In de tentoonstelling 'De paddenstoel aan het einde van de wereld' in het CODA Museum in Apeldoorn wordt middels kunst 'verval en veerkracht' in de natuur onderzocht, waarbij de focus op de interactie tussen mens en milieu ligt. De tentoonstelling is gebaseerd op het boek uit 2015 van de Chinees-Amerikaanse antropologe Anna Lowenhaupt Tsing (1952), met de oorspronkelijke titel 'The Mushroom at the End of the World', een invloedrijke etnografische studie over de matsutake-paddenstoel. Zij onderzoekt daarin hoe deze paddenstoel groeit in door mensen verwoeste landschappen en fungeert als metafoor voor veerkracht en samenleven in de ruïnes van het kapitalisme. Een interessante tentoonstelling, echter de relatie met het centrale thema 'verval en veerkracht' kon ik in de werken van de 7 uitvoerende kunstenaars vaak niet of moeilijk zien!
Ik moest denken aan Louis le Roy, aan zijn boek 'Natuur uitschakelen, natuur inschakelen' uit 1973, waar ik in mijn blog best vaak over heb geschreven. Ondanks het feit dat de boeken van Tsing en Le Roy uit verschillende tijdsperioden en disciplines komen bekritiseren beide werken de industriële/kapitalistische omgang met de natuur en pleiten ze voor een radicaal andere relatie tussen mens en milieu. Qua veerkracht en herstel zien beide auteurs de natuur niet als iets dat beschermd moet worden door het op te sluiten, maar als een actieve, veerkrachtige kracht die in staat is terug te keren in beschadigde milieus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten