Sagittarius

koffieconcert

2012-01-29T14:49:00.014+01:00

Gisteren, zaterdag 28 januari zijn we 's morgens samen met Daan, onze op één na jongste kleinzoon naar een koffieconcert geweest in de Catharinakapel. De kapel met die prachtige gebrandschilderde ramen was de gastlocatie voor het duo Professor Peter & Doctor Dick.
Sinds de zomer van 2005 zijn Peter van Alphen en Dick Heijmans als resp. Professor Peter & Doctor Dick actief in de muziek van de jaren '20 en '30 met als grote voorbeelden de Bill Brookers Jugband, Robert Crumb, The Singing Detective en Boulevard of Broken Dreams.
Hun keuze van het muziekinstrument lag voor de hand, toen ze van elkaar vernamen, dat ze al jaren een ukulele in huis hadden en daar ook nog goed mee overweg konden. In combinatie met de leuke, grappige en soms toch ook wel kritische teksten uit tijden van weleer, maken ze dus alweer een aantal jaren doorgaans grappige muziek die lekker in het gehoor ligt.
Momenteel worden voor elk optreden minstens vier verschillende ukuleles meegenomen, en ook nog een banjolele en een bas-o-lele (uitvinding van de Doctor). Verder bespelen ze ook nog een mandoline, zingende zaag, kazoo's, jug, washboard, mondharmonica's en een minidrumstel, die met één voet te bedienen is.

Op hun visitekaartje staat de vermelding Professor Peter and Doctor Dick, Members of the Small Instrument Society; Twenties and Thirties Swing On Ukulele and other Small Instruments. Leuk, alleen van de aanblik dat die twee opa's zo vrolijk tekeer gingen op die mini instrumentjes werd ik al blij, de muziek deed daar nog eens een schepje boven op!

lunchprogramma

2012-01-24T09:20:00.351+01:00

Al heel wat jaartjes luister ik vaak op de radio rond het middaguur naar 'Licht op Vier'. Een opgewekt programma van de AVRO dat onder redactie van Monique Meeuwis op werkdagen bij toerbeurten wordt gepresenteerd door Hans van den Boom en Maartje Stokkers.
Behalve een Prijs-CD kent dit programma ook het spelletje 'Nootschieten'. De luisteraars krijgen een zeer kort muziekfragment te horen uit een bepaald stuk, waarvan componist en naam van het stuk moet worden geraden. Elke middag komen er maximaal tien bellers door, de beller met het goede antwoord krijgt het geldbedrag uit de pot in CD-bonnen, waarna het spel de andere dag weer opnieuw begint met een muziekfragment en een tientje aan CD-bonnen in de pot. Wordt het stuk niet geraden, dan komt er een tientje in de pot bij, en kunnen de luisteraars de andere dag een nieuwe poging wagen.

Het spelletje kent een enthousiast groepje serieuze deelnemers. Maar één deelnemer die het in bijna elke uitzending lukt om door te komen is 'Kees uit Bloemendaal'. Een irritante flapdrol, een mannetje die zichzelf kennelijk heel graag op de radio hoort praten. En nooit heeft hij het goede antwoord, maar wel altijd maar weer dat geneuzel over de Spiegelzaal in het Concertgebouw, dat hij daar de afgelopen zondag weer zo ontzettend genoten heeft, van die dingen.
De tijd is echter beperkt in het spelletje 'Nootschieten'. Om maximaal tien bellers per keer aan de lijn te krijgen moeten de antwoorden daarom kort en bondig zijn, willen de overige bellers ook een kans maken om door te komen. Weliswaar doen Hans van den Boom of Maartje Stokkers altijd hun uiterste best om het met 'Kees uit Bloemendaal' zo kort mogelijk te houden, maar dat lukt vaak maar amper. Een irritante stoorzender, eigenlijk zouden ze hem moeten kunnen belemmeren nog langer mee te doen met 'Nootschieten'!

Maar mijn mening over 'Kees uit Bloemendaal' is een beetje veranderd, toen hij eindelijk een keer als winnaar uit de bus kwam. Er ontpopte zich een bijna kinderlijk emotionele Kees. Kees, de notoire praatjesmaker, bleek een bijkant ontroerend emotioneel mannetje te zijn. Spontaan brak hij in snikken uit toen hij gewonnen had, en ik voelde dat het niet gespeeld was. Allemaal een beetje overdreven, dat wel, maar toch vind ik sindsdien 'Kees uit Bloemendaal' een stukje sympathieker overkomen. Oordeel zelf maar door onderstaand fragment te googelen op Internet en te beluisteren.

http://www.radio4.nl/pip-nieuws/lichtopvier/2025/kees-uit-bloemendaal-wint-nootschieten.html

De oplossing was dus 'Agnus Dei', een deel uit het requiem "Messe des Morts" van Marc-Antoine Charpentier (1643-1704) door koor/orkest Concert Spirituel o.l.v. Hervé Niquet.
Ik denk dat erbij de componist in z'n graf ook wel een minzaam glimlachje vanaf zou kunnen, als hij zou horen hoe 'Kees uit Bloemendaal' aan de goede oplossing gekomen is. Gewoon van een lijstje uit 2008 waar allerlei componisten op stonden. Zucht, buitengewoon knap aldus Hans van den Boom, nou dat lijkt mij ook, hoe is het mogelijk!

Mantelmeeuw

2012-01-20T12:08:00.031+01:00

Dat een meeuw grote afstanden kan afleggen wist ik al wel. Zeilend op de Noordzee ergens halverwege IJmuiden-Harwich of Great Yarmouth, kruisten we doorgaans wel een keer het pad van een eenzame meeuw. Maar dat ze in één werkdag 332 km uit en thuis vliegen om voedsel voor hun jongen te zoeken, had ik niet gedacht. Hoewel, ik moet ineens wel denken aan die keer op de Afsluitdijk, toen een mantelmeeuw moeiteloos naast m'n auto mee zweefde, terwijl ik toch rond de 100 km per uur reed. Zo bezien is een afstand van 332 km weer een peuleschilletje voor zo'n beest.
Maar toch, het prachtige fragment 'Meeuw doet een dagje Amsterdam' uit de aflevering 'Natuur van Nederland' van docu-serie 'Nederland van Boven' is indrukwekkend.

Om de mantelmeeuw tijdens haar zoektocht naar voedsel te kunnen volgen, hebben ornitholoog Kees Camphuysen en de zijnen een meeuw met drie jongen uitgerust met een elektronisch enkelbandje. Op die manier konden ze middels GPS de hele zoektocht op de voet volgen. Verbluffend, ik wist niet wat ik zag! Zo'n beest wat even van Texel via Hoorn naar Amsterdam vliegt voor een patatje nabij de Dam, vervolgens via Zaandam de Noordzee op vliegt, en daar achter een kotter nog een maaltje vis probeert te verschalken. Aan het eind van de middag vliegt ze eindelijk terug naar de Razende Bol voor Texel, naar het nest met haar hongerige jongen. Prachtig die natuur!

Achterhoek

2012-01-18T19:54:00.000+01:00

Eenmaal over de IJssel bij Arnhem ben je in de Achterhoek aanbeland. Maar voor je zover bent moet je vanuit Harderwijk wel eerst de Veluwe hebben doorkruist. Leuvenum, Staverden, Uddel, Apeldoorn, Hoenderloo, Deelen, Arnhem en vandaar via de A12 en de A18 richting Doetichem, om vervolgens via Varsseveld, de geboorteplaats van onze beroemde voetbaltrainer Guus Hiddink (1946) uiteindelijk bij schoonzus Alida in Aalten te belanden. Geen punt, ik hou van autorijden, en helemaal als ik rustig door kan rijden en een favoriet concert op heb staan. Ultieme momenten van genieten zijn dat! En de heer had het afgelopen zondag kennelijk ook goed met me voor, want hij liet eindelijk het zonnetje weer eens schijnen!

Maar die scheen natuurlijk ook voor de honderden mensen die ik onderweg in het bosrijke gebied van de Veluwe was tegengekomen. Wandelaars, fietsers, hardlopers, noem maar op, iedereen genoot van deze eerste zonnige, zachte dag in januari. Gevoelsmatig was het al een beetje voorjaar, maar dat moet je in januari natuurlijk niet te hard roepen. Voor je er erg in hebt wordt je dan afgestraft met een winterperiode, en daar zit ik eigenlijk niet op te wachten. Maar goed, hoe dan ook die zondag pakken ze me niet meer af!

doelstellingen KK

2012-01-13T15:36:00.008+01:00

Het liep de laatste tijd niet echt lekker meer bij de Krasse Knarren. Het Shantykoor van de Knarhaven dat nu zo'n jaar of zeven bestaat. Er was zo'n beetje gedoe over van alles en nog wat, over het repertoire, over de dirigent, over de muzikanten en over optredens. Maar verder ging het prima, vooral aan de bar. Maar toch, de onvrede bleef knagen, en toen er mensen dreigden af te haken, was de maat min of meer vol. Er moest maar eens een doelstellingenenquête gehouden worden onder de koorleden. Dan zouden we tenminste te weten komen hoe de vlag er echt bij hing, en dat zou ongetwijfeld soelaas bieden!

Na de repetitie gisteravond, werden op basis van de ingeleverde enquête formulieren (ca. 85%) de conclusies bekend gemaakt. Maar veel nieuws kwam daar niet uit. We willen allemaal wat meer discipline opbrengen en beter naar de dirigent luisteren. We willen ons repertoire uitbreiden en we willen als dat zo uit komt ook best eens wat meer optreden hier en daar. En de muzikanten deden het bij nader inzien ook zo slecht nog niet. Kortom, allemaal zaken die we wel wisten van elkaar, en waar we het onderling eigenlijk allang over eens waren. Maar nu gaan we er ook echt aan werken, het is immers ook de uitkomst van de enquête, het staat nu op papier. Een goed voornemen zo aan het begin van het jaar, niks mis mee.

Maar wat nadien aan de bar in mijn achterhoofd bleef hangen na al deze mooie voornemens van ons, is het gezegde: 'Ze hieven het glas, deden een plas en alles bleef zoals het was.' We zullen zien!

in vogelvlucht

2012-01-11T20:56:00.019+01:00

Gisteravond stond het water centraal in 'Nederland van Boven', het boeiende documentaireprogramma van de VPRO. Na programma's als 'Europa' en 'De Beagle' wederom een kijkcijferkanon las ik in de krant, en dat geloof ik graag! Alle facetten van strijd en omgaan met water werden belicht. We kregen unieke beelden van dijken en andere spectaculaire waterwerken te zien. Prachtig, alles onder controle zo te zien!

Maar dat we evengoed niet vergenoegd achter over kunnen leunen staat ook vast! Want afgelopen week bleek maar weer eens dat we het zee- en rivierwater goed in de gaten moeten houden. De dijken in Groningen en Friesland hadden het zwaar te verduren na de langdurige regenval en het hoog opgestuwde zeewater. En door wateroverlast in bepaalde gebieden moesten mens en dier zelfs tijdelijk worden geëvacueerd!
En het wordt allemaal nog veel erger volgens historicus Paul Gerbrands. Het staat haast wel vast dat de zeewaterspiegel deze eeuw minimaal 50 centimeter zal stijgen. Er zit een grens aan het ophogen van duinen en dijken en het inrichten van z.g. calamiteitenpolders. De strijd tegen het water is daarom niet meer te winnen, schreef een sombere Paul Gerbrands gisteren in de Volkskrant.

Dat de toenemende problematiek in de waterhuishouding onze kijk op een maakbaar Nederland ingrijpend zal veranderen staat buiten kijf. Dat doet het al, kijk maar eens naar mijn vorige stukjes hierover t.w. Balgstuw 1 oktober 2008; Afsluitdijk 5 oktober 2008; IJsseldelta 7 april 2009; Oterdum 14 april 2009; Maasvlakte 2 27 juli 2009; Zandmotor 19 januari 2011 en Afsluitdijk II 12 maart 2011. Om dan te zeggen dat de strijd tegen het water niet meer te winnen valt is eigenlijk ongehoord. Er valt trouwens niks van het water te winnen, hoe arrogant kan je zijn. We moeten er mee leren leven! Dat we dat kunnen, hebben we in de loop der eeuwen wel laten zien. Ook al gaat het tijdens een superstorm soms wel eens goed mis, denk maar aan de 'Stormvloedramp' van 1 februari 1953 (zie mijn gelijknamige stukje daarover van 22 september 2009). Maar ja, als de hemel naar beneden komt hebben we allemaal een blauwe pet.
Maar in 'Nederland van Boven' konden we gisteren eens goed zien wat we op het gebied van omgaan met water nog leren en al geleerd hebben, en hoe we die voortschrijdende kennis nu en in de toekomst in praktijk brengen of denken te brengen. Een prachtig programma!

Hodgepodge in Wezep

2012-01-07T16:38:00.018+01:00

Het was zeer tot zeer zeer rumoerig tijdens ons optreden eergisteren in zaal 2 van restaurant Coelenhage. Naar mijn gevoel werden de prachtige door 'Hodgepodge' gebrachte Ierse Ballads en Folksongs zo onbedoeld gedegradeerd tot nietszeggende en onopvallende achtergrondmuziekjes. Behangmuziek was het, we hoorden onszelf amper, ondanks de versterking. Desondanks gingen we stug door en verliep ons optreden zelfs gesmeerd tijdens de nieuwjaarsreceptie en het aansluitend diner van onze gastheren en -dames van de Rotary Club Oldebroek-Wezep. Het liep gewoon als van een leien dakje. En tot m'n grote verrassing werd er op een gegeven moment zelfs gedanst, kregen we van links en rechts complimentjes en werden er visitekaartjes gevraagd. Dus mijn eerste inschatting dat we maar behangmuziek waren heb ik gelukkig moeten heroverwegen in de gunstige zin. Maar het was toch een merkwaardige ervaring, alsof we een stelletje heilsoldaten waren die in een tochtige, overvolle en lawaaiige vertrekhal van de NS stonden te musiceren.

Restaurant Coelenhage! Oude herinneringen komen nogal eens boven als ik daar loop. Rond m'n vijfde met mijn moeder voor de eerste keer naar tandarts van Dijk. Ergens in een kamertje bezigde hij daar destijds met harde hand een paar ochtenden in de week z'n praktijk met nijptang en mobiele boormachine. Later verhuisde hij met z'n handeltje naar huize Jeugdvreugd. Ik herinner me de filmavonden die daar vroeger regelmatig werden georganiseerd in het restaurant, en waar ik met m'n moeder wel eens naar toe ging.

En toen ik een jaar of 16, 17 was behoorde zoon Harry van de toenmalige eigenaar een tijdje tot m'n vriendenclubje. We hebben destijds in café-biljart-restaurant Coelenhage, zoals het toen heette, heel wat afgebiljart, en m'n eerste biertjes heb ik daar ook leren drinken. Harry, was een jaar of 18, 19 en had al een rijbewijs, regelmatig reden we met de auto van z'n vader, een Citroën Traction Avant, naar Zwolle om te gaan stappen, spannend hoor!

En weer jaren later was Coelenhage de locatie voor enkele bruiloft- en jubileumfeestjes in de familie- en vriendenkring. En ook toen heb ik daar wel eens opgetreden, maar dan met het hele gezin. We gingen toen te keer op fluit, klarinet, saxofoon en gitaar, en dat was ook mooi.

Het huidige Coelenhage is fysiek onherkenbaar veranderd. Dinners-events-meetings-party's-weddings staat er op het kaartje, en het bouwvolume is meer dan verdubbeld. Mooi allemaal, van alle markten thuis, moet ook wel anders overleef je het niet in de huidige samenleving. Maar toch, met enige weemoed moet ik af en toe wel denken aan de gemoedelijke sfeer van vroeger als ik daar loop!

familiefilm

2012-01-05T14:01:00.003+01:00

Al een aantal jaren gaan we tijdens de kerstvakantie een keertje met onze kleinkinderen op stap. Deze keer zijn we 's middags met z'n allen naar de Meerpaal gereden in Dronten, waar we in de NOVON zaal de Nederlandse jeugdfilm Dolfje Weerwolfje hebben gezien. Mijn angst dat we met ons clubje, in leeftijd variërend tussen bijna tien en ruim vijftien jaar, al eigenlijk niet meer tot de doelgroep van deze film zouden behoren bleek ongegrond. Unaniem verkondigden ze na afloop erg te hebben genoten van de film, al was hij misschien af en toe wat kinderachtig volgens de oudsten. Een gevoel en beoordeling, die we als hun mecenas op deze middag wel konden delen.

Dolfje Weerwolje is de verfilming van een boek van Paul van Loon. Leuk gedaan, maar nogal tweeslachtig in opvattingen. Ik las ergens, dat het grootste euvel van de film de dubbelzinnige moraal is. Dolfje krijgt enerzijds te horen dat niemand gewoon is en dat het oké is om anders te zijn – maar dan wel alleen als je bovengemiddelde dingen kunt (lees: als snelste in de touwen klimt of het hardste terugbijt). Anderzijds wordt hem geruststellend te kennen gegeven dat hij eigenlijk best wel normaal is. Die tweeslachtigheid is illustratief voor de hele film, die wel erg hengelt naar de gunst van het publiek: anders zijn mag, maar binnen aaibare kaders. En daar ben ik het helemaal mee eens.

De pannenkoeken na afloop gingen er ondanks de forse porties genuttigde popcorn en cola tijdens de film nog goed in. Ik denk niet dat ze dat te vaak doen, anders zouden ze er ongetwijfeld minder afgetraind uitzien lijk mij. Maar na de pannekoeken had iedereen het even gehad, er kon niets meer bij in. Ons voorstel om het toetje dan maar even uit te stellen, viel dan ook in goede aarde. Maar toen we een uurtje later weer thuis waren ging het ijs- en slagroomtoetje er toch weer in als koek!

Het was een gezellig achternamiddagje daar in Dronten.

Nieuwjaarsdag

2012-01-01T13:17:00.008+01:00

Het is stil en grauw buiten, maar grauw buiten is het al meer dan een maand lang. Ik wou dat de Chinese draken alvast begonnen met eerst die grauwsluier maar eens te verdrijven. Ze kunnen veel, want samen met het vuurwerk staan tijdens de Chinese nieuwjaarsviering de draken symbool voor het verdrijven van de boze geesten. Maar het Chinese nieuwjaar begint altijd op de 2e nieuwe maan na de zonnewende van 21 december, dit jaar op maandag 23 januari. We moeten dus nog een poosje geduld hebben.
En Rob du Jardin zingt over veel Heil en Zegen in het nieuwe jaar voor ons allemaal. En dat vind ik dan ook weer leuk, vooral omdat hij het lied met humor en een knipoog brengt!

Tempus fugit II

2011-12-31T13:28:00.018+01:00

'Tempus fugit' ofwel 'De tijd vliegt' schreef ik op j.l. 4 september in m'n gelijknamige stukje. Op bovenstaande foto die vanaf de Swing genomen is, naderen we na een stormachtig nachtje op zee 's morgens vroeg de Shetlandeilanden. Dik tien jaar geleden alweer, maar alsof het gisteren was, ook doordat we toen 's nachts in de hoge golven door een stuurfoutje en een slordig aangebrachte bulletalie een flinke klapgijp hebben gemaakt, met een ietwat kromme giek als gevolg. Een ervaring die hangen blijft!
Er wordt zo links en rechts op de laatste dag van het jaar nogal veel over het begrip tijd nagedacht en geschreven. Het stukje 'Tijd' in de Volkskrant vanmorgen van columnist Bert Wagendorp was een prachtig voorbeeld. Zijn stukje begon met een citaat uit de toespraak van Albert Einstein op de begrafenis van zijn vriend Michele Angelo Besso in 1955 t.w. 'Besso heeft deze vreemde wereld iets eerder dan ik verlaten. Dat betekent niets. Mensen zoals wij, die geloven in de natuurkunde, weten dat het onderscheid tussen verleden, heden en toekomst niet meer is dan een hardnekkige en voortdurende illusie.' Is dat niet mooi gezegd van Einstein? Ik vind van wel! Wagendorp besluit zijn stukje als volgt: 'Nu het jaar 2011 op het punt staat ons te verlaten, is het verstandig Einsteins geruststellende woorden nog eens goed tot ons te laten doordringen. Ze zijn goed tegen weemoed. Drink vanavond een goed glas dure champagne, steek een vuurpijl af, gooi nog een oliebol naar binnen en wens je geliefden geluk en voorspoed in het nieuwe jaar. Maar treur niet over het verstrijken van de tijd, want het zit er dik in dat er niets is verstreken.' Dat de tijd zich laat marchanderen weten we bijvoorbeeld van het begrip zomer- en wintertijd. Op enig moment maken we de dag een uur korter of langer, om maar te zwijgen van de Samoa eilanden in de Pacific, daar hebben ze dit jaar 30 december maar overgeslagen. Vierentwintig uur om zakelijke reden weggeschreven, om te kunnen verhuizen van de oostelijke kant van de datumgrens naar de westelijke kant. Is dat niet bijzonder? Overigens in 1892 schijnen ze het zelfde grapje in omgekeerde richting te hebben uitgehaald. Tijd is geld hoor je vaak, maar als tijd niets is, is geld ook niets. Enfin, ik geloof dat ik nou een beetje doordraaf, maar toch, tijd is en blijft een merkwaardig fenomeen. Ik hou er maar liever over op!

Trouwens over weemoed gesproken, wel eens van Lévi Weemoedt gehoord? Weemoedt (pseudoniem van Isaäck Jacobus van Wijk, 1948) schrijft mooie maar bijzonder zwaarmoedige gedichten. Bijvoorbeeld uit de bundel 'Vanaf de dag dat ik mensen zag' het volgende:

Vanaf de dag
dat ik mensen zag
lag ik liever in de grond.

Maar zeg me, ach,
wie troost dan 's nachts
mijn bange witte hond?

of:

Ik werd geboren en dat was al erg genoeg.
Ach, moeder perste, maar de voet van vader drukte.
En zusje bad in stilte dat 't mislukte.
Het resultaat staat vóór u in de kroeg.

en in het kader van ontspannen vóór het slapen gaan, hier de laatste van Weemoedt:

Maak hól de rug en houd het touw gestrekt.
't Is tijd dat u naar dromenland vertrekt.
Zwaai uit en spring ontspannen op de grond.
Blaas nu de laatste adem uit uw mond.

Nee, dan lees ik toch maar liever gedichten van Willem Wilmink (1936-2003). Zie bijvoorbeeld 'Op nen dag' in m'n stukje van 31 december 2008 of 'Het menselijk geluk' uit Wilminks Dagboek van 1986 t.w.

Het menselijk geluk.

De huur betaald. De stoep geschuurd.
Een goeie visboer in de buurt.
Een meid die als ze naast je gaat,
loopt te zingen over straat.

En om Dictees, uit Wilminks bundel 'De liedjes voor kinderen' uit 1977 kan ik ook smakelijk lachen, lees maar:

DICTEES
Grouwe gebauwen, louwe thee,
holadio, holadié,
word je broer dominee?
Heel gemakkelijk, zo’n dictee.

Jan vermeid het komietee,
holadio, holadié,
en de mijd bleikt heel tevre,
wat gemakkelijk, zo’n dictee.

Heremejee... ik heb een twee.

A-u, o-u, a-u-w,
o-u-w of dubbel ee,
word je broer moet met dt,
wat een smerig rot-dictee.

En ‘t zijn niet alleen dictees
waar ik hier op school voor vrees:
ook elk opstel dat ik schrijf
staat van rooie strepen stijf.

Streep toch niet zoveel meneer,
anders durven wij niet meer,
worden ons leven lang
zelfs voor brieven schrijven bang.

A-u, o-u, a-u-w,
o-u-w of dubbel ee,
d of t of een dt -
stop ermee! Stop ermee!

Dat het onderwijs Wilmink na aan het hart lag, blijkt ook wel uit onderstaand citaat uit zijn bundel 'Ernstig genoeg' uit 1995 t.w.

Wat motten doen voor je ondergoed,
wat de zure regen voor bomen doet,
wat Satan deed voor het Paradijs,
doet multiple choice voor het onderwijs.

2011 (100) terugblikken

2011-12-29T17:20:00.010+01:00

De eerste kerstdag hebben we beiden als een oase van rust ervaren. Hoewel enig verschil van mening over dit of dat, soms aanleiding was voor een twistgesprekje. Maar dat is normaal, bovendien gaf dat uiteindelijk toch weer rust. Op tweede kerstdag waren we met z'n dertienen bij S en W in Zwolle, waar we uiteraard weer uit een ander vaatje van sociale vaardigheden moesten tappen. Maar ook dat is normaal met zo'n grote club om de eettafel. Heel genoeglijk allemaal, lekker gegeten, gedronken en geouwehoerd over van alles en nogwat. En dat de periode van jengelende kleinkinderen aan tafel kennelijk voorbij is, vind ik wel het allermooist. Geen gerommel meer onderling of gezeur over dit en dat lust ik niet, of mogen we van tafel. Niets meer van dat alles, ze deden gewoon hardstikke leuk mee!

Op verzoek van S had ik wat oude filmpjes meegenomen. Dat resulteerde na het eten in een avondje kijken met z'n allen. Kijken naar een periode die alweer ruim tien jaar achter ons lag. Gek hoe dat werkt bij iedereen, de één kan er niet genoeg van krijgen, de ander wordt melancholisch van wat ooit was en wil eigenlijk niet langer terugblikken, en weer een ander valt in slaap of loopt weg. Het lijkt me evident, dat de verschillen voortkomen uit de persoonlijke ervaringen van de laatste tien jaar. Die lopen in ons clubje toch wel aardig uiteen, het is niet anders. Ik ben trouwens ook wel van mening dat we niet al te lang stil moeten blijven staan bij wat ooit eens was. Leuk zo af en toe, even stilstaan en omzien, maar dan toch snel de draad maar weer oppakken. Met de ervaringen van het verleden leven in het heden en naar de toekomst toe!

Maar goed, nu het jaar er weer bijna opzit, dient zich bij mij toch ook weer zo'n moment aan van even terugblikken. Het is snel gegaan, en in de grote boze buitenwereld is van alles aan de hand, maar we zijn gelukkig nog gezond. Mogelijk dat ik in het nieuwe jaar een beetje aan mijn latente schrijfverslaving ga werken. Want gemiddeld ruim 8 stukjes per maand gaat zo langzamerhand een beetje ten koste van voldoende beweging, en dat zou toch eigenlijk niet moeten!

De stukjes van 2011, en alweer de 6e jaargang.

Januari
1. nieuwjaar, 2-1; 2. genodigde, 4-1; 3. Ensemble, 10-1; 4. vensters, 12-1; 5. badderen, 14-1; 6. MGcollector, 18-1; 7. Zandmotor, 19-1; 8. VDLetentje, 22-1; 9. Nano, 24-1; 10. Tin Whistle, 26-1; 11. Sonny Boy, 29-1;
Februari
12. kitsch, 3-2; 13. Afstanden, 6-2; 14. Aloha Hé, 9-2; 15. The Golden Fifties, 13-2; 16. reis naar Mars, 15-2; 17. Hodgepodge in de kroeg, 19-2; 18. embouchure, 23-2; 19. ’t Gooi, 25-2; 20. Samen, 27-2; 21. raadsel, 28-2;
Maart
22. stempas, 2-3; 23. O & T voor Twee, 7-3; 24. Street Art, 11-3; 25. Afsluitdijk II, 12-3; 26. resonantie, 15-3; 27. Vrijheid, 21-3; 28. Hogedruk, 23-3; 29. Byzantijns op de Veluwe, 26-3; 30. little design show, 30-3;
April
31. zeilseizoen, 4-4; 32. Gouden Jubileum, 15-4; 33. ons voedsel, 17-4; 34. Vrijkaart, 21-4; 35. Terrasje pikken, 23-4; 36. zonnige dagen, 26-4; 37. Hodgepodge in Zeewolde, 29-4;
Mei
38. Mokum versus Herenleed, 5-5; 39. wandeling, 7-5; 40. Blues in Purmerend, 8-5; 41. contemplatieve ervaring, 11-5; 42. inéénofanderehoek, 13-5; 43. Hodgepodge in Zwolle, 16-5; 44. Tijd, 17-5; 45. pedaalriddertjes, 23-5; 46. foto’s, foto’s, heel veel foto’s, 25-5;
Juni
47. Orpheus, 3-6;
Juli
48. Frühjahrssingen, 12-7; 49. een manier van leven, 14-7; 50. Bremerhaven, Hamburg en Oldenburg, 15-7; 51. zeshoek of hexagon, 21-7;
Augustus
52. verzonken stad, 5-8; 53. een fietstocht boven de grote rivieren, 6-8; 54. Mosselen en Willemsoord, 9-8; 55. schoon water, 13-8; 56. Kasteel het Nijenhuis, 16-8; 57. Paleis a/d Blijmarkt, 17-8; 58. de toren van N.van Walt van Praag, 19-8; 59. zwaluwtrek, 23-8; 60. expo in duikbootloods, 27-8; 61. rare smoelen, 28-8; 62. zomergast-kunst, 29-8; 63. de keuzefilm van G.V., 31-8;
September
64. walvis en bulbsteven, 1-9; 65. Tempus fugit, 4-9; 66. Ilperveld & omstreken, 6-9; 67. tijdsbestedingen, 12-9; 68. megakristallen, 14-9; 69. Vestingstadje Woerden, 21-9; 70. Neutrino’s, 25-9; 71. Bostoren (2), 27-9;
Oktober
72. Ginkgo Biloba, 1-10; 73. windstreken I, 3-10; 74. Klaverbank, 8-10; 75. postzegelmuziek, 10-10; 76. C+B Grolloo, 14-10; 77. allegaartje, 16-10; 78. de bijtjes, 20-10; 79. Herfsttraditie, 30-10;
November
80. Lotte Lenya, 2-11; 81. Oud Nijkerk, 5-11; 82. Kilkelly, 7-11; 83. Guggenheim Museum New York, 11-11; 84. samen eten, 13-11; 85. bordjesfetisjisme?, 15-11; 86. broken circle/spiral hill, 21-11; 87. windstreken II, 25-11; 88. verkocht, 27-11; 89. seinpistool, 29-11;
December
90. de Euro?!, 2-12; 91. ‘De Gouden Eeuw van China’, 4-12; 92. donkere dagen, 6-12; 93. Om de Noord, 7-12; 94. radar, 11-12; 95. Leven II, 14-12; 96. werelden, 19-12; 97. wenskaart, 22-12; 98. Haagse historie en meer ..., 24-12; 99. SM ’s-Hertogenbosch, 26-12.

