Lichtspeling

Vorm en sfeer, mooie reflecties op de vloer van mijn werkruimte. Gevormd door het veranderende licht, licht & schaduw!

appetijtelijk

Dat ziet er appetijtelijk uit zei mijn vriend, toen ons een amuse werd geserveerd. Zijn ietwat oubollige opmerking werkte een beetje op m'n lachspieren, want hem kennende wist ik haast wel zeker dat hij met deze niet alledaagse typering niet enkel de amuse op het oog had, maar vooral ook de bevallige serveerster. Het in Nederland al eeuwenoude Appetijtelijk, is een traditioneel leenwoord dat praktisch niet (meer) tot de alledaagse spreektaal behoort. Het is afgeleid van het Franse appétit (eetlust) dat weer terugvoert op het Latijnse appetitus (het verlangen naar eetlust). Appetijtelijk wordt in de alledaagse spreektaal meer vervangen door bijvoorbeeld de synoniemen smakelijk, lekker, aanlokkelijk, begeerlijk of aantrekkelijk. Enfin, het zal allemaal wel, maar de amuse smaakte naar meer!

ietsje anders

Zie in Blogarchief 'weer wat anders' van 11 februari 2006 en 'tien jaar van alles en nog wat' van 11 februari 2016.

aan de keukentafel

Met z'n zessen aan de keukentafel met een wijntje erbij en een verrassend hapje in petto, wat is er leuker op een zaterdagnamiddag? Geen haute cuisine, meer de kwaliteit en sfeer van een eetcafe, al hoeft het één het andere natuurlijk niet in de weg te zitten. Wat dat betreft hadden R en H in Putten aardig hun best gedaan met een voedzame en heerlijke zuurkoolschotel met ananas, drumstick en een pasteitje vooraf, en met ijs, slagroom en koffie na. Lekker sfeertje en het smaakte allemaal prima! Ik zie nu al weer uit naar het volgende keukentafeletentje, maar dan bij A en H in Putten.

Youngtimer?

Een youngtimer is een auto van 15 tot 25 (soms zelfs tot 40) jaar oud, die qua leeftijd tussen een moderne auto en een oldtimer in zit. Het zijn kwalitatief vaak degelijke en comfortabele auto's uit het hogere segment (BMW 5-serie, Mercedes E-klasse, Volvo V70) die zijn voorzien van allerlei gemakken en doorgaans nog vele jaren mee kunnen.

Poppenkast

Onlangs zijn we weer eens naar Paleis Het Loo geweest. Paleis Het Loo is een origineel 17e-eeuws paleis van het Huis van Oranje. In het paleis zie je hoe de bewoners leefden en werkten. Alles is echt. Via de audioverhalen ‘Willem en Mary’ en het ‘Huis van Wilhelmina’ hoor je de verhalen van het paleis en de bewoners. Leuk, maar daar kwamen we deze keer niet voor, bovendien hebben we daar het één en ander al vaker gezien en gehoord. Deze keer hebben we de tentoonstelling 'Dresscodes' gezien, d.w.z. een verzameling uitzinnige jurken, van koninklijke japonnen tot een zilveren galajurk van Lady Gaga. 

De modetentoonstelling nam ons mee in de wereld van het Nederlandse hof door de tijd heen, waar diverse vorstinnen de dresscodes bepaalden. Mode speeld binnen het hofleven tot op de dag van heden een belangrijke rol bij het uiten van persoonlijke stijl en status. Door stil te staan bij thema’s als ceremonieel, gala, rouw, trouw en buitenleven, werden verschillende facetten van dresscodes aan het hof in de tentoonstelling belicht. De geschreven en ongeschreven regels.  Een interessante poppenkast! Maar de tentoonstelling ging dus niet alleen over het Nederlandse hof, maar ook over beroemdheden die de koninklijke dresscodes overnamen.

Satire

Gelezen in De Speld (de Volkskrant): Nobelprijscomité introduceert nobelprijs voor 'KLEINZIELIG AUTOCRATISCH DEMENTEREND NARCISME' De prijs is i.p.v. geld een grote blinkende medaille. De genomineerde zal daar naar verwachting blij mee zijn!

