luchtspiegeling

Donald Trump heeft de Golf van Mexico omgedoopt tot de Golf van Amerika. Maar wat te doen met het eilandje Bermeja of Vermeja, dat niet bestaat, maar toch al vijf eeuwen lang hardnekkig opduikt op maritieme kaarten? 

In een artikel in de Volkskrant van Ernst Arbouw over dit spookeilandje, las ik dat dit in 1539 ontdekte eiland op ca. 100 nm (op 22° 33’ N, 91° 22’ W) voor de kust van schiereiland Yucatán al honderden jaren niet is waargenomen. Maar dat desalniettemin Mexico dit eilandje i.v.m. olie en macht goed zou kunnen gebruiken, helemaal nu Donald Trump zijn oog heeft laten vallen op de golfwateren. 

Idioot verhaal eigenlijk, want het staat inmiddels wel vast dat Bermeja of Vermeja niet bestaat en waarschijnlijk ook nooit bestaan heeft. Dankzij o.m. satellietbeelden is het eiland dan ook pas sinds begin deze eeuw definitief van de maritieme kaarten verdwenen. Hoe is het mogelijk, ca. 500 jaar gedoe om een niet bestaand eiland, ofwel een luchtspiegeling!

Grappig

Een bord op een vuilcontainer met de handgeschreven tekst 'Geen afval ingooien, alleen bewoners' is uitgeroepen tot grappigste 'taalvout' van 2024. In de Grote Taalvoutverkiezing kreeg deze tekst de meeste stemmen meldt het humoristische taalplatform Taalvoutjes, dat vandaag 13 jaar bestaat. Leuk! Nu we toch bezig zijn, onlangs hoorde ik in een twistgesprekje een vader tegen zijn 15 jarige zoon zeggen of hij wel besefte dat ie minderjarig was, waarop de zoon zei 'hoezo minderjarig, ik ben net zo vaak jarig als jij'. Ook leuk!

'midden in Wezep'

Bovenstaande tekening is in de jaren twintig van de vorige eeuw gemaakt door de Zwolse kunstenaar Teun van der Veen (Zwolle, 1902-1992). Behalve dat de rails van de Zuiderzeetram, die daar van 1908 tot 1931 hebben gelegen waren verdwenen zag de plek, die 'midden in Wezep' werd genoemd, er eind jaren vijftig nog net zo uit. Het hekwerk voor de kerk, was destijds op zaterdag- en zondagmiddag een geliefde ontmoetingsplek voor oudere tieners en jonge twenners, zeg maar voor hangjongeren. 

Volgens cabaretier Herman Finkers was in Almelo altijd wel wat te doen, het stoplicht sprong daar immers vaak op rood en dan weer op groen. Niet erg spectaculair, maar 't was in ieder geval iets, in Wezep hadden ze eind jaren vijftig zelfs nog geen stoplicht!

Amerika

De moedeloos makende ontwikkelingen in de Verenigde Staten volg ik zo goed mogelijk via de krant en het journaal. De normalisering van het volstrekt abnormale onder Donald Trump vind ik ronduit schokkend, hij gaat te keer als een olifant in de porseleinkast. Erg deprimerend allemaal! Toch wil ik niet bij de pakken neerzitten, niets is immers blijvend, ook de periode Donald Trump gaat voorbij! 

Laten we daarom stoppen met het drama, de wereld vergaat niet. Wat telt, is hoe wij er mee omgaan. Democratie is niet alleen goed als een ons welgevallige kandidaat wint. Democratie is sterker dan één persoon, ook in de V.S. al zijn ook daar aardig wat mensen geschokt. Onheilsprofeten roepen zelfs dat het einde van de democratie nabij is, dat checks and balances dreigen te verdwijnen. Maar laten we even ademhalen! 

Nostradamus voorspelde volgens Bartjens al het einde van de wereld, maar dat is gelukkig nog niet uitgekomen. Zo kunnen we nu nog steeds aan de hand van onze wereldgeschiedenis terugkijken en lessen trekken. Wat zou het trouwens mooi zijn als we nu reeds in de geschiedenis konden terugkijken op de 2e regeerperiode van Donald Trump. Hoe hij de wereld heeft achtergelaten. De generaties na ons zullen zich vast afvragen: wat kunnen wij hiervan leren en hoe kan het beter. Maar goed, zover is het dus nu nog even niet. 

Goed, ondanks relativering over zaken als democratie, rechtsorde, politiek etc. blijft o.m. klimaat natuurlijk wel een zorg van niveau die je niet weg kan redeneren. Al zouden we daar honderd jaar geleden uiteraard een nog groter probleem mee hebben gehad. Want in onze tijd worden er volop technologieën ontwikkeld voor b.v. opslag van energie, en dat stemt weer optimistisch. En als je kijkt naar wat er op de puinhopen van twee wereldoorlogen is ontstaan kan je ook alleen maar positief zijn. De Euopese Unie, Verenigde Naties, NAVO en diverse andere organisaties die internationaal samenwerken, dat is toch fascinerend. Trump heeft het Parijse klimaatakkoord dan wel opgezegd, maar de andere landen gaan door. Zelfs in de Verenigde Staten houden grote bedrijven eraan vast. 

Al met al is de zorg over de stabiliteit van het democratische systeem in ons deel van de wereld niet gering. Desalniettemin ontleen ik hoop en optimisme uit wat ik zie en waarneem. Is dat klein en naïef? Mogelijk, maar het is volgens mij de enige manier om staande te blijven, en goed met elkaar om te blijven gaan!

Vergeten Ramp

Onlangs hebben we in Stadsmuseum Harderwijk 'De Vergeten Ramp van 1825' gezien. Een expositie over een vrijwel vergeten hoofdstuk uit de Nederlandse geschiedenis t.w. de grote watersnood van februari 1825, die delen van de Noordwest-Veluwe, Overijssel, Friesland, Groningen en Noord-Duitsland verwoestte. In de nacht van 3 op 4 februari 1825, werd Nederland geteisterd door een noordwesterstorm. Het regende, rivieren overstroomden en dijken die in het natte najaar al verzadigd waren, begaven het. Rond de Zuiderzeekust eiste de storm 800 doden, waarvan tientallen levens op de Noord Veluwe, met name in Doornspijk en Oosterwolde. Veel prenten, schetsen, brieven en anekdotes etc. Alles bij elkaar een bijzondere expositie die het 200-jarig herdenkingsjaar van deze dramatische gebeurtenis markeert!

de 31e zondag p.m. viel op zaterdag

We begonnen deze door Geke georganiseerde brussendag met te kletsen over van alles en nogwat bij bakkerij en lunchroom Uniek, in het mooie en van ouds bekende kunstenaarsdorp Nunspeet. Uiteraard met een kopje koffie of thee en een lekker huisgemaakt gebakje.