SM 's-Hertogenbosch

2011-12-26T11:35:00.001+01:00

Onlangs waren we weer eens in Den Bosch en in het Stedelijk Museum aldaar. Het SM dat sinds 2005 is ondergebracht in een voormalige medicijnfabriek van Interpharm in het Bossche Paleiskwartier (voorheen bedrijventerrein de Wolfsdonken), gaat 15 januari 2012 zijn deuren daar sluiten. En pas eind 2012 schijnen ze die dan weer te openen in het nieuwe gebouw in het Bossche Museumkwartier. Ze delen dan hun nieuwe onderkomen, gebouwd naar een ontwerp van Bierman Henket Architecten, (zie impressies in het hart van de collage) met het Noordbrabants Museum.

We kunnen dus wel zeggen dat we voor de laatste keer moderne kunst in de oude medicijnfabriek hebben gezien. Overigens de eerste en voorlaatste keer was ruim 3 jaar geleden, zie mijn stukje 'Paleiskwartier' van 9 september 2008. En wat hebben we daar gezien, na eerst een hapje te hebben genuttigd in het museumcafé. Nou, een viertal tentoonstellingen t.w. 1. Berichten van het front; 2. Say hello, wave goodbye; 3. Klaas en Barend en Gijs en Rieneke en Carole; 4. Smax curatoren-project.

Ik zal proberen het één en ander zo beknopt mogelijk te omschrijven. Om te beginnen bij expositie 1: Een netwerk van gelijkgezinde kunstenaars actief in verschillende samenstellingen. Wat we zagen was eigenlijk een atelier van een groepje kunstenaars met een nogal onheilspellend vertoon van beeld en geluid o.a. een schildersatelier, een grafische werkplaats, een klinisch laboratorium en een industrieel niemandsland.
Expositie 2 was de laatste tentoonstelling op deze plek van diverse collecties en laatste aanwinsten van het SM, o.a. sieraden van Emmy van Leersum. Maar ook veel sculpturaal werk op keramisch gebied van o.a. Picasso, Guido Geelen e.a.
Expositie 3 was een gezamelijke tentoonstelling van 5 kunstenaars met een Bossche achtergrond. Schilderijen, muurschilderingen en -tekeningen, een houten huisje in de ruimte voor het op de muur getekende meisje van Barend en collages.
Expositie 4 ging over het braakliggende terrein naast het huidige museum. De aanstaande verhuizing van het SM was voor kunstenares Lara Almarcegui aanleiding de huidige plek (artistiek) te onderzoeken. Waarbij veranderingsprocessen en zaken die anders onzichtbaar zijn of aan de aandacht ontsnappen centraal staan. Een conceptueel kunstwerk eigenlijk in de context van een braakliggend terrein. Bijzonder, maar ik werd er eerlijk gezegd niet warm of koud van!

Al met al vonden we het niet bepaald de meest boeiende museumervaring van de laatste tijd. Over een jaartje maar eens kijken in het nieuwe gebouw daar, mogelijk dat dat een interessantere ervaring zal opleveren.

Haagse historie en meer ...

2011-12-24T16:12:00.011+01:00

Gisteren waren we in het Haags Historisch Museum aan de Korte Vijverberg. We kwamen primair voor de tentoonstelling 'Golden Earring - Back Home', zie m'n stukje postzegelmuziek van j.l. maandag 10 oktober. Maar we hadden de kleine maar interessante tentoonstelling van de oudste nog bestaande Nederlandse rockband uit Den Haag toch redelijk snel gezien. We hadden het bezoek trouwens aardig kunnen rekken als we wat meer muziek hadden beluisterd middels de diverse koptelefoons, maar daar hadden we geen zin in, bovendien kennen we veel muziek van hun wel.

Er was uiteraard meer te zien in het museum. Bijvoorbeeld de permanente tentoonstelling 'Typisch Haags' waarin de vele facetten van de Haagse samenleving te zien zijn. Van Hofstad en internationale stad van vrede en recht tot voetbalclub ADO Den Haag. Maar ook de prachtig ingerichte poppenhuizen van jonkvrouwe Lita de Ranitz (1875-1960) waren er te zien, en een boeiende digitale groeikaart van Den Haag vanaf ca. 1300 tot heden. In de tentoonstelling Mijn Den Haag Winkelt! was middels herinneringen, foto's, posters en films te zien hoe de stad zich ontwikkelde tot een winkelparadijs met buurtwinkels, (super)markten en grote warenhuizen.

Lichtelijk verbaast heb ik een tijdje zitten kijken naar het enorme schilderij van Jan Antonisz van Ravesteyn, voorstellende 'de officieren van de schutterij op de Sint Sebastiaansdoelen' uit 1618. Daar stonden ze dan de leidinggevenden, de gewichtige mannetjes van weleer! Wie weet hebben enkele van hun nog meegemaakt dat in 1672, ruim 50 jaar later dus, de gebroeders de Witt hier op de Korte Vijverberg door een razende en op drift geslagen menigte werden gelyncht. Een tong en een vinger van één van de gebroeders is in dit museum nog steeds te zien, bizar eigenlijk.

Ook prachtig was het enorme panoramaschilderij van Jan van Goyen uit 1651 voorstellende 'Gezicht op Den Haag' Veel grote gebouwen al, ook van het binnenhof zeer waarschijnlijk, maar verder kan ik na ca. 360 jaar toch weinig herkenbaars vinden.

We zijn na het museumbezoek nog even langs de Hofvijver de stad in gelopen, richting Buitenhof en de Passage. Daar heb ik 'The Sound of the South' van Leo Blokhuis gekocht, een soundboek met 4CD's. Ik had nog een paar bonnen op zak die ik van S en W gekregen had, dus die zijn nu goed besteed! Prachtige muziek uit de jaren 1961-1976 uit het zuiden van de Verenigde Staten, waar destijds bijzondere ontmoetingen plaatsvonden tussen de blanke country en de zwarte soulmuziek. Onderweg naar huis hebben we gelijk maar een plaatje opgezet. Een feest der herkenning kan ik wel zeggen!

wenskaart

2011-12-22T11:59:00.018+01:00

Ze stromen weer binnen, de wenskaarten. Zakelijke kaarten, melancholische kaarten, zelfgemaakte kaarten met foto's en/of gedichten, de één nog mooier (of lelijker) dan de ander. En de kaarten komen uit alle hoeken, van familie, vrienden, buren, kennissen en bedrijven, ja zelfs kaarten van mensen of bedrijven waar ik nog nooit wat mee gehad heb of zelfs helemaal niet ken!

Elk jaar weer komt de vraag bij me op, stuur ik wel of geen wenskaarten. Stoer besluit ik soms, dit jaar maar niet! Maar als dan de eerste kaarten bij me op de mat ploffen, bedenk ik me al weer. Bijna iedereen doet het, dus moet ik toch ook wel iets van me laten horen. Maar typisch blijft het, want waarom stuur ik eigenlijk kaarten naar mensen die ik soms maar één of twee keer per jaar spreek, of zelfs dat niet. Of vreemder nog, waarom stuur ik kaarten naar mensen die ik bijna dagelijks of wekelijks zie? Ik zou het niet weten, het is een gewoonte en zoals gezegd, bijna iedereen doet het!

Dit jaar hebben we de kaart maar weer eens zelf gemaakt. Daarvoor hebben we de door mij op j.l. 22 november genomen foto gebruikt (zie stukje windstreken II van 25 november j.l.) van de 200 ton wegende glazen overkapping van de binnenplaats van het Amsterdamse Scheepvaartmuseum. Het wenskaartje is de uitsnede van het middelpunt van de overkapping, die de 32 windstreken van de kompasroos verbeelden. Simpel, gewoon een mooi plaatje, het is wat het is, hoogstens een metafoor voor het vinden van nieuwe wegen c.q. nemen van verstandige besluiten in 2012. En de tekst? Ach ja die spreekt uiteraard voor zich!

werelden

2011-12-19T10:19:00.014+01:00

In het V-katern van de Volkskrant j.l. donderdag 15 december trof ik een paginagrote reclame aan van het CJP. Het grootste deel van de pagina werd in beslag genomen door nevenstaande tekening, gemaakt door het Amsterdams grafisch ontwerpbureau Maslow. Daaronder een samenvatting van een aantal vragen en antwoorden van Steven Stoffers (redacteur van het Cultureel Jongeren Paspoort) aan Sergio Hasselbaink (acteur, bekend van o.a. Sonny Boy zie m'n stukje van 29 januari 2011) over de toneelvoorstelling 'In Ongenade'. In het toneelstuk, dat is gebaseerd op het boek Disgrace van Nobelprijswinnaar J.M. Coetzee, en door de Toneelgroep Amsterdam wordt opgevoerd in de Stadsschouwburg, heeft de zwarte Sergio Hasselbaink een prominente rol naast theaterlegende Gijs Scholten van Aschat.

Luk Perceval, de regisseur van 'In Ongenade' laat volgens Sergio Hasselbaink de spelers op het toneel vaak stilstaan, zodat je als kijker wel gedwongen wordt om na te denken. Het zou namelijk wel leuk zijn als de gedachte van Coetzee overkomt. Als twee werelden botsen wekt dat weerzin op, maar uiteindelijk moeten we het toch samen doen! Een mooie gedachte, maar ondertussen bekroop mij wel de vraag hoe ik in dit verband toch eerder genoemd landschapje moest interpreteren. Het antwoordt op de vraag welke werelden er op elkaar botsen zit in de racistische hoek las ik. In het stuk speelt Gijs Scholten van Aschat professor Lurie. Lurie valt op de universiteit in ongenade door een affaire met een studente en kan daarom zijn biezen pakken. Om enigszins tot rust te komen gaat hij vervolgens maar een tijdje bij zijn dochter op het Zuid-Afrikaanse platteland wonen. Hoewel ik het heuvelachtige vredige landschapje met huisje, boompje beestje nu associeer met het Zuid-Afrikaanse landschap, vraag ik me toch nog steeds af hoe ik het één en ander m.b.t. 'In Ongenade' moet duiden. Het gaat goed met Lurie op het mooie landje van zijn dochter, en door de overwegend zwarte bevolking in de nabije omgeving worden ze gedoogd. Totdat een groepje militante autochtonen onder leiding van Sergio Hasselbaink op het toneel verschijnt met repressieve bedoelingen. Ze overvallen de boerderij en verkrachten de dochter van Lurie, weg vredig leventje. Ik zie de tekening nu heel anders, het landschapje heeft het profiel van een vrouwfiguur. Hoe is het mogelijk dat ik dat niet eerder heb gezien, ik zie ineens niet anders meer. Maar de horzel rechts in het midden en de donkere wolk links boven geven het geheel wel iets macabers. De dreiging van de arme autochtone bevolking, die de aanwezigheid en de overdadige luxe van een handjevol allochtonen in hun omgeving niet langer dulden. Als daarna Lurie's dochter, die een kind aan de verkrachting heeft overgehouden, uit zelfbescherming trouwt met haar zwarte tuinman, begrijpt Lurie daar niets van. Maar het is gewoon nodig om te overleven daar. Zoals eerder gezegd, uiteindelijk moeten de twee werelden daar het toch samen rooien!

Petje af voor Maslow's tekening bij 'In Ongenade'.

Leven II

2011-12-14T21:59:00.008+01:00

De één loopt met rode koontjes van opwinding, de ander word er warm noch koud van, het Higgs-deeltje. In mijn stukje Leven I van 25 januari 2010 had ik het over de LHC-versneller in Genève, een machine waarmee ze hopen te ontdekken hoe het heelal en het leven is ontstaan en in elkaar zit. Een zoektocht naar het z.g. Higgs-boson, ook wel het God-deeltje of de heilige graal van de deeltjesfysica genoemd. Zie wat dat betreft ook "theorie van alles" mijn stukje van 21 mei 2010.

Gisteren 13 december 2011 was het Higgsdag, zoals Bert Wagendorp het in zijn column in de Volkskrant lichtelijk cynisch noemde. We zijn overgeleverd aan de hogepriesters van de Grote Deeltjesbotser, die ons het evangelie brengen van het alsmaar diepere inzicht in alles. Zie wat dat betreft bijvoorbeeld ook stukje Neutrino's van 25 september 2011. De eerste zeer hoopvolle resultaten van de zoektocht naar het Higgs-boson werden die middag in het onderzoekscentrum CERN in Genève bekend gemaakt. En vandaag las ik in de krant, dat de versneller in de loop van 2012 voldoende opvallende gebeurtenissen zal hebben opgeleverd om de ontdekking van het Higgs-deeltje te kunnen claimen! Ook in de wereld van de wetenschap moet tijdig worden gescoord voor de centjes en de nobelprijs!

Gek eigenlijk, het Higgs-deeltje is veertig jaar geleden al voorspeld door de Britse naamdrager, hij had zelfs al min of meer uitgerekend bij welke energie het deeltje te ontdekken moest zijn. Maar daarvoor moesten ze wel eerst een deeltjesversneller bouwen van vier miljard! Prachtig, maar waarom dan toch dat opgewonden enthousiasme in de wereld van de fysici? Over een ontdekking waarvan je voor 99,99% al wist dat het er was. En het enthousiasme slaat nog over ook, tenminste wel op mij, ik ben geen fysicus maar toch ook heel nieuwsgierig geworden naar de ontdekking van de onzichtbare werkelijkheid die nog in atoomkernen en elektronen verborgen zit. Maar ook een gerenomeerd wetenschapper als Robbert Dijkgraaf was bij Pauw en Witteman nogal enthousiast over de bijna ontdekking in Genève. Het doet allemaal zo populistisch aan, iets meer rust in deze zou denk ik wat bedachtzamer overkomen. Overigens ben ik nu al nieuwsgierig naar de nieuwe vragen die straks door de ontdekking onherroepelijk zullen worden opgeroepen in de wereld van de deeltjesfysica!

radar

2011-12-11T11:50:00.653+01:00

Port of Dover, voorjaar 1991 's ochtends rond 07.00 uur. We hoorden het oorverdovende gebrul van een Hovercraft van dichtbij, maar door de dikke mist zagen we het gevaarte niet. (zie ook m'n stukje Mist van 2 januari 2008) We hoopten maar dat ze het bliebje van onze reflector wel zouden zien op hun radarscherm. We lagen volgens onze AP navigator weliswaar nog iets buiten de aanloopkoers van die grote jongens op de stuurboordsingang van Port of Dover, en ook van Dover Coastguard, die ik al eerder had opgeroepen hadden we geen bijzondere opmerkingen of waarschuwingen door gekregen. Maar je weet toch maar nooit, om bij de voor ons verplichte bakboordsingang te komen, moesten we toch die stuurboordaanloop veilig zien te kruisen. Maar bovendien wijkt voor hetzelfde geld zo'n kolos iets van z'n koers af en kan je de klos zijn. Met al dat akoestische geweld om ons heen, werd de opgebouwde spanning van de oversteek, waarbij we midden in Dover Strait, ofwel één van de drukste vaarwaters ter wereld, plotseling waren overvallen door een dikke zeemist a.h.w. opgevoerd tot een climax. Ik vond het als schippertje van de Felis Onca IV maar een stressvolle situatie, hoewel ik m'n best deed dat niet al te veel te laten merken. Maar ik voelde de spanning toch ook bij de overige drie opvarenden. Jammer, want het kan zo mooi zijn, de vorige keren dat we hier waren konden we beide haveningangen met die mooie witte krijtrotsen op de achtergrond al van heinde en verre zien liggen. Enfin, het was niet anders, we zijn gelukkig veilig en wel de haven ingekomen. Maar ik heb me toen wel voorgenomen radar aan te schaffen, echt een must als je op zee vaart! Toch kwam het er niet direct van, erger nog pas in 1999, toen we de Swing, onze nieuwe boot kochten. Al die jaren is het zonder radar gelukkig goed gegaan op zee, terwijl we toch best wel vaak in mist verzeild zijn geraakt. (zie o.a. m'n stukje Pin Mill van 16 juli 2009) Maar het was toch maar zelden zo hectisch als toen op die vroege ochtend in Dover Strait met dat dynamische gebeuren vóór Port of Dover!

Maar goed, als je dan radar aan boord hebt, is het ook wel handig als je er mee om kan gaan. En dat was in het begin vaak lastiger dan ik dacht. Clutter (valse bliebs) op het radarscherm, veroorzaakt door o.a. een woelige zee, belemmerden je vaak het zicht op de serieuze bliebs. Veel clutter kon je uitzeven, maar deed je dat te enthousiast, dan zeefde je ook de serieuze bliebs uit en dat was natuurlijk niet de bedoeling. Het heeft best even geduurd voordat ik daar een beetje bedreven in was. Ik denk nog weleens aan die keer toen we terug kwamen uit Noorwegen, we hadden mee gedaan aan de Colin Archer Memorial Race van Lauwersoog naar Stavern. (zie m'n stukje CAMR van 4 februari '08) Storm, 8 Bft. in de Duitse Bocht, iets na middernacht kwamen we aan bij de eerste van de twee drukke shippinglanes boven de Waddeneilanden naar o.a. Hamburg en Bremerhaven, die we bij een aandewindse koers moesten kruisen. Grote golven en pikkedonker, sowieso zag je niks als je in een golfdal zat. En aan de radar had ik ook niks, het was één en al clutter. Om dat te kunnen zeven moest ik één hand vrij maken voor de knopjes, maar dat lukte me van geen kant. M'n stuurautomaat kon het natuurgeweld niet aan, en ik had beide handen nodig aan het roer om op koers te blijven. Met gekrulde teentjes van spanning stoven we beide shippinglanes over bij een zicht van nul komma nul meter in de golfdalen. Het is gelukkig allemaal goed gegaan, maar toen we in de vroege ochtend in de verte de gigantisch wit schuimende zeeën boven de Gronden van Stortemelk zagen, leek het ons ondanks de afnemende wind maar verstandiger deze afslag niet te nemen, en maar door te varen naar Den Helder. Maar goed dit was dus wel een voorbeeld van hoe je het niet moest doen met radar. Ik had de installatie natuurlijk eerder moeten afstellen op zwaar weer, in ieder geval voordat we echt in de shit zaten. Ik had weer wat geleerd, een dergelijke situatie is me nadien dan ook niet vaak meer overkomen. En daarom blijf ik maar zeggen, varen op zee zonder radar is eigenlijk onverantwoord. Radar op zee is echt een must!

Als alles goed is ingesteld, en je alle objecten om je heen in welke omstandigheid dan ook goed op het scherm kan volgen, geeft dat ondanks het feit dat je sowieso alert moet blijven, voor schipper en bemanning een zee van rust! Ik heb van mijn radar in iedergeval een hoop plezier gehad.
Met de Swing is de radarinstallatie uiteraard ook verkocht. (zie m'n stukje 'verkocht' van 27 november 2011) Maar wel een radarinstallatie die het toevallig afgelopen vaarseizoen begeven had. Bij de verkoop was echter wel bedongen dat ik zou zorgen voor een weer werkende radarinstallatie. Met een service monteur van Holland Nautic alles nagelopen, scanner in de mast, diverse aansluitingen etc. etc. Uiteindelijk was het duidelijk dat het beeldscherm binnen de boosdoener was, een haperende interface of zoiets, het zal wel. Het beeldscherm is meegenomen naar de werkplaats, waar ze het inmiddels gelukkig voor een redelijk prijsje hebben kunnen repareren. De nieuwe eigenaar vertelde me dat hij voorlopig gaat varen op de Spiegelplas bij Nederhorst den Berg. Als hij daar een keer een boeitje zal schampen, kan hij in iedergeval niet zeggen dat hij de boei niet gezien heeft omdat de radar het niet deed. Ik realiseer me dat deze uitlating mogelijk een beetje cynisch kan overkomen, maar dat neemt niet weg dat ik de eis van de nieuwe eigenaar natuurlijk maar al te goed begrijp!

Om de Noord

2011-12-07T20:42:00.018+01:00

Gisteravond in bioscoop Atlantic 'Nova Zembla' gezien, de allereerste Nederlandse 3D film met in de hoofdrollen Robert de Hoog als Gerrit de Veer; Derek de Lint als Willem Barentsz; Victor Reinier als Jacob van Heemskerck; Jan Decleir als Petrus Plancius (cartograaf en dominee) en Doutzen Kroes als Catharina Plancius, dochter van de cartograaf/dominee en geliefde van Gerrit de Veer. De tweede film van regisseur Reinoud Oerlemans (1971) die j.l. 21 november z'n première beleefde, draait sinds die tijd in de Nederlandse bioscopen.
Vlak voor aanvang kregen we van het bioscoop personeel allemaal een z.g. 3D brilletje uitgereikt. Wees er zuinig op lazen we op een briefje, want een kapot exemplaar kan je na afloop €. 50,- kosten! Nou, voorzichtig kijken dan maar, en dat juist met een spannende avonturenfilm. Want een spannend verhaal is de overwintering op Nova Zembla zeker, dat weet ik nog maar al te goed van vroeger. Met rode koontjes zat ik in de vierde klas van de lagere school te luisteren naar meester Doornbos. Zijn naam ben ik zelfs nooit vergeten, we hingen aan zijn lippen tijdens vaderlandse geschiedenis. Ik heb in mijn latere leven zelden iemand meegemaakt die zo beeldend en meeslepend kon vertellen. En met die prachtige oude schoolplaat van J. Isings aan de wand waande je je met Willem Barentsz zelf op Nova Zembla.

In 1996, 400 jaar na de ijskoude poolwinter in het Behouden Huys op Nova Zembla, werd er in het Scheepvaartmuseum in Amsterdam een tentoonstelling gewijdt aan dit 16de-eeuwse avontuur. Op de binnenplaats hadden ze toen het Behouden Huys nagebouwd, en in het museum werden allerlei eeuwenoude voorwerpen getoond, die latere expedities bij de resten van het Behouden Huys op Nova Zembla hadden gevonden. Het was een boeiende tentoonstelling, ik heb daar toen het boekje 'Om de Noord' gekocht. Een prachtig boekje met oude afbeeldingen en de destijds door Gerrit de Veer opgetekende verhalen van de tochten van Willem Barentsz en Jacob van Heemskerck en de overwintering op Nova Zembla.

Geïnspireerd door die mooie oude schoolplaat van J. Isings destijds met die gevaarlijke ijsbeer, had ik natuurlijk een fantasiebeeld opgebouwd van dit beroemde verhaal uit de Nederlandse geschiedenis. Een fantasiebeeld dat mede gevormd is door de verhalen van m'n oude schoolmeester, en later gevoed werd door eerder genoemde tentoonstelling, en de verhalen in het boekje van Gerrit de Veer. Maar gisteren vielen mijn oude, lang gekoesterde fantasiebeelden van dit avontuur zowaar een beetje in duigen. Ze strookten in iedergeval in meerdere opzichten niet met de 3D film 'Nova Zembla'.
Het was zonder meer een mooie film, ik heb tenminste best wel genoten. Al had ik toch ook wel wat negatieve recensies gelezen, maar dat hou je toch. Vooral dat 3D gebeuren was bijzonder, ik had dat nog nooit meegemaakt. Je ervoer echt de derde dimensie in de beelden. Meerdere lagen, diepte en perspectief, soms waande je je met dat malle brilletje op midden in het tafreel, je was bij wijze van spreken ook één van de acteurs. Spectaculaire techniek!

Maar ja, hoe mooi ook, de 3D film 'Nova Zembla' haalde het bij lange na niet bij de film die over dit avontuur al decennia in mijn hoofd draait, en dat viel een klein beetje tegen. Ik denk dat ik binnenkort m'n oude fantasiebeelden maar ga updaten in het Rijksmuseum in Amsterdam. Of zou dat misschien nu niet meer kunnen?

donkere dagen

2011-12-06T17:36:00.002+01:00

'De Donkere Dagen Voor Kerstmis' van Willem Nijholt. Maar gelukkig heb ik nog een bootje van het zonnige Lombok!

't Mist en miezert en de stad lijkt ziek en der dagen zat
De mensen, met hun plastic aan, bewegen door een schijnbestaan
De donk're dagen voor Kertstmis
't Schemert rond een uur of vier en ik vraag me af: Wat doe ik hier
Aan 't einde van de Overtoom, verdwaald als in een boze droom
De donk're dagen voor Kertstmis
Lieve God, denk ik, kleumend en klein
Moeten die er nu werkelijk zijn
De donk're dagen voor Kertstmis

De koude tram is overvol, maar iedereen staart leeg en hol
Naar al die pakjes op z'n arm, want daarvan wordt een mens niet warm
De donk're dagen voor Kertstmis
Hij heeft een duur cadeau gekocht, maar had een ander ding gezocht
De warmte, die een leven duurt, de hoop die een bestaan bestuurt
In donk're dagen voor Kertstmis
Alles ligt in de winkel te koop, ja, behalve, behalve de hoop
De donk're dagen voor Kertstmis

't Mist en miezert en de stad lijkt ziek en der dagen zat
De mensen, met hun plastic aan, bewegen door een schijnbestaan
De donk're dagen voor Kertstmis
En ieder pakje, dat ik draag, is maar een uitstel van de vraag
Waar kopen wij het Paradijs en wat, in Godsnaam, is de prijs
In donk're dagen voor Kertstmis
Lieve God, denk ik kleumend en klein
Moeten die er nu werk'lijk zijn
Die donk're dagen voor Kertstmis

'De Gouden Eeuw van China'

2011-12-04T15:57:00.024+01:00

In mijn stukje 'Goud uit Georgië' van 9 augustus 2010 schreef ik een beetje cynisch over de planning van de nieuwe uitbreiding en verbouwing van het Drents Museum. Het museum zou toen op 15 augustus zijn deuren voor één jaar sluiten. Gezien de ervaringen met soortgelijke projecten elders in het land, leek me één jaar voor zo'n klus erg optimistisch gesteld, en moest ik dat eerst nog maar eens zien. Nou ik heb het gezien! De bouw- en verbouw heeft o.a. door winterse ongemakken inderdaad 3 maanden langer geduurd dan gepland, maar dat noem ik voor deze keer maar peanuts. Op 16 november j.l. dus 15 maanden na de sluiting, is het museum door koningin Beatrix heropent.

We zijn er afgelopen vrijdag geweest, en ik kan niet anders zeggen dan dat de ondergrondse uitbreiding, naar ontwerp van architect Erick van Egeraat, niet alleen een lust voor het oog is maar ook om te beleven. Vooral hoe het daglicht speels kwam binnenvallen, door de verschillende openingen tussen de gebogen en verspringende dakvlakken, vond ik een beleving. En de prachtig aangelegde museumtuin op het dak van de ondergrondse expositiezaal fungeert volgens mij goed als een verbindende schakel tussen de oude omringende Assense bebouwing en het museum. Om maar iets te noemen, het zicht vanaf de Oostersingel op de historische centrumbebouwing en het oude museumgedeelte, zou door een bovengrondse uitbreiding van het museum zo goed als zeker zijn verdwenen.

En dan die openingstentoonstelling 'De Gouden Eeuw van China' in de periode van de Tang-dynastie (618 tot 907 na Chr.) Voor de Chinezen de meest glorieuze dynastie met de grootste culturele uitstraling uit de hele Chinese geschiedenis. Van oudsher is China een multi-etnisch en multireligieus land, en heeft bewust of onbewust altijd allerlei culturele invloeden van buiten ondergaan. Ik denk in dit verband ook aan de invloeden die de Zijderoute met zich mee moet hebben gebracht. Maar de reusachtige stappen voorwaarts op het gebied van literatuur, kunst en wetenschap die het deed tijdens de Tang-dynastie kende zijn weerga niet.
De verschillende museumstukken die we daar hebben gezien, komen uit musea in en rond de stad Xi'an, de meest historische stad van China, gelegen op de fundamenten van de oude Tanghoofdstad Chang'an. De stad wordt in China vergeleken met oude Europese steden als Rome en Athene. Ik zou er best eens een keertje heen willen!

Dat China van oudsher een multi-etnisch en multireligieus land is, kunnen we van onze regio, en zeker in die tijd, moeilijk zeggen. Destijds ging het er hier in ieder geval nog wel eens anders aan toe. Denk maar aan die rare heidense Friezen die in 754 na Chr. Bonifatius en 52 metgezellen van hem om zeep hielpen. En dat alleen omdat ze die Dokkumers destijds een andere mening wilden opleggen. Van een multireligieus gedachtengoed hadden beide partijen kennelijk nog nooit gehoord. En toen Keizer Karel omstreeks 768 na Chr. hier juist de geestelijken opdracht gaf om scholen te stichten voor iedereen, adel of niet, was dat natuurlijk ook weer een éénrichtings verkeer. Want ik ga er wel vanuit dat de geestelijken hier destijds geen voorstanders waren van een seculiere samenleving.

Maar dit allemaal terzijde, we hebben in alle opzichten erg genoten van het nieuwe museum in Assen en van de prachtige Chinese expositie daar. We komen er zeker vaker terug!

de Euro?!

2011-12-02T21:36:00.033+01:00

Vanmorgen vond ik in m'n rommellaatje de z.g. eurokit ter waarde van € 3,88, die ik daar al die tijd nog had liggen. Eén euro was 2,20371 gulden waard, dus we kregen 10 jaar geleden tegen inlevering van een op naam gestelde afhaalcoupon, zomaar f 8,55 gratis van minister Zalm. Elke inwoner van Nederland die op 31 december 2001 zes jaar of ouder was, kreeg destijds ter introductie van de euro zo'n kit van het ministerie van Financiën. Een noviteit van belang!

