tweetal respectabele oeuvres

Gezien Joseph Klibansky (1984) en Werner Tübke (1929-2004) in 'Museum de Fundatie' in Zwolle en Heino/Wijhe. Twee kunstenaars, totaal verschillend van elkaar, maar beiden met een indrukwekkend oeuvre. In de tentoonstelling 'Leap of Faith' laat de jonge in Kaapstad geboren Joseph Klibansky, zoon van een Zuid-Afrikaanse vader en een Nederlandse moeder zijn gedachtegoed zien middels twee- en driedimensionale kunstwerken. Dynamisch, fantasievol en hier en daar surrealistisch weerspiegelt zijn werk de wereld van vandaag en morgen. Hij balanceert met zijn werken tussen utopie en schrikbeeld, en is voortdurend op zoek naar nieuwe technieken om zijn ideeën te realiseren. Ik las dat de tentoonstelling van Joseph Klibansky in de Fundatie zijn titel ontleent aan het hedendaagse concept van 'geloof'. Dat wordt niet meer enkel vanuit religieus perspectief bezien, maar als algemeen gevoel van hoop voor de mensheid en de toekomst van de wereld. Zo bezien vraag ik mij eerlijk gezegd wel af wat ik moet denken van zijn sculptuur van een astronaut die met een enorm zwaar gouden (gepolijst brons) kruis loopt te zeulen!

De tentoonstelling 'Werner Tübke, Meesterschilder tussen Oost en West' laat o.m. zien dat hij in de DDR één van de meest gevierde schilders was. Samen met Bernhard Heisig (1925-2011) en Wolfgang Mattheuer (1927-2004) was hij de grondlegger van de veelgeroemde Leipziger Schule. Oost-Duitse schilderkunst die na de val van de Muur in 1989 door West-Duitsland figuurlijk bij het vuilnis werd gezet. Onterecht in Tübke's geval, hoewel hij veel van zijn werk deed in opdracht van de SED (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands), de partij die in de DDR de absolute macht had. Propagandakunst dus, concludeerde de West-Duitse kunstwereld. Maar Tübke wist daar bovenuit te stijgen, ik las dat hij met enorme genialiteit de staatsopdrachten zo wist te buigen dat het kunst met een grote K werd. Hij was geen propagandakunstenaar, actuele onderwerpen wist hij te vertalen naar tijdloze allegorieën, geschilderd in een renaissancistische of maniëristische stijl. Hij wist zijn kunst boven de politieke situatie uit te tillen. In de tentoonstelling hebben we zowel in Zwolle als in Kasteel het Nijenhuis in Heino/Wijhe ruim 100 schilderijen, tekeningen en aquarellen van zijn hand gezien. Waaronder topstukken uit zijn oeuvre zoals o.m. de 13,5 meter lange voorstudie van Tübke’s panorama over de Duitse Boerenoorlog, de serie Lebenserinnerungen des Dr. Jur. Schulze en het ontwerp voor Arbeiterklasse und Intelligenz in de universiteit van Leipzig.

em. prof. dr. Fetze Alsvanouds

Een bezoek aan het Stadsmuseum Harderwijk vind ik doorgaans alleszins de moeite waard, al vind ik de exposities uiteraard niet altijd even boeiend. 'De kunst van God?' bijvoorbeeld, een expositie over religieuze kunst in Gelderland, gebracht door vier kunstenaars t.w. Maron Hilverda, Mirjam Beuker, Jackie Howard en Wiebe van Dingen, vond ik onlangs nog wel aardig, meer ook niet trouwens. Erger vond ik de expositie 'Maarten 't Hart, de kunstschilder' die in een andere zaal te zien was, die kon mij praktisch in geen enkel opzicht boeien!

Kunstschilder Maarten ’t Hart (Amersfoort, 1950) uit buurtschap Groot Oever, tussen Balkbrug en IJhorst, houdt van stilte. En dat komt in zijn werk goed tot uiting, mensen komen op zijn schilderijen niet voor, dat is hem kennelijk te druk. Hij is een soort van monnik zegt hij zelf, met een voorkeur voor meditatieve ruimten. Daar is niks mis mee, stilte wordt in onze samenleving steeds schaarser, meer aandacht voor stilte kan zeker geen kwaad. Maar niet zonder leven, de mens is niet weg te denken in de architectuur, en al helemaal niet in de meditatieve ruimte. De Griekse filosoof Protagoras (490-420 v.C.) zei ooit 'De mens is de maat van alle dingen'. Een mooie stellingname, in brede context geldend, zeker in de kunst. Maarten 't Hart schildert van alles, strak en heel precies, bijna fotografisch, petje af! Veel architectuur, inderdaad behoorlijk veel prenten en schilderijen van kerkinterieurs en andere meditatieve ruimten. Maar ik had ze snel gezien, ze konden mij niet boeien, erg doods allemaal. Geen mens te zien, oké, maar laat dan wel doorschemeren dat het allemaal vóór de mens is. Een impressionistische aanpak zou al leven in de brouwerij brengen, best mogelijk dat ik dan ergens ver weg zelfs nog kerkgezang zou horen.

Logo Universiteit van Harderwijk en 16e à 17e eeuwse stadsgezichten vanaf zee- en landszijde..

Na de bezichtiging van bovengenoemde exposities, ben ik in het museum nog even de z.g. Universiteitszaal ingedoken. Vaker gezien, maar toch weer even de moeite waard. In de kamer zijn allerlei attributen van de voormalige 'Universiteit van Harderwijk' te zien, verder kun je middels interactieve spelletjes je kennis over het één en ander van Harderwijk toetsen. 'Lectoribus Salutem' (zie blogarchief 2-2-'09) ofwel 'Heil den lezer', staat op mijn bul in de 'Harderwijkologie', die ik hier op 31 januari 2009 heb gehaald. Na een oprechte studie en vertoonde deskundigheid in genoemde wetenschap, ben ik cum laude gepromoveerd bij Prof.J. te Gortig, Prof. J. Zevensloten en Prof. H. Plagenlegger. Satire natuurlijk, en ook de malle stripfiguren, die ik deze keer eens wat beter bekeken heb, brengen het verhaal van de 'Universiteit van Harderwijk' satirisch. Ondanks dat er toch ook befaamde wetenschappers als o.m. Boerhaave en Linnaeus zijn gepromoveerd, had de Universiteit van Harderwijk, die bestaan heeft van 1648 tot 1811, een omstreden reputatie. Studenten uit heel Europa kwamen naar Harderwijk om binnen een paar dagen af te studeren. Wie geld betaalde kon zijn bul in Harderwijk eenvoudiger bemachtigen dan elders. 'Harderwijk is een stad van negotie. Men verkoopt er bokking, blauwbessen en bullen van promotie' luidde destijds een spotgedicht. Een terecht of onterecht imago, ik weet het niet, maar het zal door de manier waarop de UvH in al die eeuwen onder de aandacht is gebracht tot sint-juttemis zo blijven. Daar kan zelfs de nog immer aan de 'Universiteit van Harderwijk' verbonden em. prof. dr. Fetze Alsvanouds (Aart Staartjes uit het kinderprogramma 'Het Klokhuis') niets meer aan veranderen!

