Poppenkast

Onlangs zijn we weer eens naar Paleis Het Loo geweest. Paleis Het Loo is een origineel 17e-eeuws paleis van het Huis van Oranje. In het paleis zie je hoe de bewoners leefden en werkten. Alles is echt. Via de audioverhalen ‘Willem en Mary’ en het ‘Huis van Wilhelmina’ hoor je de verhalen van het paleis en de bewoners. Leuk, maar daar kwamen we deze keer niet voor, bovendien hebben we daar het één en ander al vaker gezien en gehoord. Deze keer hebben we de tentoonstelling 'Dresscodes' gezien, d.w.z. een verzameling uitzinnige jurken, van koninklijke japonnen tot een zilveren galajurk van Lady Gaga. 

De modetentoonstelling nam ons mee in de wereld van het Nederlandse hof door de tijd heen, waar diverse vorstinnen de dresscodes bepaalden. Mode speeld binnen het hofleven tot op de dag van heden een belangrijke rol bij het uiten van persoonlijke stijl en status. Door stil te staan bij thema’s als ceremonieel, gala, rouw, trouw en buitenleven, werden verschillende facetten van dresscodes aan het hof in de tentoonstelling belicht. De geschreven en ongeschreven regels.  Een interessante poppenkast! Maar de tentoonstelling ging dus niet alleen over het Nederlandse hof, maar ook over beroemdheden die de koninklijke dresscodes overnamen.

Satire

Gelezen in De Speld (de Volkskrant): Nobelprijscomité introduceert nobelprijs voor 'KLEINZIELIG AUTOCRATISCH DEMENTEREND NARCISME' De prijs is i.p.v. geld een grote blinkende medaille. De genomineerde zal daar naar verwachting blij mee zijn!

33e zondag pm

Rond halftwaalf zaten we afgelopen zondagochtend al paraat in Hoogeveen bij J en Y. Gezellig met z'n achten rond de lange tafel met koffie, thee en een flink stuk zelfgebakken appeltaart met slagroom. Kletsend over van alles en nog wat, maar vooral ook over hun onlangs fraai verbouwde keuken en woonkamer. Altijd weer gezellig zo'n zondag pm, en dat de zondag deze keer al in de am periode begon maakte ons uiteraard geen fluit uit, daar doen we absoluut niet moeilijk over. 

Enfin, na de heerlijke appeltaart werd de lunch door J en Y klaar gezet, terwijl wij ondertussen op TV een fraai gemaakte samenvatting van afgelopen pm zondagen zaten te bekijken. Mooi gedaan J! Met de uitgebreide lunch bovenop de appeltaart had zo te zien niemand moeite. Alles, ei, kaas, vleeswaren, tomaten, sla, brood, luxe kleine bolletjes en croissantjes en weet ik wat nog meer ging erin als koek.

Heerlijk, maar een kleine wandeling om het één en ander te verwerken was nu niet overbodig. En zo geschiede, in de mooie bosrijke omgeving nabij Echten werden wat overvloedige calorieën weg gewerkt, waarbij overigens ondergetekende amper halverwege moest afhaken wegens enig fysiek malheur, en derhalve naar de auto is terug geslenterd, om daar rustig de terugkomst van de anderen af te wachten.

Na de wandeling zat de vijf in het uur, de betekenis daarvan is ons allemaal vrij bekend, prima, maar de wortel- en mosterdsoep, de hartige mini pizza of hoe noem je zoiets, en de geflambeerde kersen met slagroom als afsluiter was weer een culinaire verrassing! Rond zeven uur zat het erop en gingen we allemaal weer ons weegs. Einde van een mooie zondag pm. De 34e zondag pm wordt bij leven en welzijn over ca. 3 maanden door J in Kampen georganiseerd.