Vervolgens liepen we met z'n allen naar het nabij gelegen Noord-Veluws Museum, om de expositie 'Verdroomd impressionisme' te bekijken van Edzard Koning. Koning noemde zijn stijl 'Verdroomd impressionisme' omdat hij rond de jaren 40 veelal de intieme sfeer van het traditionele boerenleven op de Veluwe schilderde. Het was min of meer zijn specialiteit geworden. Een mooie expositie!

Nadat we het één en ander hadden bekeken zijn we naar Kampen gereden. Was ook wel een beetje nodig ook want de vijf zat inmiddels in het uur, en dan krijgen we allemaal dorst. Na een gezellig uurtje pimpelen en happen gingen we aan tafel voor het echte werk. En dat was niet mis. Wortelsoep vooraf, waarna kip in een heerlijk sausje, een lekker vega-ovenschoteltje, boontjes, rijst en wijn. En een toetje met vla of/en ijs met slagroom en pruimen en koffie na. Heerlijk, wat een leventje! Het was weer een mooi brussendagje, ik kan nu al uitzien naar de volgende, die bij leven en welzijn bij Janny zal zijn!

de Wadden

   Met de Wadden heb ik al praktisch mijn hele leven een speciale band. Of ik er nou zeil, fiets, wandel of op m'n rug lig, het is allemaal opladen, een beetje terugkeren tot mezelf. Laven aan de elementen, de stilte en de ruimte. De kracht van de wind, het oneindige zand en het spoelen van het water, heerlijk!

De Nederlandse kunstenaar Jan Loman (1918-2006) had ook een grote liefde voor het Waddengebied. Het bekende logo van de Waddenvereniging is o.m. van zijn hand, evenals bovenstaande waddenprent Ontij I genoemd die ik zag staan in het Waddenmagazine. Loman was behalve kunstenaar ook Haiku-Dichter, hij schreef bij Ontij:

De gestrande schelp

In jachtige zandflarden

werkt aan een zeeduin

Vliegzeilen

Na de stukjes 'de 10e editie is onderweg' van 19/11'24 en 'Record' van 14/1'25, wil ik het nu de eerste drie zijn gefinisht, nog één keer over de huidige Vendée Globe hebben. En wel over de nummer vier in de race Jérémie Beyou en zijn boot CHARAL, die momenteel met een gemiddelde snelheid zeilt van 17,3 kts in tamelijk zwaar weer, zo'n 28,3 kts en een golfhoogte van 5,3 meter, ergens tussen de Azoren en Portugal op nog zo'n 840 mijl van de finish in Les Sables-d'Olonne. 

Hoe dat gaat kun je een beetje zien in bovenstaand filmpje dat eerder ergens is opgenomen. Je moet als zeiler wel wat in je mars hebben om in je eentje zo te kunnen omgaan met zo'n zeilmonster. De CHARAL is 18,28 m lang en 5 m breed, ze heeft een diepgang van 4,5 m en een gewicht van 8 ton, een masthoogte van 29 m en een zeiloppervlak van 260 m2 aan de wind en 420 m2 voor de wind.

Als je ziet hoe die hele massa van ruim 8 ton vaker over dan door het water gaat, lijkt mij vliegzeilen de juiste benaming. 

aan de keukentafel

Het was met z'n zessen weer een gezellig boel aan de keukentafel in Putten. Een avondje heerlijk gegeten en geouwehoerd over van alles en nogwat, ook al werd de sfeer deze keer soms behoorlijk beïnvloed door een slingering tussen ernst en luim. Het kon ook haast niet anders, emotionele gebeurtenissen zijn in toenemende mate inherent aan onze leeftijdsgroep. Het zij zo! 

Met een kippensoepje vooraf, waarna een heerlijke pasta-ovenschotel met zalm en groenten en ijs met vruchten en slagroom als toetje, hadden H en R weer een aardige maaltijd op tafel weten te zetten. Met koffie, chocolaatjes en een pikketanisje werd uiteindelijk een punt gezet achter weer een gedenkwaardig avondje aan de keukentafel. Verheug me nu al op de volgende over twee maanden bij H en A, wederom in Putten.

Arcadisch landschap

Het landschap om en nabij de Zwarte Kolk in Wapenveld ademt één en al rust en evenwicht. Dat was vroeger al zo toen ik daar vaak met een vriendje rond struinde, en dat is nog steeds zo. Toch mooi dat er ook nog gebieden in dit kleine landje zijn, die niet of nauwelijks worden aangetast door de vooruitgang. Want het Nederlandse landschap verandert immers continu, dat is niet anders. Enerzijds door min of meer autonome ontwikkelingen in de nationale en regionale economie en demografie, en anderzijds door beleidskeuzen die in het verleden en heden zijn en worden gemaakt. Maar de Zwarte Kolk en omgeving is gelukkig een Natura 2000 gebied, hopelijk blijft dat tot in lengte van dagen zo!

Record

Op 21 december j.l. schreef ik in mijn blog 'Point Nemo reeds gepasseerd', een prestatie van niveau. Ik schreef toen 'Als dat zo door gaat sneuveld het record van 8 jaar geleden volgens mij'. Toen werd het hele rondje in 74 dagen, 3 uur, 35 minuten en 46 seconden gezeild. Nou dat record is maar liefst met negen dagen aangescherpt! Vanmorgen om 07.24 uur UTC kwam Charlie Dalin in zijn IMOCA MACIF Santé Prévoyance in 64 dagen, 19 uur, 12 minuten en 57 seconden solo, non-stop rond de wereld. Hij legde in die tijd 27.667,91 nm ofwel 51.240,97 km af en had daarbij een gemiddelde snelheid van 17,79 knopen!

