Nida

Gezien in het Noord-Veluws Kunstmuseum in Nunspeet de tentoonstelling 'Nida kunstenaarsdorp in Litouwen'. Een collectie van meest impressionistische maar ook enkele expressionistische kunstwerken van ruim 40 van de 400 kunstenaars die in de 19e en begin 20e eeuw in het Litouwse kunstenaarsdorp Nida werkten, maar vaak ook een tijdlang op het Baltisch schiereiland woonden. Ze waren geïnspireerd door andere kunstenaarskolonies in Europa zoals bijvoorbeeld het Franse Barbizon bij Parijs. Toen Nida in 1939 door de nazi's en in 1945 door de Sovjet-Unie werd bezet, kwam een eind aan de bloeiende kunstenaarskolonie. De meeste kunstenaars vluchtten destijds naar het westen.

krantenknipsel

Onlangs kwam ik in een oude doos bovenstaand krantenknipsel tegen. Iemand heeft dat 64 jaar geleden denk ik met enige trots uitgeknipt, en ik meen te weten wie. Leuk, oude herinneringen leven ineens weer even helemaal op. Voorop tambour-maitre Egbert van Bruggen (1935-2020), die zijn mace of bâton tijdens een mars vaak hoog de lucht inwierp, en tot opluchting van met name de eerste vier tamboers daarachter, waaronder ondergetekende, meestal nog weer knap opving ook! Tamboer- en trompetterkorps 'de Eendracht' is in 1958 opgericht en toegevoegd aan de reeds sinds 1931 bestaande en gelijknamige fanfare. Waarvan het echter al weer decennia geleden is los gekoppeld, en onder de naam van 'Limburg Stirum Band' is verder gegaan.

tuin-kunst in Gees

De tuin van BIG Art & Garden, een paar jaar geleden nog bekend als Dehullu Galerie-Beeldentuin en Beelden in Gees, is niet zomaar een tuin zagen we gisteren weer eens. Het is een kunstwerk op zich, te midden van het verstilde en uitgestrekte Drentse landschap, ligt dit prachtige gebiedje van gazons, vijvers, slingerende bospaadjes en tuinen met allerlei soorten bomen, planten en grassen. En op en tussen dat moois, staan of hangen dan ook nog eens al die prachtige kunstwerken van Nederlandse en buitenlandse kunstenaars. Je raakt daar niet snel uitgekeken!

Kabinet Schoof

Dick Schoof was de premier naar wie niemand luisterde. Schoof liep weliswaar zijn hele leven al in Den Haag rond als topambtenaar, hij was onder meer baas van de geheime dienst, maar hij had geen enkele politieke ervaring en was evenmin lid van een politieke partij. Schoof was als zodanig gedoemd om van meet af aan een stuurloze premier te blijven, en dat moet hij met zijn intelligentie welhaast geweten hebben. Desalniettemin heeft hij de moed gehad om toch aan deze verantwoordelijke klus te beginnen, en dat vind ik te prijzen! (Illustratie: Rhonald Blommestijn, De Volkskrant)

Een paar daagjes Texel.

Een paar daagjes Texel, dat is wandelen en fietsen met af en toe een terrasje en een Texelse Skuumkoppe. Wat wil je nog meer, de paar daagjes zijn voorbij gevlogen, ook al heeft het verblijf op dat mooie eiland in het hoge noorden voor ons gevoel langer geduurd. Mogelijk heeft dat met een zekere vertraging van het leven te maken die je gevoelsmatig min of meer ervaart zodra je van de boot het Waddeneiland oprijd. Afijn, het is hoe dan ook een gevoelsbeleving die mooi meegenomen is!

straatbeeldvervuiling

De paarse textielcontainer! Ineens stond ie daar het straatbeeld te verpesten. De kleur vloekt al met van alles en nogwat in de directe omgeving, en als ze de oude klerenzooi er om de één of andere reden ook nog eens naast deponeren, is lelijkheid helemaal troef! Ik snap dat textielinzameling een goede zaak is en goed is voor het milieu. Vooral blijven doen ook, maar wel met meer discipline. En wat de paarse textielcontainer betreft, zou een minder prominente kleur het straatbeeld zeker ten goede komen.

