betoverend wintertafereel

Kijk, een collage van een 'realistisch' wintertafereel van onze tuin, in de avonduren vanachter het glas en een Amaryllis genomen, is uiteraard heel iets anders dan het sublieme 'magisch realistische' wintertafereel van beeldend kunstenaar Chris ten Bruggen Kate (1920-2003) dat ik een keer in het Noord-Veluws Museum in Nunspeet zag hangen. Maar ze hebben wat mij betreft gemeen dat beide wintertaferelen betoverend zijn!

veranderingen

In de jaren vijftig op de fiets, en soms lopend, vanuit Wezep door het bos via het Hessenpad of -weg en Molenweg naar mijn grootouders aan de Klapperdijk nabij het Apeldoorns Kanaal in Wapenveld. Een mooie en schilderachtige route van ca. 8 km die ik in die jaren menig keer heb gefietst en gelopen. Hoogtepunten in dit tochtje waren het historische Hessenpad en de 50 meter hoge stuwwalknobbel, de z.g. Filipsberg. De prachtige natuur rond met name het oude Hessenpad, het gezang van de vele vogels versus de stilte was indrukwekkend. En eenmaal op de Filipsberg stonden we een tijdje stil om van het uitzicht te genieten. Je kon toen nog op de horizon de toren van Wijhe zien. Dat gaat nu niet meer, de bomen rond en op de Filipsberg zijn te hoog geworden. En sinds de A50 hier ergens in de jaren 70 is aangelegd is ook de rechtstreekse verbinding Hessenpad-Molenweg geblokkeerd. Het is en blijft immer een prachtig gebied hier, maar de verstilling en het rustig genieten van toen is in de loop der tijd door de vele veranderingen van een andere orde geworden. Het is niet anders!

Gelukkig nieuwjaar!

Striptekenaar Peter de Wit (1958) en zijn psychiatertje Sigmund, die lelijke gnoom, excelleren met falende managers en tobbende moeders. Een breed scala aan sores zijn in de strip, die sinds 3 januari 1994 dagelijks in de Volkskrant verschijnt, al blootgelegd. Daarbij maakt het psychiatertje in zijn diagnoses vaak op een weinig subtiele manier misbruik van de zwakheden van zijn patiënten. Van alle vaste patiënten in de strip, is Baltus mijn favoriete type. Heel vermakelijk altijd, die halve gare hypochonder. Dat malle hoofd met hoedje, stropdas en stofjas, ik zie hem zo voor me. In café de 'Eland' in A'dam, waar ik vroeger nogwel eens kwam aan het eind van een werkdag, zat vaak zo'n ietwat morsig figuur van gevorderde leeftijd achter z'n pikketanisje speudo wetenschappelijk betrokken bij van alles en nog wat te veinzen en te peinzen. 

Bovenstaande striptekening van Peter de Wit heb ik al eens eerder geplaatst, zie in blogarchief 'Mijn koffiedikkijker pur sang!' van 1/1'17.