Schokkers

In de expositie 'Schokkers en de ontruiming' in het pittoreske kerkje op eiland Schokland, zagen we veel foto's van de voormalige eilandbewoners. Aangrijpende portretten! Op last van de overheid moesten ze in 1859 huis en haard op hun eiland verlaten vanwege de vele overstromingen, de onderhoudskosten en de armoedige omstandigheden op het eiland. Ze moesten bij vertrek ook eerst nog hun huisje afbreken, zodat ze later niet stiekem konden terugkeren. Het was echt de bedoeling dat ze elders een nieuw leven gingen opbouwen. Echter in de verschillende dorpen en steden waar de Schokkers terecht kwamen werden ze veelal niet met open armen ontvangen. Schokkend, je hoeft volgens mij geen groot empathisch vermogen te hebben, om te kunnen bedenken hoe de Schokkers zich destijds moeten hebben gevoeld. Bizar, wat dat betreft is volgens mij in 166 jaar onze houding tegenover vreemdelingen niet veel veranderd!

Nijkerk

Onlangs hebben we een poosje lekker lopen grasduinen in Museum Nijkerk, gehuisvest op de locatie van het middeleeuwse Gasthuis aan de Venestraat. In de late Middeleeuwen kregen hier volgens Bartjens armen, zieken, reizigers en pelgrims onderdak en voedsel. Weer later was het een tijdlang tabakspakhuis en was de Latijnse school er ooit gevestigd, en ook hebben de ambsjonkers er vergaderd. Maar nu is er dus al decennia lang een mooi historisch museum in gevestigd, met veel gebruiksvoorwerpen, kunst, foto's, audiofragmenten en filmbeelden van het Nijkerk van toen en nu.

een druilerige zondag

Afgelopen zondag was qua weer en sfeer vrij troosteloos, totdat ik onderstaand gedichtje las van ene Henry Wadsworth Longfellow (1807-1882). Dat was gelukkig weer vrij troostend, want gedeelde smart is immers halve smart! 

The Rainy Day 

The day is cold and dark and dreary; 

It rains and the wind is never weary; 

The vine still clings to the mouldering wall, 

But at every gust the dead leaves fall, 

And the day is dark and dreary. 

My life is cold and dark and dreary, 

It rains and the wind is never weary; 

My thoughts still cling to the mouldering past, 

But the hope of youth fall thick in the blast, 

And the days are dark and dreary. 

Be still, sad heart! 

And seize repining, 

Behind the clouds the sun is shining; 

Thy fate is the common fate of all, 

Into each life some rain must fall, 

Some days must be dark and dreary.

Goede voornemens

Dagelijks lees ik in het V Katern van De Volkskrant de strip 'Sigmund' van Peter de Wit. 'Sigmund' is een cartoon over een onconventionele psychiater. Een akelige gnoom eigenlijk, die in zijn praktijk een smeltkroes aan patiënten krijgt te behandelen die over van alles en nogwat zeiken. Mijn favoriete patiënt is de halve gare pseude-intellectueel Baltus. Vermakelijk, ook nu weer, die onnozele conversatie tussen beide heren!

vuurwerk

Vuurwerk afsteken tijdens oud- en nieuwjaar is een oude traditie, ontstaan uit angst voor kwade geesten. Die werden zodoende tijdens de jaarwisseling verjaagd. Dat is volgens Bartjens het verhaal achter deze oude traditie. Een traditie waar ik als jongetje vol enthousiasme aan meedeed. De hele kerstvakantie op de lagere school was een Buisman koffiestroopbusje mijn carbidkanon. Handig en het paste in mijn broekzak, wat je van een melkbus niet kan zeggen. Maar goed, dat is allemaal een tijdje geleden. 

Tegenwoordig wordt het allemaal grootser aangepakt. Mooi, maar wel vaker met als gevolg dat mensen door al dat ontploffende vuurwerk vingers verliezen, blind worden of zelfs omkomen. Terwijl hulpverleners vaak met vuurwerk worden bekogeld, om over alle materiele schade nog maar te zwijgen. De jaarwisseling is zodanig in heel het land door al dat geweldige consumentenvuurwerk steeds meer een zorgenkindje geworden. 

Hoe mooi en spannend het gerommel met consumentenvuurwerk ook kan zijn, misschien is het zo langzamerhand toch tijd om vuurwerk door overheden en professionals te laten organiseren!

De jaarwisseling.

 

Een gezellige oudejaarsavond allemaal met mooie Daxophone muziek!

Achter de maan schijnt de zon!

De laatste zaterdagbijlage dit jaar van de Volkskrant was een interessante oudejaarsspecial, genaamd 'Het einde is nabij'. Over tasten in het duister en een zoektocht naar het licht. Over snakken naar vrede, wanhoop zonder ventiel, anti-doemprediken en vrolijkheid als verzet. Ook over geloof, hoop en vertrouwen dus! 

De Volkskrant over deze special:

 

Hè, hè... Het einde is nabij: 2024 zit er bijna op. Ook dit jaar, waarin het gevoel van machteloosheid hand over hand toenam, het recht van de sterkste zich ongenadig liet gelden en veel gesprekken níét zijn gevoerd, loopt op zijn eind. 

Nu is 'een jaar' ook maar iets wat ons door een paus is opgelegd, maar het is ook een fijn vehikel om te zeggen: zo, en nou beginnen we opnieuw. Of nog beter: nu slaan we een andere weg in. Wie wil ziet overal de tekenen van de naderende apocalyps, maar de uitdrukking 'het einde is nabij' biedt ook houvast. 

Alles eindigt, ooit. Bij een eclips - eeuwenlang het voorteken van het einde der tijden - volgt op de totale duisternis de langzame terugkeer van het licht. We zijn toch niet overgeleverd aan hogere machten, we kunnen het heft in eigen handen nemen. We hoeven niet te wachten op het einde, we kunnen zelf iets stoppen. In 2024 is in Oekraïne de hoop op een overwinning stilaan vervlogen. Een diplomatiek compromis hangt in de lucht. Achter het front snakt Jana naar hereniging met Oleksandr, frontsoldaat sinds het begin van de oorlog. 'Ik wil dat mijn man en zoon met elkaar leren praten.' (p. 2) Ook dichterbij huis tekent zich een kloof af. Veel jonge Nederlanders zien het geweld in Gaza als hét morele vraagstuk van onze tijd, maar dat vindt geen weerklank in Den Haag. Wat doet dit met het vertrouwen in de politiek als zo'n onderwerp er zo karig vanaf komt? (p. 6) 

Hoe vaak moet je benoemen dat het de verkeerde kant op gaat? Wiskundeleraar Piet Post uit Arnhem schreef er de afgelopen jaren meerdere ingezonden brieven over. 'Wat we nodig hebben is realisme en vertrouwen in onze systemen, geen doemdenken.' Hoe ziet hij dit voor zich? En kan de Volkskrant(-lezer) nog iets van hem leren? (p. 10)

Iemand die wél altijd denkt dat alles misgaat, is de Duitse tobber en columnist Axel Hacke. Maar hij probeert zich daar wel tegen te verzetten. Met zijn boek Vrolijkheid in donkere tijden wijst hij mensen op de keuze om het leven vrolijk te benaderen. 'Soms is het zoeken naar een muizenhol. Maar de zoektocht is de moeite waard.' (p. 18) 

Kortom, achter de maan schijnt de zon. En ook komend jaar draaien we daar weer een rondje om heen. Het is aan u om dat een geruststellend idee te vinden - of niet. 