aan de keukentafel

Gisteravond zaten we bij J en E in Harderwijk tijdens ons periodieke gezamenlijke etentje aan de keukentafel, eens een keer met z'n zessen rondom een fonduepan te kletsen. Lekker met een wijntje, al dippend in de gesmolten kaas met stokbrood, rauwkost, balletjes gehakt en wat nog meer. Heerlijk, dat het volgens Bartjens een manier van gezellig lang tafelen is met weinig voorbereidingstijd, bleek ook nu maar weer eens! Ben toch benieuwd wat het de volgende keer aan de keukentafel bij R en H in Putten gaat worden. Maar wat het ook is, de gezelligheid wordt niet bepaald door wat je eet, maar met wie je eet. Wat dat betreft kunnen we eten wat we willen!

Ochtendwandelingetje

Gistermorgen hebben we het Giezenpad (genoemd naar de Nederlandse kunstenaar Krijn Giezen 1939-2011) in natuurgebied Harderbroek weer eens gelopen. Het Giezenpad, ook wel het Laarzenpad genoemd, loopt door een moeras- en plassengebiedje in de polder tegenover Harderwijk, ingeklemd tussen de Knardijk en de Ganzenweg, en grenst aan het randmeer Wolderwijd. Laarzen hadden we deze keer niet nodig, ons pad was gortdroog, het wordt denk ik zo langzamerhand wel tijd voor een beetje regen. Maar nu nog even niet natuurlijk, want we liepen daar lekker. We voelden ons een beetje één met de flora en fauna om ons heen, waarbij het gezang van de vele vogels de rust a.h.w. accentueerde. Heerlijk, van zo'n ochtendwandelingetje heb je de hele dag profijt!

Verjaardagendagje

De jaarlijkse verjaardagendag vierden we afgelopen zaterdag in beeldengalerij 'Het Depot' in Wageningen. 'Het Depot' is een museaal podium voor hedendaagse beeldhouwkunst. Zowel de permanente als de een paar keer per jaar wisselende collectie beelden bestaat voornamelijk uit torsen en fragmenten van het menselijk lichaam. En behalve een bezoek aan de tentoonstellingen binnen, is verder een wandeling door het mooie omringende arboretum c.q. beeldentuin ook een verademing.

Maar voor het zover was om het één of het ander te doen, begonnen we onze verjaardagendag natuurlijk met koffie en gebak in museumrestaurant 'Linnaeus'. Ook al misten we op dat moment onze twee (ver)dwaalgasten Jan en Hanne nog. Maar die kwamen onder grote hilariteit een uurtje later alsnog vrolijk aanschuiven bij het illustere gezelschap. Uiteraard bleven we daardoor allemaal wat langer zitten, en verliep het tijdschema nogal anders dan bedacht. Na een glaasje waren we weer een uurtje verder en besloten we ook de lunch er maar gelijk aan vast te plakken. We zaten daar per slot van rekening prima met dat prachtige uitzicht op het arboretum! 

Maar goed na de lunch is iedereen toch maar aan de wandel gegaan. De één naar de torsen en fragmenten van het menselijk lichaam, de ander gelijk het arboretum in. Eenmaal terug in het museumrestaurant hebben we nog een afscheidsdrankje genomen, waarna een ieder zijns weegs ging. Einde van een gezellig verjaardagendagje!

Mahlers 6e symfonie

Het tiendaagse Mahler Festival 2025 in Het Concertgebouw in Amsterdam zit er bijna op. Lang niet alles heb ik gehoord of gezien, maar Mahlers 6e symfonie, uitgevoerd door het Chicago Symphony Orchestra onder begeleiding van dirigent Jaap van Zweden heb ik afgelopen woensdag op TV helemaal kunnen volgen. Een mooie, overrompelende en spectaculaire beleving van ruim 80 minuten lang!

In de Volkskrant las ik onlangs onderstaande recensie van ene Jenny Camilleri over deze uitvoering, waar ik me aardig in vinden kon:  

Mahlers donkerste symfonie belooft geen verlossing, en die intensiteit klinkt door in de geweldige regie van Van Zweden. 