phone, our personal black box

In Filmhuis Harderwijk (Catharinakapel) draaien kwalitatief vaak goeie films. Onlangs hebben we daar de Italiaanse klucht 'Perfetti sconosciuti' (volmaakte vreemden) gezien, mooi acteerwerk, een aardige maar ook redelijk voorspelbare komedie-, drama- en soapfilm. Van alles wat dus, echter het tot de verbeelding sprekende item, over wat je eigenlijk in je telefoon te verbergen hebt, en het prachtige acteerwerk van de spelers, deden mij anderhalf uur lang vergeten hoe gekunsteld 'Perfetti sconosciuti' in feite is. Min of meer gedesillusioneerd zat ik aan het eind naar de aftiteling te kijken. Ik bleef met de vraag zitten of de breekbaarheid van klassieke relaties in deze tijd nu al dan niet is toegenomen middels gerommel in de privacy en social media sfeer. Allemaal stopten ze na afloop hun smartphone weer in eigen zak of tas. Ze dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was, zal ik maar zeggen. De smartphone is en blijft onze persoonlijke zwarte doos! Waar ging het eigenlijk over? Een korte samenvatting:

Eva en Rocco, een getrouwd stel van rond de veertig met een puberende dochter, hebben drie bevriende stellen uitgenodigd voor een etentje bij hun thuis. De meesten kennen elkaar al sinds hun jeugd, maar Carlotta, de tweede vrouw van Lele, is nog vrij nieuw in het groepje, dat vol spanning uitkijkt naar de komst van de pas gescheiden Peppe, die heeft aangekondigd zijn nieuwe vriendin mee te zullen nemen. Maar hij arriveert alleen: ze was niet lekker. Tijdens het voorgerecht komt het gesprek op een vrouw die haar man op overspel betrapte toen ze in zijn smartphone compromitterende boodschappen aantrof. Eva stelt jolig voor dat iedereen zijn mobieltje op tafel legt en dat ze alle binnenkomende telefoontjes en berichtjes die avond met elkaar zullen delen. Ze hebben als goede vrienden toch niets voor elkaar te verbergen? Niemand durft te erkennen dit een minder goed idee te vinden en schoorvoetend gaat iedereen akkoord. Maar wat bij de pasta nog een leuk spelletje tussen vrienden lijkt te zijn, ontwikkelt zich tijdens het vleesgerecht en de tiramisu tot een pijnlijk gebeuren. Het wordt duidelijk hoe weinig ze eigenlijk van elkaar weten, zelfs van de eigen partner...

Als gezegd een aardige film, ik heb mij best vermaakt en was mooi anderhalf uur van de straat. Desalniettemin geen film die beklijft, eenmaal buiten op straat was alles bij wijze van spreken snel verwaaid.

een markant palet in Nunspeet

De oorspronkelijk uit Enkhuizen afkomstige Nunspeter Jos Lussenburg (1889-1975) was een man die zowel talent had voor muziek als schilderen. Echter een infectie aan zijn linker wijsvinger zorgde er in 1923 voor dat hij zijn talent voor uitvoerend musicus, hij speelde viool, niet verder kon ontwikkelen en moest laten varen. Vanaf dat moment legde hij zich primair toe op de schilderkunst. Hij ontwikkelde vanuit het impressionisme een geheel eigen karakteristieke en expressieve stijl. Hij schilderde van alles, van Veluwse figuren tot naakten en landschappen, maar vooral veel zeegezichten, schepen en doorleefde vissersportretten. Vanuit zijn jeugdjaren voelde hij zich immer verbonden met de voormalige Zuiderzee. Pas hebben we het één en ander gezien in de tentoonstelling 'Jos Lussenburg Markant Palet' in het Noord-Veluws Museum in Nunspeet, heel mooi!

Gepakt in de grote versneller!

In de stukjes 'Leven I, II en III' van resp. 25/1'10, 14/12'11 en 7/7'12 heb ik het o.m. over de grote CERN deeltjesversneller in Genève. Maar sinds het Higgs-boson of Goddeeltje in 2012 is aangetoond, staat mijn belangstelling voor het wel en wee van de deeltjesversneller in Genève op een laag pitje. Wat daar sindsdien nog meer is ontdekt in de wereld van de fysica zou ik niet weten. Maar ik heb wel begrepen dat het CERN voor menig fysicus nog immer een bron is waaruit een eindeloze stroom aan gegevens wordt geput. Er wordt zelfs gesproken over de bouw van een nieuwe deeltjesversneller die viermaal zo groot is als de huidige versneller die een omtrek heeft van 27 km. Maar dit terzijde, de eigenlijke reden waarom ik weer over het CERN begin, kwam door een artikel over o.m. deeltjesfysica van Martijn van Calmthout dat ik vanmorgen las in Sir Edmund, de wetenschappelijke bijlage van de Volkskrant.

Gebotst met de wetenschap. Op 20 november viel om 22.42 uur de grote CERN-versneller uit. Kortsluiting. De steenmarter die dat deed, ligt vanaf vandaag in een Rotterdams museum.