Vrolijk 2025!

Ab

In de ochtend op eerste kerstdag j.l. is Ab gestorven in het OLVG in Amsterdam Oost, toch nog weer onverwacht snel. We waren al sinds de middenjaren zestig bevriend, beiden nog twintigers. Bureau Environmental Design in Amersfoort, bureau VDL in Amsterdam, Academie van Bouwkunst in Amsterdam, de ontwikkelingen binnen onze eigen architectenbureautjes in Muiden en Harderwijk en het vermaarde Herenleedclubje met zijn vele architectuurexcursies, etentjes en zeilweekendjes. Maar Ab en ik kwamen ook regelmatig bij elkaar met een kop koffie om gewoon wat bij te kletsen en bijvoorbeeld over onze relaties, kinderen of het weer te praten. 

Er wordt weleens gezegd: Als een schip achter de horizon verdwijnt is hij niet weg. We zien hem alleen niet meer. Mooi gezegd, maar ik mis hem nu al!

Point Nemo reeds gepasseerd

De drie koplopers van de Vendee Globe, de solo zeilrace rond de wereld, zijn Point Nemo, de meest afgelegen plek op aarde, alweer gepasseerd. Het desolate Point Nemo (Latitude: 48º52'5291'' S; Longitude: 123º23'5116''W;) ligt midden in de Stille Oceaan. De dichtstbijzijnde menselijke bebouwing is ruimtestation ISS op ca. 415 kilometer hoogte, dat hier meerdere keren per dag over komt. Verder is het ca. 22 miljoen vierkante kilometer grote gebied een kerkhof voor ruimteschroot. Het dichtstbijzijnde bewoonde eiland is Paaseiland op 3.090 kilometer ten noordoosten van Point Nemo.

Nog een paar dagen en dan passeren ze Kaap Hoorn, de meest zuidelijke punt van Zuid Amerika, en zijn ze weer terug in de Atlantische Oceaan en kunnen ze noordwaarts richting finish zeilen. Zondag 10 november j.l. zijn ze om 13.00 uur vertrokken uit Les Sables-d'Olonne in Bretagne. Sinds die tijd hebben ze ruim 15600 nm (ofwel ruim 28891 km) afgelegd. In ca. 40 dagen ca. 15600 nm met een zeilbootje! Als dat zo door gaat sneuveld het record van 8 jaar geleden volgens mij. Toen werd het hele rondje in ruim 74 dagen gezeild. Ben benieuwd!

Citaten

Het Latijnse citaat 'tempus fugit, memento mori', vrij vertaalt : 'de tijd vliegt, gedenk te sterven' is volgens Bartjens in feite een andere manier om 'carpe diem' te zeggen, 'Pluk de dag', je eraan te doen herinneren je leven te leven, en er het beste van te maken! Eeuwenoude citaten die immer blijven bestaan.

donkere dagen

We zitten in de z.g. donkere dagen voor kerst. Ik las dat de daglichtperiode vandaag 7 uur en 49 minuten is en dat in het midden van het land de komende dagen de daglichtperiode verder af neemt naar 7 uur en 43 minuten. De zon gaat van 11 tot en met 15 december in Midden-Nederland al om 16.28 uur onder. En door nevel en zware bewolking is het nog eerder donker ook. Wat een ellende, maar niet getreurd want ik las ook ergens op een tegeltje 'Hoe korter de dag, hoe langer de avond' en dat is weer mooi!

And stay strong!

roman

Onlangs kreeg ik de 9e druk uit 1932 van 'Inger Skram' in handen, een streek/familie roman (1e druk uit 1919) geschreven door de Zweedse schrijfster Jeanna Oterdahl (1879-1965). Een handgeschreven persoonlijke boodschap uit 1944 voorin het oude boek 'Ter herinnering aan de geboorte van Joke voor mijn vrouw ...' triggerde mij zodanig dat ik 'Inger Skram' ben gaan lezen. Het 105 jaar oude boek is qua spelling en zinsbouw uiteraard nogal gedateerd, maar desalniettemin tot mijn verwondering een alleszins leesbare en pakkende roman. Lees onderstaande beknopte samenvatting.

Inger Skram wordt geboren op het eiland Bornholm als dochter van de ongeletterde en zeer gelovige visser Nils Skram en een vrouw waarvan gezegd wordt dat ze Spaans bloed heeft. Het huwelijk van haar ouders is geen gelukkige aangelegenheid; haar moeder laat zich weinig aan haar man en kinderen gelegen liggen. Inger is Nils' oogappel en de enige waarmee hij contact heeft. Als Inger veertien jaar oud is wordt ze ontheven van de zorgtaken voor haar jongere broer en zusjes en naar een tante op het vasteland gestuurd. Ze wordt dienster bij een oude professor en krijgt te maken met diverse aanbidders. Ze is echter behept met een tomeloze ambitie en weet dat ze wil heersen en niet wil dienen ... 

'Inger Skram', een leven van strijd en overwinning.

deceptie

Ons eerste bezoek na de verbouwing van 'beeld en geluid' in Hilversum, was wat mij betreft gelijk het laatste. Ben er in het verleden diverse keren geweest (zie in mijn blogarchief o.a. de stukjes 'beeld en geluid' van 13 december 2006 en 'over een kleurrijke kakofonie' van 4 mei 2015) maar nou heb ik het wel gezien. Alhoewel ze aardig hun best hebben gedaan met al die interactieve installaties, verdeeld over vijf items t.w. delen, informeren, verkopen, vertellen en spelen op drie verdiepingen, kan het mij allesbehalve nog bekoren. Grote blikvanger is de z.g. mediareactor, een lang lint van grote ledschermen door het hele museum, waarop non-stop beelden over van alles en nogwat zijn te zien. Technische hoogstandjes allemaal die je enkel met behulp van je mobieltje goed beleven kan. Maar als je met een middelmatige digitale vaardigheid bent behept mis je de boot een beetje. Dan is het één en al frustratie!