Onze trommelvliezen kunnen af en toe de decibellen amper aan, maar daarom zijn we hier, voor de beroemde blakende koperblazers van het Chicago Symphony Orchestra (CSO). 

Opgehitst door een imposante falanx van slagwerk rukken ze in de opening van Mahlers Zesde symfonie onverschrokken op. We zitten meteen op het puntje van onze stoel. 

Het CSO is het enige Amerikaanse orkest op het Mahler Festival. Vanaf 2027 zal het zijn chefdirigent, Klaus Mäkelä, delen met het Concertgebouworkest, maar vandaag staat voor de gasten uit Chicago Nederlands beroemdste levende dirigent, Jaap van Zweden. 

Mahlers donkerste symfonie belooft geen hoop, verlossing of paradijs. De mens strijdt heldhaftig tegen het noodlot en verliest, in dit geval in een reeks glorieus gespeelde gevechten, door Van Zweden met militaire precisie geregisseerd. 

Tussen het geweld van het openingsdeel zetten warmbloedige strijkers het Almathema in, genoemd naar Mahlers echtgenote. Het voelt eerder als een wanhopige smeekbede dan een liefdesverklaring. 

Het Scherzo is een nachtmerrie geschilderd in verschroeiend felle kleuren door balkende houtblazers en heulende hoorns, met het waggelende menuet als een surrealistisch tussenspel. Van Zwedens dirigeerstok vliegt uit zijn hand, een violist raapt hem op. Iedereen speelt onverstoord door. 

Glimmende violen bieden respijt in het Andante, maar de troostzoekende hoboen hoornsolo’s klinken slechts als een luchtspiegeling van geluk, ver en onbereikbaar. Het slotdeel is een overrompelend klankspektakel. De held voert een titanische strijd, maar wordt geveld door de gigantische houten Mahlerhamer. De twee verpletterende slagen moet je echt live horen; opnames kunnen onmogelijk het hartverlammende schrikeffect weergeven. Jenny Camilleri.

Mahlers 6e symfonie door het Chicago Symphony Orchestra o.l.v. Jaap van Zweden 14/5, Concertgebouw, Amsterdam. Terugluisteren via NPO Klassiek.

Voormalig havenhoofd van Elburg

Gisteren zijn we maar eens een keertje naar 'De Kop van 't Ende' gewandeld, het tot de verbeelding sprekende voormalige havenhoofd van Elburg. 'De kop van 't Ende' lag aan het eind van het ongeveer anderhalve kilometer lange havenkanaal, dat werd gegraven om de voortdurende verzanding tegen te gaan. Voor de aanleg van de stenen havendammen werd in de vorige eeuw puin gebruikt, dat beschikbaar kwam door de afbraak van oude verdedigingswerken van Elburg. Op de kop bevond zich een havenlicht dat bij nacht en ontij, samen met de lantaarn op de Vischpoort een markering vormde voor de vissers op de Zuiderzee. De havenmeester moest destijds tegen het vallen van de avond bij weer en wind het havenlicht ontsteken. Bij de inpoldering van Oostelijk-Flevoland hebben ze het havenhoofd als monument gehouden. En de provincie Flevoland heeft in 1988 het initiatief genomen om de situatie van vóór 1956 te herstellen. En zo werd a.h.w. in de nieuwe polder een stukje geschiedenis zichtbaar gemaakt.

Kamp Amersfoort

Gisteren Nationaal Monument Kamp Amersfoort bezocht. (Zie ook in mijn blogarchief 'Bezoek aan een beladen plek' van 7/2'20) Kamp Amersfoort, gelegen op de grens van Leusden en Amersfoort, houdt de herinnering in stand van het leed dat duizenden gevangenen hier moesten doorstaan tijdens de 2e Wereldoorlog. Er heerste op dit voormalige kazerneterrein van het Nederlandse leger vanaf 1941 een mensonterend regime van honger, mishandeling, dwangarbeid en executies. Aan de hand van objecten, foto’s, documenten en wisselexposities, wordt dit verhaal in samenhang met de monumenten en zichtbare sporen op het buitenterrein verteld. 