Een miljarden verslindend project, waar werkelijk kosten nog moeite mee worden gespaard! Maar dat zomaar door slechts één simpel steenmartertje een etmaal kan worden lam gelegd, dat zijn nog eens berichten! En het was niet de eerste keer dat dit gebeurde, ook in het voorjaar van 2016 was iets dergelijks al voorgekomen. Het beestje heeft zijn daad met de dood moeten bekopen, wat wil je, een stroomstoot van 18000 volt! Maar het verschroeide lijfje is evengoed geprepareerd en toegevoegd aan de collectie van 'dode dieren met een verhaal' in Natuur Historisch Museum Rotterdam. Het steenmartertje ligt daar in het illustere gezelschap van een Traumameeuw, een domino-mus, een McFlurry-egel, een Tweede Kamermuis en een Homoseksuele Necrofiele Eend, allemaal dood met een verhaal. Mooi voor het museum!
Maar het CERN is natuurlijk een ander verhaal. Steenmarters zijn niet zeldzaam in de omgeving van Genève. Ze zijn er bekende boosdoeners die elektrische aansluitingen en remleidingen van auto's doorknagen. Direct na de kortsluiting schijnt hoofdtheoreticus John Ellis van CERN te hebben geïnformeerd of de hoogspanningsstations niet beter beveiligd moesten worden. Die staan nu bovengronds en in de open lucht, met alleen een hoog hek eromheen. Een simpele maar terechte vraag lijkt mij, ben benieuwd hoe ze dat gaan aanpakken.

een enerverende zaterdag.....

De tickets voor het Donkere Dagen Festival van afgelopen zaterdag op en rond de Vischmarkt in Harderwijk hadden we al een tijdje in huis. We hadden gekozen voor de z.g. Orion route d.w.z. in drie verschillende huiskamers zouden we vanaf 19.30 uur te horen krijgen Maarten Keesman & Roel Hazendonk (Jazz), Haan & Hoogeboom (kleinkunst) en Charlotte van der Putten & Christa Bornhijm (klassiek). Maar voor het zover was hadden we de hele zaterdag nog voor ons. Het zonnige, windstille weer nodigde ons uit voor een stevige wandeling. Een rondje Uddelermeer leek ons wel wat, vaak zat langs gereden, maar een wandeling in die contreien was er tot op heden nog niet van gekomen. Een goed plan vonden we zelf.

(Het Uddelermeer, dat 17 meter diep schijnt te zijn, vormt de bron van de Hierdensche Beek, het is waarschijnlijk ontstaan als een z.g. pingoruine of ijskernheuvel. In het geval van het Uddelmeer gebeurde dit tijdens het Saalien, een van de laatste ijstijden. Na het smelten van de ijskern bleef alleen het gat over, dat het huidige Uddelermeer vormt).

Nadat we de auto hadden geparkeerd, begonnen we met frisse moed aan onze wandeling. Prachtig hoe het licht bevroren meer erbij lag, gestold landschap. Foto, vastleggen zo'n moment! Ineens gleed ik uit en lag ik op de grond met mijn linkervoet in een verontrustende knik. Ik had ook een duidelijke knak gehoord, er moet wel iets gebroken zijn was mijn eerste conclusie. Overeind komen was geen optie, de pijn was amper te harden. Daar lag ik dan deel uitmakend van het gestolde landschap. 112 werd gebeld, bezorgde mensen kwamen met dekentjes aanlopen, het wachten op de ambulance duurde echter niet lang. Vermoedelijk geen botbreuk werd gezegd, maar gescheurde enkelbanden. Een half uurtje later werd ik door Joke in een rolstoeltje de huisartsenpost van ziekenhuis St. Jansdal in Harderwijk binnengereden, en kreeg ik een mooi drukverbandje om mijn geblesseerde enkel aangemeten. Voorlopig een aantal dagen volledig rust houden was de boodschap!

Joke is 's avonds maar alleen naar het Donkere Dagen Festival gegaan, en ik heb op de bank naar 'The Living Daylights' liggen kijken, een James Bondfilm uit 1987 met Timothy Dalton, Jeroen Krabbé en Maryam d'Abo in de hoofdrollen, die ik nu geloof ik wel drie keer gezien heb. Na afloop kwam Joke met Jeannette en Geert, die ze op het DDF tegen het lijf gelopen was, mij een hart onder de riem steken en hebben we een borrel genomen op de geneugten des levens.

ultieme non-stop solozeilrace IV

In 'ultieme non-stop solozeilrace II' van 4 december 2016 schreef ik dat beide koplopers van de race de zuidelijke Indische Oceaan bijna achter zich hadden. De Pacific en de Atlantische Oceaan tot aan de finish in de Franse kustplaats Les Sables d'Olonnelag lag nog helemaal voor ze. Gisteren, 19 januari j.l. finishte de 39- jarige Fransman Armel Le Cleác'h in zijn BANQUE POPULAIRE VIII als eerste na 74 dagen, 3 uur, 35 minuten en 46 seconden. Daarmee was hij bijna 4 dagen sneller de wereld rond dan Francois Gabart, die in de vorige Vendée Globe (2012-2013) er 78 dagen, 2 uur, 16 minuten en 40 seconden overdeed. (Zie daarover meer in mijn stukje 'finish VG' van 28 januari 2013).


D74 : Arrival of the winner : Armel Le Cléac'h... door VendeeGlobeTV

Tweede werd de 42- jarige Brit Alex Thomson in zijn snelle HUGO BOSS. Hij deed er 74 dagen, 19 uur, 35 minuten en 15 seconden over. Hij verloor in december zijn stuurboord foil door een aanvaring met een onbekend object. Bij koersen over stuurboord kon hij zodoende geen topsnelheid meer ontwikkelen. Evengoed heeft hij een zeer respectabele tijd neergezet. De spanning in de wedstrijd tussen beide koplopers was vaak om te snijden.
Aanvankelijk zeilden ze wisselend op kop, maar kort voor de ronding van Kaap Hoorn had Le Cléac'h toch een voorsprong op Thomson van ruim 800 mijl opgebouwd. Echter op de Atlantische Oceaan zag Le Cleác'h die voorsprong door allerlei omstandigheden weer verdampen. Met nog slechts een voorsprong van amper 35 mijl op één dag vóór de finish liep de spanning hoog op. Maar uiteindelijk wist de Fransman toch nog weer ruimschoots op kop te blijven.