Oerlelijk pieremegoggel te koop

Het volgende bericht las ik onlangs in de krant: Jaren zocht bouwer Ark van Noach naar een koper, nu staat-ie te koop op veilingsite: ‘Ben het helemaal zat’ Wie biedt? De replica van de Ark van Noach (122 meter lang, 29 meter breed en 27 hoog) gebouwd in Dordrecht en al acht jaar aan de ketting in Krimpen aan den IJssel, staat te koop op een veilingsite. Jaren heeft bouwer en eigenaar Johan Huibers ermee geleurd, maar ondanks een hoop belangstellingen uit alle delen van de wereld kwam hij er maar niet vanaf. ,,Nu ben ik het helemaal zat.’’ 

Het minimumbod van 350.000 euro is nog niet uitgebracht, al zegt dat niet zoveel: bieders hebben nog tot woensdag 18 december a.s. om met een goed bedrag op de proppen te komen. Kopers moeten hun aankoop zelf ophalen in Krimpen aan den IJssel: ‘ophalen op afspraak’, staat bij de voorwaarden. Het ligt hoe dan ook voor de hand dat Huibers vet moet toeleggen op het project, dat wereldwijd veel media-aandacht trok. Maar als er in al die jaren maar één iemand in Jezus is gaan geloven, dan is het dat Huibers allemaal waard geweest. Hij wil beslist niet spreken van een mislukking, ook al heeft al acht jaar geen betalende bezoeker voet aan boord gezet.

Hopelijk komt er snel een koper op de proppen uit een heel ver buitenland, zodat dit oerlelijke ding eindelijk van de Nederlandse wateren kan verdwijnen!

aan de keukentafel

Een frisse salade vooraf, daarna een bouillonboost als tussendoortje en krieltjes, rode paprika, rode ui, champignons, knoflook en kip ketjap uit de wok. Waarna een toetje van málaga- of/en strawberryijs met slagroom en koffie met een likeurtje. Zie daar ons recept deze keer voor een eenvoudig keukentafeletentje met zes vrienden. Lekker maar niks haute cuisine dus. Maar als vanouds wel weer een gezellige boel, en daar gaat het ons primair om! Daarom tot over twee maanden maar weer, maar dan bij R en H in Putten.

het Heelal

'Hoe verder men keek, hoe groter het leek'. Aldus een gevleugeld citaat van Jules Deelder (1944-2019). Later door hemzelf aangevuld met de uitspraak 'Maar het bleek alras, hoe klein het ooit was'.

de 'Wind in de zeilen'

In 'VROGGER' een tijdschrift vol historie, uitgegeven door museum Nijkerk, las ik een portret van Linda Verkaaik (Utrecht, 1956.) Een in Nijkerk woonachtige nationaal en internationaal bekende beeldhouwer, emailleur en land art kunstenaar. Haar werk is in het bezit van bedrijven, musea, gemeenten en particuliere en openbare collecties in binnen- en buitenland. De veelzijdig uitgewerkte thema’s in haar werk, tonen volgens Bartjens niet alleen een uitgestrekt, vakgebied, maar laten ook een scala aan intensief, creatief onderzoek zien. Op een haast schilderachtige manier verweeft ze metaal, glas en moziëk tot ruimtelijke beelden die de kijker omhullen of verheffen. 

Ook in haar woonplaats zijn een aantal werken te zien las ik. De 'Wind in de zeilen' uit 2006 in de Nijkerkse wijk Corlaer is er één van. Als zeilliefhebber heb ik het uiteraard opgezocht. Een mooi luchtig en transparant kunstwerk, een bankje met kleurrijke zeilen als dak. Door de kunstenaar van het volgende commentaar voorzien: 

Nijkerk...een stad aan dit prachtige Veluwemeer...wind, water, wonen.... 

En uitgerekend, grenzend aan mijn achtertuin,... 

komt een mooi vormgegeven nieuwbouwwijk, ....waar schepennamen troef zijn. 

Ik vind een plaatsje waar nog een scheepje bij kan: 

'Rietstengels,... uitstekend boven water-kronkels,... als masten op een boot’... 

waarboven golven, vogels, en vissen een zeil vormen..... 

en zo ontstaat mijn beeld:... 

een boot...een huis...een broedplaats...een schuilplaats...een onderkomen...een ark.

de 10e editie is onderweg

Zondag 10 november j.l. is om 13.02 de 10e Vendée Globe van start gegaan in Les Sables-d'Olonne met in totaal 40 deelnemers. Een non-stop solozeilwedstrijd om de wereld zonder hulp van buitenaf in zeilschepen van ca. 18 meter lang. De ultieme oceaanrace is in 1989 opgericht en wordt sinds 1992 elke vier jaar gehouden. De winnaar van de 9e editie, de Fransman Yannick Bestaven deed er met zijn 'Maître Coq IV' 80 dagen, 3 uur, 44 minuten en 46 seconden over. Ben benieuwd of ze het deze keer sneller kunnen, ik ga ze de komende maanden weer mooi volgen op mijn pc! 

In elke editie, na het vertrek vanuit de haven van Les Sables d'Olonne, beginnen de deelnemers met het afvaren van de Atlantische Oceaan, voordat ze de Indische en Stille Oceaan oversteken. Tot slot varen ze de Atlantische Oceaan weer op, voordat ze hun lus voltooien door terug te keren naar Les Sables d'Olonne. Drie legendarische kapen doorkruisen de hele race: Kaap de Goede Hoop in Zuid-Afrika, Kaap Leeuwin in Australië en Kaap Hoorn in Chili. Een lange zeiltocht van minimaal 45.000 kilometer, ofwel 24.300 zeemijlen rond de wereld met wind, golven, deining en ijs. 