33e zondag pm

Rond halftwaalf zaten we afgelopen zondagochtend al paraat in Hoogeveen bij J en Y. Gezellig met z'n achten rond de lange tafel met koffie, thee en een flink stuk zelfgebakken appeltaart met slagroom. Kletsend over van alles en nog wat, maar vooral ook over hun onlangs fraai verbouwde keuken en woonkamer. Altijd weer gezellig zo'n zondag pm, en dat de zondag deze keer al in de am periode begon maakte ons uiteraard geen fluit uit, daar doen we absoluut niet moeilijk over. 

Enfin, na de heerlijke appeltaart werd de lunch door J en Y klaar gezet, terwijl wij ondertussen op TV een fraai gemaakte samenvatting van afgelopen pm zondagen zaten te bekijken. Mooi gedaan J! Met de uitgebreide lunch bovenop de appeltaart had zo te zien niemand moeite. Alles, ei, kaas, vleeswaren, tomaten, sla, brood, luxe kleine bolletjes en croissantjes en weet ik wat nog meer ging erin als koek.

Heerlijk, maar een kleine wandeling om het één en ander te verwerken was nu niet overbodig. En zo geschiede, in de mooie bosrijke omgeving nabij Echten werden wat overvloedige calorieën weg gewerkt, waarbij overigens ondergetekende amper halverwege moest afhaken wegens enig fysiek malheur, en derhalve naar de auto is terug geslenterd, om daar rustig de terugkomst van de anderen af te wachten.

Na de wandeling zat de vijf in het uur, de betekenis daarvan is ons allemaal vrij bekend, prima, maar de wortel- en mosterdsoep, de hartige mini pizza of hoe noem je zoiets, en de geflambeerde kersen met slagroom als afsluiter was weer een culinaire verrassing! Rond zeven uur zat het erop en gingen we allemaal weer ons weegs. Einde van een mooie zondag pm. De 34e zondag pm wordt bij leven en welzijn over ca. 3 maanden door J in Kampen georganiseerd.

Asbak

Tijdens de Beach Cleanup Tour van Stichting de Noordzee worden ieder jaar tienduizenden peuken gevonden op de stranden van Cadzand tot Schiermonnikoog, in 2025 waren er dat bijna 52000 in de 2 weken durende BCT actie. Dat is dus maar een fractie van wat er werkelijk ligt. Ontzettend slecht voor de natuur, het zeeleven én onze gezondheid, één peuk kan al 1000 liter zeewater vervuilen. Peuken bestaan voor 95% uit plastic, bevatten schadelijke stoffen en breken af tot microplastics. Stichting de Noordzee roept de Tweede Kamer daarom op om peukenvervuiling op de stranden tegen te gaan. (Overigens werd er tijdens de Beach Cleanup Tour 2025 ook nog vele tonnen aan andere rotzooi van de stranden gehaald, maar dat even terzijde). Bijvoorbeeld landen als Frankrijk, Spanje en Finland hebben al gekozen voor volledig rookvrije stranden. De verschillen onderling zitten in de invulling. In Finland geldt het verbod bijvoorbeeld alleen tijdens het zomerseizoen, in Spanje het jaar rond en is alleen roken op de boulevard toegestaan. In Nederland zijn er alleen lokale initiatieven bekend, geen nationaal verbod. Alhoewel de rookvrije generatie en bewustzijn van zwerfafval ook hier voeten aan de grond krijgen zien we dat die redenen nog geen aanleiding geven tot een officieel landelijk besluit t.a.v. het verminderen van peukenafval op de stranden. Het Nederlandse strand blijft hiermee vooralsnog een asbak!

Muziek op zaterdagmiddag.

In het NTR ZaterdagMatinee van afgelopen zaterdagmiddag heb ik geluisterd naar 'De Materie' uit 1989 van de Nederlandse componist Louis Andriessen (1939-2021). Het iconische werk dat wetenschap, mystiek, kunst en liefde verbindt in een overrompelende muzikale reis, werd in het Concertgebouw Amsterdam o.l.v. Bas Wiegers uitgevoerd door een samenstelling van Het Muziek (voorheen Asko￨Schönberg), HI|IT (voorheen Slagwerk Den Haag) en conservatoriumstudenten uit Amsterdam en Den Haag. 