Asbak

Tijdens de Beach Cleanup Tour van Stichting de Noordzee worden ieder jaar tienduizenden peuken gevonden op de stranden van Cadzand tot Schiermonnikoog, in 2025 waren er dat bijna 52000 in de 2 weken durende BCT actie. Dat is dus maar een fractie van wat er werkelijk ligt. Ontzettend slecht voor de natuur, het zeeleven én onze gezondheid, één peuk kan al 1000 liter zeewater vervuilen. Peuken bestaan voor 95% uit plastic, bevatten schadelijke stoffen en breken af tot microplastics. Stichting de Noordzee roept de Tweede Kamer daarom op om peukenvervuiling op de stranden tegen te gaan. (Overigens werd er tijdens de Beach Cleanup Tour 2025 ook nog vele tonnen aan andere rotzooi van de stranden gehaald, maar dat even terzijde). Bijvoorbeeld landen als Frankrijk, Spanje en Finland hebben al gekozen voor volledig rookvrije stranden. De verschillen onderling zitten in de invulling. In Finland geldt het verbod bijvoorbeeld alleen tijdens het zomerseizoen, in Spanje het jaar rond en is alleen roken op de boulevard toegestaan. In Nederland zijn er alleen lokale initiatieven bekend, geen nationaal verbod. Alhoewel de rookvrije generatie en bewustzijn van zwerfafval ook hier voeten aan de grond krijgen zien we dat die redenen nog geen aanleiding geven tot een officieel landelijk besluit t.a.v. het verminderen van peukenafval op de stranden. Het Nederlandse strand blijft hiermee vooralsnog een asbak!

Muziek op zaterdagmiddag.

In het NTR ZaterdagMatinee van afgelopen zaterdagmiddag heb ik geluisterd naar 'De Materie' uit 1989 van de Nederlandse componist Louis Andriessen (1939-2021). Het iconische werk dat wetenschap, mystiek, kunst en liefde verbindt in een overrompelende muzikale reis, werd in het Concertgebouw Amsterdam o.l.v. Bas Wiegers uitgevoerd door een samenstelling van Het Muziek (voorheen Asko￨Schönberg), HI|IT (voorheen Slagwerk Den Haag) en conservatoriumstudenten uit Amsterdam en Den Haag. 

Het was een heerlijke zaterdagmiddag, ook al koste het mij af en toe een beetje moeite om de aandacht bij 'De Materie' te houden. Het diepzinnige kunstwerk, dat soms behoorlijk schuurt, vereist veel concentratie. Helemaal enkel als luisteraar voor de radio, want als je het orkest ook nog ziet spelen is het andere koek. Het is namelijk een feest om ook de dynamiek, de concentratie en ontlading van de musici te zien weet ik uit ervaring. Dat de muziek af en toe kan en moet schuren is dan begrijpelijk, 'De Materie' word er niet slechter van, het hoort erbij. Bovendien om de muziek van Louis Andriessen te waarderen moet je sowieso afstappen van de gedachte dat alles maar behaaglijk zou moeten klinken. Denk in dit verband ook maar eens aan composities van Igor Stravinsky, Steve Reich, Frank Zappa en diverse anderen!

betoverend wintertafereel

Kijk, een collage van een 'realistisch' wintertafereel van onze tuin, in de avonduren vanachter het glas en een Amaryllis genomen, is uiteraard heel iets anders dan het sublieme 'magisch realistische' wintertafereel van beeldend kunstenaar Chris ten Bruggen Kate (1920-2003) dat ik een keer in het Noord-Veluws Museum in Nunspeet zag hangen. Maar ze hebben wat mij betreft gemeen dat beide wintertaferelen betoverend zijn!

veranderingen

In de jaren vijftig op de fiets, en soms lopend, vanuit Wezep door het bos via het Hessenpad of -weg en Molenweg naar mijn grootouders aan de Klapperdijk nabij het Apeldoorns Kanaal in Wapenveld. Een mooie en schilderachtige route van ca. 8 km die ik in die jaren menig keer heb gefietst en gelopen. Hoogtepunten in dit tochtje waren het historische Hessenpad en de 50 meter hoge stuwwalknobbel, de z.g. Filipsberg. De prachtige natuur rond met name het oude Hessenpad, het gezang van de vele vogels versus de stilte was indrukwekkend. En eenmaal op de Filipsberg stonden we een tijdje stil om van het uitzicht te genieten. Je kon toen nog op de horizon de toren van Wijhe zien. Dat gaat nu niet meer, de bomen rond en op de Filipsberg zijn te hoog geworden. En sinds de A50 hier ergens in de jaren 70 is aangelegd is ook de rechtstreekse verbinding Hessenpad-Molenweg geblokkeerd. Het is en blijft immer een prachtig gebied hier, maar de verstilling en het rustig genieten van toen is in de loop der tijd door de vele veranderingen van een andere orde geworden. Het is niet anders!

Gelukkig nieuwjaar!

Striptekenaar Peter de Wit (1958) en zijn psychiatertje Sigmund, die lelijke gnoom, excelleren met falende managers en tobbende moeders. Een breed scala aan sores zijn in de strip, die sinds 3 januari 1994 dagelijks in de Volkskrant verschijnt, al blootgelegd. Daarbij maakt het psychiatertje in zijn diagnoses vaak op een weinig subtiele manier misbruik van de zwakheden van zijn patiënten. Van alle vaste patiënten in de strip, is Baltus mijn favoriete type. Heel vermakelijk altijd, die halve gare hypochonder. Dat malle hoofd met hoedje, stropdas en stofjas, ik zie hem zo voor me. In café de 'Eland' in A'dam, waar ik vroeger nogwel eens kwam aan het eind van een werkdag, zat vaak zo'n ietwat morsig figuur van gevorderde leeftijd achter z'n pikketanisje speudo wetenschappelijk betrokken bij van alles en nog wat te veinzen en te peinzen. 

Bovenstaande striptekening van Peter de Wit heb ik al eens eerder geplaatst, zie in blogarchief 'Mijn koffiedikkijker pur sang!' van 1/1'17.

'Het einde van 't jaar'

'Het einde van 't jaar' 

De dagen tussen Kerstmis en nieuwjaar 

Zijn van een druk, die niet meer is te ontvlieden 

Van al de ellende der vergane zwaar 

En zonder hoop op wat de aanstaande bieden. 

En er is niets wat nog vertroosting heeft 

Dan één gedachte in deze doodse tijden: 

Wat ook het latere te lijden geeft-  

Al wat men leed kan men niet weder lijden. 

Men staart door hoe lang al dezelfde ruit 

Naar smeltend ijs en mist en grauwe landen; 

Men doet het licht aan, sluit de wereld uit 

En voelt nog meer de klem der kamerwanden. 

De Nederlandse dichter en essayist over poëzie J.C. Bloem (1887-1966) schreef dit tobberige gedicht ergens in de dertiger jaren van de vorige eeuw. De jaren waarmee parallellen kunnen worden getrokken met de huidige tijd. Immers net als toen is er ook nu in zekere mate sprake van economische volatiliteit en onzekerheid, opkomst van populisme en extremisme, internationale spanningen en isolationisme en kwetsbaarheid van democratieën. Het enige lichtpuntje wat ik in dit gedicht min of meer ontdek is 'Al wat men leed kan men niet weder lijden' 

Gelukkig zijn er ook nog lichtpuntjes te ontdekken in de verschillen tussen nu en de dertiger jaren, want in tegenstelling tot toen is de economische respons beter, zijn er sterkere vangnetten en is ondanks geopolitieke spanningen de aard van conflicten (nog) minder grootschalig. 

En dat is positief, sowieso lichtpuntjes in het nieuwe jaar!

kleurrijk bestaan

Breng kleur in je bestaan, las ik onlangs ergens. Een oproep om je leven levendiger, persoonlijker en vreugdevoller te maken door bewuste keuzes. Er zijn vele manieren om kleur in je bestaan te brengen. Voor mij zit kleur in een liefdevolle relatie met familie, vrienden en onnoembaar veel kleine dingen. Maar ook in vrijheid, werk, kunst, muziek, natuur, wandelen, fietsen en watersport, waarbij zeilen voorop staat. Zeilen kan je op veel manieren doen, je kan je zeilboot inzetten voor dagtochtjes of om verre kusten te bezeilen, maar ook als racemachine in zeilwedstrijden. Die verscheidenheid en de vrijheid maakt in mijn bestaan het zeilen zo kleurrijk!

navigeren en zoeken

Gisteren las ik onderstaande column van Aleid Truijens (Amsterdam, 1955) in de Volkskrant t.w. 'Het klein emo-lexicon van 2025, van authentiek tot zen'. Leuk, taal evolueert voortdurend, woorden en uitdrukkingen ontstaan of veranderen praktisch waar je bijstaat, of raken juist in onbruik. Het is in feite voortdurend navigeren en zoeken naar een verbale weg in het grote moeras van uitingen! 

Auhentiek. Willen we allemaal gevonden worden. Maar ben je het ooit? Bruggenbouwen. Ookwel: verbinding zoeken. Is best wel hard nodig in deze geроlariseerde tijden. En heul mooi. Cadeautje. Veel in het leven is een cadeautje. Het mooie weer, een slagroomsoes, de glimlach van een kind, een compliment.Wees dankbaar. Wees blijmoedig of ik schiet. Dromen. Droom groot! Jaag je dromen na. Manifesteer je dromen. Mag best, hoeft niet. Succes is geen plicht. Eerlijk? Kun je na elke opmerking vragen, klinkt kritisch. Ja, dat vind ik oprecht. Flow. Zat ik net lekker in een flow te tikken, krijg ik zestien appjes. Gevoel. Ultieme standaard. Voelt niet goed. Heb ik weinig gevoel bij. Ik kan het niet uitleggen, het is een gevoel. Hoog in de emotie zitten. Huilen mag best hoor. Eventjes dan. In je hoofd zitten. Te veel schijnt helemaal niet goed voorje te zijn. Waarom eigenlijk? Is denken ongezond? Je hart volgen, altijd. Enje intuïtie natuurlijk. Prachtig. Maar vergeet je verstand niet. Komt wel effe binnen, zeg. Dit raakt me. Kippenvel! Echt waar? Laat eens zien? Kracht. Zet een ander keihard in zijn eigen kracht, dan heb jij er geen omkijken meer naar. Letterlijk. Ik sprong letterlijk uit mijn vel. Bij jou kom ik letterlijk thuis. Ik ging letterlijk kapot. Of stuk. Móói! Altijd goede reactie als iemand iets persoonlijks heeft 'gedeeld'. Mooi mens ben jij. Ook wel 'magisch'. Of 'het leven vieren'. Narcist. Zijn mensen nogal gauw tegenwoordig. Narcisten zijn vaak tevens gaslighters. Maar het zijn altijd de anderen. Onveilig. Zal het leven altijd zijn. Niet gekwetst worden is geen recht. Safe spaces bestaan niet, helaas. Positief. Altijd positief blijven. Moet dat echt? Tegen de klippen op? Onmogelijke eis, waarmee je niemand troost. Even klagen of vloeken lucht lekker op. Quotiënt. IQ is uit, Emotioneel intelligent moet je zijn. Rode vlaggen. Staan overal. Levensgevaarlijk. Lastig eromheen slalommen. Misschien draag je zelf zo'n vlag, of ben je er een. Spontaan. Vrolijk, gezellig, sociaal. Een mensenmens. Een groepsdier. Verlegen, introvert en einzelgänger, mag dat ook? Sorry. Is nog steeds het moeilijkste woord. Ik begrijp dat het vervelend voor u is. Ik hoor heelgoed watje zegt. Als jij teleurgesteld bent, vind ik dat naar voor jou. Toxisch. Zijn veel relaties. Wat maakt die jurk je slank. Het ligt niet aan jou; ik verdien jou niet. Nee joh, het was maar een grapje. Waar is je gevoel voor humor gebleven? Uitdaging. LinkedIn-taal voor werkloos. Volwassen. Word eindelijk eens volwassen! Waarom zou dat moeten? Zijn volwassenen betere mensen? Womansplaining. Bestaat ook. Net zo irritant en intimiderend als mansplaining. X. Zielig medium geworden, voor laffe schutters uit het putje. Schreeuwtherapie voor de verongelijkte mens. Yoga. Zou je elke dag moeten doen, werkt erg helend. Als je er het geduld voor hebt, en het geld. Zen. Dat zal ik nooit, echt nooit worden. Oprecht niet. Jammer ook wel.

Winterzonnewende

Vandaag, 21 december is het hier, op het noordelijk halfrond van de aarde, de kortste dag d.w.z. de dag in het jaar met de kortste tijd tussen zonsopkomst en zonsondergang, de z.g. winterzonnewende. Vanaf vandaag gaat de tijd tussen zonsopkomst en zonsondergang elke dag weer ongeveer een paar minuten langer duren. En dat vind ik prachtig!

hedendaags impressionisme

'Impressionist op de Veluwe' heet de tentoonstelling in het Noord-Veluws Museum in Nunspeet van kunstschilder Jan Pieter Foppen (Harderwijk, 1972). Een mooie tentoonstelling! Impressionisme, uit de begin periode (2e helft van de 19e eeuw) of hedendaags is en blijft voor mij een prachtige, en één van de meest toegankelijke kunstvormen. Zonder statisch te worden is ze immer in staat om de vluchtige schoonheid van het moment in onderwerpen als bijvoorbeeld natuur en stadsgezichten vast te leggen. En de hedendaagse Jan Pieter Foppen is daar volgens mijn mening bijzonder goed in!

Tijdreizen

Een bepaalde lichtval, geur, smaak of geluid roept soms een stroom van herinneringen uit het verleden op. Een psychologisch effect op de zintuigen las ik ergens. Het fenomeen heeft een bepaalde naam, dat zal best.  Maar of je het nou een Flashback, Déjà vu of Proust-moment noemd, het is eigenlijk een vorm van tijdreizen!

Pakjesavond

De bons op het raam voerde de spanning nog meer op. Zes jaar zijn ze, mijn twee achterkleinkinderen, maar ik zag ze denken: Daar zal je hem hebben, Sinterklaas! Maar dat viel een beetje tegen, want toen ze kort na de bons op het raam de voordeur met enige schroom hadden geopend, was Sint en Piet in geen velden of wegen te bekennen. Wel hadden ze een paar grote zakken vol cadeautjes op de stoep achter gelaten, en dat maakte natuurlijk veel goed. De opwinding steeg, maar de vele cadeautjes werden desalniettemin nog betrekkelijk rustig beurt voor beurt uitgepakt, en de gedichten stijlvol voorgedragen. Maar op een gegeven ogenblik werd er op aandringen van de kleintjes toch meer vaart achter het uitpakken gezet, en lag de hele kamer in no time bezaaid met pakpapier en cadeautjes. De klimax was bereikt, 5 december, een bijzondere avond, met of zonder Sinterklaas!

aan de keukentafel

Na een onderhoudend en gezellig aperitief, gingen we rond de keukentafel verder op de Thaise tour. Met vooraf een lekker Tom Kha Kai soepje, een Thaise klassieker, en een Panang curry met kip, sperziebonen en jasmijnrijst als hoofdgerecht. De gesprekken gingen daarbij als vanouds weer alle kanten op. Waarbij uiteraard de vele meningen in een wisselende mate van genuanceerd- en ongenuanceerdheid over de keukentafel heen vlogen. Zes meningen, altijd weer vermakelijk! Met malaga ijs en slagroom na, en koffie met een chocolaatje als afsluiter, kwam ons keukentafeletentje in Harderwijk tot z'n eind. Tot de volgende keer maar weer, maar dan bij R en H in Putten.

Winterfair in Nijkerk aan Zee

Gisteren eventjes wezen rondneuzen op de Winterfair in Nijkerk aan Zee. Niet echt leuk, het was rotweer, koud, regen, natte sneeuw en wind. Jammer, maar we zijn gelukkig niet van suiker, bovendien wilden we good que good even de stand van 'Bloemen van Kunst' zien, waar ondermeer onze kleindochter de scepter zwaaid. 

De organisatie repte over een betoverend Winterfair, en dat zou het misschien ook best kunnen zijn bij een mooi winters zonnetje. Echter de van kou kleumende standhouders en het door blubber en grote plassen voortsjokkende publiek onder moeders paraplu, gaven niet bepaald een beeld van een idyllies Winterfair. Dat nam echter niet weg dat de prachtige stand van 'Bloemen van kunst' een hoopvolle kijk op betere tijden gaf!

'de Soppe'

'De schoonheid van het verval' schreef ik op 22 januari 2019, zie in mijn blogarchief. Verslag van een wandeling door een eeuwenoud gebied in Wezep die ze 'de Soppe' noemen. Ooit ontstaan nabij de grens van de hoger gelegen heidegronden en het agrarisch polderlandschap aldaar. 

Onlangs hebben we weer eens een wandeling in dit prachtige gebied gemaakt. Altijd weer een verademing, het blijft mooi. Herinneringen uit mijn jeugd kwamen bovendrijven. De meeste boerderijtjes van toen zijn luxe woonboerderijen geworden, dat weer wel. Maar behalve dat de lawaaige A28 dit mooie gebiedje in de jaren 60 in tweeën heeft gesplitst, (een hinderlijke dissonant), is er verder landschappelijk gezien gelukkig nauwelijks iets veranderd. Zoals gezegd, het is en blijft een prachtig gebied!

Gif

In het Wadden magazine van herfst/winter 2025 las ik onlangs, dat de overheid aan ruim 60 bedrijven toestaat, dat ze hun veelal met giftige stoffen vervuilde afvalwater mogen lozen in de Waddenzee. Dat is nog erger dan dat ik dacht. Niet alleen de enorme smeerpijp bij Bedum van FrieslandCampina (zie mijn stukje 'Wijs met de Waddenzee' van 31/1'23) is boosdoener, er zijn volgens de Waddenvereniging dus nog een stuk of zestig bedrijven die hun rotzooi rechtstreeks in de Waddenzee dumpen. 

En dat zijn niet de enige bedreigingen. Ook gaswinning, zoutwinning, baggeren, intensive visserij, massatoerisme, klimaatverandering, plastic afval en de stapeleffecten van al deze activiteiten bij elkaar bedreigen de waddencultuur. De Waddenvereniging doet zijn best om daar verandering in te brengen, maar tegen de economische ontwikkelingen in dit gebied kunnen ze niet of nauwelijks op. Toch moeten we met z'n allen op de één of andere manier bij de overheid zien te bereiken, dat in dit gebied de natuur voorop komt te staan en niet de economie!

Irish coffee

Na weer eens even te hebben stilgestaan bij de majestueuze Plataan, die daar volgens Bartjens omstreeks 1860 is geplant, eindigde ons wandelingetje afgelopen zondagmiddag in de 17e eeuwse kasteeltuin van Landgoed Staverden achter een Irish coffee op het gezellige terras van Brasserie Staverden. Ja, ja Landgoed Staverden, in veel opzichten een prachtig gebiedje, hoe vaak we er ook komen!

applaus

Dagboek, een komisch dag in dag uit (didu) stukje in het V katern van de Volkskrant van j.l. 30 oktober van de Schotse schrijver Walter Scott. Hij maalt niet om applaus, en hij weet dat dat verdacht is. Abbotsford, 30 oktober 1826. 

Mijn vrienden in Londen hadden voorspeld dat ik in Parijs net zo'n stormachtig onthaal zou krijgen als in Ierland, maar dat lijkt mij uit de lucht gegrepen. 

Het is een onderwerp dat mij volkomen onverschillig laat. Als een man der letteren kan ik me geen afkeer van publieke bijval veroorloven, maar als privépersoon heb ik me altijd ontriefd gevoeld door openlijke proclamaties, zelfs als die in mijn voordeel zijn. 

Ik weet dat degenen die vandaag voor mij applaudisseren mij morgen even hartelijk kunnen uitfluiten. En ik zou niet willen dat ze denken dat ik hun lofprijzingen zo waardeer omdat ik vrees dat ik anders uit de gratie val. 

Dit alles meen ik van harte en desondanks klinkt het aanstellerig. Het doet me denken aan de oude dame die toen de hooglanders in 1745 Carlisle veroverden zo bang was dat haar iets zou overkomen, dat zij zichzelf opsloot in het toilet. 

Maar niemand die haar in haar eenzaamheid kwam storen. En het begon tot haar door te dringen dat de arme lieden slechts uit waren op proviand of een bescheiden plundering, zonder een moment aan het schone geslacht te denken. 

Ze stak haar hoofd om de hoek van de deur met de nederige vraag: 'Goede heren, kunt u mij zeggen wanneer de aanrandingen beginnen?' 

Sir Walter Scott (1771-1832). Ingekort fragment uit The Journal of Sir Walter Scott. Canongate, 2020.

Stemmen

In de laatste Peilingwijzer van vandaag staan alle grote partijen op minder dan dertig zetels. De Peilingwijzer combineert de peilingen van Ipsos I&O en Verian/EenVandaag. De partijen liggen zo dicht bij elkaar dat niet te voorspellen is wie de grootste wordt. Hooggespannen verwachtingen dus voor de stemuitslag van de Tweede Kamer verkiezingen 2025.

MIX in de Catharinakapel

Afgelopen zaterdag was er een koffieconcert in de Catharinakapel in Harderwijk met de band MIX. De deuren voor het gratis inloopconcert gingen rond 10.00 uur open, waarna de muziek rond 10.30 uur begon. Halverwege het concert was er een korte koffiepauze, en rond 12.00 uur was het einde concert. Er werd lekker gespeeld, prachtige zaalakoestiek ook, aan belangstelling had MIX niet te klagen, de kapel zat lekker vol. Het was in veel opzichten een geslaagd concert, MIX komt graag nog eens terug!

Herfst langs het bospad

We genieten tijdens een wandeling volop van het kleurenspel langs het bospad. Het massale sterven van het lommer doet ons opleven! Zomers pigment maakt langzaam, en voor even, plaats voor exotische tinten. Minder dominante kleurstoffen laten zich gelden. Prachtig, de tijd van 'Zie, de maan schijnt door de bomen' mag van ons nog wel een poosje wegblijven.

in het Wolferswoud II

Vorig jaar herfst schreef ik over ons verblijf in bungalowpark Wolferswoud, dat we er bij leven en welzijn nog graag eens een keer weer terugkomen. En dat hebben we onlangs inderdaad gedaan. Met z'n tienen hebben we daar notabene dezelfde vijf huisjes weer voor een week kunnen huren. Park Wolferswoud, fraai en rustig gelegen in de Achterhoek nabij Zelhem. Een prachtig gebied met historische plaatsjes, kastelen, boerderijen en mooie coulisselandschappen. We hebben ons daar weer prima weten te vermaken. Wel jammer dat Wim v.D. er deze keer door omstandigheden niet bij kon zijn. Zijn plaats werd daarom voor deze keer ingenomen door ons aller vriend Wim N. en dat maakte het gemis toch een beetje dragelijker.

Familieschaaktoernooi 2025

Vaste prik tijdens onze gezamenlijke herfstvakanties is altijd, dat we deze op de 1e zaterdagavond beginnen met een door Hans en Carla georganiseerd schaaktoernooitje. En zo werd ook deze keer de strijd aangegaan, waarvan Evert jr. de uiteindelijke winnaar werd. Behalve wandel- en fietstochtjes en museumbezoekjes werden er diverse spelletjes gedaan, vooral aan Jeu de boules op een zeer krikkemikkige baan werd veel plezier beleeft. De ballen stuiterden alle kanten op. 

En ja, 's avonds zaten we natuurlijk bij elkaar met een glaasje vaak tot diep in de nacht gezellig over van alles en nogwat te ouwehoeren. Als het uiteindelijk dan toch bedtijd was, moesten we natuurlijk nog in ons eigen huisje zien te komen. In eetcafé De Groes in het centrum van het eeuwenoude Zelhem hebben we ter afsluiting van dit mooie weekje Wolferswoud met z'n allen nog een gezellig hapje gegeten. En zo was de week voorbij voor we het beseften. Wederom over een jaar voor herhaling vatbaar, maar dan mogelijk maar weer eens elders! 

32e zondag p.m.

We begonnen onze 32e zondag p.m. met koffie en gebak op het zonnige terras van paviljoen 'Het Proeflab' bij het z.g. Waterloopbos in Marknesse. Lekker, maar het bleek ook de ouverture te zijn voor een wandeling door het Waterloopbos, die A en M voor ons in petto had. Een uniek stuk bos met daarin proefmodellen op schaal gemaakt van de Deltawerken en diverse wereldhavens. De plek waar het Waterloopkundig Laboratorium jarenlang met water, stuwen, dammen en golfslagmachines onderzoek deed. Door de ontwikkeling van computermodellen, werd de rol van fysieke modellen praktisch overbodig en werd het terrein in 1996 verlaten, waarna de natuur de overhand kreeg! 

Na de wandeling zijn we met z'n allen naar Kampen gereden. Daar werden we de rest van de middag op het terras verwend door A en M met diverse drankjes en hapjes. Ondertussen natuurlijk gezellig ouwehoerend over van alles en nogwat. Tot slot werden we binnen aan tafel uitgenodigd voor de warme hap. De finale van een gezellige zondagmiddag bij A en M. De 33e zondag p.m. wordt bij leven en welzijn in januari '26 door J en Y georganiseerd in Hoogeveen.

van Grou, Moddergat en Art Noord

We waren weer eens een paar dagen op het eiland 'De Burd' bij Grou te gast. Vandaar zijn we eens naar Moddergat gereden, een dorpje in the middle of nowhere, net achter de Waddendijk. Volgens Bartjens inspiratiebron voor het fictieve vissersdorpje 'Wondermond' in de gelijknamige roman van de Nederlandse schrijver Anne-Gine Goemans (1971). Moddergat is een echt Fries kustdorpje aan de Waddenzee, ooit bekend geworden door een drama uit 1883, toen het dorpje door een zware storm werd getroffen en 83 vissers uit het dorp op zee omkwamen. Er is een visserijmuseumpje en op de dijk staat sinds 2008 een bronzen beeld van een vissersvrouw met kind van de Friese beeldhouwer Hans Jouta (1966), verder is er niet veel te beleven. Maar het is er heerlijk stil en het uitzicht vanaf de dijk is naar alle kanten fenomenaal! 

Maar die kwaliteiten konden we aan het begin van de avond ook weer toeschrijven aan ons heerlijke terrasje op 'De Burd'. Ter afsluiting van een paar mooie dagen hebben we tenslotte de andere dag op de terugweg naar huis in Heerenveen Art Noord, ofwel de kleinste maar fijnste grote kunstbeurs van Nederland bezocht in Museum Belvédère. En dat was ook prachtig!

aan de keukentafel

Uiteraard beginnen we onze z.g. keukentafeletentjes altijd met een gezellig aperitief, per slot van rekening komen de tongen dan pas echt los. En daarna gaan we met z'n zessen aan de keukentafel voor het echte werk. 

Deze keer hadden H en A vooraf een pittige courgette-wortelsoep met chorizo en rode peper bedacht, gevolgd door een bloemkool ovenschotel met gehakt en gebakken aardappelschijfjes en een toetje van ijs met frambozen en slagroom na. 

Onze gesprekken gingen zoals vaak weer alle kanten op, over familie, gezondheid, muziek, kunst, cultuur, noem maar op. Maar ook over politiek en de huidige spanningen in de wereld, die ons vaak behoorlijk negatief kunnen stemmen. Desalniettemin hebben we toch weer genoten van ons samenzijn en het heerlijke eten. En hebben we uiteindelijk met koffie en bonbons een punt gezet achter weer een gezellig keukentafeletentje bij H en A in Putten. Tot de volgende keer maar weer, maar dan bij J en E in Harderwijk.

Jubileum

In de Werkstee van brasserie Schovenhorst in Putten hebben we afgelopen zondagmiddag met familie en vrienden het glas geheven op het leven, de liefde en een feestelijk jubileum. Zestig jaar samen, we zouden het zo weer over doen! Nog eens zestig jaar is zeer waarschijnlijk teveel gevraagd, maar elke dag is er één om te koesteren. 'Carpe diem' zei de Romeinse dichter Horatius ooit. We hebben genoten van de mensen, de stukjes en de sfeer, daarom wat ons betreft op naar een volgend jubileum!

snel knipbeurtje

Het humoristische waterverfwerkje van de Nederlandse kunstenaar Amp Smit (1903-1976) genaamd 'Bij de kapper' straalt een beetje kordaatheid uit. Geen flauwekul over koffie, lekker wasbeurtje of weet ik veel. Nee, een gewone stoel, en ga zitten dan knip ik je haar effe bij. Kordaat en direct, een type naar mijn hart. 

Mijn eigen van oorsprong Iraanse kapper, of kapster moet ik zeggen, want het is een zij, is zo'n type. Als ik op afspraak binnenkom staat ze me al op te wachten. Hallo, zo je bent er wel aan toe zeg, ga zitten. Maar weer net als de vorige keer? Ja, doe maar! Een babbeltje over koetjes en kalfjes, en een kwartiertje later sta ik weer buiten met een keurig geknipt haardosje!