In de praktijk is het vaak meer: de zeilers moeten zich voortdurend aanpassen aan de weersystemen en verschijnselen die ze tegenkomen, wat een grote invloed heeft op de trajecten van de boten. Het is niet ongebruikelijk dat deelnemers een veel langere afstand zeilen - tot 52.000 kilometer, ofwel 28.000 zeemijl, voor sommigen!

nice in the middle of nowhere

Het was guur en regenachtig, en de Deuverdenseweg was voor de zoveelste keer weer eens een en al blubber en praktisch onbegaanbaar. Temeer omdat de Schuitenbeek ook nog eens buiten haar oevers trad. Dus lekker binnenblijven was het devies. En dat vonden we allesbehalve een straf, want we voelden ons sowieso al de koning te rijk in ons warme huurkamertje op de boerderij!

sterke contrasten

De liefde voor landgoed Tongeren op de Veluwe nabij Epe heeft de Amsterdamse kunstschilder Roelf Jongman (1887-1958) in de zomers tussen 1930 en 1940 geuit in een aantal prachtige schilderijen. Hij trok er in die tijd op zijn fiets vanuit zijn zomerhuis in Nunspeet regelmatig met zijn tekenkist op uit. Een aantal van zijn tekeningen scheen hij later in zijn atelier in Amsterdam tot olieverf-schilderijen uit te werken. Jongman was geïnspireerd door de Bergense School. Hij schilderde vaak grote vlakken met weinig details in diepe, donkere kleuren met hier en daar een fel kleuraccent. 

Het Noord-Veluws Kunstmuseum in Nunspeet heeft behalve de tentoonstelling ook een wandeling georganiseert op landgoed Tongeren. 'In de voetsporen van Roelf Jongman'. Een Ode aan Tongeren, lijkt mij leuk, enkele door hem geschilderde boerderijen schijnen nog te bestaan.

Liberty Island

 De tijd zal ons leren of de soep echt zo heet gegeten wordt als Jip             van den Toorn ons vandaag in haar cartoon voorspiegeld, maar ik             ben bang dat ze voorlopig gelijk heeft. De eerste verkiezing van               Donald J. Trump in 2016 kon volgens de Nederlandse columnist,             journalist, filosoof, publicist en hoofdredacteur van De                             Correspondent Rob Wijnberg (1982) mild verwoord nog een gok worden   genoemd. Een politieke molotovcocktail richting het gehate                     establishment – op hoop van zegen. Na een campagne met slechts           een paar concrete plannen (een muur op kosten van Mexico, een             opgevoerde olieproductie), geserveerd met veel vage retoriek over           hoe Amerika weer ‘geweldig’ zou worden, besloot een nipte                     meerderheid van de Amerikanen toen: laten we het eens proberen, met de   kandidaat die het minst op een normale politicus lijkt. Erger dan Hillary   Clinton, en de elite waar zij symbool voor staat, kan het niet zijn.

Nu is dat anders. De herverkiezing van Donald Trump als 47ste president van het land is geen gok meer, maar een bewuste keuze voor een antidemocraat. De ruim 68 miljoen Trump-stemmers (stand van woensdagochtend, 9.00 uur) weten waar ze voor hebben gekozen: een pathologische leugenaar met een strafblad en een narcistische persoonlijkheidsstoornis, die niets opheeft met een onafhankelijke rechtsstaat, een onafhankelijke pers of vrije verkiezingen. Daar is Trump de afgelopen maanden glashelder over geweest. Masha Gessen, dé Amerikaanse expert op het gebied van autoritaire regimes, schrijft dat de eerste regel van opkomende autocratieën luidt: ‘Believe the autocrat. He means what he says.’* In 2017, toen Trump ook al autoritaire neigingen vertoonde, was die regel nog allerminst ingeburgerd. Eindeloos werd er toen ‘tussen de regels door gelezen’ als Trump weer een absurde of antidemocratische uitspraak deed.

Lang geleden vloog ik samen met J en C in een gehuurde Piper Warrior II met mijn toenmalige schoonzoon aan de knuppel een rondje om het Vrijheidsbeeld. (Zie in mijn blogarchief stukje 'New York' van 12/9'06) Prachtig, dat symbool voor de vrijheid, één van de kernwaarden van de Verenigde Staten. Het geldt ook als verwelkoming voor iedereen, voor zowel terugkerende Amerikanen, gasten als immigranten. We voelden ons er goed bij, uiteraard. Maar er is veel veranderd, zeker na de aanslag op 11/9'01 op de Twin Towers van het WTC, die globalisering en Amerika's economische macht en welvaart in de wereld symboliseerden. 

Enfin, nu zitten ze daar de komende vier jaar dus weer met Donald J. Trump, die nota bene met zijn autoritaire aanval op de Amerikaanse democratische rechtsorde in bijna alle staten de verkiezingen heeft gewonnen. Toch hoop ik, en vertrouw ik er eigenlijk op, dat de grootste democratie ter wereld tegen een stootje kan, en ook al is ze gemankeerd uiteindelijk niet zal afglijden naar een autocratie!

Pionier van het expressionisme

Onlangs in museum de Fundatie in Zwolle een mooie overzichtstentoonstelling gezien van de Russische kunstenaar Marianne von Werefkin (Toela, 10 september 1860 – Ascona, 6 februari 1938). Pionier van het expressionisme wordt ze genoemd, samen met tijdgenoten als o.a. Wassily Kandinsky, Franz Marc en Alexej von Jawlensky. Hoewel ze veel minder bekend is geworden dan genoemde tijdgenoten. Of dat ook de reden is dat haar kleurrijke werk volgens Bartjens nu pas voor het eerst in Nederland te zien is lijkt mij niet waarschijnlijk, want het is prachtig!

Reclamekaravaan

Fragment uit grote foto.

   Laat ik eens op een creatieve manier gebruik maken van een feestdag 

   

   heeft mijn opa vast gedacht. Op een praalwagen te midden van zijn

   

   personeel en een hoop takken en klompen, kon hij dankzij de plaatselijke

   

   feestelijkheden voor een breed publiek op eenvoudige en goedkope wijze

   

   de aandacht op zichzelf en zijn bedrijf vestigen! 

   

   

  Ja zeker, Wezep vooruit in de vaart der volkeren!

Nul-kunst

Gisteren naar de nieuwe expositie genaamd 03 geweest in museum EICAS (European Institute for Contemporary Art and Science) in Deventer. Eerder dit jaar kon je daar al de exposities 02 en 01 bekijken. Waarbij de 0 staat voor het vertrekpunt van het museum t.w. de Nederlandse Nul-beweging die in de jaren 60 op eigengereide wijze afrekende met traditionele kunst. Daarmee plaveiden ze nieuwe wegen voor hedendaagse kunstenaars. De belangrijkste les? Dat er meer is dan alleen verf en doek. Het museum wil mensen inspireren op basis van de filosofie van de Nul- en ZERO-beweging. Het is een plek waar bezoekers, kunstenaars, filosofen en wetenschappers elkaar ontmoeten. Waar grenzen verlegd worden. Een broedplaats waar belangrijke thema’s van deze tijd, zoals kunstmatige intelligentie, identiteit en maatschappelijke veranderingen verkend worden. De 3 tenslotte staat voor de nieuwste presentatie dit jaar van hedendaags werk van : 

Carel Balth (NL 1939-2019) Oeuvre van continu onderzoek naar licht, tijd, ruimte en beweging; Jan Kuhlemeier (NL 1993) Fascinatie voor natuurfenomenen, kleurtonen en structuren; Marije Romme (NL 1946-2010) Van formeel en rechtlijnig naar vrije vorm; Sheng Shaopeng (CN 1961) Beeldhouwkunst op doek. In zwart, wit en grijs; Marena Seeling (NL 1953) Nieuw werk dat de essentie raakt van materiaal, vorm en ruimte. 