Het nieuwtje is er inmiddels wel vanaf, integendeel, de euro is of lijkt een blok aan het been te zijn geworden voor de lidstaten. Desalniettemin heeft de euro ons de afgelopen tien jaar voorspoed gebracht wordt gezegd. En ik geloof dat daar een grote kern van waarheid in zit. En dat we er, ondanks het feit dat alles betreffende de euro momenteel op een helling lijkt te staan, toch alles aan moeten doen om de munt te behouden. Feitelijk moet de euro als een onomkeerbaar project worden beschouwd!

Zelfs de Franse president Sarkozy schijnt deze week te hebben gezegd dat hij zo langzamerhand voorstander is voor een meer centrale aanpak. Meer macht naar Brussel inzake de aanpak van dit en veel andere problemen dus. Geheel, maar zeker gedeeltelijk ten koste van de eigen soevereiniteit van de lidstaten. Ik denk inderdaad dat hij daar gelijk in heeft, want zoals het nu gaat met dat eeuwige gepraat van al die politici voor het belang van eigen parochie schiet niet op. Terwijl de tijd erg dringt heb ik begrepen.

Ik hoop dat ze op het Europese topoverleg van 9 december a.s. (de zoveelste top der toppen) inderdaad tot besluiten komen, die tot een centrale aanpak leiden ten koste van eigen soevereiniteit. Dat wordt mogelijk niet leuk gevonden, maar het zijn wel de consequenties van een keuze die tien jaar geleden gedaan is. Wie a heeft gezegd in euroland moet nu toch ook echt b durven zeggen.
En dat straks niet alleen z.g. probleemlanden kunnen worden gedwongen tot verregaande bezuinigingen en hervormingen van hun economie, maar ook de overige lidstaten in de eurozone.
Want laten we niet vergeten dat z.g. sterke landen als Duitsland en Frankrijk de eerste lidstaten waren, die al in 2003, in ieder geval kort na de internetbubbel, begonnen zijn met de afspraken aan hun laars te lappen. Ongestraft overschreden ze toen al de destijds in Maastricht afgesproken limiet op het begrotingstekort van 3% van het bruto binnenlands product (BBP). Goed voorbeeld doet goed volgen, maar slecht voorbeeld natuurlijk ook, daarom zitten we nu wel met gebakken peren.
Ik heb begrepen dat voor het één en ander een berg geld nodig is. Zoveel, dat het Europese Noodfonds en de Europese Centrale Bank (ECB) dat samen niet of nauwelijks kunnen behappen. En de geldpers aanzetten is geen goeie optie, daaraan schijnen op termijn teveel nadelen te kleven, gierende inflatie, verwatering van eigendommen, dat soort dingen. Daarom wordt nu overwogen om het Internationaal Monetair Fonds (IMF) erbij te halen.

Dat lijkt me ook een stap in de goede richting, want met het IMF zullen garanties voor leningen worden gedragen door een instituut met 187 landen heb ik gelezen. Terwijl bij het Europese Noodfonds maar maximaal 13 landen meedoen, Griekenland, Portugal, Ierland en het vragende land hoeven immers niet mee te betalen. Hoe dan ook, ik ben toch wel erg benieuwd wat het met euroland gaat worden in de nabije toekomst.

seinpistool

2011-11-29T19:45:00.026+01:00

Het was heus geen klapperpistooltje, mijn 'Olin' seinpistool, kaliber 4. Je schoot er zo'n dikke rooie COMET lichtkogel 300 meter loodrecht het zwerk mee in! Vanaf die hoogte zakte de lichtkogel vervolgens dan weer langzaam aan een klein parachuutje terug naar meer aardse sferen. Geen speelgoed dus, ik moest er destijds zelfs een wapenvergunning voor aanvragen!

Het (vuur)wapen alsmede de munitie diende in een afsluitbare kluis te worden opgeslagen. Tijdens controles thuis, ik heb er drie gehad in al die jaren, vertelde ik de controlerend ambtenaar steevast dat het seinpistool daar lag waar het thuis hoorde, namelijk voor het grijpen op m'n bootje! Weliswaar incl. munitie keurig opgeborgen in een plastic kokertje aan de wand. Maar omdat nou een kluis te noemen? Hoe dan ook, ik ben er altijd mee weggekomen! Maar ja, ik moest wel altijd één keer per jaar naar het politiebureau om m'n wapenvergunning te verlengen. Ik betaalde dan een tientje, kreeg een nieuwe jaarstempel op m'n vergunning en mocht weer vertrekken.

Ik heb godzijdank het seinpistool nooit serieus hoeven te gebruiken, de paar keer dat ik het gebruikt heb, was op een oudejaarsavond thuis. Met een slokje op en veel gebaar schoof ik dan een lichtkogelpatroon in de loop, klapte het wapen dicht, loop omhoog, spannen en hadsjiekidee. Prachtig, applaus, de a's en o's waren vaak niet van de lucht. Nog helder voor m'n geest staat een rustige oudejaarsavond samen met J. Klokslag 12.00 uur togen we naar buiten, de tuin in, met fotocamera op statief stelden we ons naast elkaar op voor de lens, ontstaken een handstakellicht achter onze rug, en richten ons seinpistool op de maan, boem! Gelukkig nieuwjaar en blijf gezond!

We zullen vanaf heden iets anders moeten verzinnen. Want vandaag heb ik m'n seinpistool en m'n wapenvergunning op het politiebureau ingeleverd. Het één en ander ter vernietiging, want wat moet ik er nog mee nu we geen schip meer hebben. Weg ermee, het kost me elk jaar alleen maar geld met die malle wapenvergunning. Het hele zooitje gaat volgens de politieambtenaar in de schredder, een soort van gehaktmolen voor metaal. Ik ga mooi terug naar vuurpijlen en handstakels mocht het nog ooit weer zover komen.

verkocht

2011-11-27T14:37:00.020+01:00

De 'Swing' afgelopen zomer voor de kust van Texel, varend van Den Helder naar Oudeschild, gezien vanaf de 'Poolster', de Lemsteraak van Simone en Wilco. En opweg naar IJmuiden zagen we vanaf de 'Swing' eens een imposante wolkenlucht zich samen pakken boven de witte krijtrotsen van Dover, en wat dat betekende hebben we geweten. Maar ook zagen we vaak prachtige zonsop- en ondergangen midden op de Noordzee of in de Duitse Bocht boven Helgoland.

De fantastische zeiltochten door de Noorse fjorden en naar de Shetlandeilanden. Of lekker naar de Engelse oostkust waar we grote pullen bier dronken in 'the butt en oyster' die bekende pub aan de oever van River Orwell in Pin Mill. Maar bovenal ook de vele, vele zeiltochten met J over het IJselmeer, door Friesland en naar de diverse Nederlandse- en Duitse waddeneilanden, of naar de Zeeuwse wateren. Maar ook in de havens ouwehoeren met de havenmeester, of gewoon lekker bij de kachel met een pikketanisje bij de hand en een mooi boek op schoot, terwijl de wind door het wand gierde en voor een prachtig concert zorgde. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan!

De beelden staan in mijn geheugen gegrift, maar niet alleen de beelden, vooral ook de bijbehorende gevoelens en emoties. Zo werkt dat nou eenmaal op en met een boot. Maar ik zal mijn maritieme herinneringen moeten koesteren, want het ziet er niet naar uit dat er snel nieuwe bij zullen komen. Althans niet op m'n eigen zeiljachtje, want de 'Swing', bouwjaar 1999 en sinds die tijd a.h.w. ons 2e huisje is verkocht! Ze lag weliswaar sinds 5 oktober j.l. te koop, maar ik ging er, gezien de tobberige verhalen die ik links en rechts hoorde, eerlijk gezegd vanuit dat een eventuele verkoop op z'n vroegst pas volgend voorjaar zou plaatsvinden. Maar niet dus, gisteren 26 november 2011 is de koopovereenkomst door beide partijen ondertekend! Verkocht binnen twee maanden voor om en nabij de prijs die ik in m'n hoofd had. Een zorg minder dus, desalniettemin zit ik met dubbele gevoelens en ben ik (nog) niet echt blij. Ruim dertig jaar lang een boot gehad en plotseling is het voorbij. We hebben het zelf zo gewild, maar ik mag toch wel hopen dat we snel aan dit gemis gewend zullen raken!

De 'Swing' gaat voorlopig met de nieuwe eigenaars en hun vier jonge kinderen een plassenleven leiden in de buurt van Nederhorst den Berg. De Spiegelplas en de Ankeveense Plassen wordt het nieuwe domicilie. Voorlopig dus geen zoutwater meer en wrede golven voor de 'Swing', maar wel lekker laveren met vier jonge kinderen over de Spiegelplas.

windstreken II

2011-11-25T17:13:00.021+01:00

In vervolg op 'windstreken I', mijn eerste stukje van j.l. 3 oktober over het verbouwde Scheepvaartmuseum in A'dam, was ik afgelopen dinsdag samen met J en m'n zus G en brother-in-law C daadwerkelijk in het museum. Alhoewel op de heenreis een akkefietje aan het begin van de wisselstrook nabij Muiden bijna roet in het eten had gegooid. Slechts door keihard te remmen, het was echt een noodstop, had ik op het nippertje weten te voorkomen dat we door toedoen van een pirouetterende medeweggebruiker enkele auto's vóór ons, al nabij Muiden zouden zijn gestrand.

Over de spectaculaire glazen overkapping van de binnenplaats heb ik het in Windstreken I uitvoerig gehad. Maar nu ik de kap, met in het midden de kompasroos en z'n 32 windstreken met eigen ogen gezien en ervaren heb, kan ik alleen maar beamen dat daarover toen geen woord teveel gezegd is. Die is echt indrukwekkend!

Een voor het oog minder saillant detail misschien, maar wel van cruciaal belang is de geluidsabsorberende vloer van de binnenplaats. Die zou zonder dempende vloer door de harde glazen overkapping een nagalm hebben van ruim 12 seconden. Niemand zou elkaar dan nog kunnen verstaan. De vloer van ruim 1150 m2, bestaat uit 2300 betonnen tegels van 60 bij 60 cm op een metalen frame. Elke tegel is verdeeld in 16, met natuursteen beklede vierkantjes van ca. 15 bij 15 cm, met daartussen deels open hogehakvriendelijke voegen (max. 5 mm) die het geluid a.h.w. laten ontsnappen. En om te grote geluidsreflectie te voorkomen, is onder de vierkantjes een luchtspouw en geluidabsorberend materiaal aangebracht. En eventueel vocht en vuil dat door de naden onder de tegels terecht komt wordt afgevoerd. Het resultaat van deze vloer is een alleszins acceptabele nagalmtijd op binnenplaats 'Het Open Pleyn' van slechts 3,3 seconden!
LBP Sight, het ingenieursbureau uit Nieuwegein die de unieke akoestische vloer heeft ontwikkeld, is daarmee dit jaar uitgeroepen als winnaar van de ingenieursprijs 'De Vernufteling'. (Een prijs van ingenieursvereniging KIVI NIRIA, tijdschrift De ingenieur en branchorganisatie ONRI.) Tot zoverre iets over de techniek.

Wij begonnen onze rondgang door het museum met de attractie 'De Zeereis', een volgens de brochure spannend virtueel avontuur op zee. Hoezo spannend? Ik ben eigenlijk alleen maar nieuwsgierig geworden naar de chaoten die deze attractie bedacht hebben en er vorm aan gegeven hebben. Het hele avontuur begon met een gezamelijk en tamelijk lachwekkend roeioefeningetje. Vervolgens banjerden we met de hele meute door een aantal zaaltjes heen, waarbij rondom een scala aan beelden van van alles en nog wat op de wanden werd geprojecteerd. Ik kon er geen touw aan vastknopen en wist niet waar ik het eerst of het laatst moest kijken. Bovendien ging het één en ander ook nog gepaard met een hoop herrie, ontploffingen, geschreeuw, gejammer, geklaag en onverstaanbare dialogen en kreten. Ik kon in de hele z.g. Zeereis niet of nauwelijks een verhaal of samenhang ontdekken. Een lukrake attractie met een overdaad aan virtueel geweld en technisch kunnen, meer was het niet. In mijn beleving een regelrechte miskleun! Een mening, die ook na het klapstuk aan het eind van de zeereis overeind bleef, toen we onszelf zagen roeien, maar nu in een echte sloep over het IJ richting Scheepvaartmuseum.
Maar goed, laat ik ophouden me zo negatief te uiten over De Zeereis, want mogelijk vinden kinderen de warrig gebrachte boodschap die het over ons maritiem verleden uiteraard wel een beetje in zich heeft, wel leuk en begrijpelijk, dat zou zo maar kunnen.

Het Scheepvaartmuseum is voor 58 miljoen euro verbouwingskosten een mooi gebouw geworden, ik kan niet anders zeggen. Maar ook een gebouw dat qua sfeer totaal is veranderd. Eerlijk gezegd viel het mij tegen. Ik ken het museum en de sfeer nog goed van vóór de verbouwing, maar daar is niets of weinig meer van over. Vroeger was het een gebouw waarin je op elke verdieping lekker kon rond dwalen over de oude krakende eikenhouten vloeren. Een gebouw met een scheepse sfeer zal ik maar zeggen, je rook a.h.w. de VOC en nog veel meer van ons maritieme verleden!
Nu is het een mooi en een beetje modern doch vrij kaal en sfeerloos expositiegebouw geworden. Veel loze ruimte naar mijn gevoel, en minder museumstukken. En de routing is ook vrij omslachtig, want toen we naar een andere afdeling wilde, moesten we steeds eerst weer terug naar de centrale binnenplaats.

Maar we hebben ondanks de tegenvallers, of misschien moet ik maar zeggen mijn tegenvallers, in het museum evengoed een leuk en onderhoudend middagje gehad. Eerlijk gezegd denk ik dat zo'n rigoureuze verandering als het Scheepvaartmuseum heeft ondergaan, ook niet in één keer perfect kan zijn. En wie weet krijgen ze daar wel meer kritieken te verwerken van bezoekers en doen ze er mogelijk wat mee, we zullen zien. Over het restaurant had ik trouwens niets te klagen, het was er tijdens de lunch gezellig, en de bediening was goed en het eten ook!

broken circle/spiral hill

2011-11-21T15:00:00.006+01:00

De Sonsbeekexpositie van 1971 werd 'Sonsbeek buiten de perken' genoemd. Hoewel Sonsbeek '71 als het hart van de kunstmanifestatie moest worden gezien, strekte deze zich over heel Nederland uit. De expositie in Park Sonsbeek heb ik destijds bezocht, samen met enkele medestudenten van de AvB Amsterdam. (Zie m'n stukje Sonsbeek van 26/2'06) Pas gisteren, 40 jaar na dato dus, heb ik samen met m'n twee oude Amsterdamse vrienden Henk en Jan het inmiddels meerdere keren gerestaureerde 'The Broken Circle Spiral Hill' bezocht in Emmen. Een Land-artproject van de Amerikaanse kunstenaar Robert Smithson (1938-1973) dat hij daar destijds in het kader van Sonsbeek '71 heeft gemaakt, of beter gezegd op zijn aanwijzingen heeft laten maken in een enorme zandgroeve.

Robert Smithson's artistieke carrière, die op 35 jarige leeftijd bruut beëindigd werd door een vliegtuigongeluk, speelde een belangrijke rol binnen de voornaamste kunststromingen in zijn tijd t.w. de conceptuele kunst, de minimal art en de land art.
Land-Art is kunst in de natuur gemaakt met en/of in het materiaal dat ter plekke voor handen is. De kunstenaar wil met deze culturele uiting buiten de muren van het museum, een intensere beleving oproepen van het landschap.

Smithson wilde met zijn 'Broken Circle and Spiral Hill' een dialoog tot stand laten komen tussen kunst en industrie. De kunstenaar en de ontginner moesten zich ervan bewust worden dat ze beiden vertegenwoordigers zijn van de natuur. Want economie, ontvreemd van de wereld, was volgens hem blind voor natuurlijke processen. In zijn visie was kunst een goed bindmiddel tussen de ecoloog en de industrieel, ze zouden middels de dialoog een respectabel koppel kunnen vormen. 'Broken Circle and Spiral Hill', met in het midden de volgens zijn aanvankelijke visie controversiële zwerfkei van ruim 32 ton, moest dan ook gezien worden als de aanzet tot de dialoog!

Na het bezoek aan het kunstwerk in de enorme, nog altijd in bedrijf zijnde zandgroeve van familie De Boer, en het daar aanwezige infocentum, waren we toe aan de lunch. De erwtesoep en het broodje bal of kroket in 't Wapen van Emmen ging er dan ook in als de spreekwoordelijke koek. Vervolgens togen we met z'n drieën naar het Centrum Beeldende Kunst Emmen, voor de tentoonstelling 'Robert Smithson in Emmen' met o.a. de video Breaking Ground: Broken Circle/Spiral Hill (1971-2011) en nog veel meer info.

De terugweg, die op aanraden van Jan tot ons genoegen via een culinaire pitstop ging in Ristorante Pizzeria Elba in Hattem, verliep verder als een speer. Rond een uur of acht waren we in H'wijk, en na nog een kopje koffie reisden Henk en Jan verder richting A'dam. Einde van een interessant maar ook genoeglijk dagje met een paar oude en zo vertrouwde vrienden!

bordjesfetisjisme?

2011-11-15T19:37:00.018+01:00

De wandeling j.l. zondagmiddag op Landgoed Tongeren had in ieder geval één ding gemeen met de wandeling van gisterochtend op Landgoed Stakenberg, namelijk een overdaad aan inlichtingen. Waarschuwingsborden, verkeersborden, verboden toegangsborden, routepaaltjes voor wandelaars, ruiters en fietsers alsmede allerlei verhalend proza op meestal laag bij de grondse bordjes over de fauna en flora in deze gebieden.

Wellicht overdrijf ik een beetje, dat zou goed kunnen, maar het viel me ineens op, al die overdadige informatie. En ja dan ga je er toch extra op letten. En ik kan niet anders zeggen, dan dat ik tijdens de wandeling vrij snel de tel kwijt raakte. Het lijkt erop dat de bedenkers twee opties voor ogen hebben gehad t.w. los lopende wandelaars zijn onnozelaars die zelf niet nadenken en hebben al die info hard nodig, of b, het zijn allemaal bordjesfetisjisten, en die willen we graag van dienst zijn!

Maar ik zou zeggen, weg met alle overbodige infotroep in die prachtige natuur. Het hoort daar niet thuis, op hier en daar een subtiele aanwijzing na misschien. Het irriteert me, en doet afbreuk aan de beleving van het landschap. Mensen die daar wandelen weten echt wel waar ze mee bezig zijn lijkt mij. Ze weten volgens mij doorgaans heel goed wat ze zien of gezien hebben.

Ach laat ik ophouden te zeuren, want eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen, dat J en ik evengoed bijzonder hebben genoten van beide wandelingen!

samen eten

2011-11-13T17:33:00.029+01:00

Behalve dat H geen vis lust, eten onze oude vrienden H en M uit Amsterdam verder alles, en m'n geliefde brother-in-law H en vriendin C eveneens uit Amsterdam lusten ook alles, alleen geen vlees en vis, ze eten uitsluitend vegetarisch. En wijzelf? Wij eten echt alles, nou ja alles, in ieder geval vlees en vis! Zie daar het gegeven waar we onze ingrediënten en kookkunst resp. voor j.l. vrijdag- en zaterdagavond op hebben moeten afstemmen. Het was samen met J wel even brainstormen, maar het resultaat was er wel naar. En uiteraard droeg daar de door J zo feestelijk gedekte tafel op beide avonden ook een steentje aan bij.

Twee avonden drukte en gezelligheid met totaal verschillende mensen. En natuurlijk mede met dank aan Bacchus, want de wijn bleef wat ze was en vloeide rijkelijk tot ieders genoegen. En het eten? De bereiding van onderstaande recepten in de goeie verhoudingen op zowel het vuur, in de oven, onder de grill als gewoon lekker fris of koud op het aanrecht is ons gelukkig goed afgegaan!

Wilde paddestoelensoep voor beide avonden.

gedroogd eekhoorntjesbrood
olijfolie
boter
preitjes, in dunne ringen
sjalotjes, fijngehakt
teentje knoflook, fijngehakt
wilde paddestoelen
groentebouillon
gedroogde tijm
creme fraiche
zout en versgemalen zwarte peper
takjes verse tijm ter garnering

Witlofsalade voor beide avonden.

witlof
appel
verse ananas aan kleine stukjes
fijngesneden ui
perzikpartjes
mandarijntjes
scheutje koffiemelk
slasaus

Zuid Afrikaanse bobotie met bonen en gehakt voor de 1e avond.

rundergehakt
diverse kruiden
sperziebonen
groene appel
creme fraiche
rijst met rozijnen

Hutspot met gembersiroop en geitenkaas voor de 2e avond.

kruimige aardappels
hutspotgroenten (wortel-ui)
gembersiroop
zachte geitenkaas
verse koriander

Toetje, koffie en pikketanisje voor beide avonden.

Vanille- en Malaga ijs met vruchten en slagroom
Koffie met Calvados

Zo dat was het, geen haute cuisine, maar wel lekker allemaal! De komende dagen doen we het maar weer wat rustiger aan.

Guggenheim Museum New York

2011-11-11T12:16:00.046+01:00

Het triomfantelijke afscheid van Maurizio Cattelan in het Guggenheim Museum, New York, schreef Rutger Pontzen dinsdagochtend in de V-bijlage van de Volkskrant. Nou ken ik die malle Cattelan (1960) van het Boijmans van Beuningen museum in Rotterdam, waar hij als een levensecht beeld, een zelfportret, omhoog kijkt door een gat in de vloer. En het Guggenheim ken ik behalve vanuit de architectuur ook van een bezoekje in 1992, (zie m'n stukje New York van 12 september 2006) al konden we toen tot onze grote spijt niet naar binnen wegens ingrijpende verbouwings- en uitbreidingswerkzaamheden.

Aangezien ik in gedachten toch nog in Ierland zat, zie Kilkelly, m'n vorige stukje van j.l. 7/11, was de verleiding, nadat ik het stukje van Pontzen gelezen had, te groot om niet gelijk maar even over te steken naar het New Yorkse Guggenheim Museum. Alleen wel virtueel deze keer, dan weet ik tenminste zeker dat ik nu wel binnen kom!

De Amerikaanse architect Frank Lloyd Wright (8 juni 1867 - 9 april 1959) ontwierp het Guggenheim Museum in 1944, aan het einde van zijn loopbaan. De oplevering en officiële opening van het museum op 21 oktober 1959 heeft hij zelf niet meer kunnen meemaken. En ook zijn opdrachtgever Solomon R. Guggenheim (1861-1949) had al tien jaar eerder de geest gegeven, waardoor de bouw van het spiraalvormige museum, mede door de 2e wereldoorlog nogal lang op zich had laten wachten.

Wright had met dit bijzondere ontwerp, tegenover het Central Park aan de Fifth Avenue, volgens sommigen de architectuur boven de beeldende kunst gesteld. Nadelen van de spiraalvorm vonden ze o.a. dat de schilderijen niet plat aan de hellende wanden konden worden gehangen, en dat de bezoekers een onrustig gevoel kregen vanwege het lopen op de hellende vloeren. Daar hadden ze uiteraard wel een punt, maar volgens mij heeft inmiddels niemand het daar nog over.
In 1992, toen we daar dus voor gesloten deuren stonden, is het Guggenheim uitgebreid met een rechthoekige toren. Een bouwmassa naar een ontwerp van architect Charles Gwathmey (1938-2009) van het Amerikaanse bureau Gwathmey Siegel & Associates Architects. Met de uitbreiding pal naast de creatie van Wright, waarmee deze middels een transparant tussenlid verbonden is, werd het totale vloeroppervlak van het Guggenheim Museum verdubbeld.

In het gedachtengoed van Rutger Pontzen betreffende de huidige expositie in het Guggenheim Museum van Maurizio Cattelan, kan ik me wel een beetje vinden als hij het expocircus omschrijft als een feestelijke begrafenis. Bizar eigenlijk, daarmee heeft de wereldberoemde maar desondanks in mijn ogen prettig gestoorde autodidact Cattelan inderdaad zijn hele oeuvre tot praktisch niets gereduceerd!

Kilkelly

2011-11-07T13:50:00.020+01:00

'De laatste verten van de Gaeltacht' (Gaeltachtgebieden, de westelijke regio's waar voornamelijk Iers-Gaelisch, kortweg Iers wordt gesproken) Eeen boeiend reisverhaal van Rob Gollin in de Volkskrant zaterdag over de randen van zuidwest Ierland. Een verhaal over de Skellig Islands. (Zie punt A in de collage) Barre rotsen in de Atlantische Oceaan op een klein half uurtje varen vanaf de Ierse zuidwestkust, eilanden van monniken, meeuwen en jan van genten. Maar ook een verhaal over vaak lang of vergeefs wachten in de pub op een boot die maar niet vertrekt vanwege het onstuimige weer. En over meezingen in de pub als je toch moet wachten, met Kilkelly bijvoorbeeld, een lied over een familie uit het ruim 300 km noordelijker gelegen gelijknamige dorpje. (Zie punt B in de collage) Een hartverscheurende lyric uit de jaren zeventig van de vorige eeuw van Peter Jones, een Amerikaanse componist met Iers bloed in z'n aderen. Een lyric die we bij Hodgepodge ook op het repertoire hebben staan, en daar door Chris met z'n basstem zo ontroerend mooi gezongen wordt!

Kilkelly is ontstaan, doordat Peter Jones in de jaren zeventig op zolder bij zijn ouders een bundeltje brieven vond, allemaal verstuurd vanuit het Ierse dorpje Kilkelly. Ze waren door de over-overgrootvader van Jones gedicteerd en door de schoolmeester opgeschreven en opgestuurd naar zijn overgrootvader. De brieven grepen hem zo aan dat hij de teksten als basis gebruikte voor een lyric die hij Kilkelly noemde. Elk couplet begint met "Kilkelly, Ireland" en dan het jaar van schrijven. Het is een aangrijpende familiegeschiedenis die je in vijf coupletten compleet te horen krijgt. De zoon (de overgrootvader van Peter Jones dus) die de brieven ontvangt, is midden 19e eeuw naar Amerika geëmigreerd om de armoede en hongersnood te ontvluchten, die het gevolg was van het mislukken van een paar aardappeloogsten achter elkaar. De brieven zijn het enige contact met thuis, en als hij in de laatste brief van zijn broer hoort dat nu ook zijn vader is overleden, heeft hij die al meer dan dertig jaar niet meer gezien!

Aan de van Keltische oorsprong zijnde Ieren wordt dikwijls nogal een grote verbeeldingskracht toegeschreven. Kilkelly, (zie tekst onder) wordt dan ook vol overgave en inlevingsvermogen gezongen in pubs of waar dan ook. Doorgaans wel direct gevolgd door een lied van minder zwaarmoedige aard.

Kilkelly, Ireland, 18 and 60, my dear and loving son John
Your good friend the schoolmaster Pat McNamara's so good
As to write these words down.
Your brothers have all gone to find work in England,
The house is so empty and sad
The crop of potatoes is sorely infected,
A third to a half of them bad.
And your sister Brigid and Patrick O'Donnell
Are going to be married in June.
Your mother says not to work on the railroad
And be sure to come on home soon.

Kilkelly, Ireland, 18 and 70, dear and loving son John
Hello to your Mrs and to your 4 children,
May they grow healthy and strong.
Michael has got in a wee bit of trouble,
I guess that he never will learn.
Because of the dampness there's no turf to speak of
And now we have nothing to burn.
And Brigid is happy, you named a child for her
And now she's got six of her own.
You say you found work, but you don't say
What kind or when you will be coming home.

Kilkelly, Ireland, 18 and 80, dear Michael and John, my sons
I'm sorry to give you the very sad news
That your dear old mother has gone.
We buried her down at the church in Kilkelly,
Your brothers and Brigid were there.
You don't have to worry, she died very quickly,
Remember her in your prayers.
And it's so good to hear that Michael's returning,
With money he's sure to buy land
For the crop has been poor and the people
Are selling at any price that they can.

Kilkelly, Ireland, 18 and 90, my dear and loving son John
I guess that I must be close on to eighty,
It's thirty years since you're gone.
Because of all of the money you send me,
I'm still living out on my own.
Michael has built himself a fine house
And Brigid's daughters have grown.
Thank you for sending your family picture,
They're lovely young women and men.
You say that you might even come for a visit,
What joy to see you again.

Kilkelly, Ireland, 18 and 92, my dear brother John
I'm sorry that I didn't write sooner to tell you that father passed on.
He was living with Brigid, she says he was cheerful
And healthy right down to the end.
Ah, you should have seen him play with
The grandchildren of Pat McNamara, your friend.
And we buried him alongside of mother,
Down at the Kilkelly churchyard.
He was a strong and a feisty old man,
Considering his life was so hard.
And it's funny the way he kept talking about you,
He called for you in the end.
Oh, why don't you think about coming to visit,
We'd all love to see you again.

Oud Nijkerk

2011-11-05T12:07:00.016+01:00

Wie Nijkerk niet kent is niks gewend zeg ik soms, maar van museum 'Oud Nijkerk' had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord. Terwijl de voormalige oudheidkamer aan de Holkerstraat na een verbouwing al in 2004 voorlopig is geregistreerd als museum, en in 2008 definitief. Maar sinds gistermiddag weet ik na een bezoek, samen met m'n geliefde en geboren en getogen Nijkerkse J, alles van het museum af.

Een semi-permanente tentoonstelling over de geschiedenis van de Vest Nijkerk, de benaming die de plaats in 1413 (over ruim een jaar bestaat de stad Nijkerk dus 600 jaar) kreeg van de Hertog van Gelre toen hij de stadsrechten verleende. Een tentoonstelling over Nijkerkse architectuur en meubelen uit het Interbellum, de periode tussen de twee wereldoorlogen in. Met ontwerpen van plaatselijke architecten als van Dasler, van der Stelt, Alfrink e.a. Over de meubelen die toen gemaakt werden bij Tijsseling, de plaatselijke meubelfabriek destijds. Maar ook de wederwaardigheden van de joodse gemeenschap in Nijkerk werden belicht in de tentoonstelling. En de verbouw van tabak, die veel voorspoed bracht in de omgeving van Nijkerk. En natuurlijk een grote collectie boeken die werden gedrukt en uitgegeven door het Nijkerkse bedrijf Callenbach. Verder zoals gebruikelijk in een historisch museum, waren er uiteraard ook nog de plaatselijke schilderijen, foto's, oude gereedschappen en klederdrachten te zien.

