptist Weenix, Bernardo Strozzi, Jan Fabre, Paul Citroen, Jan Cremer en vele anderen. Veel werken hebben we eerder gezien, maar dat maakt niet uit. Het zal met stemming te maken hebben, want vaak zie je toch weer wat anders in een werk.

Het zonnetje lokte ons evengoed toch vrij snel weer naar buiten voor een wandelingetje door de kasteeltuin. Voor de ruim 100 beelden van gerenommeerde kunstenaars uit binnen- en buitenland die daar tentoongesteld staan, geldt hetzelfde als de kunstwerken binnen. Door stemming en lichtval zie je het vaak weer anders dan de vorige keer. Overigens waren er ook nieuwe kunstwerken te zien. Echte blikvangers zijn de metershoge beelden van Tom Claassen, Ronald A. Westerhuis, David Bade, Caspar Berger en Yasser Ballemans.

Toen we alle schone kunsten goed hadden bekeken, zijn we maar via Zwolle weer huiswaarts gekeerd.

Weekend op het Markermeer

Zeilweekend uit vervlogen tijden. from E Veldkamp on Vimeo.

Onlangs stuurde Addy mij dit filmpje toe, een 'filmpje uit vervlogen tijden' zoals hij het noemde. Inderdaad Addy, vervlogen tijden, ik had het nog nooit gezien en was blij verrast toen ik het zag, mooi, bedankt! Ik heb het filmpje een beetje opgepimpt met wat titels en bijschriften. Een weekendje zeilen en stappen op en nabij het Markermeer! Dat zouden we nog best weer eens een keertje kunnen doen, ook al zijn we nu met z'n drieën en zullen we een boot moeten huren, want de 'Swing' heb ik, zoals je weet, inmiddels verkocht.