We vonden het alles bij elkaar genomen een heel bijzondere tentoonstelling. Lichtschilderingen op een muur. Natuurfenomenen die je meezuigen in het moment. Grafiekkunst geïnspireerd op minimal music en prehistorische rotstekeningen. Schilderkunst, of is het beeldhouwkunst uit China. En veel werk uitgevoerd in karton. Enigszins in verwarring, maar zeker ook in bewondering na het zien van dit alles, hebben we het Pontje van Deventer maar weer opgezocht, en ons naar de parkeerplaats aan de overkant van de IJssel laten varen. Nul- en ZERO-beweging, nog immer een kantelpunt in de kunst!

lekker slapen

'Paradoxale insomnie' noemen ze het met een moeilijke term, je denkt dat je wakker ligt terwijl je slaapt. En dat is knap vervelend! Maar volgens Bartjens slapen paradoxale slapelozen juist erg veel in vergelijking tot wat ze zelf denken. En dat is prima! Dus bij tijd en wijle een pseudo slapeloos nachtje is helemaal niet erg.

in dominica postmeridiana

Onderstaand alle stukjes over onze zondagen p.m. vanaf het begin t.w. 7/5'12 tot op heden. Zie Blogarchief. 

1e zondag p.m. 7 mei 2012; 2e zondag p.m. 28 augustus 2012; 3e zondag p.m. 27 november 2012;  4e zondag p.m. 25 februari 2013; 5e zondag p.m. 23 juni 2013; 6e zondag p.m. 26 augustus 2013; 7e zondag p.m. 13 november 2013;  8e zondag p.m. 28 januari 2014; 9e zondag p.m. 11 november 2014;  10e zondag p.m. 21 april 2015; 11e zondag p.m. 24 november 2015;  12e zondag p.m. 6 april 2016; 13e zondag p.m. 8 november 2016;  14e zondag p.m. 3 mei 2017; 15e zondag p.m. (za 23 sept.) 24 september 2017;  Over de zestiende zondag p.m. 21 februari 2018; 17e zondag p.m. (za 15 sept.) 17 september 2018;  Alles over de 18e zondag p.m. 16 januari 2019; 19e zondag p.m. Langs de IJssel 26 juni 2019; een gezellige 20e zondag p.m. 25 november 2019;  21e zondag p.m. (vr 06 mrt.) 8 maart 2020;  Op de 22e zondag p.m. 30 juni 2021;  de 23e zondag p.m. 29 maart 2022; de 24e zondag p.m. 26 oktober 2022;  de 25e zondag p.m. (za. 04 feb.) 6 februari 2023; de 26e zondag p.m. 20 juni 2023; de 27e zondag p.m. 17 oktober 2023;  de 28e zondag p.m. 3 februari 2024; de 29e zondag p.m. 1 juli 2024; de 30e zondag p.m. 28 oktober 2024.

de 30e zondag p.m.

Gisteren beleefden we in Harderwijk alweer de 30e zondag p.m. (Over de 1e zondag p.m. van 6 mei 2012, eveneens in Harderwijk, deed ik op 7 mei 2012 verslag, zie in mijn blogarchief) Zo rond 14.00 uur kwamen we met z'n achten in het museumcafé van het stadsmuseum bijeen voor een kopje koffie of thee met een lekkere plak zeebeer en o.m. de tentoonstelling 'Gelaagd Landschap'.(Zeebeer is een authentieke Harderwijkse specialiteit t.w. een ambachtelijk gebakken meergranen cake-koek-brood, verrijkt met abrikozen, amandelschaafsel en noten). Lekker toch, wat wil je nog meer! Appelgebak met slagroom zei een grapjas, tja, jammer dan. De tentoonstelling 'Gelaagd Landschap' was prachtig. Het gaf een uitgebreid en representatief overzicht van het oeuvre van Siemen Dijkstra (1968), waarbij zowel houtsneden als tekeningen getoond werden. Het vakmanschap, maar vooral de schoonheid en de gelaagdheid van de houtsneden vond ik zonder meer betoverend! 

Na het museumbezoek hebben we ons thuis gezellig ouwehoerend over van alles en nogwat best weten te vermaken. En een beetje offerend aan Bacchus kwam de stemming uiteraard ook ten goede. Rustig aan natuurlijk, dat wel, want er moest nog gereden worden. Maar dat was pas veel later, en bovendien moest er ook nog gegeten worden. Op het menu stond een slaatje vooraf, waarna rendang, nasi en boontjes en een toetje met koffie met chocola na. Toen het één en ander, volgens mij naar genoegen was weggewerkt, zat de 30e zondag p.m. er alweer op, en ging een ieder zijns weegs. Tot over ca. 3 maanden maar weer, maar dan bij zus G in Kampen.

Groszraum

Concept en beleving van de z.g. 'Groszraum': 'De ene, ongedeelde werkplaats voor allen' werd door het prachtig invallend daglicht in de hoge, ijle en witte ruimte nog eens versterkt. Werkruimte voor 'Environmental Design', een mooiere werkplek was voor mij in de tijd tussen medio jaren 60 en begin jaren 70 nauwelijks denkbaar. De Elleboogkerk in de binnenstad van Amersfoort, prachtig! Evengoed heb ik na bijna 10 jaar deze sacrale plek verlaten voor een werkplek in een pand aan de Prinsengracht in Amsterdam. En ook dat was weer mooi, maar dit terzijde. 

Onlangs heb ik in de Elleboogkerk een expositie gezien van Krijn de Koning (1963) en Armando (1929-2018). Het concept 'Groszraum' is nog immer van toepassing, maar de beleving in de Elleboogkerk is na de alles verzengende brand in oktober 2007 en de rigoureuze wederopbouw daarna van een andere orde. Het sacrale van weleer is door de open kapconstructie en het weglaten van de kolommenrijen en twee zijbeuken verdwenen. Het is nu een expositieruimte, meer niet. Maar ook dat is mooi!