En in het educatiehoekje hebben we een zwart-wit film gezien over Nijkerk in de jaren vijftig. Over de schooljeugd, over het verenigingsleven, over de plaatselijke middenstand, ach eigenlijk over van alles en nog wat uit het Nijkerkse leven van toen, waarvan J nogal wat situaties en gezichten bekend voorkwamen. Maar voor ons was het meest verrassende moment in de film, dat we plotseling J als 14 of 15 jarige puber in het voorportiekje van haar ouderlijk huis aan de Raadhuisstraat zagen staan, waar ze iemand te woord stond!

Lotte Lenya

2011-11-02T10:59:00.029+01:00

Toen ik afgelopen zomer een tijdje met de Swing in de Hylperhaven lag in Hindeloopen, heb ik behoorlijk veel gelezen. Bij de Goede, het kleine 2e hands boekwinkeltje aan de Buren, was ik geloof ik een goede klant, want ik kreeg op elk boek wel een euro korting, terwijl ze vaak maar een paar euro kosten. Eén van de boeken die ik daar op de kop heb getikt, was een door Donald Spoto in 1993 geschreven biografie van de beroemde zangeres en actrice Lotte Lenya (Wenen 1898 - New York 1981). Een dikke pil van 474 pagina's waaraan ik pas in de afgelopen herfstvakantie ben begonnen, en nu net heb uitgelezen.

De biografie is een eerbetoon aan een uitzonderlijke vrouw. De beroemdste vertolkster van de liederen van de Duitse dichter en schrijver Bertolt Brecht (1898-1956) en de joods-Duitse legendarische componist Kurt Weill (1900-1950) die ook haar echtgenoot was, heeft tot haar dood toe het publiek aan zich weten te binden. Met haar uitdagende houding symboliseerde zij in het bijzonder de geest van de Europese artiest in de jaren twintig en dertig. Na een jeugd vol armoe en prostitutie in Wenen en een studie klassieke dans in Zurich, belande Lotte in 1921 in Berlijn, waar ze al snel in aanraking kwam met de eigentijdse muziek en teksten van Kurt Weill en Bertolt Brecht. In no time wist ze door haar optredens in stukken van beide mannen als o.a. Mahagonny uit 1927, een muzikale politieke satire over het verlangen naar de perfecte stad, over verveling, genotzucht, geld en nooit genoeg en Dreigroschenoper uit 1928 (Driestuiversopera) een stuk bedoeld als sociale kritiek, waarbij de onderwereld model stond voor het kapitalisme en Cabaret in de beginjaren 30, een controversiële musical over complexe liefdesrelaties en naderend onheil in het decadente Berlijn tijdens de Weimar Republiek, een enthousiast publiek in de zinderende metropool die Berlijn toen was (en ook nu weer is) aan zich te binden.

Het bekende 'Die Moritat von Mackie Messer' (The Ballad of Mack the Knife) en 'Seeräuberjenny' (Pirate Jenny) uit resp. de Prelude en de Eerste acte van de Dreigroschenoper, ofwel de Driestuiversopera, die in 18 talen is vertaald en nog altijd actueel is.

Het protest en de satire die doorklonk in de teksten en de muziek van Brecht en Weill, die zo prachtig werd vertolkt door Lotte Lenya, was het opkomend nationaalsocialisme niet welgevallig, en werd na de machtsovername in 1933 zelfs verboden door het intolerante regime van Hitler en zijn vazallen. Lotte Lenya en Kurt Weill vluchten dan ook vrijwel direct naar Parijs, en in 1935 weken ze voor het naderend onheil zelfs uit naar de Verenigde Staten van Amerika.
Daar steeg haar artistieke loopbaan door de vele optredens in de loop der jaren tot grote hoogte. Ondanks een niet al te gelukkig prive leven, haar echtgenoot Kurt Weill, waarvan ze in 1933 gescheiden was maar in 1937 weer mee was getrouwd, overleed op 50 jarige leeftijd aan een hartaanval. En twee van de drie mannen die daarna een tijdje in haar leven kwamen, waren zware alcoholisten en bezorgden haar een hoop gedoe en ellende.

De biografie van Lotte Lenya is een interessant tijdsdocument over een periode van driekwart eeuw. De vooroorlogse periode in Berlijn intrigeerde me het meest. Ik zie wel parallellen met onze tijd, de huidige samenleving verruwd en verhard ook in toenemende mate, dat zie je, dat lees je en dat voel je. Wie heeft het hier nog over een multiculturele samenleving. We worden met z'n allen bewust of onbewust intoleranter. De teneur van de vaak simpele maar vrolijke gesprekken en moppen op verjaardagen en aan de bar, gaat vaak ten koste van de allochtonen en/of de anders geaarden en denkenden in de samenleving. En erger is, dat ook al in bepaalde politieke stromingen al te gemakkelijk gewezen wordt naar de ander als oorzaak en oplossing van welk probleem dan ook. Als we nou iets van de geschiedenis hebben kunnen leren, dan is het wel dat makkelijke oplossingen niet werken, dus eigenlijk niet bestaan!

De uitdrukking naderend onheil in het verhaal, bezorgde me eerlijk gezegd even een moment van kippevel. Lotte Lenya en Kurt Weill waren alert, en hadden destijds de mazzel bijtijds te kunnen uitwijken naar de VS.

Herfsttraditie

2011-10-30T16:42:00.028+01:00

Traditiegetrouw trekken we er in de herfst om de twee jaar met de hele familie een weekje tussenuit. Een gewoonte die in 1976, toen nog min of meer onbewust, is ontstaan in een paar huisjes aan het grensriviertje de Our in Gemünd (Dtsl.) met een vrij overzichtelijk groepje van totaal zestien personen, zie foto.

Wat mij betreft is het nog steeds een overzichtelijk groepje. Maar het aantal deelnemers, in leeftijd variërend van twee tot achtentachtig jaar, telde 35 jaar naar dato op een gegeven moment éénenveertig personen, terwijl het er zelfs ook nog vier meer hadden kunnen zijn, ware het niet dat die het tot hun spijt voor deze keer hebben moeten laten afweten vanwege verplichtingen elders. Voor de hele groep t.w. moeder/grootmoeder/overgrootmoeder of grandmama zoals ik haar soms noem, zussen, schoonzussen, broers, zwagers, kinderen, kleinkinderen, neven, nichten, achterkleinkinderen, aanhang en ook nog twee honden, hadden C en G in totaal tien huisjes gehuurd bij Sunparks 'Ardennen' aan de Rue de la Grotte in Vielsalm. Een prachtig park op een heuvel, al had grandmama soms wel wat moeite met het sterk geaccidenteerde terrein, maar met een helpende arm om d'r heen kwam ze toch overal waar ze zijn wilde.

Ondanks het feit dat niet iedereen de hele week kon blijven, de één kon alleen maar een lang weekend, de ander moest eerder naar huis vanwege studie en een tentamen, en weer een ander vanwege werk, was het een herfstvakantie als vanouds. Het weer werkte in alle opzichten ook mee, dus konden we onze energie vooral ook buiten kwijt. Lange wandelingen voor de één, fietsen, golven, zwemmen of paintballen voor de ander, barbequen en lekker eten met z'n allen. Een autorit in de nabije omgeving of gewoon lekker in de zon voor het huisje zitten ouwehoeren. En 's avonds hier en daar een drankje en een hapje bij de open haard.

De Ardennen, eigenlijk dicht bij huis, krap drie uurtjes rijden, maar wat een prachtig gebied. Vielsalm ligt in het hart van de echte Ardennen op een hoogte van ongeveer 420 meter las ik, en wordt aan de noordzijde begrensd door de Hautes Fagnes die met een maximale hoogte van 694 meter tevens het hoogste punt van België vormen. In dit gebied zal ook de bron wel liggen van een aantal riviertjes in de Ardennen. Vielsalm ligt op een kleine heuvel boven het schilderachtige dal van het riviertje de Glain of Salm. We hebben er heerlijke wandelingen gemaakt, al waren ze soms wel net even aan de lange kant, maar dat kon toch het plezier niet drukken.

De week is omgevlogen, voor het goed tot me doordrongen was, had ik m'n koffers gepakt en reed ik alweer huiswaarts. Jammer, maar toch, ook dat was weer goed!

de bijtjes

2011-10-20T16:58:00.014+02:00

In m 'n stukje 'Colony' van 25 november 2009 ging het niet goed met de honingbij. De raadselachtige aandoening Colony Collapse Disorder (CCD) maakte alom veel slachtoffers onder de bijtjes. Maar als ik nu de berichtgeving mag geloven, heeft de geheimzinnige verdwijnziekte onder de honingbij nooit bestaan. Althans tot die conclusie kwamen de wetenschappers van het maandblad NWT Natuurwetenschap & Techniek. De ziekte was en is misschien nog wel vooral een opstapeling van pechfactoren. Parasieten, bestrijdingsmiddelen en het simpele feit dat er minder imkers zijn en er onder de imkers minder vakkennis is zou de verklaring zijn. Het zou tevens de verklaring zijn waarom CCD per land zo verschillend heeft uitgepakt.

Heeft uitgepakt, want veel hoor ik er niet meer over. De wetenschappers zijn het er inmiddels over eens dat de hoge sterfte van bijenvolken geen mysterieuze oorzaak heeft, en dat veeleer bekende factoren een rol spelen. Gelukkig maar, dan weet de imker mag ik aannemen in iedergeval wat hem of haar te doen staat! Onlangs las ik in de krant dat er tegenwoordig uit pure liefhebberij in de grote steden zoveel wordt geïmkerd. Prachtig, een mooie hobby weet ik uit ervaring, maar of al die nieuwbakken imkers daar, met één bijenkastje op hun daktuintje, weten wat ze in dit verband te doen staat, waag ik te betwijfelen.

Het verhaal over de gewilde carnicabij, wat ik las in het Waddenmagazine is trouwens ook bijzonder voor de bijenteelt. Door import van vreemde rassen werden de Nederlandse bijenvolken steeds agressiever. Maar in Schiermonnikoog wordt daar nu wat aan gedaan, het eiland fungeert namelijk als broedplaats van de zachtaardige carnicabij! De Waddeneilanden zijn van groot belang voor de Nederlandse bijenteelt. De geïsoleerde ligging van de eilanden maakt het mogelijk raszuivere bijenvolken te houden. Op Schiermonnikoog ligt in de duinen de bijenstal van de Stichting Station voor Carnicateelt. Deze ondersoort van de inheemse zwarte bij is zeer gewild bij imkers. De koninginnen van deze zachtaardige bij vinden medio julie gretig aftrek. Samen met zes werksters in een doosje, worden de bevruchte koninginnen met geboortekaartje en al aan de imkers in heel Nederland afgeleverd. Een bijzondere handel!

allegaartje

2011-10-16T19:15:00.019+02:00

Van alles wat op een mooie zonnige zaterdag in oktober. In het kader van het Veluwse kunstenfestival 'Overstekend Wild' een optreden van het Puttense Kleinkoor Vol-luid met J bij Verhoog Muziek in Nijkerk, de bezichtiging van de net geopende 'Houtwalgarage' in Harderwijk, zowel in de constructieve vormgeving als in de logistieke sfeer absoluut één van de mooiere ondergrondse parkeergarages die ik tot nog toe gezien heb, en een verrassende verjaardagsreceptie in de eeuwenoude 'Franse School' in Hattem, van en met mensen die ik lange tijd niet gezien had of zelfs nog nooit had gezien.

Alleen wel jammer dat ik te laat was voor het eerste optreden van Kleinkoor Vol-luid. En bij nadere bestudering van het programma, kwam ik er achter dat ik vanwege afspraken elders de overige optredens die dag ook niet zou kunnen meemaken. Goed gedaan jochie, ben je voor pietsnot naar Nijkerk gekomen, dat had je thuis toch wel eens even wat beter moeten bekijken!

Eenmaal terug in Harderwijk had ik nog een beetje tijd over om de nieuwe parkeergarage te gaan bekijken. De officiële opening vrijdagmiddag was ik door omstandigheden jammergenoeg misgelopen, vandaar. Wat een beleving! In een vloeiende beweging nam ik moeiteloos de ca. 20 meter hoogteverschil in m'n autootje via de kurkentrekkerachtige rijbaanconstructie naar beneden en weer terug. Prachtig, ruim zicht, ruime draaicirkel, ruime vakken en nergens kolommen, en zonlicht dat middels de enorme dome doorsijpeld tot op de bodem van de cirkel, en de daar gemetselde restanten van de eeuwen oude stadsmuur. Een aanwinst voor Harderwijk die er zijn mag!

En toen moest ik me ineens toch nog weer haasten om op de afgesproken tijd in Wezep te zijn. Maar dat lukte, de eventuele bon zie ik later wel of niet. M of grandmama zoals ik haar in mijn verhaaltjes wel eens noem, stond mij, haar privé chauffeur voor deze dag, beneden in de hal al op te wachten. Mooi, loopwagentje achter in en rijden met die handel. Klokslag half drie waren we in het mooie stadje Hattem (zie ook m'n stukje Hattem van 21 mei 2009), en maakten we onze opwachting in de 'Franse School', gelijk met een paar tantes die ik in geen jaren had gezien. Oom K 80 en tante G 76, een mooi paar apart! Hun kinderen, mijn neven en nichten kende ik nog wel, maar hun kleinkinderen, waarvan minstens de helft vanwege studie e.d. allang de deur weer uit is, had ik nog nooit gezien. Ja zei oom K toen hij merkte dat me dat enigszins verraste, glunderend nippend aan z'n borreltje met z'n zwakke rikketik, geniet van het leven jongen, want het leven raast en glipt door je vingers heen, wees alert. Een oom naar m'n hart!

C+B Grolloo

2011-10-14T16:03:00.026+02:00

In 'Blues in Purmerend', mijn stukje van zondag 8 mei j.l. schreef ik nog n.a.v. een prachtig concert dat ik had meegemaakt in Purmerend, dat Cuby + Blizzards springlevend was. Toen ik j.l. 26 september hoorde dat Harry Muskee op 70 jarige leeftijd aan kanker was overleden, was ik toevallig de laatste hoofdstukken van 'De Missie' aan het lezen, zijn in 2003 door Jeroen Wielaert geschreven biografie.

Wel heel bizar allemaal, Cuby ineens dood! Ik wist eerlijk gezegd helemaal niet dat hij zo ziek was. Begin mei was hij nog springlevend, en wist hij ons en de rest van de zaal met zijn band tot aan de kleine uurtjes nog in opperste vervoering te brengen. Zo zie je maar, het kan verkeren, alhoewel ik gisteren in Grolloo wel hoorde dat hij na 11 juni j.l. één dag dus na zijn 70 ste verjaardag, niet meer heeft opgetreden.

Het op 1 juni j.l. geopende C+B museum in Grolloo, is gevestigd in het oude boerderijtje aan de Voorstreek, waar Harry 'Cuby' Muskee vanaf 1965 tot 1971 heeft gewoond en gerepeteerd met zijn band The Blizzards. De band die buiten hemzelf in de loop der jaren heel wat muzikanten heeft gekend, waaronder Herman Brood en slagwerker Hans Waterman, bestond in de begin periode uit Eelco Gelling (gitaar), Herman Deinum (bas), Helmig van der Vegt (piano) en Hans Lafaille (drums).

Behalve blues ademt het museumpje de sfeer van weleer, en brengt je terug in de jaren 60. Het gedateerde meubilair, de potkachel, de bedsteden, een jukebox, veel oude foto's, knipsels, nota's, muziekinstrumenten, boeken, posters, geluidsopname's, video's en nog veel meer. De vele fans hebben hier dan ook een waardig afscheid kunnen nemen van de opgebaarde Harry 'Cuby' Muskee. Wel mooi trouwens dat onze bluesicoon de opening van zijn museum nog heeft kunnen meemaken!

postzegelmuziek

2011-10-10T15:52:00.029+02:00

'Golden Earring - Back Home' heet de tentoonstelling van de oudste nog bestaande rockband van Nederland in het Haags Historisch Museum, die daar nog tot eind februari 2012 te zien is. De in Den Haag op 2 september 1961 door George Kooymans en Rinus Gerritsen opgerichte rockband bestaat 50 jaar. Een mijlpaal die niet alleen maar met een expositie in het museum wordt gevierd. Nee, ze hebben vandaag ook nog een innovatieve postzegel aangeboden gekregen van PostNL, met daarop de wereldwijde hit 'Radar Love' van de plaat Moontan uit 1973, hun internationaal succesvolste muziekalbum. Als je de postzegel scant met een speciale app op je mobiele telefoon, hoor je echt 'Radar Love', de hit van weleer!

Het lijkt mij niet terecht, om de zestigers Barry Hay (1948) leadzang/gitaar, George Kooymans (1948) gitaar/zang, Rinus Gerritsen (1946) basgitaar en Cesar Zuiderwijk (1948) drums, oud te noemen. Maar het geeft me toch te denken als je met je muziek bij leven en welzijn al in een museum en op een postzegel te zien en te horen bent. Dat krijgen volgens mij maar verrekte weinig muzikanten voor elkaar!

Klaverbank

2011-10-08T14:06:00.021+02:00

'Klaverbank in beweging' las ik gistermorgen in de Volkskrant. Alleen wel een beweging, begrijp ik, die zich voornamelijk nog afspeeld in de discussies tussen wetenschappers, beleidsmakers, natuurorganisaties en vissers. Twistpunt is m.n. de afmeting van het gebied in de Noordzee, dat ze voor de natuur willen reserveren. Natuurorganisaties hebben uiteraard heel andere belangen dan bijvoorbeeld de visserijsector, en dat botst nogal.

De 'Cleaver Bank' zoals het gebied op ca. 54º10'N en 3º30'E staat aangegeven op zeekaart nr. 2182B van de Engelse Hydrografische Dienst (UKHO), is op het Nederlandse deel van het Continentale Plat ongeveer half zo groot als de provincie Utrecht. Het wordt aan de noordzijde begrenst door de ondiepe Doggersbank en aan de zuidzijde door de scheepvaartroute naar havensteden als Hamburg en Bremerhaven.

De Klaverbank is een grindbank op 30 tot 50 meter onder het zeeoppervlak waar ook grote stenen, zand en schelpen voorkomen. Door dit gevarieerde substraat is de verscheidenheid in het bodemleven groot. Een tropisch ogende omgeving is er ontstaan, met kleurrijke zeeanjelieren en anemonen. Er komt zelfs lederkoraal voor de z.g. dodemansduim. Dwars door de Klaverbank loopt de Botney Cut, een diepe trog, waar o.a. ook kreeften leven. Het hele jaar door komen er veel zeevogels, waaronder grote jagers en zeekoeten, en zeezoogdieren als de dwergvinvis op de vele vissen af.

Nederlands deel Continentaal Plat (NCP) met een totaal oppervlak van ca. 60.000 km2 is het grootste ecosysteem van Nederland.

Behalve door de rijke fauna, voornamelijk onder water, heb ik, toen we opweg naar Lerwick er met de 'Swing' dwars overheen zeilden, gemerkt dat de Klaverbank aan de oppervlakte vooral goed te traceren is door het verschil in golfslag met de ondiepere Doggersbank. Dat de Klaverbank in de drukke Noordzee is aangewezen als een z.g. Natura 2000 gebied, is positief. Nu moeten ze het alleen nog over de afmeting eens zien te worden. Wat mij betreft, zou gezien de druk van economische belangen in de overvolle Noordzee, die zich uit middels vele boorplatformen, gas- en olieleidingen, bekabelingen, scheepvaartbewegingen en de visserij met o.a. sleepnetten, het aangewezen gebied niet groot genoeg kunnen zijn. Het oorspronkelijke plan om 1100 km2 te reserveren is sowieso al een druppel op een gloeiende plaat, maar de ca. 500 km2 die overblijft als de visserijsector zijn zin krijgt is zelfs dat nog niet!

windstreken I

2011-10-03T16:13:00.027+02:00

Mijn laatste stukje over het Scheepvaartmuseum aan het Kattenburgerplein in Amsterdam dateert van 6 januari 2007. Vier jaar en bijna negen maanden geleden waren we er samen met Thijs en Mink voor het laatst. Een paar dagen later toen, om precies te zijn 8 januari 2007 zou het museum vanwege verbouwingswerkzaamheden voor ca. 2,5 jaar dicht gaan. De heropening was j.l. zaterdagavond 1 oktober met koningin Beatrix als eregast, die daar in haar eigen Lemsteraak 'De Groene Draeck' naar toe was komen varen. Het heeft dus even wat langer geduurd dan 2,5 jaar, maar wat ik er zo van gezien en gelezen heb op internet en in de krant, is het allemaal zeer de moeite waard geweest. Ik ga er beslist op korte termijn naar toe!

Het meest spectaculaire onderdeel van de hele renovatie is volgens mij ongetwijfeld de glazen overkapping van de binnenplaats, naar een ontwerp van de Belgische architect Laurent Ney (Thionville, Frankrijk 1964). Het middelpunt van de enorme glasoverkapping van 34 bij 34 meter heeft de vorm van een kompasroos, waarbij de krachtlijnen tevens de 32 windstreken markeren (11,25º per streek). Prachtig detail natuurlijk voor een scheepvaartmuseum, en dan die slagschaduwen op de gevels van de binnenplaats, te gek! En waar de krachtlijnen elkaar kruisen branden 's avonds lichtjes als een heldere sterrenhemel op zee!

Saillant gegeven is dat de glazen overkapping er uiteindelijk door het college van B & W van Amsterdam is doorgedrukt. De gemeentelijke dienst Monumentenzorg was namelijk tegen, evenals de stedelijke Welstandscommissie. Alleen de Rijksdienst Monumentenzorg stond aan de zijde van B & W. Een prima besluit van B & W lijkt mij, gewoon eens een keer het advies van die betweterige welstandscommissies naast je neer leggen. Chapeau, temeer omdat de nieuwe overkapping aan de buitenkant niet zichtbaar is, en zodoende het silhouet van het gebouw totaal niet aantast.

Buiten de glaskap om zijn er nog veel meer nieuwe noviteiten te zien in het gerenoveerde museum las ik. Bijvoorbeeld de speciaal nieuw ontwikkelde geluidsabsorberende vloer in de overkapte binnenplaats, die aan diverse zeer specifieke eisen en voorwaarden voldoen moest. Maar zoals gezegd, we gaan het gauw eens een keer van nabij bekijken, en daar verheug ik me nu al op!

Ginkgo Biloba

2011-10-01T20:02:00.011+02:00

Weer universiteit in Harderwijk, las ik in het Kontakt van woensdag 28 september j.l. Precies tweehonderd jaar nadat ze in 1811 haar deuren sloot. Voorlopig nog zonder studenten, opleidingen en gebouwen, maar wel met de pretentie dat Harderwijk de plaats wordt waar wetenschap en samenleving bij elkaar komen, bijvoorbeeld middels lezingen her en der. De eerste Gelderse Academielezing zal zijn op zondagmiddag 9 oktober a.s. In de Catharinakapel zal de lexicoloog emeritus hoogleraar prof. dr. Piet van Sterkenburg de spits afbijten door o.m. het verschijnsel 'roddelen' te ontleden aan de hand van historische voorbeelden. En waarom roddelen mensen eigenlijk, zijn er grenzen of is roddelen een onmisbaar elixer dat ons communicatief samenbindt? Sterkenburg schijnt zich ook al vele jaren te verdiepen in Vlaamse en Nederlandse vloeken en verwensingen. Het lijkt me een interessante middag worden daar in de Catharinakapel!

Van de diverse organisaties achter de heroprichting van de Gelderse Academie, viel mij het herendispuut Ginkgo Biloba het meest op. Een Harderwijks herendispuut, ongetwijfeld genoemd naar de Ginkgo Biloba, die hier in de Hortus Botanicus aan de Academiestraat ergens tussen 1750 en 1800 mogelijk door Linnaeus zelf nog is geplant. De Ginkgo Biloba is een oerboom, een heilige boom die oorspronkelijk uit Japan en China komt. De boom is een symbool van eenheid en van tegenstellingen, door sommigen gezien als symbool van onveranderlijkheid, hoop, liefde, toverkracht, tijdloosheid en een lang leven.

Vele kunstenaars hebben zich laten inspireren door de esthetische charme van de Ginkgo Biloba. In de architectuur, vooral uit de Jugendstil (Art Nouveau) periode zijn vele voorbeelden bekend met Ginkgo motieven.

En Goethe (1749-1832) de Duitse filosoof en dichter schreef in 1815 een gedicht genaamd Ginkgo Biloba aan zijn geliefde dat ging als volgt:

Zie dit kleinood in mijn gaarde:
boomblad uit de oriënt,
siert met zijn geheime waarde,
ingewijden welbekend.

Leeft het als een enkel wezen,
innerlijk in twee gedeeld?
Of vormt juist het uitgelezen
tweetal één herkenbaar beeld?

Langzaam rijpende ideeën
werpen op die vragen licht.
Voel je niet dat ik in tweeën
eenling ben in mijn gedicht?

vertaling: Matthias Rozemond.

Herendispuut 'Ginkgo Biloba' uit Harderwijk, heeft zich destijds met haar naamkeuze ongetwijfeld laten inspireren door de spiritualiteit en magische krachten die aan de boom worden toegeschreven. En waarom ook niet, zeer vele generaties voor de onze, hebben zich laten inspireren door de unieke uitstraling van deze oerboom. Dat valt niet te negeren.

Let op, Harderwijk gaat met haar Gelderse Academie mooie tijden beleven. De activiteiten van een herendispuut, trouwens van een damesdispuut ook, moet je niet onderschatten. Ook al zijn ze, zoals welke dispuut of studentenvereniging dan ook, doorgaans wel te porren voor een feestje, van primair belang blijft het nut van netwerken!

Bostoren (2)

2011-09-27T13:03:00.014+02:00

Op woensdag 8 april 2009 schreef ik m'n eerste stukje over de bostoren. Een stukje wat toen min of meer ging over het ontwerp, de afmetingen en de realisatie van de bostoren op 'Landgoed Schovenhorst' in Putten.

Gisteren, bijna 2,5 jaar later waren we er weer, maar nu met kinderen en kleinkinderen. Eén voor één wurmden we ons m.b.v. de streepjescode op het entreebewijs door het smalle draaihek naar binnen. De klim naar boven kon beginnen, 235 treden naar de top op 40 meter boven maaiveld. Leeftijdverschil en conditie uit zich volgens mij nergens zo manifest als op een trap. Toen ik halverwege de trap naar boven liep te hijgen en te puffen, kwamen mijn kleinkinderen me vanaf hogere sferen alweer tegemoet, om vervolgens ver voor mij uit moeiteloos voor de 2e keer naar de top te huppelen!

Op de top net boven de boomkruinen hadden we een prachtig uitzicht over het ca. 160 jaar oude landgoed 'Schovenhorst' en een groot deel van de Veluwe. In de verte een streep Randmeer en de hoge bebouwingen van omliggende plaatsen als Nijkerk, Amersfoort, Ermelo, Harderwijk en meer. Wel jammer dat het een beetje heiig was, want bij helder weer kan je zelfs de bijna 32 km verderop gelegen TV-toren zien in Hilversum.

Een aantal van ons hebben tijdens de tocht omlaag, nog even lekker in de spectaculaire klimkooi rond gesprongen. Een trampolineachtige constructie van open netwerk op een kleine 30 meter boven de grond. Het leek gewaagder dan het was, toch was ik blij dat iedereen even later weer gezond en wel met beide benen op de grond stond.

Na het klimavontuur hebben we nog een wandeling gemaakt over het prachtige landgoed. Niet te lang, want toen enkele gastjes op een bepaald moment een beetje over honger en dorst begonnen te zeuren, hebben we de auto maar opgezocht. En eenmaal thuis had de hele meute zo'n enorme trek, dat de pizza's niet aan te slepen waren!

Neutrino's

2011-09-25T15:18:00.142+02:00

Als het klopt las ik, is het de grootste natuurkundige ontdekking sinds een halve eeuw. Neutrino's, deeltjes die sneller reizen dan het licht, een regelrechte revolutie in de natuurkunde! Echter de meeste fysici schijnen voorlopig nog knap sceptisch te reageren op de Italiaanse studie. Ze willen eerst het resultaat van een Amerikaanse en Japanse second opinion afwachten.

In m'n stukje 'Leven' van 25 januari 2010, had ik het over het CERN en over de zoektocht naar het z.g. Higgs-boson, het kleinste en nog ontbrekende elementaire bouwsteentje waaruit het leven bestaat. Of er al vorderingen zijn gemaakt in die richting weet ik niet, maar kennelijk hebben de wetenschappers van het deeltjeslab CERN en passant wel ontdekt, dat neutrino's sneller reizen dan het licht!

Vanuit het CERN werden in drie jaar tijd 16000 stralen neutrino's afgevuurd op het observatorium in Gran Sasso in Italië, waar ze door detectoren werden opgevangen. De afstand van 730 km zou door een lichtstraal in 2,4 duizendste van een seconde worden afgelegd, de neutrino's waren echter 60 nanoseconden (miljarden van een seconde) sneller, en hadden zodoende bij aankomst in Gran Sasso een voorsprong van 18 meter op de lichtstraal.

De neutrino, wat letterlijk 'klein neutrale zone' betekend is een verwant van de elektron, een minuscuul, ongrijpbaar en onzichtbaar deeltje afkomstig uit het heelal en een groot deel van de radioactieve straling die onze dampkring binnendringt. De eerste observatie van een neutrino was in een z.g. bellenvat (zie onderstaande foto) en dateert van november 1970.

De onzichtbare neutrino raakt een proton (rechts op foto). De neutrino verandert in een mu-meson (de lange streep in het midden van de foto). De korte streep is het proton. Het derde spoor is van een pi-meson welke door de botsing ontstond.

Ben benieuwd naar het resultaat van de Amerikaanse en Japanse controle metingen. Als die op hetzelfde uitkomen als de Italiaanse metingen, dan moeten zo ongeveer alle fundamentele fysische theoriën herzien worden. Ofwel de relativiteitstheorie die tot in alle haarvaten van de huidige natuurkunde is doorgedrongen op de schop! E=mc2 op de helling? Ik kan het haast niet geloven, ik denk dat Einstein zich nog wel eens zal omdraaien in z'n graf. Alhoewel dat moeilijk zal gaan want op z'n hersenen na is hij gecremeerd en is zijn as verstrooid.

Vestingstadje Woerden

2011-09-21T20:57:00.335+02:00

Een drive-in-museum noemen ze in Woerden de parkeergarage 'Castellum'. En terecht, want toen we de parkeergarage indoken, doken we en passant ook onder in het Romeinse verleden van Woerden. Behalve allerlei vondsten en foto's in vitrines van de vrij recente opgravingen hier, waren er ook een aantal prachtige wandschilderingen te zien over het leven in en rond het Castellum Laurium, zoals de Romeinse legerplaats aan de Rijn hier tussen ongeveer 50 en 270 jaar na Christus werd genoemd.

Buiten op het Kerkplein heerste vanwege de markt een gezellige drukte. En door het redelijke weer was het op de enkele omliggende terrasjes ook een volle boel. Maar de sfeer en het karakter van het Kerkplein, in het hart van het oude vestingstadje, wordt naar mijn gevoel toch het meest bepaald door de omringende bebouwing. Historische gebouwen zoals de Petruskerk (1372), het Arsenaal (1762), de Kazerne (1787) en het Stadsmuseum (1501) zijn naar mijn gevoel de belangrijke beeldbepalende elementen rondom het plein. De overige bebouwing rond het plein, voornamelijk winkelpanden en wat horeca, is van een heel andere orde en heeft minder allure.

Na een hapje in Grandcafé-Restaurant 'bij Petrus' in de Kazerne, hebben we het een eindje verderop aan het Kerkplein gelegen Stadsmuseum bezocht. In de tentoonstelling 'Stadsjongens' met werk van Araun Gordijn (schilderijen), Jeroen Hermkens (schilderijen) en Arthur Martin (foto's) hadden ze ook Woerden in beeld vastgelegd. Met name de oude plaatselijke industriële bebouwing langs de Oude Rijn richting Bodegraven van Jeroen Hermkens vond ik goed. Prachtig realistisch geschilderd, begin mei had ik op die plek nog gevaren op sleepboot Mokum, zie mijn stukje 'Mokum versus Herenleed' van 5 mei j.l. Boven op de zolderverdieping weer allerlei Romeinse zaken bekeken en een filmpje van o.a. de opgravingen in Woerden.

De expositie 'Weidevogels' in 'Kasteel Woerden' aan de rand van het oude centrum was de wandeling meer dan waard. De foto's en de film die natuurfotograaf Danny Ellinger gemaakt had van Grutto's, Kieviten, Wulpen, Tureluurs, Veldleeuwerikken en nog veel meer soorten waren fantastisch. Door de hedendaagse monocultuur in de weilanden loopt de weidevogelstand terug. Daar moet wat aan gedaan worden, minder maaien, meer onkruiden en de grondwaterstand omhoog! Simpel, maar dat is in de hedendaagse economie makkelijker gezegd dan gedaan. Toch wordt eraan gewerkt zagen we in het filmpje. Er komen meer weidegebieden bij waar ze de natuur weer meer zijn gang laten gaan. Gebieden die hooguit door de mens zullen worden betreden en bewerkt zoals ze dat pakweg 100 jaar geleden deden. En dat geeft hoop in de toekomst voor de weidevogelstand!

megakristallen

2011-09-14T15:47:00.146+02:00

De 'Grot der Kristallen' of in het Spaans de 'Cueva de los Christales' is volgens Ben van Raaij (vanmorgen in de Volkskrant) een geologisch wereldwonder! Volgens mij heeft hij daar gelijk in, ik wist eerst niet wat ik zag. M'n eerste gedachte ging uit toen ik de foto zag naar een groot gebouw, dat door een aardbeving of een aanslag was ingestort. En tussen de balken en het puin reddingswerkers op zoek naar slachtoffers. Maar gelukkig niets van dat alles, het waren enorme kristallen in een grot op ca. 300 meter onder de grond in de Naicamijn in de Mexicaanse deelstaat Chihuahua.

Ik las dat de megakristallengrot pas in 2000 is ontdekt door een paar mijnwerkers. Onderzoekers schatten dat de kristallen bij een temperatuur van rond 54ºC er 100 duizend tot een miljoen jaar over gedaan hebben om uit te groeien tot deze megakristallen, waarvan sommige in doorsnede meer dan een meter dik zijn bij een lengte van vijftien meter. Wel een ruime groeitijdmarge, dat moeten ze toch iets nauwkeuriger kunnen bepalen lijkt mij. Aan de andere kant t.o.v. het ontstaan van het universum en de ontwikkeling van onze aardbol, stelt de ruim gekozen groeitijdmarge natuurlijk helemaal niets voor.

Ben benieuwd hoe de doorsnede van die enorme kristalstammen eruit ziet. Ik kan me vergissen, maar ik meen toch ook weer een zeshoek of hexagonachtige vorm te hebben gezien, net als bij basaltzuilen, (zie mijn stukje 'zeshoek of hexagon' van 21 juli 2011). Alhoewel het één is ontstaan in heet, mineraalrijk water dat opborrelt uit dieper gelegen vulkanische bronnen, en het andere door afkoelen en stollen van lava, een vulkanisch gesteente. Ofwel in het ene geval zou door afkoeling de hexagonvorm ontstaan door aangroei, en in het andere geval juist door krimp. Te mooi om waar te zijn misschien?

Hoe dan ook het zijn boeiende en wonderbaarlijke natuurverschijnselen!

tijdsbestedingen

2011-09-12T18:03:00.241+02:00

Aan de startpagina van Sagittarius heb ik de link VA music and acoustics toegevoegd. De link waarmee je middels enkele muisklikken uiteindelijk ook uitkomt op mijn oude site, waarin ik het resultaat van bepaalde tijdsbestedingen van me nader uit de doeken doe. Tijdsbestedingen die me ook nu nog af en toe aardig van de straat kunnen houden! Dat is niet erg, integendeel vermits het bij 'af en toe' blijft. Evengoed moet je dan wel je site bijhouden, en daar schortte bij mij het één en ander aan. Al lange tijd had ik daar totaal niets aan gedaan, het was een futloze website geworden, veel te lang op één stand. Dat kon echt niet langer zo, het is één van de twee, eraf met dat ding of actualiseren en bijhouden!

Voor het laatste heb ik gekozen, vandaar deze actie. Gek, maar het voelt na zo'n lange periode een beetje alsof ik mezelf ook reanimeer. Ben trouwens wel benieuwd of de reanimatie me dan ook extra 'af en toe's' in bepaalde tijdsbestedingen zal opleveren. De tijd zal het leren, maar het moet natuurlijk niet te gek worden!

Ilperveld & omstreken

2011-09-06T12:37:00.029+02:00

Start en finish van de jaarlijkse fietstocht met de familie van D. was deze keer georganiseerd in Zuidoostbeemster. Daar, in de serre van het Van der Valk Hotel had zich rond het middaguur een bonte stoet goedgemutste pedaalridders verzameld. Na wat te hebben bijgepraat met koffie en gebak, werden we door beide organisatoren Hans en Carla vriendelijk verzocht, het stalen ros zo langzamerhand maar eens te gaan bestijgen. En aldus geschiedde!

Eerst maar eens gezamelijk Purmerend zien uit te komen met al die vervelende stoplichten op ons pad, best lastig met zo'n grote groep. Maar iedereen lette goed op, dus ging het uiteindelijk prima. Na bij Ilpendam met het pondje het Noord Hollands Kanaal te zijn overgestoken, werden we door de organisatie getrakteerd op een voedzame krentebol, al of niet met boter en/of kaas. Vervolgens peddelde de hele meute over de kanaaldijk verder in de richting van het bezoekerscentrum Ilperveld. Niet te geloven, maar daar aangekomen waren sommigen alweer aan een drankje of ijsje toe. Moet kunnen, geen probleem, we zaten lekker in het zonnetje, en bovendien moesten we toch ook nog wachten op de gids die ons in zijn elektrische fluisterboot zou meenemen het waterrijke natuurgebied in.

Het natuurgebied Ilperveld is een open veenweidegebied waar je alleen per boot doorheen kan varen. Een gebied van honderden eilandjes, sloten, plassen, petgaten en door koeien en schapen begraasde weilandjes. Het gebied is een eldorado voor vele soorten soorten vogels, alhoewel ik het er nu opvallend stil vond, maar dat zal in deze periode van het jaar zeker met de vogeltrek te maken hebben. Nabij een uitstapplaats halverwege onze excursie hebben we samen met de gids een wandeling gemaakt over één van de vele eilandjes. Een wel zeer bijzondere ervaring, dat lopen over z.g. trilveen, alsof je een beetje over water loopt.

Na deze bijzondere en leerzame excursie, moesten we uiteraard ons stalen ros weer opzoeken. Via Den Ilp fietsten we door het Purmerland terug naar Zuidoostbeemster. Van al dat fietsen hadden we behoorlijk dorst gekregen, maar daar wisten ze op het terras van onze vriend Van der Valk gelukkig wel raad mee. We hebben daar met z'n allen in het zonnetje een tijdje heerlijk zitten pimpelen. Maar ja, na verloop van tijd moesten we toch naar binnen, de serre in, waar het eten werd opgediend. En daar waren we toch ook wel weer aan toe!

Van Ad, onze padre familias, kregen we deze keer weer allemaal het ons zo welbekende fietsvaantje uitgereikt. Een bijzonder vaantje deze keer, een vaantje met een memorandum aan de gebeurtenissen van vorig jaar omstreeks deze tijd. Toen de jaarlijkse fietstocht, die toen in Ermelo was georganiseerd, werd overschaduwd door het overlijden van Jan van V. kort daarvoor, waardoor het fietsvaantje er o.a. bij ingeschoten was!

Volgend jaar gaan we bij leven en welzijn fietsen in de Achterhoek hoorde ik van m'n neef. Fantastisch, zo'n spontaan aanbod van de volgende generatie om de fietstocht in 2012 te organiseren. Ik kijk er al weer naar uit!

Tempus fugit.

2011-09-04T19:47:00.039+02:00

De tijd vliegt! Het was weer een memorabele dag j.l. vrijdag 2 september en prachtig weer! En de expositie Hortus/Corpus van de Antwerpse kunstenaar Jan Fabre (1958) in en rond het Kröller-Müller Museum is nog tot en met zondag te zien, nog mooi op tijd dus. Gezien de lange rij voor de kassa, waren we kennelijk niet de enige die zin hadden in een dagje museum en/of Hoge Veluwe. Het kon de pret niet drukken, maar het kostte ons wel ruim een half uur voor we binnen waren.

Jan Fabre heeft de expositie van zijn tekeningen, schilderijen, beelden en installaties een Latijnse naam gegeven: Hortus/Corpus, de tuin en het lichaam. Het is, las ik, waar het voor Fabre om gaat in de kunst. Over de oorsprong van alles, over de schoonheid, over het vieren van de kunst, het leven, de dood. Daarbij mijdt hij de confrontatie niet in een spel met religieuze symboliek. Het is sex en drugs en rock & roll.

In het beeldenpark, een behoorlijk eindje buiten het museum, lag het serene slagveld van Fabre, het Sanquis/Mantis Landscape (Battlefield) genoemd. Daar lagen verspreid over de bosbodem delen van harnassen, helmen, arm- en beenstukken mooi te blinken in de zon. Onderdelen van één van de performances van Fabre. In één van de zalen binnen was andere krijgskunst te zien. Slagvelden vol insekten, gedisciplineerd in slagorde opgesteld.
Op een lange rij hardstenen sokkels elders in het beeldenpark, zagen we bronzen koppen staan van Jan Fabre zelf. Hoofdstukken genoemd, allemaal voorzien van hoorns, geweien of delen daarvan, telkens met een andere gezichtsuitdrukking en refererend aan een ander dier. Fabre plaatst zich zo tussen mens en dier in, en versterkt dit nog eens door de hele serie buiten in de natuur te plaatsen.

In een aparte zijzaal in het museum was 'de fontein van de wereld' te zien. Daar lag Fabre op z'n rug in spijkerpak met een loodrechte erectie tussen een stapel omgevallen grafzerken. En daar beleeft hij als uiting van grote levensdrift om het half uur een krachtige ejaculatie, een ode aan de creatieve potentie van de mens. Ik heb een tijdje staan kijken daar, maar die orgastische performance heb ik daar helaas moeten missen. Het kan natuurlijk zijn dat zo'n fonteininstallatie het aan het eind van de tentoonstelling heeft laten afweten, maar de installatie kan uiteraard ook zijn uitgezet, omdat ze het daar in het Kröller-Müller maar een te vochtige boel vonden worden.

Na het museum zijn we nog naar Jachtslot Sint-Hubertus gepeddeld. Fietsen zat voor handen, het witte fietsenplan op 'De Hoge Veluwe' werkt volgens mij na al die jaren nog perfect.

Jachtslot Sint-Hubertus, ontworpen in 1914 door arch. Berlage in opdracht van het echtpaar Kröller-Müller (later, door problemen tussen beide partijen is het ontwerp gewijzigd c.q. afgerond door arch. v.d. Velde), zag er gesloten uit. Geen probleem, wij kwamen gelukkig niet voor een rondleiding. Een poosje aan de vijver gezeten daar met een drankje, en dat was heerlijk.

Op de terugtocht kwamen we nog langs dat merkwaardige standbeeld van Christiaan de Wet (1854-1922) in boerenkledij. Hij was generaal in de laatste boerenoorlog (1899-1902) in Zuid-Afrika. Door zijn strijd voor onafhankelijkheid van de boerenrepublieken daar, en zijn verzet tegen de Britten (en niet te vergeten de autochtonen), groeide hij in Nederland uit tot een volksheld. Het echtpaar Kröller-Müller bewonderde deze man zo zeer, dat ze de Nederlandse beeldhouwer Mendes da Costa (Amsterdam, 1863-1939) in 1915 opdracht gaven een standbeeld van hem te maken. Het beeld staat sinds 1921 op De Hoge Veluwe, het landschap dat Christiaan de Wet tijdens een bezoek hier, nog het meest aan het Zuid-Afrikaanse landschap deed denken.

Of de generaal in onze tijd ook tot een Nederlandse volksheld uit zou groeien durf ik zeer te betwijfelen! Ja, mogelijk bij een populistische groepering, maar daar ga ik hier verder niet op door. Hoe dan ook, de tijd van de generaal is reeds lang vervlogen!
Maar wij leven nog en hebben hier vandaag, ruim 110 jaar later, een leuke dag gehad. We zijn dan ook met een grote boog omdat malle beeld van hem daar in 'the middle of nowhere' heen gefietst.

walvis en bulbsteven

2011-09-01T14:23:00.028+02:00

Weer is een dode walvis op een bulbsteven van een schip een haven komen binnenvaren, deze keer in Rotterdam! Honderden mijlen worden de dieren ongemerkt meegesleept door de schepen. In mijn stukje 'Walvis voor de boeg' van 28 juli 2009 heb ik het er ook al eens over gehad. Het ging toen over de 'Sapphire Princess', een groot cruiseschip dat de haven van Vancouver kwam binnenvaren met een dode vinvis van 21 meter lang op de boeg. In 2010, nog geen jaar later, las ik dat ditzelfde schip in die contreien weer een dode walvis op de bulb had liggen!

Volgens mij komen er door aanvaringen met grote schepen, al of niet voorzien van een bulbsteven, meer walvissen om op de druk bevaren wereldzeeën dan we te zien krijgen. De meeste grote zeeschepen, zo niet alle, zijn uitgerust met zo'n hydrodynamische knobbel vooraan de steven. Het schijnt brandstof te besparen, doordat onder het varen het energieverlies door de optredende boeggolf aanmerkelijk wordt gereduceerd. Dan moet er natuurlijk niet iets groots als een walvis achter blijven haken, want dan ben je snel door je brandstofwinst heen!
Echter wil een dode of zwaargewonde walvis op de bulbsteven achterblijven na een aanvaring, dan zal voor het evenwicht zo'n groot en zwaar beest toch min of meer centraal geraakt moeten worden, anders zal het door onbalans en vaart toch zeker van de bulb afglijden. En dat laatste zal naar mijn gevoel vaker voorkomen, dan dat ze keurig dood op de bulb een haven komen binnenzeilen.

Overigens wat een lekker klusje om zo'n walvis te ontleden die al een tijdje dood is. Maar die gasten van museum Naturalis uit Leiden weten wel hoe ze dat aan moeten pakken. Alleen voor het oog van de walvis hadden ze wel mooi een te klein potje meegenomen!

de keuzefilm van G.V.

2011-08-31T15:16:00.033+02:00

Rond zeven uur gisteravond zijn J en ik er maar eens goed voor gaan zitten. 'Novecento' (of 1900) het magistrale epos van Bernardo Bertolucci uit 1976, waarin hij in vijf uur en een kwartier de geschiedenis van Noord-Italië vanaf het jaar 1900 ontvouwt, wilden we vanavond integraal gaan uitzien. Voor mij een opgave van formaat! Mezelf een beetje kennende dacht ik dit niet vol te kunnen houden, temeer ik van mening was dat we van de keuzefilm van Guy Verhofstadt, de laatste zomergast j.l. zondagavond, in ieder geval al eens een gedeelte gezien hadden. De film is namelijk ooit eerder uitgezonden op TV, echter toen in 2 delen.

Allemaal muizenissen om niets, mijn enige zorg die avond was af en toe de gedachte, of ik de film of een gedeelte daarvan nou wel of niet gezien had. Zo ja, waarom kan ik mij dan zo weinig van de inhoud herinneren, en zo nee, waarom denk ik dan toch steeds de film of een gedeelte daarvan wel gezien te hebben. Misschien moeten mijn geheugen en ik toch maar eens te rade gaan bij Dick Swaab, onze neurobioloog en 2e zomergast van het afgelopen seizoen. Hoe dan ook, bijkant ademloos heb ik de hele avond aan de buis gekluistert gezeten, en ik niet alleen, wat een geweldige film! Zo worden ze tegenwoordig volgens mij niet of zelden meer gemaakt, mogelijk ook omdat zoiets groots onbetaalbaar is geworden in deze tijd.

De film blijft boeien, ondanks de lengte. Het prachtige acteerwerk van de cast, bestaande uit Robert De Niro, Gérard Depardieu, Dominique Sanda, Francesca Bertini, Laura Betti, Donald Sutherland, Burt Lancaster en nog vele andere is daar debet aan. Maar dat niet alleen, ook de prachtige muziek van Ennio Morricone en het mooie camerawerk van Vittorio Storaro tilt de film naar hogere sferen. Nog nooit heb ik zulke sfeervolle beelden gezien van het Noord-Italiaanse landschap.

De geschiedenis van Noord-Italië in de eerste helft van de vorige eeuw, wordt in de film vertelt aan de hand van het levensverhaal van twee jongens (Robert De Niro, 1943 en Gérard Deparieu, 1948 resp. als zoon van hereboer en zoon van landarbeider) die aan het begin van die eeuw op dezelfde dag geboren worden. Ze delen aanvankelijk lief en leed met elkaar, maar geleidelijk aan groeien ze door het klasseverschil uit elkaar. Bovendien worden ze meegesleurd door de grote politieke bewegingen van die tijd t.w. het opkomend fascisme en het socialisme. Er moeten keuzes worden gemaakt, de één kan dat wel, de andere niet of te laat. En met een fanatiek fascistische bedrijfsleider (Donald Sutherland, 1935) op het bedrijf van de hereboer, die a.h.w. staat voor het kwaad van de beweging in eigen persoon, wordt het er allemaal ook niet beter op.

Een boeiende film die een intrigerend beeld geeft van een verscheurde samenleving, en van keuzes die mensen maken in tijden van angst en onderdrukking.

zomergast-kunst

2011-08-29T13:13:00.048+02:00

Met politicus Guy Verhofstadt (1953) in Zomergasten gisteravond, hebben we de laatste van de zes uitzending dit seizoen achter de rug. Het begon met cabaretier Marc-Marie Huijbregts (1964) vervolgens kwamen neurobioloog Dick Swaab (1944), journaliste Step Vaessen (1965), jurist Lilian Gonçalvez-Ho Kang You (1946) en kunstenaar Erik van Lieshout (1968) aan de beurt. De één boeide me uiteraard wat meer dan de ander, maar ik heb ze alle zes wel gezien. Nou nog 'Novecento' bekijken, Guy Verhofstadt's keuzefilm van Bertolucci uit 1976. Alhoewel in het verleden al eens gezien, in ieder geval een gedeelte daarvan, hebben we de film toch maar integraal opgenomen. We moeten alleen nog een beetje moed verzamelen om dit epische product van 5 uur en een kwartier lang ook daadwerkelijk weer te gaan zien! Maar de avonden worden weer langer, dus zal dat vast wel een keer lukken.

Wat een spraakwaterval is die Guy Verhofstadt (1953) zeg, Jelle Brandt Corsius (1978) kwam er in het begin nauwelijks aan te pas, en dat vond ik aanvankelijk knap irritant. Je moet als gespreksleider tegenover een politicus, die nota bene vanaf 1999 tot 2008 Belgisch eerste minister geweest is natuurlijk ook wel van goede huize komen. Zo iemand is gepokt en gemazeld in de politieke arena.

Veel politiek gekleurde onderwerpen passeerden de revue met de ex-premier, die tegenwoordig voorzitter is van de liberale fractie in het Europese parlement. De democratisering in Europa, de macht, de eurocrisis, de eventuele uitgifte van euro-obligaties, de pensioenfondsen en de economie. Ook kwam de genocide in Rwanda aan de orde, het verdriet van België en de huidige kabinetscrisis daar. Gaande weg het gesprek, eigenlijk toen het over andere onderwerpen ging dan politiekgevoelige, kwam er een beetje rust in de dialoog tussen beide heren. Over wijn, eten, muziek en kunst. Over de Chinese kunstenaar Ai Weiwei (1957) en zijn bizarre zonnepittenproject, een conceptuele kunstuiting die hij associeerd met de Culturele Revolutie van Mao Zedong. Over het abstract expressionisme van de Amerikaanse kunstschilder Mark Rothko (1903-1970), en de z.g. colorfield painting. Over Rothko's Rooms, als voorbeeld kregen we een 'Rothko in Red' te zien, een groot vlak in schakeringen rood. Een grappige anekdote die werd aangehaald vond ik het verhaal over een museumbezoekster, die staande temidden van grote, bijkant wandvullende schilderijen van Rothko, aan een suppoost vroeg in welke zaal zijn schilderijen te zien waren.

'Grey and orange on maroon, no. 8' uit 1960 is het enige schilderij van Rothko dat ikzelf in werkelijkheid een keer gezien heb in museum Boijmans van Beuningen. Het schijnt trouwens ook het enige schilderij van Rothko te zijn wat in een Nederlands museum te zien is. Colourfield Painting, ofwel kleur en niets anders las ik, geen expressie van de penseelstreek, het z.g. handschrift van de schilder, maar alleen egale kleurvlakken. De gedachte er achter is belangrijk, als je in staat bent je daarin te verdiepen, kijk je met andere ogen naar deze schilderijen en komen ze voor je tot leven. De kleurvlakken zweven en lijken te gloeien, temeer door het achterwege laten van een scherpe afbakening. Bezoekers staan soms te huilen voor de schilderijen van Rothko las ik. Daar kan ik mij eerlijk gezegd weinig bij voorstellen, zover gaat m'n emotionele inlevingsvermogen m.b.t. deze kunstuiting kennelijk niet. Maar boeiend vind ik het wel, kijk en luister ook maar eens naar onderstaand filmpje dat ik tegenkwam. Daarin vertelt Ds. Hans Visser (1942, vooral bekend geworden van 'Perron Nul', zijn project voor daklozen en drugsverslaafden in Rotterdam) in museum Boijmans van Beuningen vanuit een theologische visie over het licht en de duisternis in het werk van Rothko, middels eerder genoemd schilderij.

Waar, hoe en wat er ook ter wereld gebeurd, met een avondje zomergasten op TV raak je er als kijker toch aardig bij betrokken!

rare smoelen

2011-08-28T12:45:00.011+02:00

Na 'De Collectie Verrijkt' en 'Futuro, utopie in constructie' kwamen we in museum Boijmans van Beuningen bij George Condo's 'Mental States' terecht. Mentale toestanden, in mijn ogen een bijzonder vreemde maar boeiende rariteiten tentoonstelling.
De Amerikaanse kunstenaar (New Hampshire, 1957) onderzoekt in zijn werk het genre van het portret, de menselijke fysionomie en de verschillende 'states of mind'. Vooral karikaturen, historische portretten en mythologische figuren dienen als zijn inspiratiebron, las ik. Condo's werk heeft een surreële kwaliteit en kenmerkt zich door vreemde composities en ruig schilderwerk. Een beetje merkwaardige eend in de kunstwereld, lees onderstaand intervieuw van Lilian Bense maar uit het tijdschrift H'ART van 14 juli j.l.

Ruim 60 schilderijen hebben we van Condo gezien, in de door Boijmans van Beuningen in samenwerking met de Londense Hayward Gallery georganiseerde tentoonstelling.

expo in duikbootloods

2011-08-27T12:10:00.024+02:00

Dat een bezoek aan de tentoonstelling 'The One & The Many' in de Onderzeebootloods van het Scandinavische kunstenaarsduo Michael Elmgreen (Kopenhagen, 1961) en Ingar Dragset (Trondheim, 1969) een zinsbegoochelende en surrealistische totaalervaring opleverd kan ik sinds gisteren beamen.

Bijzonder hoe de twee de immense maat en schaal van de voormalige Onderzeebootloods (gebouwd in 1937) hebben weten te veranderen in een grauwe, schimmige achterbuurt van een grote stad. Door een ca. 50 meter lange tunnel van stalen golfplaat kom je als bezoeker een donkere ruimte binnen. In de schemer van enkele straatlantaarns lichten een aantal sculpturale elementen op, zoals een ingericht appartementenblok van vier verdiepingen hoog, een gehavend, melancholisch kinderreuzenrad dat doelloos lijkt rond te draaien, een limousine op blokken, betonnen bankjes, een toiletblokje annex afwerkplek voor homo's en een vuilcontainer. Om de sfeer voor de argelose bezoeker nog ongemakkelijker te maken, heeft het kunstenaarsduo ook nog enkele acteurs ingehuurd van het Ro Theater, die improviserend als hangjongeren, jonge moeder met kind en schandknapen af en toe schreeuwerige monologen houden en/of je hinderlijk volgen onder het uiten van oneerbare voorstellen in de buurt van het toiletblokje.

Ik had me een beetje op het bezoek van deze tentoonstelling in de Onderzeebootloods voorbereid, dus wist ik wel min of meer wat ik daar in het Rotterdamse havengebied zou aantreffen. Maar toch dacht ik toen ik weer buiten stond, dat ik in mijn rol van publieke voyeur wat meer had mogen verwachten. Was dat nou alles? Echter al tijdens de autorit naar huis werd het me duidelijk, dat meer zal ik maar zeggen, daar geen meerwaarde zou hebben toegevoegd aan mijn contemplatieve ervaring. De essentie van de tentoonstelling t.w. de wereld is meer dan een wit museum vol kostbare kunst, was overduidelijk in beeld gebracht door de heren Elmgreen & Dragset.

zwaluwtrek

2011-08-23T16:11:00.048+02:00

Wat een zootje, niet om aan te zien. Van boeg tot spiegel, aan zowel bakboord- als stuurboordzijde hadden de zwaluwen het dek van de 'Swing' ondergescheten, niet te zuinig. Een klein weekje was ik niet op de haven geweest, het moet dan ook haast wel het resultaat zijn van meerdere dagen gezelligheid van onze gevleugelde vriendjes. Ik zag ze nog vliegen ook over de haven, de kakkers, grote zwermen streken een eindje verderop neer op de zeereling van een ander scheepje. Natuurlijk, het is ook al weer bijna eind augustus, de vogeltjes zijn zich aan het verzamelen voor de grote reis naar het zuidelijk halfrond.

Uiteraard kan ik die beestjes wel vervloeken als ze me zo'n hoop werk bezorgen, maar dat doe ik niet. In tegendeel, het zijn leuke vogeltjes en de zwaluwtrek vind ik een boeiend natuurverschijnsel. Bovendien kan je er zelf veel aan doen om gespaard te blijven van de poepellende. Jaren geleden is me hetzelfde ook al eens overkomen met de 'Felis Onca IV'. Toen al attendeerde mij iemand op het gebruik van oude cd's aan de zeereling. Een afdoend middel bleek uit zijn ervaring, maar tot op de dag van heden heb ik het zelf nooit toegepast.
Zwaluwen associeer ik altijd met de zomer, het jaargetij waar ik samen met de lente toch wel het meest van hou. Met een gevoel van weemoed zie ik de beestjes dan ook vertrekken, en ik zal denk ik niet de enige zijn!