Op het moment dat ik dit schrijf zijn er nog 16 solozeilers in de race, onder wie Pieter Heerema. De 65-jarige topman van het offshorebedrijf Heerema zit met zijn 'no way back' nog op de pacific en moet Kaap Hoorn nog ronden. Hij ligt op de 17e positie als één na laatste in de race, en heeft nog ruim 7.500 mijl te gaan. Hij finisht als alles goed blijft gaan vermoedelijk eind februari. Tot nu zijn er 11 van de 29 deelnemers om allerlei reden uitgevallen.

zorg en welzijn in Zaltbommel

In het in 2011 in gebruik genomen schoolgebouw 'De Waard' van het Cambium College in Zaltbommel hebben ze ook een sector Zorg & Welzijn. Leerlingen die later een beroep willen uitoefenen in o.a. welzijnswerk, horeca, facilitaire dienstverlening, toerisme of sport kunnen daar terecht voor een passende opleiding. Tot dat doel hebben ze in het prachtige schoolgebouw, gebouwd naar een ontwerp van architectenbureau Van de Berg, Kruisheer, Elffers uit Rotterdam, o.a. voor praktijkoefeningen in de horeca een restaurantje met een moderne en goed geoutilleerde keuken. Twee keer in de week, op dinsdag en donderdag, kunnen mensen van buiten daar voor de lunch terecht voor een door de leerlingen samengesteld en opgediend 3-gangen menu. Mooi initiatief van het Cambium College, en een verrassing voor ons, toen we eergisteren in Zaltbommel tijdens ons bezoek aan Will en Ad werden meegenomen, en op zo'n heerlijke educatieve superhap werden getrakteerd. Wat mij overigens wel opviel was de leeftijd van de clientèle, confronterend eigenlijk, gevoelsmatig accentueerde de grijze golf in het restaurantje de afstand nog eens tot de alom aanwezige jeugd. We vormden a.h.w. een getto in de gemeenschap. Hoewel de benaming oase de werkelijkheid uiteraard meer recht doet, de oudjes werden voor €. 5,00 p.p. bediend als prinsen en prinsessen!

Wezeps pinetum / arboretum

De poort naar 't Vinkennest.

Links tegenover het landhuis 'IJsselvliedt', aan de overkant van de Zuiderzeestraatweg, staat een fraaie door Haagbeuken gevormde poort. Het is de toegangspoort naar 't Vinkennest, een arboretum en pinetum, behorend bij landgoed 'IJsselvliedt'. Er staan in 't Vinkennest veel verschillende en bijzondere soorten bomen en struiken. Eén van de mooiste gedeelten van dit wandelgebiedje vind ik het z.g. pinetum, een gedeelte waar enkel alleen naaktzadigen staan. Allerlei soorten naaldbomen en coniferen, waaronder ook de uit Californië afkomstige mammoetboom, ofwel de Sequoiadendron Gianteum. Een soort die wel 100 meter hoog kan worden en 3500 jaar oud. Of de twee, hier in 1927 aangeplante mammoetbomen deze hoogte en leeftijd ook gaan halen valt nog te bezien, wij zullen het in elk geval nooit te weten komen.
Verderop in het weiland, geheel buiten pinetum / arboretum 't Vinkennest, valt het oog op iets moois van geheel andere orde. De in ca. 1825 gebouwde duiventil, eveneens behorend bij landgoed 'IJsselvliedt'. Een stenen rechthoekige kast op vier palen met een torentje waarin vlieggaten zitten. En bovenop de duiventil staat een windwijzer met windvaan. Een in architectuurhistorisch opzicht beschermingswaardig bouwwerk, een voorbeeld van een 19de-eeuwse duiventil van het zogenaamde hooibergtype. Een prachtig bouwwerkje dat in het verleden terecht als gemeentelijk monument is aangewezen, en als zodanig wordt onderhouden!

de nieuwe brug in Amsterdam

Afgelopen week heeft het Amsterdamse college van burgemeester en wethouders de knoop doorgehakt. Er komt een brug over het IJ! Weliswaar mogen de inwoners zich eerst nog uitspreken over de plannen en moet ook de gemeenteraad nog een besluit nemen, maar de brug gaat er komen. Het alsmaar toenemend aantal mensen dat van het centrum naar noord moet en andersom, kan niet alleen met tunnels, metro en veerponten worden opgevangen. Op termijn zal er zeer waarschijnlijk ook nog een tweede brug bijkomen. Als ik het goed begrepen heb, zal de eerste nieuwe oeververbinding voor fietsers, voetgangers en openbaar vervoer tussen het Java-eiland, ten oosten van het Centraal Station, en de noordelijke oever in het verlengde van de Jan Schaeferbrug (2000) komen te liggen. Het bijzondere van de Jan Schaeferbrug is dat de af- en toeritten rücksichtslos dwars door het monumentale 'Pakhuis De Zwijger' aan de Piet Heinkade heen zijn gehakt. Daarover meer in mijn blogarchief 'herbestemmingen' van 6 februari 2010. De tweede brug zal t.z.t. naar alle waarschijnlijkheid ten westen van het Centraal Station worden gesitueerd. Details over hoogte, opritten, uitvoering e.d. zullen op latere momenten aan de orde komen. Het één en ander zal allemaal nog niet zo eenvoudig zijn om te realiseren, want het is op het IJ, zoals je op onderstaand filmpje kan zien, altijd een drukte van belang!

wandeling op wegen en paden

Welkom op 'Landgoed Groot Dasselaar', vrij wandelen op wegen en paden. We zagen het bord in het voorbij gaan staan vanaf de Waterweg in Putten, recht tegenover de Volenbekerweg. 'Landgoed Groot Dasselaar'? Stop, even kijken! Het agrarisch landschap liet echter weinig te raden over. Voor ons in de verte de A28, die goed te horen was, daarvoor, een eindje links van het pad, zo te zien het enige, een boerderij waar ze naar de geur te oordelen kalveren of varkens hielden. Voor ons, iets meer naar rechts een prachtige boerderij met een klassiek wit voorhuis, omzoomt door hoge knoestige eiken. Dat moet dan wel 'Groot Dasselaar' zijn, meer was er niet. Rechts van ons zetten een drietal reetjes het van schrik op een rennen, mooi die witte achterkanten van die beesten, spiegels worden ze geloof ik genoemd. Drie witte stipjes, met een rotgang verdwenen ze in de verte. Prachtig ook die donkere grillige ongenaakbare silhouetten van die oude eiken. Zomers vind ik ze mooi, maar in de winter tegen het grijze zwerk vind ik ze minstens zo mooi. Oude karakteristieke structuren! Aangekomen bij 'Groot Dasselaar', een andere bestemming was er niet, hebben we boerderij en schuur van dichtbij bekeken. Mooi en opvallend nieuw allemaal! Terwijl we van een afstand dachten dat we tegen een eeuwenoude boerderij aankeken. Thuis kwam ik er googelend achter, dat die in 2010 in vlammen was opgegaan. Boerderij 'Groot Dasselaar' blijkt nog niet zolang geleden weer te zijn herbouwd, mooi gedaan ook. In omgekeerde volgorde zijn we over het enige pad terug naar de parkeerplaats gewandeld. Toch wel leuk zo'n vrij heen en weer wandelingetje!