Het was een heerlijke zaterdagmiddag, ook al koste het mij af en toe een beetje moeite om de aandacht bij 'De Materie' te houden. Het diepzinnige kunstwerk, dat soms behoorlijk schuurt, vereist veel concentratie. Helemaal enkel als luisteraar voor de radio, want als je het orkest ook nog ziet spelen is het andere koek. Het is namelijk een feest om ook de dynamiek, de concentratie en ontlading van de musici te zien weet ik uit ervaring. Dat de muziek af en toe kan en moet schuren is dan begrijpelijk, 'De Materie' word er niet slechter van, het hoort erbij. Bovendien om de muziek van Louis Andriessen te waarderen moet je sowieso afstappen van de gedachte dat alles maar behaaglijk zou moeten klinken. Denk in dit verband ook maar eens aan composities van Igor Stravinsky, Steve Reich, Frank Zappa en diverse anderen!

betoverend wintertafereel

Kijk, een collage van een 'realistisch' wintertafereel van onze tuin, in de avonduren vanachter het glas en een Amaryllis genomen, is uiteraard heel iets anders dan het sublieme 'magisch realistische' wintertafereel van beeldend kunstenaar Chris ten Bruggen Kate (1920-2003) dat ik een keer in het Noord-Veluws Museum in Nunspeet zag hangen. Maar ze hebben wat mij betreft gemeen dat beide wintertaferelen betoverend zijn!

veranderingen

In de jaren vijftig op de fiets, en soms lopend, vanuit Wezep door het bos via het Hessenpad of -weg en Molenweg naar mijn grootouders aan de Klapperdijk nabij het Apeldoorns Kanaal in Wapenveld. Een mooie en schilderachtige route van ca. 8 km die ik in die jaren menig keer heb gefietst en gelopen. Hoogtepunten in dit tochtje waren het historische Hessenpad en de 50 meter hoge stuwwalknobbel, de z.g. Filipsberg. De prachtige natuur rond met name het oude Hessenpad, het gezang van de vele vogels versus de stilte was indrukwekkend. En eenmaal op de Filipsberg stonden we een tijdje stil om van het uitzicht te genieten. Je kon toen nog op de horizon de toren van Wijhe zien. Dat gaat nu niet meer, de bomen rond en op de Filipsberg zijn te hoog geworden. En sinds de A50 hier ergens in de jaren 70 is aangelegd is ook de rechtstreekse verbinding Hessenpad-Molenweg geblokkeerd. Het is en blijft immer een prachtig gebied hier, maar de verstilling en het rustig genieten van toen is in de loop der tijd door de vele veranderingen van een andere orde geworden. Het is niet anders!

Gelukkig nieuwjaar!

Striptekenaar Peter de Wit (1958) en zijn psychiatertje Sigmund, die lelijke gnoom, excelleren met falende managers en tobbende moeders. Een breed scala aan sores zijn in de strip, die sinds 3 januari 1994 dagelijks in de Volkskrant verschijnt, al blootgelegd. Daarbij maakt het psychiatertje in zijn diagnoses vaak op een weinig subtiele manier misbruik van de zwakheden van zijn patiënten. Van alle vaste patiënten in de strip, is Baltus mijn favoriete type. Heel vermakelijk altijd, die halve gare hypochonder. Dat malle hoofd met hoedje, stropdas en stofjas, ik zie hem zo voor me. In café de 'Eland' in A'dam, waar ik vroeger nogwel eens kwam aan het eind van een werkdag, zat vaak zo'n ietwat morsig figuur van gevorderde leeftijd achter z'n pikketanisje speudo wetenschappelijk betrokken bij van alles en nog wat te veinzen en te peinzen. 

Bovenstaande striptekening van Peter de Wit heb ik al eens eerder geplaatst, zie in blogarchief 'Mijn koffiedikkijker pur sang!' van 1/1'17.