Een bijzondere ervaring met een zwaluw had ik een keer midden op zee, ergens tussen Schotland en de Shetlandeilanden. Ik stond in de regenachtige vooravond aan het roer van de 'Swing', matig windje maar nog een hoge deining door de storm die we die dag over ons heen hadden gehad, toen ik ineens iets op m'n haardos voelde terecht komen. Het bleek een oververmoeide zwaluw te zijn, die waarschijnlijk door de stormwinden helemaal uit koers geblazen was, en m'n hoofd als rustplaats had uitgekozen. Ik heb het beestje in de beschutting van de buiskap gezet, waar het de hele nacht heeft zitten bibberen en kakken. Toen ik het vogeltje in de vroege ochtend wilde oppakken, vloog het plotseling onder mijn handen vandaan, en werd het buiten boord vrijwel direct door een hoge golf gegrepen. Arm zwaluwtje, een droevig zeemansgraf was z'n lot, ik was er een beetje beduusd van! Hoeveel soortgenootjes zouden eigenlijk tijdens de lange trek naar het zuiden een dergelijk lot ondergaan?

de toren van N. van Walt van Praag

2011-08-19T11:43:00.086+02:00

Kom ik gisteren tijdens een fietstochtje met Jo en Ja toevallig over de Laak in Putten, zie ik weer eens een keertje het huis met de toren in de tuin. In het verleden, toen we daar nog in de buurt woonden, fietste ik daar wel vaker langs. De selfmade toren boeide me destijds, fascinerend 'architecture without architects'. Maar nu had ik de toren toch wel heel lang niet meer gezien. Het bouwwerk zag er vanaf de Laak gezien nog prima uit na al die jaren, ik heb er gelijk maar een paar fotootjes van gemaakt. Thuis toch eens op internet kijken of er mogelijk iets over te vinden is. De Griekse zuilentoren, zoals ik het bouwwerk wel noemde, is voor mij min of meer een begrip geworden sinds die bewuste documentaire van Kees Hin (Amsterdam, 1936) op TV in het programma 'Beeldspraak' op zondagavond 8 februari 1976 t.w. N.V. Walt van Praag en de toren naar de hemel.

En tot mijn verrassing vond ik op internet inderdaad iets over de toren: een verkoop filmpje! De toren werd door een makelaar enthousiast aangeprezen als een historisch en typisch Veluws verschijnsel. Een verkooppraatje, maar over de maker van de toren hoorde ik weinig meer, dan dat hij een levenskunstenaar was met een gewone baan, en er bijzondere denkbeelden op na hield. Overigens, meer informatie lijkt mij voor verkoop ook niet erg relevant.

Maar ik moest denken aan die intrigerende documentaire op die bewuste zondagavond lang geleden. Waarin de torenbouwer Norman van Walt van Praag, een gepensioneerde oceanograaf van het KNMI, werd geïntervieuwd. Hij vertelde dat dit zijn tweede toren was, de eerste had het tijdens een storm begeven en was ingestort. Maar met een verbetert constructieplan was hij weer overnieuw begonnen, en deze keer met meer succes. Voor de bekisting van de ronde betonnen kolommen had hij o.a. golfplaat gebruikt, had hij gelijk een soort van Grieks reliëf te pakken in het oppervlak. Griekse zuilen zag hij als een toppunt van schoonheid!
Meter voor meter had hij de cirkelvormige toren zo tot net boven de boomgrens opgebouwd. Zijn doel was om op het hoogste platform, zo'n dikke twintig meter boven het maaiveld, een vleugel te plaatsen en te bespelen. Daar, op die hoogte, met niks anders boven hem dan het oneindige zwerk, zou hij al musicerend een kosmisch totaalgevoel ervaren, één zijn met het al!

Norman van Walt van Praag, behalve een mannetjesputter in zijn vrije tijd, was (daar ga ik tenminste maar vanuit, want hij was destijds al gepensioneerd) hij inderdaad een man met bijzondere denkbeelden!

by the way
Op 'Landgoed Schovenhorst' in Putten staat ook een door een architect ontworpen toren in het bos, die van vrij recente datum is. Maar dat is een toren die in alle opzichten van een totaal andere orde is! (Zie mijn stukje Bostoren van 8 april 2009)

Paleis a/d Blijmarkt

2011-08-17T17:00:00.040+02:00

Het Paleis a/d Blijmarkt in Zwolle is sinds 2004/2005 één van de locaties van Museum de Fundatie, (zie voor meer over dit gebouw ook mijn stukje museumdefundatie van 17 maart 2008). Buiten de vaste collectie om, vinden in dit museum ook regelmatig wisselende exposities plaats. Deze keer kwamen we m.n. voor het recente werk van Evert Thielen (Venlo, 1954), een bijzonder fenomeen in de kunstwereld las ik. Geïnspireerd door oude meesters als Jan van Eyck, Johannes Vermeer en Gabriël Metsu, is de ontwerpkeuze in zijn eigen werk veelal eigentijds. Thielen legt het moderne leven vast en maakt daarbij gebruik van eeuwenoude schildertechnieken.

De in Brugge wonende Evert Thielen, die wel de meester van het moderne meerluik wordt genoemd, was tot onze verrassing persoonlijk in museum de Fundatie aanwezig. De kunstenaar, onberispelijke haarscheiding en als altijd gekleed als een notaris in functie, gaf tekst en uitleg bij het veelluik 'Het Verlangen' en het nog onvoltooide veelluik 'Bellenhof', de twee daar tentoongestelde meerluiken van zijn hand.

'Het Verlangen'
Zijn in 2005 (niet in opdracht) voltooide veelluik 'Het Verlangen' is een verhaal over hunkering, verlangen en hartstocht dat door lijden wordt overheerst. Over het gemis en de onberijkbaarheid van de liefde. Voor Thielen staat het veelluik symbool voor zijn begeerte van de schilderkunst. Hij weet maar al te goed dat zijn passie voor de kunsten geen lijdensweg moet worden.

'Bellenhof'
Zijn nog onvoltooide veelluik 'Bellenhof' is een heel ander verhaal. Het verhaalt over de geschiedenis van het gelijknamige landgoed bij het Belgische Brasschaat. Hij combineert het geschiedenisverhaal met een overzicht van de geschiedenis van de schilderkunst van 1750 tot heden. Een rijkgeschakeerd mozaïek van de schilderkunst is het resultaat. Het onvoltooide deel betreft in hoofdzaak het nog te vervaardigen toekomstverhaal van 'Bellenhof'. Echter door een van kracht geworden bestemmingsplanwijziging heeft de gemeente Brasschaat te kennen gegeven 'Bellenhof' mogelijk te willen slopen t.g.v. de bouw van meerdere villa's op het terrein. Noodgedwongen heeft vervolgens de huidige eigenaar van 'Bellenhof', tevens Thielen's opdrachtgever, de verdere voortgang aan het veelluik afgeblazen. Wat een frustratie, Thielen had op dat moment al 4,5 jaar aan het veelluik gewerkt, alleen de toekomst van het nieuwe 'Bellenhof' moest hij nog schilderen. Maar de vraag is of dit er nog ooit van zal komen!

Naast beide veelluiken waren er nog een stuk of zestig schilderijen te zien die Thielen de afgelopen jaren heeft gemaakt. Prachtige genrestukken waarin vrouwen figureren, maar in het bijzonder veel vrouwelijk naakt. Voor Thielen is tot op heden de vrouw kennelijk het belangrijkste thema in zijn werk.

Uitbreiding Paleis a/d Blijmarkt.
Deze locatie van Museum De Fundatie gaat uitbreiden. Bierman Henket architecten, het gerenommeerde bureau uit Vught heeft daartoe een haalbaarheidsstudie c.q. voorlopig ontwerp gemaakt, dat voorziet in een ellipsvormige constructie op het huidige dak. Door de grote op een stel ogen lijkende glaspartij aan de noordkant, is er straks vanuit het museum een prachtig uitzicht over de Zwolse binnenstad. Het streven is las ik, dat de uitbreiding eind 2012 is gerealiseerd, dat zou prachtig zijn maar dat moet ik eerst nog zien.

Kasteel het Nijenhuis

2011-08-16T12:35:00.027+02:00

Kasteel Het Nijenhuis in Heino/Wijhe is formeel sinds 2004 één van de locaties van Museum de Fundatie in Zwolle. Al sinds 1382 is er sprake van het huis, maar het huidige Nijenhuis stamt uit 1680, al zijn er in latere verbouwingen en restauraties wel hier en daar wat veranderingen aangebracht. Het huis heeft vele bewoners gekend, maar zoals gezegd is het nu een museum. Behalve dat er een deel van de imposante kunstverzameling van Dirk Hannema (1895-1984), laatste bewoner, voormalig directeur van Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam en oprichter van Museum de Fundatie in Zwolle te bezichtigen is, vinden er ook regelmatig wisselende exposities plaats. En daar is de tentoonstelling Silk cut van Rob Scholte, die we daar afgelopen zondag hebben gezien, er één van.

Kunstenaar Rob Scholte (Amsterdam, 1958) is een beeldenmaker las ik. Hij ordent en plaatst beelden uit de massamedia en zijn eigen omvangrijke archief in een nieuwe context, waarmee hij beelden van een nieuwe betekenis voorziet. Tegenstrijdigheden en tegenstellingen die nogal eens in zijn werken te vinden zijn, worden zo in hun nieuwe context overwonnen. Het lijkt mij toe, dat Rob Scholte na de bomaanslag in 1994, waarbij hij beide benen tot boven de knie verloor, zichzelf in een nieuwe context van rolstoel ook heeft moeten overwinnen.

De tentoonstelling Silk cut naar het gelijknamige in 2011 door Museum de Fundatie aangekochte 6-luik van Scholte, bevat een forse keuze uit zijn verdere recente werken. Zelf omschrijft hij de tentoonstelling als exposeren 'tussen de ouwe meuk'. Schilderijen, tapijten, straatnaamborden, borduurwerk, een fraai getatoeërd aarsgewei op de rug van een vrouw in New body-lanuage en spreuken en gezegden zijn te bezichtigen tussen de kunstwerken en huisraad van Dirk Hannema. Bizar, die postmoderne interventies van Rob Scholte in de klassieke context van Kasteel het Nijenhuis.

schoon water

2011-08-13T15:59:00.038+02:00

De buienradar stemt niet vrolijk, regen, regen en nog eens regen wat de klok slaat. En zeker in onze vrije tijd willen we dat liever niet. Toch ben ik blij met al dat water hier, zeilers houden nou eenmaal van water, maar dat is in dit verband echter ironisch bedoeld. Nee, ik realiseer me, dat ze op een kleine acht uur vliegen in zuidelijke richting, heel andere problemen hebben met water dan bij ons hier. En dan vooral met het verkrijgen van schoon water. En niet alleen in gebieden waar amper of geen regen valt, maar ook in gebieden waar jaarlijks meer regen valt dan in onze contreien, maar waar alles gewoon weg stroomt en in de grond verdwijnt.

In de katern economie van de Volkskrant, las ik vanmorgen een artikel van Michael Persson over duurzaam ondernemen en de jacht naar schoon water voor iedereen. Over schoonwaterfilosoof en onconventioneel internationaal ondernemer Martijn Nitzsche, van origine mijnbouwkundig ingenieur. Die met zijn bedrijfje Aqua-Aero WaterSystems in grote delen van de tropen, met name in derde wereld landen waar water maar in het bijzonder schoon drinkwater schaars is, met inzet van minimale middelen vaak maximale resultaten bereikt.

De waterpiramide bijvoorbeeld, één van zijn eerste uitvindingen waarvoor hij in 2006 de jaarlijkse innovatieprijs van de Wereldbank heeft ontvangen. Een piramide vormige tent waarin de zon uit zout of brak en smerig water, per dag zo'n 1000 liter schoon drinkwater destilleert, genoeg voor een dorpje van ongeveer 300 inwoners. Het werkt als volgt: Smerig water wat de tent is ingepomt verdampt overdag als de zon op het tentdoek schijnt, zout en viezigheid blijft achter op de grond, het schone water condenseert en druppelt langs het tentdoek naar beneden, waar het wordt opgevangen. Simpel, een kind kan de was doen.

Schoon water komt hier gewoon uit de kraan, ik sta er dan ook niet altijd bij stil, dat het hebben van schoon water in grote delen van de wereld een fors probleem is. Een pobleem dat ook alsmaar groter schijnt te worden in de toekomst, ook bij ons. Beschikken over schoon water zal voor velen een onbetaalbare luxe worden, las ik ergens. Zonder te willen bagatelliseren, denk ik dat de problemen met simpele maar innovatieve oplossingen als o.a. de waterpiramide, in veel gebieden ook best nog eens een beetje mee zouden kunnen vallen.

Mosselen en Willemsoord

2011-08-09T19:44:00.048+02:00

Zeilend met de 'Swing' op het Malzwin richting Den Helder zag ik ze weer, even voorbij boei M11, honderden blauwe tonnetjes, rijen dik keurig in het gelid op gepaste afstand van elkaar. Al eerder had ik elders op het wad iets dergelijks gezien, me afvragend waar al die lelijkheid toch voor diende, zo ook nu weer. Bij nadere bestudering van de kaart later, zag ik in de voetnoot staan dat het een Mosselkweekgebied betrof. De vele honderden tonnetjes die we deze keer aan bakboord hadden zien dobberen, behoorden tot het zichtbare deel van een z.g. mosselzaadinvanginstallatie. De tonnen zijn voorzien van touwen- of netwerken die vertikaal onder water hangen. Het piepkleine mosselzaad dat in het water van de Waddenzee zweeft, blijkt zich daaraan vast te zetten. Het schijnt een lucratieve vangstmethode te zijn voor de mosselvissers, en ze hoeven niet meer te zoeken naar jonge mosseltjes. Bovendien blijft de bodem van de Waddenzee zo onaangeroerd wat het milieu ten goede komt. Alhoewel, aan een Waddenzee vol met blauwe tonnetjes moet ik ook niet denken!

Typisch, maar ik las, dat als de mossellarfjes in de mosselzaadinvanginstallaties uitgegroeid zijn tot kleine mosseltjes, ze uit de Waddenzee worden opgevist. En dat ze de mosseltjes dan vervolgens weer uitzetten in de schone Zeeuwse wateren (Oosterschelde) waar ze verder kunnen groeien en kunnen verwateren. D.w.z. dat de mosselen zichzelf zuiveren en zich van het zand en het slik van de Waddenzee ontdoen. Daarna worden ze opnieuw opgevist en wordt de wad-zeeuwse mossel als een echte Zeeuwse mossel aan de man gebracht! Een beetje vreemde handel, maar goed wat maakt het ook uit, genoeg over de mossel.

De in 2009 voor de watersporter geopende jachthaven Willemsoord in Den Helder was ons doel. In Hindeloopen hadden we van een zeiler mooie verhalen gehoord over deze haven op de voormalige Rijkswerf van de Koninklijke Marine. In 2008 hadden we het terrein, dat toen al voor iedereen toegankelijk was, een keer bezocht (zie mijn stukje 'Intermezzo in Oudeschild' van 30 juni 2008) maar van een jachthaven in de oude werfhaven was toen nog niets te bekennen.
Stuurboord aanhoudend voeren we in de haven van Den Helder naar de Zeedoksluis, de directe toegang tot de jachthaven. Samen met de 'Poolster', de Lemsteraak van W en S moesten we een tijdje wachten voor we geschut werden, want de sluis kent bloktijden. Maar eenmaal aan de andere kant hadden we in de vrijwel lege jachthaven een zee van ruimte. Evengoed werden we aan de praktisch lege steiger door de havenmeester opgevangen en kregen we een plek aangewezen.

In eerste instantie oogt de haven behoorlijk industrieel, je denkt bij jezelf, ik ben hier nou eenmaal, één nachtje moet lukken, maar morgen ben ik weer weg. Echter bij nader inzien werden we toch (weer) geboeid door de grote verscheidenheid aan bezienswaardigheden op het Willemsoord-complex. Historische gebouwen, musea, diverse in onbruik geraakte havenfaciliteiten, kunstwerken, droogdokken, bijzondere schepen en andere nautische monumenten waren er te bezichtigen. En mede door de goede voorzieningen in de haven en de gunstige ligging t.o.v. het centrum van Den Helder, hebben we er met plezier een paar dagen gelegen.

een fietstocht boven de grote rivieren

2011-08-06T09:54:00.038+02:00

Soms gaan m'n gedachten wel eens even een stukje terug in de tijd. Aanleiding daartoe is meestal, of eigenlijk altijd een gebeurtenis in het heden. Onlangs was dat een klein fietstochtje nabij Oudeschild op Texel. Met z'n zessen waren we, onze dochters met hun geliefden en wij. De kleinkinderen deden even niet mee, die bleven liever rondhangen op de haven, het strandje en de boot. Ik moest denken aan die fietstocht van jaren geleden, toen onze beide dochters ongeveer dezelfde leeftijd hadden, als hun eigen oudste dochters nu. Nog even dacht ik, en dan gaan die meiden ook al niet meer mee met de oudjes.

De leuke fiets/kampeervakantie van jaren geleden (1982) was de laatste zomervakantie met het complete gezin. Onze oudste dochter vond destijds het woord fietsvakantie al fout, fietsen was werken en geen vakantie! Toch ging ze mee, wat moest ze ook anders. Erg enthousiast ging het echter niet, vrij consequent peddelde ze op een afstand van zo'n kleine 100 meter achter ons aan. Maar gelukkig ging het gaandeweg beter, wat ze ook wel liet blijken in haar bijdrage aan het vakantiedagboek, dat we destijds gezamelijk bijhielden.

We noemden het dus 'een fietstocht boven de grote rivieren' Een traject vanuit Putten, waar we toen woonden, en weer terug in 2,5 week via camping 't Wilgerak' in Schoonhoven, camping 'Ockenburgh' in Den Haag, trekkerskamp 'De Branding' in Zandvoort, de 'Kennemerduincamping' in Castricum aan Zee en camping 'De Wierde' in Den Oever.
Vervolgens over de Afsluitdijk naar Harlingen, met de boot naar West-Terschelling en vandaar weer per fiets naar de camping van Staatsbosbeheer in Formerum.
De dag daarop gingen we voor een weekje fietsrust naar een vakantiehuisje in Midsland dat we thuis al geregeld hadden, t.w. 'De Drie Musketiers'.
Na dit weekje rust, fietsten we vanuit Harlingen via camping 'de Potten' in Sneek, camping 'Witterzomer' in Assen, het gemeentelijke campeerterrein in Emmen, camping 'De Koeksebelt' langs de Vecht in Ommen, en een korte pitstop bij opa en oma in Wezep, terug naar huis in Putten.

In Amersfoort hebben we 's avonds met een etentje in grill-bar 'In den Snuifmolen' de fiets/kampeervakantie feestelijk afgesloten.

verzonken stad

2011-08-05T15:13:00.014+02:00

Harderwijk heeft z'n eigen Atlantis, de stad die naar men zegt vele duizenden jaren geleden in zee verdwenen is. Alleen in Harderwijk betreft het een sinds 1996 uit het Veluwemeer oprijzend kunstwerk van zeven forse brokstukken Portugees graniet net naast de Knardijk. Het controversiele plastiek van de Engelse beeldhouwer en tekenaar Adam Colton (1957), die het zelf geen titel heeft meegegeven, (al ben ik wel benieuwd wat de kunstenaar tijdens de plaatsing, hangend in een kraan, er destijds nog ingebeiteld heeft) werd in de volksmond binnen de kortste keren de 'verzonken stad' genoemd. En met een beetje fantasie doen de schots en scheef staande sculpturen inderdaad wel denken aan de archaïsche architectuurelementen van een verzonken stad.

De beeldengroep lag in het begin op ca. 120 meter ten oosten van de Knardijk gepositioneerd, maar doordat het tracé van de Knardijk (N302) door de aanleg van o.a. het aquaduct en de nieuwe brug een beetje naar het oosten is opgeschoven, ligt het plastiek nu voor mijn gevoel praktisch tegen de dijk aan. Het gevolg is dat je het van de dijk af nog nauwelijks te zien krijgt. Maar ook vanaf de waterkant merkte ik gisteren, vaar je er ongemerkt aan voorbij. De beeldengroep wordt praktisch één geheel met de achtergrond van struikgewas.

Ik kan mij niet voorstellen dat dit de bedoeling is geweest van de kunstenaar. Ook al zouden de zeven granieten sculpturen volgens Adam Colton zelf een sfeer van verlatenheid moeten oproepen, die op een grauwe regenachtige dag a.h.w. opgaan in het grijs van water en lucht. Maar dan moet de beeldengroep er niet zo verloren bij staan, je moet de sculpturen wel kunnen zien om deze gemoedstoestand te kunnen ervaren lijkt mij, evengoed als het spel van schaduw en licht dat het plastiek op zonnige dagen zal laten zien!

Maar het zal nog wel eens lang kunnen duren voordat de beeldengroep verplaatst gaat worden naar een meer zichtbare plek, als dat er al ooit van zal komem. Want wat dit soort zaken betreft, ben ik bang dat de tijd voorlopig nog wel een poosje niet mee zal zitten.

zeshoek of hexagon

2011-07-21T12:16:00.048+02:00

De zeshoek of hexagon volgens de oude Grieken, is een veelvoorkomende vorm in de natuur. Sneeuw-, water- en ijskristallen vormen vaak een perfecte zeshoek. Maar ook het bijenhoningraad of de breuklijnen in een afgekoeld en gestold lavaveld in de vorm van een honingraadpatroon hebben een zeshoekige (basaltblokken)vorm. Kennelijk heeft de natuur ontdekt, dat je met zeshoeken een oppervlak op de meest voordelige manier kan benutten, of het nou gaat om kristallisatie, materiaalbesparing of een efficiënt barstenpatroon.
Ja zelfs in het wolkendek boven de noordpool van Saturnus, de op één na grootste planeet in ons zonnestelsel, heeft een ruimtesonde een door de wetenschap (nog) onverklaarbaar hexagonpatroon ontdekt!

Maar ook in de techniek komt de vorm uiteraard voor. Er zijn voorbeelden zat van bijvoorbeeld zeshoekige plattegronden in de architectuur en stedebouw. En een zeshoekige moer of boutkop heeft volgens mij ook iedereen weleens gezien, evenals de met basaltblokken beklede (polygoonverband) dijklichamen.

Ik ben eigenlijk op dit onderwerp gekomen door een kennis van me, die in het kader van een steentje bijdragen aan de ontwikkeling van een betere leefbare wereld in de nabije en verre toekomst, een aantal ambitieuze plannen heeft ontwikkeld. Ontwerpen die allemaal gebaseerd zijn op ontwikkeling en toepassing van zijn stokpaardje, de z.g. hexagon-module. Hexagon-modules in allerlei afmetingen, van beton, staal of een ander geschikt bouwmateriaal, geschakeld en/of gestapeld t.g.v. constructies voor gebouwen, tunnels, dijken, transport- en vervoersystemen of wat dan ook.

Met het dijkenplan in de Noordzee van Oostende tot aan het Skagerrak, spande hij in dit verband volgens mij de kroon. Een uit hexagon-modules samengesteld dijkenplan, wat niet alleen voor het achterland de eerst komende 1000 jaar veiligheid zou moeten bieden, maar ook natuur en woon-, werk- en recreatiegebieden zou opleveren. En door slim gebruik te maken van o.a. de wisselwerking van hoog- en laagwater, zal het gebied ook schone energie kunnen leveren. De voors en tegens van dit op zichzelf prijzenswaardige initiatief schijnen vorig najaar op het 1e Deltacongres in Den Haag uitvoerig te zijn belicht, en het laatste woord zal er ongetwijfeld nog niet over zijn gezegd. Gevoelsmatig lijkt mij het megalomane dijkenplan om een aantal reden niet haalbaar, hoewel ik mij kan voorstellen dat alle denkbare van toepassing zijnde disciplines in dit plan of delen daarvan, een haalbaarheidsstudie verdienen. Zoals trouwens elk serieus initiatiefplan op het gebied van milieu, waterhuishouding en veiligheid in de toekomst dit verdient. Zie wat dit onderwerp betreft ook m'n stukjes Zandmotor en Afsluitdijk II van resp. j.l. 19 januari en 12 maart, al zijn deze projecten zeker qua schaal uiteraard niet te vergelijken.

Bremerhaven, Hamburg en Oldenburg

2011-07-15T13:02:00.030+02:00

in Bremerhaven

Bremerhaven, zondag 29 mei j.l. Jammer van het druilerige weer want het havengebied is een interessante omgeving om door te banjeren. Een rondvaart door de haven maakte echter veel goed en we zaten lekker droog. Vervolgens met de lift naar het ruim 100 meter hoge platform op het Atlantic Hotel Sail City, om het hele gebied ook van die kant te bekijken. Verder uren in het Klimahaus doorgebracht, volgens hun het 1e museum ter wereld dat volledig is gewijd aan één van de meest actuele thema's van deze tijd n.l. klimaatverandering. Het Scheepvaart(haven)museum bekeken met daarin o.a. U-boot Wilhelm Bauer, gebouwd in 1943. Tussen de bedrijven door ook nog ergens geluncht. Aan het eind van de middag terug gereden naar de IQBAL-Hütte, ons eet- en slaapadres voor de komende nacht in Hollen ongeveer 20 km hier vandaan.

in Hamburg

Hotel Continental Novum aan de Kirchenallee schuin tegenover de Hauptbahnhof was snel gevonden de andere dag, inklaren, auto voor een paar dagen in de parkeergarage, vouwfietsjes gereed maken en wegwezen. Maar we zijn begonnen met een rondtoer door de stad in een open bus, we kregen zo al een aardig beeld van de stad. Vanaf de Hauptbahnhof langs het Binnenalster en het Außenalster, door de wijken Rotherbaum en St. Pauli via de Reeperbahn naar het Havengebied aan de Norderelbe, en via de wijk Hafencity terug naar de Hauptbahnhof nabij ons hotel. 's Avonds buiten gegeten op het terras voor restaurant Totti aan de St. Georgs Kirchhof.
De andere dag veel door de stad en door parken gefietst. Op terrasjes gezeten en de botanische tuin en het prachtige tropenhaus gezien. Het Hamburgmuseum bezocht en de Hamburger Kunsthalle. En 's avonds vanaf ons hotel met de U-bahn naar de Große Theaterstraße gereden voor een balletvoorstelling in de Hamburgische Staatsoper (zie m'n stukje Orpheus van 3 juni j.l.)
Eenmaal terug in het hotel viel mijn blik in de foyer op een alarmerend krantenbericht over een z.g. EHEC bacterie die in deze contreien al menigeen doodziek had gemaakt, er waren zelfs al mensen overleden. Het eten van komkommers zou volgens de autoriteiten de boosdoener zijn. We hadden die dag heerlijke salades gegeten met komkommers en van alles en nogwat erin. We geloofden het niet erg, maar we realiseerden ons wel dat we dicht bij de eventuele bron van ellende zaten. Helemaal gerust waren we dus ook weer niet, evengoed hebben we heerlijk geslapen. We hebben goede herinneringen aan Hamburg overgehouden!

in Oldenburg

De autorit van Hamburg naar Oldenburg over secundaire wegen via Stade, Bremervörde, Beverstedt, Sandstedt (daar met de veerpont de Weser over) en Brake duurde langer dan gedacht. Vaak ging het praktisch stapvoets achter een agrariër of een vrachtwagen. Toch was het geen vervelende rit, ik hou wel van dat weidse landschap met die mooie wolkenluchten erboven.
Nadat we in hotel Sprenz aan de Heiligengeisstraße, dicht tegen het oude centrum van Oldenburg aan, onderdak voor de nacht hadden geregeld, lag het bruisende avond- en nachtleven van studentenstad Oldenburg voor ons. De terrasjes aan de Markt nabij het Altes Rathaus waren druk bezet, maar evengoed vonden we nog een tafeltje. En ook later bij Mamma Mia, het Italiaanse restaurant waar J deze keer de komkommer toch maar liet liggen.
Op de fiets hebben we de andere dag Oldenburg verkend. De oude binnenstad, de Botanische Garten wederom met een tropenhaus en bijzondere planten zoals b.v. de Victoria cruziana, een grote waterlelie uit Brazilië, Paraquay en Argentinië, met bladen met opstaande randen die als bakjes op het water drijven. Verder het havengebied bekeken, want ook vanuit Oldenburg kan je op de Weser komen. Tenslotte hebben we het in 2000 geopende Horst-Janssen-Museum bezocht,
genoemd naar de gelijknamige Duitse kunstenaar, illustrator en schrijver (1929-1995) die zich voornamelijk bezig hield met tekenen, etsen, lithografie en houtsnede. Nadat we al die tekeningen en etsen hadden gezien was het tijd om naar huis te gaan. Fietsjes in de auto en rijden, Cloppenburg, Meppen, Emmen, Hoogeveen, Zwolle en Harderwijk, waar we een paar uurtjes later hopelijk zonder onderweg een bon te hebben opgelopen arriveerden. Einde van een aardig Duits stedentripje!

een manier van leven

2011-07-14T13:55:00.044+02:00

Gelijdelijk aan is vakantie meer een manier van leven geworden, dan dat het nog een periode is, waarin enthousiast de gewoonlijke dagelijkse activiteiten voor langere tijd worden gestaakt. Een manier van leven die me wel bevalt, en helemaal in een zeilbootje, waar het bestaan zich in het algemeen nogal van de overzichtelijke kant laat zien!

Van Harderwijk (stadsmuur Zeezijde)
via Elburg (Vischpoort)
Ketelhaven (Zonsopkomst)
Hindeloopen (Cumulus boven de Hylper Haven)
Vlieland (Optreden Vlielands Folkduo 'Drijfhout' in Podium Vlieland; Optreden 'Vlielandse Fanfare' met Zeevrouwenkoor 'De 3 Gepasseerd' in de Dorpsstraat; Concert 'Pad van 4' (Vlielands vocaal ensemble) en 'Beau Forte' (Texel's kleinkoor) in de Nicolaaskerk)

Terschelling (Boeienopslag West-Terschelling)
Texel (Natuurgebied Waagejot)
Enkhuizen (Skyline)
Urk (Urkerbos)
Ketelhaven (terras Lands End)
en Kampen (detail Koggeschip)
terug naar Harderwijk (Vischpoort)
in ruim vier weken! Waar heb je het dan over? Niet over lange zeiltochten dus en nieuwe ontdekkingen in verre oorden. Niet over donkere nachten op zee, die me zelfs met navigatieperikelen en regen en wind nog kunnen bekoren. Nee, dan heb ik het over plaatsen en mensen vrij dicht bij huis, die ik in de loop der jaren goed heb leren kennen. Over kleine theatertjes en museumpjes, de plaatselijke folklore, de havens en het straatgebeuren, en over veel lezen, fietsen en wandelen en af en toe lekker buiten de deur eten. Niet spectaculair allemaal, wel waardevol!

Een goeie manier van leven!

Frühjahrssingen

2011-07-12T17:43:00.026+02:00

In het agrarische landschap van het noordelijk deel van de Duitse deelstaat Niedersachsen, district Cuxhaven, op ongeveer 20 km ten zuiden van Bremerhaven, ligt het plaatsje Hollen. Meer een buurtschap eigenlijk van her en der versreid liggende boerderijen. Daar, in the middle of nowhere, lag de IQBAL-Hütte, ons reisdoel eind mei j.l. Het bijzondere en ruim van logies voorziene onderkomen van de familie Iqbal, met een prima keuken, diverse serre's en een zwembad, ligt daar als een oase van rust en ontspanning temidden van diverse terrassen, vijvers en een golfbaan in het verder zo weidse en arbeidzame boerenlandschap.

Frühjahrssingen Sa. 28. Mai 2011 in der IQBAL-Hütte mit dem Gastchor "Vol-Luid Kleinkoor Putten" aus der Provinz Gelderland, stond in aanhef van het programma dat we kregen aangereikt van Gudrun, organisator en vrouw des huizes. De bedoeling was dat kleinkoor Vol-Luid samen met Chor Hollen, het plaatselijke koor (waarin Gudrun bleek later als sopraan behoorlijk uitblonk), bij toerbeurten een blokje zouden zingen. En daar tussen door ter afwisseling zo af en toe een samenzang met alle aanwezigen, dus inclusief het publiek uit de nabije omgeving en schrijver dezes, die als chauffeur van, uiteraard ook tot het publiek behoorde.

Na de Begrüßung en de Vorstellung des Gastchores, kwam de stemming er goed in door met z'n allen 'Der Mai ist gekommen' te zingen.
Der Mai ist gekommen, die Bäume schlagen aus: da bleibe, wer Lust hat, mit Sorgen zu Haus! Wie die Wolken dort wandern am himmlischen Zelt, so steht auch mir der Sinn in die weite, weite Welt.
En zo ging het verder 5 coupletten lang. Daarna zong Chor Hollen Finkenwalzer... mit Begleitung (accordeon) en Im Frühtau zu Berge... Eerlijk gezegd had ik wel iets anders verwacht van het plaatselijke koor dat al 10 jaar bestond, maar goed het gaat natuurlijk ook om de lol!
Toen was Vol-Luid aan de beurt met het eerste blokje van 4 liederen t.w. Es fiel ein Reif; Im Walde; Say love en The ashgrove. De niveau's van beide koren lagen te ver uit elkaar om er als toehoorder een waardeoordeel over te kunnen geven. Behalve dat beide koren er zichtbaar lol in hadden ging elke andere vergelijking mank!

Na de 'Kaffeepause mit Kuchen/Torte solange Vorrat reicht' ging het nog een tijdje op dezelfde manier door. Vol-Luid besloot met een laatste blokje van 4 liederen t.w. Als ick u vinde; Sakura; Cappriciata en Je ne l'ose dire. Waarna Chor Hollen onder begeleiding van hun dirigent/accordeonist de middag besloot met het lied Dat noch in 100 Johren... Einde Frühjahrssingen in der IQBAL-Hütte, een bijzonder leuk initiatief van een bijzonder stel mensen!

's Avonds na de barbeque aan de lange tafel, brachten de Vol-Luiders spontaan nog weer eventjes een staaltje zangkunst ten gehore waar je stil van werd, prachtig en dat zonder leiding van de dirigent. Rond halfnegen ben ik met een aantal liefhebbers en een pilsje in een andere ruimte voor de TV gaan zitten, om de finale in de Champions League tussen Barcelona en Manchester United te zien. Jammer voor Edwin van der Sar dat hij zijn laatste wedstrijd als kieper bij Manchester United met 3-1 verlies moest afsluiten.

Orpheus

2011-06-03T14:48:00.017+02:00

Naar ballet gaan we om de één of andere reden niet vaak, vermoedelijk door gebrek aan adequate kennis van deze kunstuiting. Doorgaans is het een concert, toneelstuk of film waar we heen gaan. Maar afgelopen dinsdagavond zijn we weer eens een keertje naar ballet geweest. Naar 'Orpheus', ballet van choreograaf John Neumeier door het Hamburg Ballett in de Hamburgische Staatsoper, het prestigieuze operahuis van Hamburg. Met in de orkestbak het Philharmoniker Hamburg met muziek van Igor Strawinsky, Heinrich Ignaz Franz Biber en Peter Blegvad & Andy Partridge. Het was een onvergetelijk mooie avond!

Thuis hadden we de tickets voor 'Orpheus' al geregeld, en dat was maar goed ook, het theater was letterlijk tot aan de nok toe gevuld. In het ballet van John Neumeier, dat in dit operahuis op 6 december 2009 z'n premiere beleefde, wordt de rol van Orpheus gedanst door Alexandre Riabko en de rol van zijn geliefde Eurydike door Hélène Bouchet.

Het verhaal van Orpheus en Eurydike is één van de bekendste mythische liefdesgeschiedenissen uit de wereldliteratuur. Orpheus, zoon van de koning van Thracië, had van zijn moeder Calliope de muzikale gave geërfd, waarmee hij alles wat leefde om hem heen in een gelukzalige vervoering wist te brengen. (In het ballet met de viool als metafoor) En toen hij zelf de nimf Eurydike tot zijn vrouw nam, scheen ook zijn eigen geluk grenzeloos.

Maar niet voor lang! De bekoorlijke Eurydike wordt achterna gezeten door Aristaeus, die kwade bedoelingen met haar heeft. Als ze tijdens deze achtervolging door een giftige slang gebeten wordt overlijd ze aan de gevolgen. (In het ballet overlijd ze aan de gevolgen van een auto ongeluk) Orpheus verdrietige klanken dringen tot in de hemel door, en alle wezens om hem heen delen in het verdriet (In het ballet de vele dansers en danseressen om hem heen)

Orpheus betreedt vervolgens de onderwereld, waar Hades en zijn vrouw Persephone heersen over de doden. De wezenloze schimmen raken zowaar geroerd van zijn liefelijke klanken, en besluiten bij hoge uitzondering Eurydike weer terug te laten keren naar Orpheus en het land der levenden. Op één voorwaarde: Orpheus mocht niet omkijken naar zijn geliefde, vóór ze het zonlicht hadden bereikt. Op een gegeven ogenblik kon Orpheus echter de verleiding niet weerstaan, en keek om. Op hetzelfde ogenblik verdwijnt Eurydike weer in het schimmenrijk van de onderwereld, en nu voor goed!

Overweldigd door verdriet, is met Orpheus vervolgens geen land meer te bezeilen. Hij zonderd zich steeds meer af, hij moet van niemand meer wat, en wil van geen liefde voor vrouwen meer weten. Als vermeend vrouwenhater wordt Orpheus uiteindelijk door z.g. maenaden (geweldadige, op sex beluste nimfen) afgemaakt. In het schimmenrijk kan Orpheus zich vervolgens eindelijk weer herenigen met zijn geliefde Eurydike.

Ademloos hebben we bijna twee uur lang zitten kijken en luisteren naar de balletvertolking van dit mythische verhaal. En wij niet alleen, je kon de spreekwoordelijke speld horen vallen in de bomvolle zaal. Het applaus na afloop duurde dan ook haast een kwartier. We moeten toch maar eens vaker naar ballet!

foto's, foto's, heelveel foto's!

2011-05-25T16:03:00.050+02:00

Klokslag elf uur stonden we gisteren voor de Grote Kerk in Naarden Vesting voor een gesloten deur. Op de deur een briefje, vanwege een rouwdienst gaan vandaag de deuren voor het fotofestival iets later open. Dan toch eerst maar een kopje koffie in het naastgelegen restaurant 360, wat een naam trouwens. Van daaruit zagen we even later inderdaad de rouwstoet vanuit de kerk vertrekken. Mooi, dan kunnen we naar binnen als de koffie op is, maar dat viel tegen, want we hadden eerst tickets bij de plaatselijke VVV moeten kopen kregen we te horen. Dan eerst maar weer naar de VVV, waar we geconfronteerd werden met een behoorlijke rij wachtenden voor ons. Het moet toch niet veel leuker worden! Maar het viel mee, een kwartiertje later hadden we onze tickets op zak. We konden eindelijk de Grote Kerk in, ons zelfverkozen startpunt van een wonderbaarlijke fotoexpeditie in het pittoreske vestingstadje.

Fotofestival Naarden 2011, "Let's Face it" - portraits of Dutch Photography, las ik in de folder. Het uitgangspunt van het FotoFestival Naarden is het tonen van de actualiteit. Enerzijds een selectie van de meest interessante Nederlandse fotografen van dit moment, anderzijds de meest actuele stand van zaken in de maatschappij.
Dit jaar staat het fotofestival dus in het teken van het portret, iets waar wij Nederlanders al langere tijd in uitblinken las ik. Een rechte lijn van Rembrandt tot in de hedendaagse fotografie. Maar de wereld wordt kleiner en we zien een verschuiving van 'onze' traditie naar het buitenland en een ontwikkeling bij onze fotografen in lichtgebruik en compositie van elders.
Voor een belangrijk deel nieuw materiaal dus, dat wordt geëxposeerd. Maar zonder context geen referentie, daarom worden er ook portretten getoond uit het verre en het recente verleden en daarnaast het werk van enkele buitenlandse fotografen. Heel interessant allemaal, onze nieuwsgierigheid was gewekt, we gingen het zien.

Nou we hebben gezien, foto's, foto's, heel veel foto's, teveel foto's vond ik. Wat was de context ook alweer waaraan ik deze overvloed aan beeldmateriaal moest refereren? Foto's van tientallen fotografen uit binnen- en buitenland, ook teveel om op te noemen. Behalve de Grote Kerk als binnen- en buitenlocatie was daar het Andreashuis, de Gele Loods, Galerie Pouloeff, de Stadhuiszolder, de Wallen, Vestingmuseum Kazematten Y, Bastion Oranje, Galerie De Lage Flank en garage Cattenhagestraat 14-16. We hebben ons in dat kleine vestingstadje de benen uit het gat gelopen.
In laatst genoemde locatie hing de 'Afghan Girl', de wereldberoemde foto van de Amerikaanse fotojournalist Steve McCurry (1950)die hij in 1985 heeft gemaakt. Het intrigerende portret van het toen dertienjarige Afghaanse meisje Sharbat Gula, dat met haar oma naar Pakistan was gevlucht voor de Russische gevechtshelikopters die haar ouders hadden gedood en haar dorp plat gebombardeerd. Zulke heldere en prachtig groene, haast hypnotiserende ogen, die het hele scala aan menselijke gevoelens uitstralen heb ik nog nooit gezien. Ze heeft destijds op het voorblad van de National Geographic gestaan.

Door vergelijking van de irissen van haar ogen, met die op de foto hebben ze in 2002 de toen dertigjarige Sharbat Gula weer kunnen opsporen. Ze leefde in de heuvels van Tora Bora in Afghanistan, en kon zich nog heel goed herinneren dat ze destijds was gefotografeerd. Ze had de foto echter nooit gezien, en met de enorme wereldwijde impact van haar portret scheen ze totaal onbekend te zijn!
Maar goed genoeg hierover, ik had de foto in de loop der jaren wel vaker gezien, maar ik blijf het, ondanks of misschien wel dank zij alle portretfoto's die ik gisteren op het fotofestival heb gezien, een topstuk vinden! Met name door die ogen, parels zijn het, het is één van de bijzonderste portretfoto's die ik ken!

Vanaf Bastion Oranje, de laatste locatie die we gisteren hebben bezocht, zijn we rond halfvijf over de Oostwal, Oude Haven en Nieuwe Haven naar de parkeerplaats gelopen. Behalve veel foto's, hadden we en passant ook het vestingstadje van alle kanten gezien, en hadden we in eetcafe 'De Doelen' aan de Marktstraat even kunnen bijkomen van al het gesjouw. Naarden Vesting een mooi plekje, ook zonder al die foto's!

pedaalriddertjes

2011-05-23T19:23:00.021+02:00

Zaterdagochtend j.l. zaten we om halftien al in het zadel. Wel vroeg, maar het mooie weer nodigde uit tot actie. Over het prachtige fietspad door de weilanden nabij Hierden, deels langs de rietkragen van het Veluwemeer, peddelden we goedgemutst oostwaarts richting Elburg. Bij het 'Plashuis', wat oud Nunspeters volgens mij nog steeds 'Nunspeet aan Zee' noemen, een pitstop gemaakt met koffie en appelgebak. Een plek met jeugdherinneringen, al is er wel veel veranderd. Samen met zusjes, broertjes en vriendjes kwamen we daar vroeger vrij regelmatig met onze ouders om te zwemmem en te kanoën.

Ons volgende rustpunt was op de tot monument verheven fundamenten van de 'Sint Ludgeruskerk' (ca. 1100 na Christus) aan de Oude Zeeweg in Doornspijk. Verrassend, zo midden in the middle of nowhere, vlak aan het Veluwemeer, ik wist totaal niet van het bestaan af. Een prachtige plek midden in de natuur, met ook nog een vogelkijkhut net achter de rietkraag even verderop.

Aan de lunch, weer even later in Elburg op het terras van restaurant De Haas, waren we helemaal toe. Even een uurtje lekker zitten, pilsje d'r bij en kijken naar de mensen om ons heen, want die waren er zat. Het was ontzettend druk in het stadje, dat merkten we pas echt goed toen we weer verder wilden. Door al het gedrang koste het ons gewoon moeite om de stad uit te komen met de fiets aan de hand. Maar eenmaal door de Vischpoort ging het weer als gesmeerd.

Het fietspad langs het Veluwemeer in de Flevopolder is ook prachtig, wel een beetje jammer dat we de wind tegen hadden. In de bosjes viel het nog wel mee maar op de dijk, het laatste rechte eind wanneer je Harderwijk alweer ziet liggen in de verte, was het wel afzien. Maar door ook hier een korte pitstop met een drankje nabij de Krooneend in te lassen, viel het uiteindelijk toch weer mee. Het laatste stukje over de brug, en dan omlaag en weer omhoog onder aquaduct Veluwemeer door was een fluitje van een cent, maar evengoed waren we blij dat we er waren. Het was een prachtige fietstocht, maar ook onze eerste wat grotere tocht dit voorjaar, 59 km stond op m'n tellertje. Dat valt dus eigenlijk best nog mee, maar toch hebben we goed gevoeld dat er aan onze conditie nog wel het één en ander moet worden bijgespijkerd.

In Harderwijk was het Kulting, d.w.z. van allerlei muziek- en dansgroepjes in de binnenstad op straat, bovendien was er ook nog Kermis op de boulevard. Een drukte van belang dus, maar heel gezellig. Toch zijn we niet lang blijven hangen, we hadden het een beetje gehad en wilden naar huis. Omdat we er toch langs kwamen, hebben we op het Kerkplein nog vijf minuten staan luisteren naar een shantykoor uit Bolsward, maar even later zaten we mooi met een wijntje in onze eigen tuin!

Tijd

2011-05-17T19:28:00.013+02:00

Onlangs hebben we in de bioscoop 'Alle tijd' gezien. Het regiedebuut van de Nederlandse regisseur Job Gosschalk (1967) met in de hoofdrollen Paul de Leeuw als Maarten, Karina Smulders als Molly en Lineke Rijxman als Reina. Het verhaal van de tragikomedie, die j.l. 6 april in premiere is gegaan, ging over het wel en wee van een broer (Paul de Leeuw) die verantwoordelijk is voor de opvoeding van z'n kleine zus (Karina Smulders) na het overlijden van hun ouders. Gesteund door Reina (Lineke Rijxman), de beste vriendin van Paul, heeft hij Molly groot gebracht tot een zelfverzekerde jonge vrouw, waarbij hij zichzelf nogal heeft weggecijferd. Als Molly dan vervolgens aankondigt dat ze gaat samenwonen met een vriendje, wordt broer Maarten geconfronteerd met het z.g. 'lege nest' syndroom.

Maar niet alleen Maarten, die op een bepaald moment zelf ook verliefd werd op een stomdronken hetero, had problemen met de nieuw ontstane levensfase, ook Molly had er veel moeite mee. Ze raakten daardoor beiden enigszins van elkaar verwijderd. Maar als dan het noodlot toeslaat, en Molly ongeneeslijk ziek wordt terwijl ze ook nog zwanger is, zijn ze opnieuw op elkaar aangewezen. Want met Molly's vriendje(s) ging het niet langer, bovendien wist ze niet zeker wie de vader van haar kindje was. Als vrij kort na de bevalling Molly aan haar ziekte is bezweken, staat Maarten met haar gezonde baby in z'n armen. De cirkel is rond, het zichzelf wegcijferende leventje van Maarten begint weer van voren af aan.

Dat was zo'n beetje de plot van de film, veel meer kan ik er niet over vertellen. Ik vond het één van de saaiste films die ik in de laatste tien jaar heb gezien. En ik niet alleen zo te horen, want de enkele mensen schuin achter ons (er zaten in totaal maar 7 mensen in de zaal!) kwekten en giechelden aan één stuk zo door. Maar omdat ik op tijd in slaap viel, heb ik me daar godzijdank ook niet al te lang aan hoeven ergeren!

Hodgepodge in Zwolle

2011-05-16T10:51:00.017+02:00

Op het benefietconcert voor de stichting 'Vrienden van KIND' zaterdagavond in wijkcentrum 'de Enk' in Assendorp/Zwolle traden zeven verschillende bands op, en werden tussendoor veilingstukken van allerlei aard onder de hamer genomen. Het repertoire dat werd gebracht varieerde van blues-, pop- en wereldmuziek tot cabaretliedjes en Ierse folk- en pubmuziek. De sfeer was vrolijk en luidruchtig, en wie of wat er ook speelde maakte weinig uit, de interactie tussen muzikanten en publiek was door het geroezemoes aan de bar en in de zaal naar mijn gevoel nihil. De organisatie had voor hetzelfde effect net zo goed een cd op kunnen zetten, met voor mijn part de hele avond psalmen en gezangen.
Maar goed, ondanks het rumoer heeft onze muzikale aanwezigheid en die van de andere bands hopelijk toch nog een klein steentje bijgedragen aan de opbrengst voor het goede doel. 'Hodgepodge' heeft in iedergeval met veel plezier z'n best gedaan er wat van te maken, dat is zeker.

Norbert Grote Ganseij, de 35 jarige oprichter van stichting KIND, is hiertoe in 2010 gekomen door zelf in India tweeënhalve week in een sloppenwijk van New Delhi te leven. Daar werd hij gegrepen door het lot van de kinderen. Zelf heeft Norbert in ons rijke Nederland ook een tijdlang als dakloze op straat geleefd. Maar dat was volgens hemzelf in niets te vergelijken met wat de kinderen daar meemaken, dat is in alle opzichten vele malen erger. Kinderen worden daar verminkt zodat ze er zieliger uitzien en als bedelaar meer geld opbrengen. En als ze eenmaal te oud zijn, en niet meer makkelijk vervoerd kunnen worden, worden ze gewoon gedumpt en moeten ze zich maar zien te redden met hun verminkte lijven.

Met de stichting KIND, die wordt gesponsord door de Nederlandse Spoorwegen en vele andere bedrijven, heeft Norbert nu geld bij elkaar gezameld voor de bouw van een gecombineerde woon-, zorg- en onderwijslocatie in New Delhi voor deze kinderen. Eind mei vertrekt Norbert voor een jaar naar India om de bouw van dit project op te starten en te begeleiden.

inéénofanderehoek

2011-05-13T21:26:00.017+02:00

Van alle figuren uit Sigmund, die prachtige strip van tekenaar Peter de Wit (1958) in de Volkskrant, vind ik Baltus geloof ik wel de leukste. De lachwekkende dialogen tussen die halvegare Baltus en Sigmund, die lelijke gnoom van een psychiater van hem is echt klasse. Baltus komt in de spreekkamer meestal over of hij niet echt een klacht heeft, maar gewoon even over van alles en nogwat wil ouwehoeren met die kleine ziekelijk geobsedeerde seksist Sigmund, die aan de andere kant toch ook weer vaak zo aandoenlijk overkomt. Dat oeverloze geleuter tussen die twee, geweldig!

Baltus: 'Zoals u weet ben ik een teruggetrokken persoon zonder relatie en met weinig sociale contacten.'
Sigmund: 'Ja'
Baltus: 'Nu ben ik ook nog ontslagen en moet ik mijn huis uit'
Sigmund: 'Hm'
Baltus: 'Moet ik me zorgen maken, dokter?'
Sigmund: 'Wat voor auto rijdt u?'
Baltus: 'Ik heb een ouwe fiets'
Sigmund: 'Dan is er niets aan de hand.'

De strip Sigmund staat al sinds 1994 in de Volkskrant, en wat mij betreft blijft dat nog lang zo! Want anders moet ik 's morgens mijn hele leespatroon gaan aanpassen, en dat zou mijn hele dag ontregelen, en dat kan natuurlijk niet! Nu is het zo, dat ik na het doornemen van het voorpaginanieuws, eerst even de strip achter in de krant lees, voordat ik verder ga met het overige nieuws van de dag. En dat wil ik graag zo houden, want anders zou het er weleens van kunnen komen ben ik bang, dat ikzelf ook een keer voor consult naar dat akelige dwergpsychiatertje moet.

contemplatieve ervaring

2011-05-11T14:57:00.012+02:00

Daar was ie weer, Anish Kapoor, vanmorgen in de Volkskrant met een foto van een gigantische door hem geschapen z.g. Leviathan voor de expositie Monumenta 2011 in Parijs. Over de Brits-Indiase kunstenaar, één van de belangrijkste internationale kunstenaars van het moment, heb ik op 2 oktober 2009 ook al eens een stukje geschreven. Toen over een in het museum zelden gezien stukje machtsvertoon, waarbij emmers vol rode was met een kanon tegen een muur werden geschoten van de chique Royal Academy in Londen.

Maar de enorme Leviathan in het Grand Palais (gebouwd voor de wereldtentoonstelling van 1900) in Parijs is lijkt mij ook een stukje machtsvertoon van formaat, al is het uiteraard van een andere orde. Het is een mythisch monster waar je als bezoeker totaal in verdwijnt. Zelf hoopt Kapoor dat de expo een 'contemplatieve en poëtische ervaring' is voor het publiek. Dat moet wel lukken lijkt mij!

De donkerrode Leviathan van doorzichtige pvc structuren wordt met lucht overeind gehouden. Het ding is 37 meter hoog en maximaal 100 meter lang, en je kan er in- en omheen lopen. Het transparante materiaal van de Leviathan in combinatie met glazen structuur van het Grand Palais levert een prachtig spel op van licht en schaduw. Ik krijg enorme zin om de thalys te pakken voor een paar daagjes Parijs! Dat moet dan wel vóór 23 juni a.s. gebeuren, want daarna is de expositie Monumenta 2011 alweer afgelopen.

Anish Kapoor heeft de Leviathan opgedragen aan de Chinese kunstenaar Ai Weiwei (1957), die wegens kritische uitlatingen tegen het regiem al een tijdje gevangen wordt gehouden. Hij schijnt trouwens aan alle internationale kunstencentra in de wereld te hebben gevraagd, om de deuren één dag te sluiten uit solidariteit met Ai Weiwei.

Ai Weiwei, Chinees kunstenaar, activist en filosoof, actief op het gebied van architectuur, fotografie, film en sociale- en culturele kritiek.

Blues in Purmerend

2011-05-08T15:04:00.011+02:00

Zo, dat was nogeens een concert gisteravond in Purmerend! Allemachtig wat heb ik genoten van Cuby + Blizzards! Van good old Harry Muskee, die de volgende maand 70 wordt en al een standbeeld heeft ergens in een park in Grolloo, maar nog een stem heeft als een kerkklok. Maar ook van de mede muzikanten, van gitarist Erwin Java, toetsenist Helmig van der Vegt, drummer Hans La Faille, basgitarist Herman Deinum, trombonist Bert Pfeiffer, tenorsaxofonist Miklós Fürst en trompetist Peter van Soest. Stuk voor stuk topmuzikanten en ik stond er met m'n neus bovenop, prachtig. En het intieme en sfeervolle zaaltje in P3, het Purmerendse Pop- en Cultuurpodium paste als gegoten voor deze avond.

Dat de in de tweede helft van de jaren zestig opgerichte band 'Cuby and the blizzards' nog meedraaid met de besten, weliswaar met een gedeeltelijk andere bezetting, vind ik echt bijzonder. Zelf was ik de band eerlijk gezegd al een tijdje uit het oog verloren, maar dat kan ik geheel toeschrijven aan m'n onoplettendheid. Ik was dan ook als een kind zo blij dat Hans van D mij voor het prachtige bluesconcert van gisteravond had uitgenodigd. Cuby + Blizzards is nog springlevend, ik had het niet graag willen missen!

wandeling

2011-05-07T10:58:00.027+02:00

Waar de chat-rubriek achterop de Volkskrant tussen een onbekende opa Bé uit Hummelo met zijn voor mij al even onbekende kleinzoon in Amsterdam al niet toe kan leiden. Het heeft Wim van Til (Leiden, 1955) dichter en oprichter van het Poëziecentrum Nederland in elkgeval geïnspireerd tot een tip aan Opa Bé. Opa Bé moest zijn kleinzoon in de grote wereldstad maar eens chatten dat er in Hummelo tussen Pasen en Pinksteren hele mooie dingen te zien waren.

Het was mooi weer, en voor mooie dingen zien zijn we altijd wel te porren, dus hop wij naar Hummelo! Daar, op het Achterhoekse landgoed Enghuizen, hebben ze een fraaie Kunstwandelroute uitgezet van ca. 3,5 km lang, met Hotel Café Restaurant 'De Gouden Karper' als start- en eindpunt. Langs de route, die ons door een prachtig landschap voerde, waren op diverse plaatsen kunstwerken opgesteld en/of in bomen gehangen, zoals o.a. de vrolijk in de wind dansende saters, en er was op veel plekken poëzie van de dichtersgroep 'De Omsmeders' te lezen.

Het was Koninginnedag toen wij de KWR liepen, dat zal mogelijk de verklaring kunnen zijn dat we maar zo weinig medewandelaars hebben gezien op de route. Wel zo lekker trouwens, dat je niet bij elk kunstwerk of gedicht staat te dringen om een glimp op te kunnen vangen. Integendeel, we hebben daar in een dromerige rust van de kunst en het landschap kunnen genieten!

Mokum versus Herenleed

2011-05-05T21:01:00.024+02:00

Het genoeglijke Herenleedtochtje, een driedaagse vaartocht over de Hollandse wateren op sleepboot Mokum begon en eindigde voor het grachtenpandje op de Brouwersgracht in Amsterdam van onze kapitein André, tevens prominent Heer van het leed. Buiten schrijver dezes, bestond het illustere gezelschap herenleders verder uit de mannetjes Ab, Eric en Victor.
De slaapruimte op sleepboot Mokum is beperkt, alleen onze kapitein sliep aan boord, voor ons had hij in Woerden en Leiden een hotel geregeld.

1e dag.

Rond 10 uur gooiden we de trossen los. Via afslag Prinsengracht, Het IJ, Ooster Dok, Oude Schans, Binnen Amstel en Amstel voeren we de stad uit richting Oudekerk a/d Amstel. Aldaar via Amstel-Drechtkanaal richting Uithoorn, even voorbij Uithoorn de Kromme Mijdrecht op tot de sluis bij Woerdense Verlaat. Vervolgens gingen we, na te zijn geschut, over de Grecht richting Oude Rijn bij Woerden, alwaar we na nog een klein stukje bakboord uit te zijn gevaren, afmeerden tegen het oude centrum aldaar.

2e dag.

Wederom gingen rond 10 uur de trossen los. Over de Oude Rijn voeren we richting Bodegraven, Alphen a/d Rijn, Koudekerk a/d Rijn naar Hazerswoude-Rijndijk. Daar hebben we een tijdje gelegen t.g.v. een bouwkundige oplevering tussendoor van een nieuw gemaaltje, waar onze kapitein bij was betrokken. Maar de gehele bemanning, van huis uit bouwkundigen, kon het uiteraard niet laten ook even een kritisch oogje te laten vallen op dit project. Maar het zag er prima uit, en dat is maar goed ook. Want al varende over de Oude Rijn zie je goed hoeveel dieper het polderpeil aan de andere kant van de dijk ligt, dat kan zomaar een meter of zes zijn. En wil je droge voeten houden, dan zal de regen die daar valt toch naar boezempeil, ofwel het peil van de Oude Rijn moeten worden gepompt. Na dit enigszins bijzondere en onverwachte intermezzo gingen we weer aan boord en werd de motor gestart voor het laatste stukje westwaarts. Zoeterwoude-Rijndijk, Leiderdorp en Leiden, waar we rond vijf uur schuintegenover huisnummer 49 afmeerden aan het Utrechtse Jaagpad.

3e dag.

Rond standaardtijd voeren we 's morgens via het Zijl en de Kager Plassen richting Kaag. Vandaar af verder over de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder langs Weteringbrug, Leimuiderbrug, Aalsmeer, Luchthaven Schiphol en het Amsterdamse Bos naar Het Nieuwe Meer, waar we bij de rondweg A10 even moesten wachten voor de sluis. Overigens hadden we daarvoor met z'n vijven in café-restaurant De Pelikaan aan de Nieuwe Meerdijk nog wel even goed geluncht. Eenmaal op het Schinkel en de Kostverlorenvaart ben je helemaal terug in Amsterdam. De vele bruggen die we moesten passeren vormden geen probleem, bij de meesten hielden we in hoogte nog zo'n kleine 10 cm ruimte over. Zelf heb ik daar heel andere herinneringen aan. Met m'n zeilschip heb ik die route door de stad, onderdeel van de staandemast route IJsselmeer-Zeeland v.v. een keer 's nachts gevaren, alleen dan worden de vele bruggen bediend. Een crime, geef mij de Noordzee maar! Aan de van der Palmkade ging heer Eric als eerste van boord, nog even een afscheidsdrankje en toen waren we nog met z'n viertjes. Via de Kattensloot, Singelgracht en het Westerkanaal kwamen we weer op het IJ terecht. Daar aangekomen een stukje stuurboord uit, om vervolgens nabij de Ruijterkade wederom stuurboord uit te varen, om via nog een stukje Prinsengracht naar de ligplaats van de Mokum in de Brouwersgracht te varen, waar we rond zes uur gezond en wel afmeerden.