Natuur in Caribisch Nederland

Advertentie in 'de Volkskrant' van  zaterdag 7 januari 2017.

Onlangs viel mijn oog in de krant op nevenstaande advertentie van Wageningen University & Research. WUR is de combinatie van universiteit en commerciële onderzoeksinstituten in Wageningen. Dat is mooi, maar mijn nieuwsgierigheid werd allereerst gewekt door het item 'Regenwoud van de zee'. De Sababank, in het Caribisch gebied, een ondiepte in de oceaan met alle elementen van een atol, en die analoog aan de grote regenwouden op het land, zich kenmerkt door de hoge biodiversiteit en het grote aantal diersoorten dat er leeft. Met een oppervlak van ongeveer 2200 km2 is de top van deze onderzeese berg, die op twintig tot veertig meter onder zeeniveau ligt, het grootste natuurgebied dat sinds 2010 als zogenaamd EEZ gebied (Nederlandse Exclusieve Economische Zone) volledig onder verantwoordelijkheid van de Nederlandse staat valt. Daartoe is destijds door EZ een natuurbeleidsplan aangenomen, dat stoelt op de wet grondslagen natuurbescherming en -beheer BES. Uitgangspunt voor het natuurbeleidsplan zijn de internationale verdragen, conventies en regionale overeenkomsten waaraan het Koninkrijk zich gecommitteerd heeft, en nationale wetgeving op het terrein van natuur en biodiversiteit in Caribisch Nederland. Het natuurbeleidsplan voor de periode 2013-2017 biedt als zodanig een kader voor een gedegen beheer en duurzaam gebruik van de natuur in Caribisch Nederland.

Het één en ander heeft tot doel dat de natuur op en rondom de Caribische eilanden duurzaam kan worden benut, en wel zodanig dat de ecologische systemen en ecosysteemdiensten in stand worden gehouden. Het natuurbeleidsplan heeft reeds geresulteerd in enkele beschermingsmaatregelen van niveau. De visserij in het gebied is aan banden gelegd en grote olietankers, die op het naburige Sint-Eustatius varen, mogen er niet ankeren.

Logo Natura 2000.

Dichter bij huis heeft de Nederlandse staat nog een EEZ gebied waar ze verantwoordelijk voor is, en wel de Klaverbank in de Noordzee. (Zie o.a. ook in mijn blogarchief stukje 'Klaverbank' van 8 oktober 2011). Het Natura 2000 gebied, een natuurgebied van om en nabij 1235 km2 op volle zee, wordt door de Nederlandse staat geheel conform Europese afspraken beschermt. Anders ligt dat met de Oostvaardersplassen, een Natura 2000 gebied van amper 60 km2. (Zie in blogarchief stukje 'de Serengeti in de Flevopolder' van 7 januari 2017). Eind 2016 is het beheer van dit gebiedje door het rijk aan de provincie Flevoland overgedragen. En wat zie je, alsof ze er op hebben gewacht, onder aanvoering van de SGP en de VVD worden er in de provincie nu al plannen besproken die denk ik niet of nauwelijks te rijmen zijn met het Natura 2000 beleid. Onder het mom van meer balans brengen in het gebied, stellen ze voor om grote aantallen grazers af te schieten. Verder willen ze meer mogelijkheden voor recreatie bieden o.a. middels hotels en recreatiewoningen. Of bioloog en natuurbeschermer Frans Vera, de grondlegger van natuurgebied de Oostvaardersplassen, het met zijn mening altijd bij het rechte eind heeft kan ik eerlijk gezegd moeilijk beoordelen, maar hotels en recreatiewoningen vind ik gevoelsmatig absoluut niet in dit kleine en kwetsbare Natura 2000 gebiedje thuis horen.

de Serengeti in de Flevopolder

De 'Serengeti' in Afrika ligt met een totaal oppervlak van ca. 30.000 km2 voor 80% in Tanzania en 20% in Kenia. Er leven ongeveer 1,6 miljoen grote grazers en duizenden roofdieren in dit eindeloze gebied, dat ongeveer 1/3 deel van Nederland beslaat. Natuurgebied de 'Oostvaardersplassen' in de Flevopolder tussen Almere en Lelystad heeft een totaal oppervlak van ca. 60 km2 waarvan 16 km2 open water, 20 km2 riet en 24 km2 gras en bos is. Er leven enkele duizenden grote grazers, en behalve een behoorlijke vossenpopulatie, geen grote roofdieren in dit natuurgebiedje, dat door sommigen hoopvol de 'Serengeti in de polder' wordt genoemd, en dat in 2013 zo prachtig is verfilmd als 'De Nieuwe Wildernis'.



De aanhoudende discussies over hoe om te gaan met het beheer over de wilde dieren in de Oostvaardersplassen, in het bijzonder met grote grazers als konikpaarden, edelherten en heckrunderen, brengt de gemoederen elke winter weer in vertwijfeling. Bij gebrek aan voedsel en roofdieren leggen veel zieke en verzwakte dieren, jong en oud, in dit jaargetij het loodje. Het zijn schrijnende beelden om te zien! Maar volgens internationale deskundigen is het gebied toch groot genoeg voor een ecosysteem dat zichzelf in stand kan houden, inclusief de grote grazers!