Nogmaals Herfst

Onderstaand een prachtig gedichtje van Willem Kloos (1859-1938) over de vallende bladeren in de herfst. Het is enerzijds zeer simpel qua woordgebruik, maar anderzijds bijzonder kernachtig in literaire zeggingskracht: 

De blâren vallen zacht... 

Ik kan alleen betreuren, 

Dat ik niet eens verwacht, 

Wat eens nog kan gebeuren... 

De blâren vallen zacht...

Herfst

De Wilde Wingerd ofwel de 'Veitchii' Parthenocissus tricuspidata op de schutting in onze tuin is getooid in herfstkleuren. De kleur van de bladeren verschiet van groen naar oranje tot vuurrood en alles daar tussen in. Prachtig, die orde ook, het deed mij ineens denken aan die uit stippen opgebouwde serie schilderijen van Jan Wolkers (1925-2007). Een soort van pointillisme dat hij rond 2003 begon toe te passen. Het één en ander naar een idee dat hij volgens Bartjens kreeg in New York waar hij sneeuwvlokken zag dwarrelen langs het raam van zijn hotelkamer.

In de Ardennen

In 1976, lang geleden dus, hebben we samen met een paar vrienden enkele nachten doorgebracht in 'Les Gattes', een natuurvriendenhuis in de Ardennen nabij het gehucht Logbiermé. Een prachtig wandelgebied in the middle of nowhere voor iedereen die van rust in de vrije natuur houdt. Echter onze vriend André had op één van onze wandelingen zijn doedelzak meegenomen. Klonk interessant daar in die bossen, maar van 'rust in de vrije natuur' kon zodoende geen sprake meer zijn, temeer door z'n belabberde instrumentbeheersing. Maar goed, we gunden hem desalniettemin toch maar even zijn moment, en probeerden daarom lacherig een beetje in de maat te marcheren. 

En zo stuiten we daar in the middle of nowhere op een gegeven moment op een groepje mensen met in hun midden kunstschilder en graficus Aat Veldhoen (1934-2018) achter een schildersezel. Grappig, hij stond daar de kaarsrechte stammen van het bos te schilderen onder toezicht van zijn tweede vrouw fotografe Kabul Mohamed (1944) en hun drie kinderen. We hebben daar even een praatje gemaakt, dat was vermakelijk, maar of het gezelschapje daarna André's serenade op de doedelzak ook nog vermakelijk vond durf ik te betwijfelen!

over een sprinkhaantje

Er zat een sprinkhaantje op m'n ruit, een volle dag lang zat het met die zes dunne pootjes bewegenloos tegen het gladde glas geplakt. Hoe houd zo'n beestje dat toch vol? Trouwens, wat zou het eigenlijk voor een soort sprinkhaan zijn? Ik heb er met m'n mobieltje een foto van gemaakt, en ben maar eens gaan googlen. 

En zo kwam ik op de z.g. Struiksprinkhaan terecht. Een volgens Bartjens vrij kleine, groene sprinkhaan met lange antennes en zeer kleine vleugels, waardoor het vleugelloos lijkt. En dat verder verspreid over het lijf kleine donkere stipjes heeft. Mooi om te weten toch? 

Al googlend kwam ik echter nog meer te weten over de sprinkhaan. Bijvoorbeeld dat ze symbolisch staan voor astraal reizen en over obstakels heen stappen en nieuwe grote stappen vooruit maken. Dat ze boodschappers zijn die ons wil inspireren om hetzelfde te doen, om ook een sprong in het diepe te wagen! 

Tja, zo leer je nog eens wat.

in het Wolferswoud

In het Wolferswoud, een fraai kleinschalig vakantieparkje in de Achterhoek nabij Zelhem, hebben we ons als familie de afgelopen week goed weten te vermaken. Buiten de vijf comfortabele huisjes die we met z'n tienen hadden gehuurd, was de prachtige omgeving met z'n historische plaatsjes, kastelen, mooie coulisselandschappen en vooral de goede sfeer in ons groepje er debet aan. 

Vaste prik tijdens onze gezamenlijke herfstvakanties is altijd, dat we deze op de 1e zaterdagavond beginnen met een door Hans en Carla georganiseerd schaaktoernooitje. En zo werd ook deze keer met 13 personen (waarvan 6 weekend gasten) op zes borden de strijd aangegaan, waarvan Jan v D. uiteindelijk de winnaar werd en zo een paar mooie schaaksokjes won, waarin ik hem de hele verdere week trots als een pauw heb zien rond paraderen. 

Behalve wandel- en fietstochtjes en museumbezoekjes werden er diverse spelletjes gedaan, vooral aan Jeu de boules op een zeer krikkemikkige baan werd veel plezier beleeft. De ballen stuiterden alle kanten op. En ja 's avonds zaten we natuurlijk bij elkaar met een glaasje vaak tot diep in de nacht gezellig over van alles en nogwat te ouwehoeren. Als het uiteindelijk dan toch bedtijd was, moesten we natuurlijk nog in ons eigen huisje zien te komen. Een hele toer, maar hoe is het mogelijk, hoe suggestief, elke avond werd ons aardedonkere pad fantastisch verlicht door een mooie volle maan! 

In eetcafé De Groes in het centrum van het eeuwenoude Zelhem hebben we ter afsluiting van dit mooie weekje Wolferswoud met z'n allen nog een gezellig hapje gegeten. En zo was het allemaal voorbij voor we er goed en wel erg in hadden. Bij leven en welzijn komen we hier dan ook graag nog eens terug!

Mooi fietstochtje

Lucht in de banden, tentjes, karrimatjes en slaapzakken achterop en fietsen maar. Met z'n vijfjes waren we, in leeftijd variërend van 38 tot 11 jaar. Vanuit Putten via Schoonhoven, Scheveningen, Zandvoort, IJmuiden, Castricum aan Zee, Den Oever, Harlingen, (Terschelling) Sneek, Assen, Emmen en Ommen terug naar Putten. Totaal ca. 700 km (excl. afstand tijdens 7 daagse break in een huisje op Terschelling) in 12 etappes. Een mooi tochtje, af en toe wat gesputter onder de gelederen als de wind even de verkeerde kant opblies, maar dat mocht de stemming amper drukken. En als het dan af en toe toch even tegenzat, bracht de lekkere op benzinebrandertjes gemaakte hap aan het eind van de etappe de stemming weer snel op peil!