Tijdens de wandeling over het desolate binnenterrein (de voormalige appèlplaats) waren de mensonterende gebeurtenissen die hier ruim 80 jaar geleden hebben plaats gevonden voor mijn gevoel haast tastbaar. De spanningen in de wereld van vandaag droegen aan deze emotie zeer zeker een steentje bij!

Zonnig dagje De Burd

't Was heerlijk afgelopen zaterdag tijdens de lunch op het terras van 'het Theehuis' in Grou. Lekker weertje en een mooi uitzicht op het Prinses Margrietkanaal en eiland 'De Burd'.

Lamento

  

Hier nu langs het lange diepe water 

dat ik dacht dat ik dacht dat je altijd maar

dat je altijd maar 

hier nu langs het lange diepe water

waar achter oeverriet achter oeverriet de zon

dat ik dacht dat je altijd maar altijd

dat altijd maar je ogen je ogen en de lucht

altijd maar je ogen en de lucht

altijd maar rimpelend in het water rimpelend

dat altijd in levende stilte 

dat ik altijd zou leven in levende stilte

dat je altijd maar dat wuivend oeverriet altijd maar

langs het lange diepe water dat altijd maar je huid

dat altijd maar in de middag je huid

altijd maar in de zomer in de middag je huid

dat altijd maar je ogen zouden breken

dat altijd van geluk je ogen zouden breken

altijd maar in de roerloze middag

langs het lange diepe water dat ik dacht

dat ik dacht dat je altijd maar

dat ik dacht dat geluk altijd maar

dat altijd maar het licht roerloos in de middag

dat altijd maar het middaglicht je okeren schouder

je okeren schouder altijd in het middaglicht

dat altijd maar je kreet hangend

altijd maar je vogelkreet hangend

in de middag in de zomer in de lucht

dat altijd maar de levende lucht dat altijd maar

altijd maar het rimpelende water de middag je huid

ik dacht dat alles altijd maar ik dacht dat nooit

hier nu langs het lange diepe water dat nooit

ik dacht dat altijd dat nooit dat je nooit

dat nooit vorst dat geen ijs ooit het water

hier nu langs het lange diepe water dacht ik nooit

dat sneeuw ooit de cipres dacht ik nooit

dat sneeuw nooit de cipres dat je nooit meer

Het gedicht 'Lamento' is een weeklacht over een geluksmoment dat tegelijk vluchtig en eeuwigdurend is, over de vergeefse illusie 'dat ik altijd zou leven in levende stilte'

Bron: Musixmatch 

Remco Campert/Benjamin Herman

Muziek bij W.V. Flevo

'MIX' uit Ermelo beet op zondagmiddag 6 april j.l. voor een halfuurtje de spits af. Daarna kwamen de 'Cockels en Mokkels' uit Harderwijk; 'Captain Haddock and his crew' uit Barneveld en de 'Krasse Knarren' uit Harderwijk resp. voor een halfuurtje aan de beurt. Alles bij elkaar genomen een heel gevarieerd gezelschap, uiteraard met name musicaal gezien. Maar het was een gezellige boel, ook al verliepen de optredens hier en daar een beetje rommelig!

champagnebrunch

De Stadsherberg Kampen is misschien wel één van de mooiste plekjes van Kampen. Helemaal vanuit de serre gezien, genietend van een lekkere champagnebrunch en een prachtig uitzicht op IJssel en brug. Een mooier en gezelliger oord om iets te vieren met familie en vrienden lijkt mij moeilijk denkbaar. Bedankt J, we hebben dan ook erg genoten van deze verrassing!

Een zaterdagmiddagconcert.

Het bekende 'Kleinkoor Cantiamo' uit Putten gaf gistermiddag o.l.v. dirigent Gusanne van den Brink een mooi concert in de Gereformeerde Kerk aldaar. Het gemengde koor, met vocalisten uit Putten, Ermelo en Harderwijk, bracht een divers repertoire met liederen uit alle tijden. Gezongen werd onder meer 'Abschied vom Walde' van Mendelssohn-Bartholdy (1809-1847), 'Requiem' van Eliza Gilkyson (1950), 'As torrents in summer' van Edward Elgar (1857-1934), 'Au joli bois' van Claudin de Sermisy (1490-1562) en 'The keel row' van John Rutter (1945). 

Het optreden van 'Kleinkoor Cantiamo', dat doorgaans enkel à capella zingt, werd deze keer door 'Duo Tuimelkruid' aangevuld met een prachtig optreden van Julia Drewes en invaller/dirigent Gusanne van den Brink (wegens ziekte van eigen zanger t.w. bariton Wout Overbeeke), resp. piano en zang. Ze brachten o.m. liederen van Vaughan Williams, Fauré en Debussy.

'Light of Song', ofwel mooie zaterdagmiddagmuziek in Putten!

Mikkel

Mikkel, een van herkomst Scandinavische naam 'Die als God is' betekent, is 10 meter hoog en staat in de beeldentuin van Kasteel het Nijenhuis in Heino/Wijhe. Hij heeft kijk op alles, zelfs vanachter het hoogste struikgewas kan hij zijn domein nog overzien. Gezien zijn afkomst en status is dat natuurlijk ook wel min of meer zijn opdracht, lijkt mij. Mikkel is in 2017 in opdracht van Museum de Fundatie en Lowlands vervaardigd door de Nederlandse beeldhouwer Tom Claassen (1964). 

Het beeld stelt een ridderfiguur voor en is opgebouwd uit een stapeling van onderdelen die doen denken aan kiezels of stenen. Het lijkt of Tom Claassen de rondgevormde delen van het lijf nonchalant op elkaar heeft geplaatst, zoals toeristen steenmannetjes maken in de bergen om de zwaartekracht te trotseren. In werkelijkheid zijn de kolossale delen, geboetseerd uit piepschuim en overspoten met kunststof en zilvergrijze verf, geschakeerd met een stalen frame. Tom Claassen studeerde van 1984 tot 1989 aan de Academie voor Kunst en Vormgeving Sint-Joost in Breda. Zijn beelden hebben vaak iets dubbelzinnigs: ze zijn monumentaal maar boezemen geen ontzag in maar vertedering. Voor grote sculpturen gebruikt hij geen duurzaam en voornaam brons, maar vergankelijk gips, plooibaar textiel, piepschuim of industrieel aluminium.

aan de keukentafel

De gesprekken aan de keukentafel, deze keer bij H en A in Putten, gingen als vanouds alle kanten op. Doorgaans heel vermakelijk, ondanks de min of meer gedeelde zorgen over de toestand in de wereld. Met name over de ontwikkelingen in Amerika en rond de oorlog in Oekraïne. En over het Europese advies om in geval van een ramp, een cyberaanval of een oorlog genoeg in huis te hebben om het drie dagen te kunnen redden zonder hulp van buitenaf. We moeten toe naar een samenleving die zich even kan redden zonder dat de centrale overheid daar alles aan doet. De aanschaf van een noodpakketje met wat blikgroente, water en allerhande prullaria, is volgens Bartjens wel het minste wat we zelf kunnen doen! Tja, even genoeg daarover, zullen we het maar ergens anders over gaan hebben? 

Aldus geschiedde, en uiteraard hielpen de lekkere hapjes en wijntjes daarbij. Met als klap op de vuurpijl groentesoep met balletjes, een heerlijke ovenschotel met aardappelschijfjes, diverse groenten, gehakt en een dakje van geraspte kaas, ijs met vruchten en slagroom en koffie met paaseitjes na. Geen haute cuisine aan de keukentafel, maar wel gezellig en heel lekker, en daar gaat het ons om! Daarom tot over twee maanden maar weer, maar dan bij J en ondergetekende in Harderwijk.

BOOST! II

JAZZ in de MESS in Harderwijk met de band BOOST II, niet erg jazzi maar wel mooi en hard! Wat een power! De combi van rock, blues en weet ik veel muziek, werd gistermiddag door het trio Rob Mostert met Hammond en keyboards, Jerome Hol, gitaar en zang en drummer Erik Kooger, virtuoos en melodisch, maar ook gruizig en dramatisch gebracht. Mooie muziek, lekker biertje erbij, de middag kon niet meer stuk. En zo fietste ik na afloop vrolijk gestemd, maar met tuitende oren weer huiswaarts!