Maar de SGP en de VVD van de provincie Flevoland, die sinds 1 januari j.l. de verantwoordelijkheid voor het welzijn van de grazers heeft overgenomen van de staat, wil daar niet aan. Ze willen een groot deel van de grazers afknallen! De grazers die overblijven hebben dan voldoende te eten, bovendien zou het gunstig uitpakken voor de vogelstand. Verder hebben ze ook nog het plan geopperd om meer toeristen in het gebied toe te laten. Daartoe moeten er hotels, lodges en recreatiewoningen worden gebouwd in de serengeti van de lage landen! Misschien een ideetje voor Landal of Sunparks. Maar gelukkig hebben we de film 'De Nieuwe Wildernis' nog, kunnen we over pakweg 10 jaar of iets langer in ieder geval nog zien hoe het was, voordat de Oostvaardersplassen een suffig recreatiepark werd!

ultieme non-stop solozeilrace III

Zo weer een maandje verder in de VendéeGlobe, de zeilrace rond de wereld. (Zie ook mijn eerdere stukjes hierover t.w. 'ultieme non-stop solozeilrace I en II' van resp. 4/11'16 en 4/12'16). Koploper, de Fransman Armel le Cléac'h dendert op de Atlantische Oceaan momenteel met 20,8 knopen richting finish op nog 3783 nm te gaan, nummer twee, de Brit Alex Thomson zit ongeveer 324 nm achter hem. Pieter Heerema is nummer 17 in de race, de één na laatste plaats op dit moment. Hij zeilt nabij New Zealand op 7993 nm achter de koploper, zeg maar de afstand van de hele Stille Oceaan en de halve Atlantische Oceaan. Maar hij is ondertussen, ondanks alle problemen met zijn stuurautomaat, al wel over de helft van de race. Hij vaart zo te zien nu lekker door, hoewel het denk ik harder zou kunnen met zo'n schip. Maar de 65 jarige Nederlander vaart op zeker, hij doet niet mee om te winnen, maar wel om de race te volbrengen. Niet zo gek lijkt mij, immers van de in totaal 29 deelnemers zijn er op dit moment door allerlei oorzaken al 11 uitgevallen. Maar tot de finish in Les Sables d'Olonne in Bretagne is nog wel 11776 nm ofwel 21809 km!

Mijn koffiedikkijker pur sang!

Striptekenaar Peter de Wit (1958) en zijn psychiatertje Sigmund, die lelijke gnoom, excelleren met falende managers en tobbende moeders. Een breed scala aan sores zijn in de strip, die sinds 3 januari 1994 dagelijks in de Volkskrant verschijnt, al blootgelegd. Daarbij maakt het psychiatertje in zijn diagnoses vaak op een weinig subtiele manier misbruik van de zwakheden van zijn patiënten. Van alle vaste patiënten in de strip, is Baltus mijn favoriete type. Heel vermakelijk altijd, die halve gare hypochonder. Dat malle hoofd met hoedje, stropdas en stofjas, ik zie hem zo voor me. In café de 'Eland' in A'dam, waar ik vroeger nogal eens kwam aan het eind van een werkdag, zat vaak zo'n ietwat morsig figuur van gevorderde leeftijd achter z'n pikketanisje quasi betrokken over van alles en nog wat te peinzen en te veinzen.

Genoeglijk eindejaarsweekje.

He he, nog even wat oliebollen wegwerken en een flesje champagne ontkurken en dan zit het erop.

Harderwijk op 1e kerstdag thuis, samen met onze zoon aan de biefstuk met rode wijnsaus en nog veel meer lekkers.

Harderwijk, bij Christa op 2e kerstdag, en ook met z'n vijfjes was het oergezellig,  

met mooie cadeautjes en gein met een malle gezicht effecten-app.

Zwolle, bij Simone en Wilco, alle hens aan tafel op de door hun onlangs geïntroduceerde 3e kerstdag,

en na het heerlijke diner lachen om die brutaal maar vrolijk gepimpte kunst aan de muur. 

Zo, vanavond kunnen we eindelijk gaan afronden. Nog even een paar oliebollen wegwerken en een flesje champagne ontkurken bij Jeannette en Geert, en dan zit ijs en weder dienende ook de laatste week van 2016 erop. De restantjes van sinterklaas, verjaardag en kerst zijn al zo goed als weggewerkt, na vanavond kunnen we dus ter faveure van onze garderobe uitrusting eindelijk aan de broodnodige nieuwe lijn gaan werken. Ik ga niet speculeren op wat ons het nieuwe jaar allemaal brengen kan, dat is koffiedik kijken. Maar ik heb net nog 'Het Menselijk Geluk', een gedichtje van Willem Wilmink (1936-2003) gelezen, daarom ga ik morgen sowieso blijmoedig van start! Het dichterlijk kleinood van Wilmink gaat als volgt:

een legendarische rockband...

Afgelopen maandagavond, op 2e kerstdag, op tv naar een documentaire over The Rolling Stones in Zuid-Amerika gekeken. Een tour dit jaar langs 10 Latijns-Amerikaanse steden en Cuba, waar ze in Havana voor 1,2 miljoen mensen hebben opgetreden. Altijd weer fascinerend om mee te maken, zo'n energiek live optreden van The Rolling Stones, bovendien kregen we ook nog een min of meer intiem kijkje in de wereld van de Stones. Bekende plaatsen en oude vrienden worden opgezocht. Praktisch elk concert werd voorafgegaan door een bezoek aan lokale muzikanten die hun eigen versie van een Stones-nummer ten gehore brachten. En er waren sprankelende anekdotes, voornamelijk verteld door Mick Jagger (26/7'43) en Keith Richards (18/12'43). Maar we zagen ook een bijzondere ontmoeting tussen Ron Wood (1/6'47) en een collega-kunstenaar, een mooie ontmoeting drijvend op non-verbale communicatie. Maar het historische optreden op het tot voor kort nog zo geïsoleerde eiland Cuba, 'The Rolling Stones - Havana Moon' genoemd spande de kroon. De energieke wisselwerking tussen de band, met zijn immer rustige en evenwichtige drummer Charlie Watts (2/6'41), en 1,2 miljoen enthousiaste bezoekers, het bruiste, het zinderde. Ik heb zelf ook een aantal optredens van de Stones meegemaakt waarbij het dak er bij wijze van spreken afging, maar dit was in alle opzichten van een ongekend niveau. Prachtig, 'The Rolling Stones' zijn misschien wel oud, maar bij lange na nog niet versleten!





En dat ze nog lang niet versleten zijn, bewijst ook hun onlangs uitgebrachte album 'Blue & Lonesome' maar weer eens. En ook dat Mick Jagger behalve zingen fantastisch mondharmonica kan spelen, prachtig! 'Blue & Lonesome' is het eerste studioalbum van de band in tien jaar. In slechts drie dagen nam de band het hele album op dat terug gaat naar het begin en hun passie voor de blues. Bluesmuziek is altijd het hart en de ziel geweest van The Rolling Stones, verklaart de band op hun website.

KerstKookConcert in de polder

Een Kerst-Kook-Concert van 'The Voice Company' o.l.v. dirigent Robert Bakker en topkok Paul Fagel in de 'Lichtbron', een kerkgebouw aan de Pauwenburg in Lelystad. Geen idee wat en hoe we ons het één en ander moesten voorstellen, maar dat wilden we weleens meemaken. Temeer ook omdat een vriendin van ons al jaren haar beste beentjes voorzet in de altensectie van 'The Voice Company'. En zo kon het gebeuren dat we afgelopen vrijdagavond in een bijna volle kerk vol verwachting zaten te wachten op de dingen die gebeuren gingen. Om te beginnen diende het groot-, klein- en kinderkoor van 'The Voice Company' zich aan. Nadat iedereen met veel geschuifel zijn of haar plek op het podium had ingenomen, kwamen onder luid applaus de heren Bakker en Fagel binnen, het feest kon beginnen!

Allereerst werd met veel enthousiasme het lied 'Komt allen tezamen' gezongen door zowel koor als publiek, de kop was eraf! Vervolgens kregen we van beide heren vanachter een vóór het koor opgesteld provisorisch kookeilandje, tekst en uitleg over de gang van zaken. Waarbij de flamboyante dirigent Robert Bakker (Sweelinck Conservatorium Amsterdam) de algehele leiding had. Middels op de muur geprojecteerde camerabeelden kon iedereen in de zaal alle verrichtingen van beide heren achter het kookeilandje volgen. Paul Fagel (73), de vorig jaar nog tot 'Ridder in de Orde van Oranje Nassau' gekroonde voormalige eigenaar en topkok van 'Het Arsenaal' in Naarden, had uiteraard de leiding over de verrichtingen achter het kookeilandje. Maar kennelijk hadden ze besproken dat Robert Bakker de amuse mocht maken. Onder grote hilariteit zagen we hem knoeien met casselerrib en nog ietwat te zachte roomkaas. Dirigeren gaat hem toch beter af, maar goed, de smaak was prima. De eerste ronde zat erop, tijd voor een lied! Daarna kwam de 1e gang en wel 'Zeebaars met sauce vierge', de heerlijke geur die zich door de kerk verspreide deed me watertanden. Maar er was te weinig voor iedereen, een enkeling kon slechts proeven, ik behoorde niet tot de uitverkorene, jammer. Misschien moet ik toch maar weer eens gelovig worden. Daarna was het weer tijd voor een lied van het koor en een samenzang, deze keer 'Eer zij God in onze dagen'. En zo ging het verder, het was af en toe behoorlijk improviseren op het tweepits kookeilandje, maar het was een leuke en humoristische les in lekker koken. En het koor zong de sterren van de hemel! Gezamenlijk werd er nog 'Nu zijt wellekome' en 'We are the world' gezongen. En na afloop kon iedereen in de hal bij de uitgang nog een lepeltje heerlijke 'Mousse au Chocola' nemen. Het was alles bij elkaar genomen een beetje rommelig maar gezellig avondje!

Boodschappenlijst (voor 4 personen)

PAUL FAGEL KERSTMENU 2016 - Bereidingswijzen

amuse: Casselerrib met roomkaas en ananas

Voor 4 personen: Besmeer 4 plakjes casselerrib royaal met verse roomkaas met ananas. Rol de plakjes op zodat er 4 rolletjes ontstaan. Zet deze in de koelkast tot gebruik. Half uur voor gebruik: Snijd de rolletjes op 5 plekken diagonaal door. De 2 buitenkanten zijn de afsnijdsels en mag de kok(kin) opeten. De overgebleven 4 mooie ovale stukjes in een stervorm op een schoteltje leggen. Heerlijk met een champagne-achtige drank.

1e gang: Zeebaars met sauce vierge

Bak de zeebaars op de velkant in wat gewone olijfolie + roomboter. Langzaam bakken op laag vuur gedurende ca. 5 minuten. Eventueel nagaren in de oven bij 150 à 160 graden gedurende ca. 2 minuten. Om de Sauce Vierge te maken eerst de kerstomaatjes in vieren snijden. De zachte kern in een steelpannetje doen en het overgebleven vruchtvlees in blokjes snijden en apart houden. 1 dl kippenbouillon en ½ dl olijfolie extra vierge bijvoegen in het steelpannetje. Verwarm dit alles een paar minuutjes, maar laat de saus niet koken. Vervolgens met de staafmixer de saus glad maken. Voeg tenslotte 1/3 bos gehakte dragon, 10 blaadjes gehakte basilicumblaadjes en de apart gehouden blokjes tomaat toe. De saus is nu klaar en kan samen met de zeebaars worden opgediend. Lekker met wat gewokte spinazie of wat gekookte worteltjes met een klontje boter. Drink er een droge witte wijn bij.

2e gang: Eendenborst met sjalottensaus

Eerst de velkant van de eendenborstfilets met een scherp mes kruislings inkepen. (niet het vlees insnijden) Bak de filets op de velkant in een heel klein beetje gewone olijfolie. Eerst op hoog vuur, daarna het vuur zachter zetten. Goed naar de randen van de filets kijken. Als daar de garing doortrekt de filets omdraaien en nog 1 minuut bakken op de andere kant. Vervolgens het vlees uit de pan nemen, even laten rusten en vervolgens in mooie plakjes snijden. Voor de Sjalottensaus eerst 5 sjalotten pellen en fijn snipperen. In een pannetje met wat boter aanzetten en vervolgens afblussen met 1 glas rode wijn en een scheutje port. Laat dit alles inkoken tot een vierde; de sjalotjes zijn dan gaar. Voeg 200 ml kalfsfond toe en laat het geheel goed doorkoken. Doe er een klontje boter bij (ca. 15 gram) en eventueel nog wat zout en peper. De saus is nu klaar om samen met de een opgediend te worden. Lekker met aardappelpuree en broccoli. Drink er een mooie rode wijn bij, bijvoorbeeld een Merlot.

3e gang: Briepakketje met peren/vijgencompote

Verwarm de oven voor op 200 ºC. Snijd de brie rond tot een cirkel. Smelt 50 gram boter en bestrijk 4 vellen filodeeg ermee. Leg de vellen filodeeg kruislings op elkaar in een met bakpapier beklede taartpan of andere bakvorm. Leg de brie in het midden. Schep een lepel appelstroop in het midden en vouw de vellen naar elkaar. Bak het briepakketje in de oven in circa 15 minuten goudbruin en krokant. Voor de peren-vijgencompote eerst de boven- en onderkant van de peper verwijderen. Wrijf de peper tussen de handen zodat de pitjes eruit vallen. Snijd de peper in ringetjes. Verwijder de steeltjes van de vijgen en snijd 3 verse en 3 gedroogde vijgen in blokjes. Schil en halveer 1 handpeer, verwijder het klokhuis en snijd de peer in blokjes. Smelt een klontje roomboter in een pan en fruit de peer, vijgen, peper en 1 steranijs circa 2 minuten. Blus af met 100 ml witte wijn en kook circa 4 minuten door. Roer 1 eetlepel maïzena aan met een beetje witte wijn en bind de massa tot compotedikte. Serveer de perenvijgencompote warm of koud bij de brie.

4e gang: Mousse au Chocola

Breek 200 gram chocoladereep (72% cacao) in stukjes en smelt deze au bain marie. Voeg een half kopje espressokoffie of andere sterke koffie toe en roer goed door. Maak een bak of kom goed schoon met citroen, spoel om met water; NIET droog maken met een doek. Sla hierin 2 eiwitten op. Vervolgens 1/8 liter slagroom stijf kloppen samen met 2 theelepels suiker. Eiwitten en slagroom luchtig “vouwen” om de gesmolten chocolade met een spatel. Eventueel opdienen met vanille-ijs en/of een klein taartje.

omstreden Windpark Fryslân!

Het IJssel- en Markermeer is één van de grootste, zo niet de grootste zoetwatergebieden van noordwest Europa. Het is Nederlands grootste habitat van allerlei dieren, planten en organismen, internationaal erkend als Wetland en Vogelrichtlijn-gebied, cultuurhistorisch erfgoed, een schitterend natuurgebied en de enige nog open plek met grandioze vergezichten! Dat met het één en ander niets teveel is gezegd kan en wil ik graag beamen, mijn halve leven heb ik er in mijn zeilbootje op rondgezworven. Een uniek gebied! Aan het gebied wordt echter op meerdere fronten op allerlei manieren geknabbeld o.a. middels landaanwinning hier en daar en plaatsing van windmolenparken.

Om marktpartijen te stimuleren om windparken te bouwen geeft het rijk subsidie. De Stimulering Duurzame Energieproductie (SDE) heeft het karakter van een garantieregeling. De SDE subsidieert de productie van duurzame elektriciteit. Dat er door deze regeling vele happige en bouwlustige marktpartijen zijn is inmiddels wel duidelijk. Het voorlopig nieuwste plan werd op 4 maart j.l. door ministers Kamp en Schultz van Haegen gepubliceerd t.w. 'Windpark Fryslân'. Een groot windmolenpark op 6 kilometer voor de kust van Makkum, bestaande uit 89 windturbines, met een hoogte van 180 tot 200 meter en een opgesteld vermogen van circa 320 MW. Het park strekt zicht grofweg vanaf de Afsluitdijk 12 kilometer uit, richting Hindeloopen, en vanaf Kornwerderzand 6 kilometer richting Breezanddijk. Met alle begrip voor de noodzakelijke energietransities, is een dergelijk plan op deze locatie in meerdere opzichten rampzalig. Een breed front van IJsselmeervereniging, Vereniging Natuurmonumenten, Vereniging it Fryske Gea, de Waddenvereniging, Stichting Don Quichot, Vogelbescherming Nederland, het Watersportverbond, Vereniging Beroepschartervaart, de Vereniging van Toerzeilers en Jan Rijswijk (charterschipper De Vlieter) heeft dan ook beroep aangetekend bij de Raad van State, waarin ze zich keren tegen de realisatie van 'Windpark Fryslân' op genoemde locatie.



Het beoogde windpark maakt in feite 'het hek van windmolens' om het IJsselmeer compleet. In het beroepschrift wordt gewezen op een hele reeks van wettelijke gebreken en onvolkomenheden in de vergunningen, goedkeuringen en toestemmingen. Van belang hierbij zijn ook de bepalingen voor het opruimen van de turbines en kabels na afloop van de vergunningstermijn. Verder worden bezwaren aangevoerd op het gebied van schade aan landschap en cultuurhistorie, de recreatievaart en het toerisme. Vooral gaat het beroep uitgebreid in op de zeer nadelige effecten voor een hele reeks van vogelsoorten. Het beroep volgt een reeks van verschillende wettelijke invalshoeken en procedures waaronder de bepalingen van de Crisis en herstelwet, de wet op de Ruimtelijke Ordening, de Omgevingswet, de Flora en Faunawet, de Natuurbeschermingswet en de Wet beheer Rijkswaterstaatswerken. Het beroep wordt nog nader onderbouwd met een Second Opinion onderzoek van bureau Alterra (Wageningen University and Research), waarin vooral de gevolgen in relatie tot Natura 2000 in een nieuw daglicht worden gesteld.

Ik hoop dat het aangetekende beroep soelaas biedt, en plan 'Windpark Fryslân' voor deze locatie in de ijskast verdwijnt. Als gezegd, er moet volgens de noodzakelijke energietransities in deze contreien wat gebeuren, helemaal wanneer Nederland volgens plan in 2020 één van de duurzaamste landen van Europa wil zijn. Gelukkig wordt er onderzoek gedaan naar alternatieve methoden om duurzame energie op te wekken, niet alleen middels wind, maar vooral ook door zon en water. Maar niet genoeg, meer subsidie naar onderzoek i.p.v. naar bedrijven die al die windmolens exploiteren zou soelaas kunnen bieden. Wat te denken van b.v. een getijdencentrale in de Afsluitdijk.