Tot slot.

Drie dagen met vijf mannetjes op een sleepbootje van 10.40x3.00x1.25 meter, gebouwd medio jaren dertig van de vorige eeuw, dus ouder dan wij zijn. Hoe hou je dat uit! Nou makkelijk, ten eerste kennen we elkaar al zo'n kleine veertig jaar en zijn we met elkaar wel aan het één en ander gewend geraakt. Ten tweede hebben we nogal wat gemeenschappelijke interesses en houden we van varen. En ten derde hebben we niet de behoefte, elkaar over van alles en nogwat te willen overtuigen en de oren van de kop te ouwehoeren. En als het weer dan ook nog meewerkt, dan is het met vijf mannetjes op een sleepbootje goed toeven in het prachtige landschap, dat ze terecht het Groene Hart van Nederland noemen. Het waren drie heerlijke dagen!

Hodgepodge in Zeewolde

2011-04-29T20:56:00.017+02:00

De gehele Aanloophaven in Zeewolde werd in beslag genomen door een armada van dikke luxe motorjachten. De organisatie van de Koninklijke Nederlandsche Motorboot Club ofwel KNMC, had besloten het Openingsfeest dit jaar op een zo'n centraal mogelijke plek te houden. En aangezien Zeewolde wel het exacte middelpunt van Nederland wordt genoemd, was een betere locatie voor dit festijn dan ook nauwelijks denkbaar. Temeer door het aldaar uniek aan de haven gelegen Grand Café - Restaurant 'The Harbour', want mocht je daar per ongeluk een beetje te diep in het glaasje te hebben gekeken, dan kon je desnoods op je knieën nog weer aan boord komen.

Maar voor het zover was, mocht het uberhaupt al zover komen, speelde in 'The Harbour' op de vooravond zal ik maar zeggen van het openingsfeest, eerst Hodgepodge nog een deuntje mee in het feestgedruis van de Koninklijke. Nou ja feestgedruis, voorlopig waren wij het die voor enig gedruis zorgden, want de dames en heren van de Koninklijke zaten allemaal rustig en beschaafd te smikkelen aan een copieus diner.

Waren we aanvankelijk van mening in een verkeerde scene terecht te zijn gekomen tussen al die dinerende mensen, geleidelijk aan veranderde de stemming. Het gros bleef lekker zitten luisteren toen ze uitgegeten waren, en steeds enthousiaster kregen we, mede door toedoen van onze trouwe ega-supporters, de handjes op elkaar, en op een gegeven moment zelfs ook nog de voetjes van de vloer. Al was dat laatste wel pas aan het einde van ons repertoire met bijvoorbeeld een nummer als 'Goodnight Irene'.

En eenmaal thuis belde grote baas RS van 'The Harbour' me nog in de kleine uurtjes, om te bedanken voor het doorslaande succes van ons optreden. Hij vond het leuk en de mensen ook, want ze waren lekker blijven zitten. En dat was niet alleen gezellig, maar ook in meerdere opzichten uiteraard een goede zaak!

zonnige dagen

2011-04-26T16:23:00.029+02:00

Zomerse temperaturen tijdens en rond beide paasdagen! Bijzonder, want zovaak heb ik dat in onze contreien nog niet meegemaakt in April, ik sta m'n tuin te sproeien alsof het al hoogzomer is. En dat niet alleen, sowieso is het buitenleven al volop begonnen, open deuren en ramen, snoeien, onkruid wieden, fietsen, wandelen, varen, eten, drinken, terrasjes noem maar op. De ouverture van ons paasweekend beleefden we zaterdag in de namiddag al met een wandeling op het prachtige 18e eeuwse landgoed 'IJsselvliedt' in Wezep. Een lumineuze pitstopactie op de A28, die ons op doorreis naar het ziekenboeg bezoek in Hoogeveen spontaan overkwam.

Zondag, een heerlijk ontbijtje onder de parasol, krantje lezen en wat rommelen in de tuin. Verder wachten we op de dingen die staan te gebeuren. De boys uit Amsterdam zouden rond koffietijd arriveren, maar inmiddels zijn we er aan gewend geraakt daar standaard een uurtje bij op te tellen. We zaten dan ook niet eerder dan even na het middaguur met een bak koffie in de schaduw de gezamelijke nieuwtjes uit te wisselen. Mink had z'n zwembroek meegenomen en wilde graag met me gaan varen. Zover is het echter niet gekomen, want even later meldde de club uit Harderwijk zich enigszins onverwacht op apél. Jammer Mink, morgen dan maar, en dat viel hem natuurlijk een beetje tegen. Maar toen in de loop van de middag ook de club uit Zwolle geheel onverwacht kwam binnenrollen, was ik blij met m'n besluit. Het was een gezellige boel op ons terrasje, en de verhalen werden door toedoen van de spiritualiën alsmaar sterker. Bij Pitza di Mama in de Bruggestraat konden we wonder boven wonder nog terecht voor een voedzame maaltijd, al was het jammergenoeg wel binnen. Maar we zaten wel gezellig met z'n allen aan een lange tafel, en dat maakte weer veel goed. Bij C en J hebben we daarna met de koffie nog een poosje buiten zitten ouwehoeren over het nieuw vormgegeven stadspark.

Maandag, de boys uit Amsterdam sliepen uit tot aan het middaguur, en dat terwijl ze om de één of andere reden alweer rond vijf uur thuis moesten zijn. Jammer Mink, dan gaan we een andere keer maar varen. We gaan wandelen en eieren zoeken in de tuin van Paleis Soestdijk, is dat een leuk idee? Maar toen we eindelijk bij de Paleistuin aankwamen, was het drie kwartier voor sluitingstijd, we hoefden geen entree meer te betalen en mochten zo doorlopen. Nou ja, als je een beetje doorpakt kan je in drie kwartier de hele Paleistuin nog determineren, alleen paaseieren hebben we niet meer gevonden! Maar voordat we de auto weer opzochten, hebben we met z'n vijven op het terras van de Orangerie daar, nog wel even van een lekker ijsje van E genoten.

Met een enigszins verlate lunch op het zonnige terras van restaurant 'Vuur' in Baarn, werd het gezamelijke paasweekend passend en in stijl afgesloten, ook al had Thijs daar volgens hem wel erg veel last van wespen gehad. De echte wespentijd is pas over dik drie maanden, dus dat wordt nog wat! Via Eemnes, het pondje over de Eem en Eemdijk zijn we terug gereden naar huis.

Terrasje pikken

2011-04-23T13:14:00.023+02:00

De hele binnenstad van Zwolle was een aaneenschakeling van terrasjes. Waar we ook liepen Melkmarkt, Grote Markt, Luttekestraat, Grote Kerkplein of Koestraat, waar we tenslotte maar neerstreken op het terras vóór theater Odeon, overal blije mensen genietend van elkaar en het prachtige weer.

Recht tegenover ons terrasje 'Museum de Fundatie', ook wel 'Paleis a/d Blijmarkt' genoemd. Neoclassicisme en Biedermeier lazen we op de gevel, een tentoonstelling samengesteld uit de collecties van de vorst van Liechtenstein. Om eerlijk te zijn, ben ik in beide, enigszins burgerlijke en truttige kunststromingen uit de periode die ruwweg ligt tussen 1760 en 1848, niet of nauwelijks geïnteresseerd. Maar ik kon het toch ook weer niet over mijn hart verkrijgen, om de unieke tentoonstelling aan de overkant van de straat te laten schieten, en al helemaal niet met een museumkaart op zak.

De Koninklijke familie van Liechtenstein heeft de afgelopen vier eeuwen een rijke en veelzijdige kunstverzameling opgebouwd. In deze verzameling vormen Neoclassicisme en Biedermeier het hoogtepunt. De privé verzameling, één van de belangrijkste ter wereld las ik, is eerder onder meer te zien geweest in Praag en het Pushkin Museum in Moskou. Maar in 2012 gaat de kunstcollectie definitief naar het Liechtenstein Stadtpalais in Wenen. Dat we dat maar even weten allemaal!

De expositie in 'Museum de Fundatie' vond ik bovenverwachting best interessant, meer dan 150 schilderijen, beelden, meubelen en gebruiksvoorwerpen waren er te zien. Bekende Weense grootheden uit die tijd als Rudolf von Alt, Friedrich von Amerling, Ferdinand Runk en Ferdinand Georg Waldmüller met indrukwekkende landschappen, portretten en genrestukken. Maar er was ook werk te zien van gerenommeerde Europese kunstenaars als Antonio Canova, Elisabeth Vigée-Lebrun en Francesco Hayez. En ook was er allerlei porselein te zien van de Kaiserliche Porzellanmanufaktur Wien.

Zoals gezegd, bovenverwachting interessant allemaal, evengoed heb ik m'n rondje in het museum sneller gelopen dan anders, maar dat kwam ook een beetje door het mooie weer, ik wilde naar buiten! Na weer een leuke wandeling langs allerlei overvolle terrasjes, hebben we in het Italiaanse restaurant 'Vito's' aan de Grote Markt vervolgens een hapje gegeten, en zijn we daarna in Stadshagen nog even bij S en W langs geweest voor een babbel en een kopje koffie.

Vrijkaart

2011-04-21T13:01:00.012+02:00

We kregen zomaar vrijkaartjes van een kennis uit de organisatie voor het optreden van Liquid Lefty afgelopen zondagmiddag in Estrado. Het was prachtig weer, eigenlijk zonde om binnen te zitten, toch hebben we dat wel gedaan. En daar hebben we geen spijt van gehad! In de podiumzaal, maar ongelooflijk hoe weinig bezoekers er waren. Ik heb ze niet geteld, maar ik schat het aantal op hooguit 30 inclusief de organisatie en de mensen achter de bar. En dat voor een jonge veelbelovende topband uit Amsterdam!

Het optreden van de band Liquid Lefty bestaande uit de tweeling Jelske (tenorsax) en Pieter (bas) Hoogervorst, Jaap Berends (gitaar), Clemens Horn (toetsen) en Bernhard Weichinger (drums) stond in het teken van hun debuutalbum 'Frozen'. De muziek die ze maken is een mix van jazz, dance, triphop, ambient, dub en verder las ik ergens, maar ik vond het pure Jazz-Funk. Hun muziek deed mij erg aan The Crusaders denken, aan een nummer als 'Feeling Funky' bijvoorbeeld uit 1975. Net als bij The Crusaders, leunde de ritmische muziekstijl van Liquid Lefty ook sterk op het staccato samenspel.

Smaken verschillen, maar ik vond de muziek prachtig en heb genoten! Jammer van het lage bezoekers aantal, daar moet zo'n organisatie toch echt wat aan gaan doen. Het geven van vrijkaartjes aan die en gene alleen is niet voldoende. Er moet veel meer gebeuren om de mensen over de drempel te krijgen. Want voor je het weet wordt de subsidie de nek om gedraaid, en kunnen we het schudden met de cultuur in Harderwijk.

ons voedsel

2011-04-17T09:32:00.029+02:00

'Smakelijk Eten' is een filmdocumentaire van Walther Grotenhuis die j.l. maart voor het eerst in de bioscopen te zien was. Wij hebben hem afgelopen zaterdag in het Fraterhuis gezien in Zwolle. Thema of beter gezegd de moraal van de film is: Hoe voedsel de wereld verandert!

Het was natuurlijk niet allemaal nieuwe kennis waarmee we werden geconfronteerd. Wat dat betreft zie je genoeg op TV over het onderwerp voedsel, als je tenminste verder kijkt dan je neus lang is, dus niet alleen naar programma's van de grootste familie van Nederland. Maar kennelijk was ik me van het één en ander toch niet voldoende bewust, want ik was flabbergasted na het zien van de filmdocumentaire.

Ik hou van lekker en goed eten, regelmatig uit eten, maar meestal toch wel thuis. Eten wat we doorgaans in de supermarkt, 't liefst niet te duur kopen. Maar als je ziet dat een carbonade uit de reclame verantwoordelijk is voor het kappen van duizenden hectare Braziliaans regenwoud om soja te kunnen verbouwen voor die miljoenen varkens hier, en die heerlijke garnalen en gamba's garant staan voor de vernietiging van mangrovebossen in de Filippijnse kustwateren t.g.v. enorme kweekvijvers, zou je voor ons voedsel eigenlijk alleen nog maar de hoofdprijs moeten willen betalen. Alhoewel ik toch ook wel weer betwijfel of we met een dergelijke actie de voedselproductie met de daarmee gepaard gaande natuurvernietiging en habitatproblemen elders op de wereld beteugelen.

Boontjes, ook zo'n verhaal. Vroeger aten we hier alleen verse sperziebonen in de zomer, tegenwoordig kan je het hele jaar door verse peulvruchten eten uit Kenia en omstreken. Maar dat door deze luxe aan onze kant, de Kenianen en hun vee in de wijde omgeving van de waterslurpende bonenplantages dagelijks vele kilometers moeten lopen voor een beetje water, of veel erger nog zelfs van dorst omkomen, was mij eerlijk gezegd niet bekend.

Door de actualiteit van 'Smakelijk Eten' zal ik weer even een tijdje bewuster langs de schappen van de supermarkt lopen. Maar uit ervaring weet ik dat deze prille gedragsverandering bij mij als consument niet zal beklijven, als de boodschap van: Hoe voedsel de wereld verandert! niet van tijd tot tijd zal worden herhaald.

Gouden Jubileum

2011-04-15T16:44:00.047+02:00

Zaltbommel, zondagochtend halftien op het Kerkplein, in het zonnetje hangen we wat rond nabij en op het bankje voor antiquariaat Dorresteijn. Het is nog een beetje te vroeg om al in die prachtig beierende, maar toch ook o zo kouwe hoog boven ons uit torende 15e eeuwse Sint Maartenskerk te gaan zitten. We zijn op deze 5e zondag in de veertigdagentijd of ook wel het Quadragesima genoemd, uitgenodigd door A en W om een dienst in Schrift en gebed mee te beleven. Een dienst die behalve in het teken van vasten en bezinning, op deze zondag ook een beetje een dienst is ter ere van het 50 jarig huwelijk van A en W. En dat is toch best bijzonder!

Persoonlijk beleefde ik de dienst in de prachtige Sint Maartenskerk als een moment van herkenning. Ook al sta ik al ruim vier decennia buiten welke vorm van beleden religie dan ook, het was voor mij beslist niet moeilijk om in de combinatie van rituelen zoals orgelspel, liturgie, cantorij, schriftlezing, overdenking, kindernevendienst, inzameling van gaven, dankgebed en slotlied het sacrale element te voelen. Het sacrale, ofwel datgene waar het andere in wordt ervaren!

Buiten de kerken, die hun identiteit en sacrale beleving ontlenen aan de Bijbel en de verkondiging van Gods Woord, zijn er naar mijn idee in de hedendaagse samenleving wel meer domeinen te bedenken, waar d.m.v. rituelen naar het sacrale wordt gezocht. Kunst, cultuur, herdenkingen, wellness, vrije tijd en monumenten om er maar een aantal te noemen. Allemaal domeinen waarin mensen trachten tot zichzelf te komen en iets van dat andere, dat grootse ondefinieerbare te ervaren. Zelf ervaar ik de verwondering vaak op zee in m'n zeilbootje, met name 's nachts bij helder weer, varend onder een majestueus zwerk. Maar ook wel tijdens wandelingen in de bergen, langs het strand of in het bos! Ach, in welke omgeving dan ook, overal kan ik plotseling overvallen worden door een gevoel van verbazing en devotie.

Hoe dan ook, voor mij staat iedereen vrij om z'n eigen sacrale domein te zoeken op dit ondermaanse, zolang je de ander er maar geen kwaad mee berokkend of mee tot last bent. Amen.
Ik was overigens wel blij dat de dienst was afgelopen, ik verrekte namelijk van de kou. Het lijkt mij dat het toch wel te doen moet zijn, om die prachtige kerk eens een beetje te verwarmen? Gelukkig kwam ik buiten op het Kerkplein in het voorjaarszonnetje weer snel tot m'n positieven.

Het was na afloop van de dienst in het Koor van de Sint Maartenskerk een gezellige en drukke bedoening tijdens de receptie. Maar de prachtige plek waar we vervolgens heen gingen spande de kroon. Restaurant 't Wellse Veerhuis in Well met uitzicht op de Maas. Alles klopte, het weer, de mensen en de sfeer, de bediening, de borrel en de heerlijke maaltijd. A en W proficiat en nog veel gezonde jaren samen!

zeilseizoen

2011-04-04T18:35:00.032+02:00

Het zeilseizoen is weer begonnen. Vroeger had ik het nooit over zeilseizoenen, en overwinterde ik nogal eens in het water om te kunnen winterzeilen op Wad of IJsselmeer. Wat overigens naar m'n zin te weinig gebeurde, maar dat ter zijde. En overwinterde ik niet in het water, dan was ik op z'n minst wel één van de eersten die er in het voorjaar weer in lag. Maar alles heeft kennelijk z'n tijd op dit ondermaanse, want ik lig nu nog lang en breed op de kant. En alles moet nog gedaan worden, antifouling, romp, dek, zeilen noem maar op, en ook is verdorie m'n stuurautomaat nog kapot. Maar ik maak me er niet druk om en doe het rustig aan, bovendien krijg ik morgen poetshulp van m'n 'brother in law', een ongekende luxe!

Maar ondanks de huidige rust, overweeg ik evengoed rond Hemelvaartsdag of Pinksteren weer eens een keertje naar de overkant te zeilen met een stelletje liefhebbers. De wind zal uiteindelijk bepalen waar we uitkomen, maar ik mik op River Orwell, even stappen in Woolverstone (Pin Mill) en/of Ipswich. En voor zo'n zeiltripje moet, hoe je het ook wend of keert, wel weer het één en ander worden geregeld.

Toch maak ik me terecht of onterecht, lang niet meer zo druk voor zo'n tochtje als voorheen. Door het toegenomen comfort lijkt alles makkelijker geworden te zijn op zee, neem bijvoorbeeld de koers- en plaatsbepaling. Vroeger hield ik heel precieus een gegist bestek bij, aan de hand van de gevaren koers en afstand. Dat had ik in de beginjaren tachtig goed geleerd op een cursus van good old Gerard Kuiper zelf op de Amsterdamse Zeevaartschool. Om de ware koers naar lichtschip, boei of haven te bepalen, zat je hevig te rekenen en uit te zetten in je navigatiehoekje. Begrippen als kompaskoers, magnetische koers, grondkoers, variatie, deviatie, snelheid, afstand, stroom en drift waren (en zijn nog altijd) factoren van belang!

Maar al snel was daar de AP-navigator, een apparaat van o.a. Philips dat z.g. Decca signalen van diverse radiozenders langs de kusten, kon omzetten in leesbare lengte- en breedtegraden zodat je op de Noordzee en Het Kanaal vrij nauwkeurig je positie kon bepalen. Het ding gaf aan waar je je op de kaart bevond, je zag je scheepje langs, onder of boven een door jezelf op de zeekaart uitgezette koerslijn varen. Op basis daarvan bracht je de nodige stuurcorrecties aan. Rekenen deed je daarom al veel minder, en van een gegist bestek was eigenlijk nog nauwelijks sprake, want wat viel er nog te gissen. Het hand- en rekenwerk deed je er alleen nog een beetje bij, voor het geval de stroom aan boord eens uit mocht vallen.

En halverwege de jaren negentig schakelden we over op GPS navigatie, een nauwkeurig wereldwijd satellietsysteem. Eerst nog een handgevalletje op batterijen, later een ingebouwde met mooie en duidelijke beeldschermpjes, waarop je tot bijna op de meter nauwkeurig kon zien waar je je bevond op die grote waterplas. Een kind kon de was doen! Het handgevalletje op batterijen hielden we reserve, voor als de stroom eens uit mocht vallen.

Ik geef het niet graag toe, maar toch geloof ik dat ik van al die geavanceerde navigatietechnieken behoorlijk gemakzuchtig geworden ben. Van vrienden heb ik ooit een sextant gekregen, waarmee ik voor de lol met een boekje van Henk Bezemer erbij nog wel eens aan astronomische plaatsbepaling doe. Maar echt gebruiken doe ik het niet, want de elektronische plaatsbepalingsapparatuur is vele malen nauwkeuriger!

little design show

2011-03-30T15:48:00.055+02:00

Rondkijkend in het kleinste kamertje van het huis, viel m'n oog op een citaat van de oude Chinese wijsgeer Confucius (551-479 v.C.) dat J er volgens mij kortgeleden heeft opgehangen.
Alles heeft zijn schoonheid maar niet iedereen ziet haar. Ja, ja het orakel Confucius scheen ze uit de mouw te schudden waar je bij stond, hij was me d'r één! Ik ken nog een aardig citaatje van hem: Als de rijken vermageren, zijn het de armen die van honger omkomen! En nogeen: Alle mensen zijn hetzelfde, het zijn slechts hun gebruiken die verschillen. Kom er maar is op!

Maar terugkomend op de bordjeswijsheid in ons kleinste kamertje, bedacht ik me: hij heeft natuurlijk wel een punt! Alleen het citaat is niet compleet, volgens mij had achter 'haar' ook nog 'altijd' moeten staan, dus .... niet iedereen ziet haar altijd. Maar soms dus wel! En om zodanig het één en ander nader te duiden in onze kleine (design)galerij, heb ik m'n ogen gelijk maar eens de kost gegeven. De eenvoudigste dingen vielen ten prooi aan een visueel onderzoekje. Closetrolreservoir, een afzuigroostertje, een verlichtingsbolletje, een frisse luchtjeshouder of hoe zo'n ding ook heten mag, en in de sfeer van kunstnijverheid enkele beeldjes, en een zwart-wit foto uit 1976 die me nogal dierbaar is.

Niet echt bijzonder om te zien allemaal. Maar het feit dàt we het niet bijzonder vinden, is eigenlijk wel bijzonder! Want het is wel ooit gemaakt, er is energie in gestoken. Maar welke motieven liggen aan welke vorm ten grondslag, en waarom? Wie heeft het bedacht, of is het allemaal louter ontstaan op basis van empirische bevindingen? Het is uiteraard van allebei! Aan de basis van ontwikkeling, vorm en uitvoering van bijvoorbeeld suikerlepeltje tot oceaanstomer en alles daar tussen in, ligt een gedegen studie ten grondslag. De schoonheid van design en kwaliteit, al zou je het niet altijd zeggen, is het eindresultaat van een degelijk denkproces, en dat is mooi! 'Industrial Design' een mooi en bijzonder boeiend vakgebied!

Byzantijns op de Veluwe

2011-03-26T14:58:00.025+01:00

De Rabozaal in theater 'Veluvine' in Nunspeet biedt plaats aan 400 bezoekers. Maar de zaal was gisteravond voor nauwelijks meer dan de helft gevuld. En daar kan ik dan met de pet niet bij. Een concert van het 'Utrechts Byzantijns Koor' zou toch op z'n minst een maand geleden al uitverkocht moeten zijn, dat verdienen ze volgens mij absoluut. Maar goed het was niet anders, we hebben er samen met onze vrienden R en H niet minder om genoten.

Voor de pauze bracht het koor liturgische en religieuze gezangen. Daarbij moesten we volgens dirigent Grigori Sarolea (1967) bedenken dat het in de Byzantijnse eredienst zo is, dat de zang rechtstreeks door engelen aan de mensen is overgedragen, en dat het begrip samenzang dan ook een belangrijke factor is in de Byzantijnse muziek. En wij, de bezoekers, moesten onszelf zien als de Iconen in deze Byzantijnse eredienst! Mijn voorstellingsvermogen werd behoorlijk op de proef gesteld, maar gaandeweg kreeg m'n brein toch min of meer vat op de door Grigori Sarolea voorgestelde fantasie. Het was indrukwekkend mooi!
Maar na de pauze was het allemaal wat luchtiger, en daar was ik toch ook wel weer blij mee kan ik zeggen. Op het repertoire stonden uitsluitend nog profane Oekraïense liederen, en die waren prachtig!

Bijzonder wat muziek met mensen doet. En het maakt niet uit in welke vorm deze, wellicht meest overbodige bezigheid waar kennelijk geen mens buiten kan, wordt gebracht. Muziek snijdt in iedere situatie dwars door ieders leven, van feesten tot rouwen en alles wat daar tussen ligt, ze is overal, ver weg en dichtbij. Zowel eenvoudig als complex, van Bach tot pop, van jazz tot cajun en van country tot hard rock of hoe het ook allemaal heten mag. Dat was vroeger zo, dat is nu zo, en dat zal morgen niet anders zijn!

We hebben thuis nog een poosje zitten napraten over deze bijzondere avond met het UBK in 'Veluvine'. Het nieuwe theater met z'n prachtige gebrandschilderde ramen in de foyer, enig aandenken en overblijfsel van het hoofdgebouw van 'De Veluvine', de Veluwse verffabriek die voorheen op deze plek stond.

Hogedruk

2011-03-23T21:46:00.026+01:00

Een hogedrukspuit heb ik eigenlijk nooit willen hebben. Ik vind het doodzonde de door de natuur gekleurde en mede vormgegeven tuinmuren en terrassen te ontdoen van aangroei. De harde elementen in de tuin worden juist amorf door algen en mossen op het oppervlak en in de voegen. Ze vormen zal ik maar zeggen een sfeervol organisch en evenwichtig geheel met de overige vegetatie in de tuin.

Toch heb ik sinds vandaag een hogedrukspuit, de eerste in m'n leven. Een KÄRCHER K2.490 MDT50 met een maximale werkdruk van 11 MPa ofwel 112,2 kgf/cm2 en dat is niet mis. Dat is wel even wat meer dan de last van 0,1 MPa (1 bar) ofwel 1,02 kgf/cm2 die ons allen op dit ondermaanse op de schouders drukt. Het in elkaar zetten van het ding ging natuurlijk weer niet vlekkeloos, ik moest er zelfs voor terug naar de winkel. Maar toen ie het eenmaal deed, wist ik niet wat me overkwam. Alsof ik aan het stofzuigen was, fascinerend hoe snel een oppervlak van kleur verschoot als ik het aanraakte met de spuit. Echter ook oppervlakken die ik helemaal niet wilde behandelen, maar per ongeluk aantipte met m'n HD straal, moest ik tot m'n grote schrik wel verder behandelen om het geheel weer een beetje egaal te krijgen. En zodoende kwam er volgens mij tot grote vreugde van J, maar geen eind aan m'n schoonmaakactie. Het veranderingsproces van de direct nabije omgeving voltrok zich als een ware metamorfose!

Maar het moet niet tegek worden, al is dat natuurlijk alwel een beetje gebeurd. Morgen zal ik met de grootst mogelijke voorzichtigheid nog een paar m2 terras doen, zodat ik mezelf niet nog meer werk bezorg, en dan ben ik klaar met dat ding. Dan gaat wat mij betreft de HD spuit voor lange tijd mooi terug in de doos!

Vrijheid!

2011-03-21T16:11:00.029+01:00

Het Nationaal Bevrijdingsmuseum 1944-1945 in Groesbeek staat volgens de folder op één van de mooiste plekken van Nederland. En dat kunnen we beamen, het ligt daar prachtig in het glooiende landschap ten zuid-oosten van Nijmegen en Arnhem. En een stralende (lente)dag als afgelopen zaterdag maakt alles nog mooier. Het is ook de plek waar 66 jaar geleden 'Operatie Market Garden' uiteindelijk toch bijdroeg aan de bevrijding van Nederland.

Het is geen oorlogsmuseum, al zie je natuurlijk wel de gevolgen van wapengeweld en wat dies meer zij. Maar primair laat het museum de opkomst van het fascisme/nazisme in het interbellum zien en de aanloop naar de oorlog, vervolgens de bezettingstijd, de bevrijding en de wederopbouw. Dat doen ze middels foto's, films, geluidsfragmenten, diorama's, modellen en zelfs met geuren. Op een authentieke wijze brengen ze daar de huidige betekenis van democratie, vrijheid en mensenrechten in beeld.

Na het museumbezoek zijn we nog naar de nabij gelegen Canadese erebegraafplaats geweest, het Canadian War Cemetery & Memorial. Een bijzondere plek waar je heel stil van word! De vele honderden graven perfect in rijen opgesteld, de namen, rangen en leeftijden, een krassende kraai, silhouetten van nog kale bomen in de verte, als wachters op de heuvelrug, een zachte bries, de stilte!

Op het terras van 'Villa Sonsbeek' in Arnhem, hebben we een uurtje van het prachtige uitzicht genoten en van de mensen om ons heen. Heerlijk, wij waren niet de enige met lentekriebels, zo'n eerste lentedag van het jaar deed zo te zien bij iedereen het bloed weer sneller door de aderen gaan. En de prachtige zonsondergang in Harderwijk tenslotte, die we vanaf ons plekje in cafe restaurant 'Monopole' beleefden op het Wolderwijd, was een passende afsluiting van een bijzonder mooie zaterdag.

resonantie

2011-03-15T18:52:00.020+01:00

Resonantie, in Afsluitdijk II had ik het daar ook al over. Over golven van gelijke lengte die elkaar versterken, zoals in voorbeeld a in het schema te zien was, pieken en dalen die groter worden als ze elkaar ontmoeten.
Resonantie en hoge gebouwen is, zeker met de huidige aardbevingen in dicht bebouwde gebieden, een actueel onderwerp. Het houd mij in ieder geval nog even bezig, temeer door een stuk hierover dat ik onlangs las in de krant. Maar deze keer gaat het niet over een zichzelf versterkende resonantie, maar juist over het omgekeerde, over voorbeeld b dus in het hiervoor genoemde schema.

Hoge gebouwen gaan onder invloed van allerlei (natuur)krachten resoneren, dat is een natuurlijk gegeven. Een resonantie die we voor onze veiligheid en comfort zoveel mogelijk willen beperken, of liever nog zouden willen elimineren. Maar al zou dat al mogelijk zijn, verstandig is het niet, een zekere elasticiteit in een gebouw is een must. Het moet wanneer het bloot gesteld wordt aan grote krachten van buitenaf liever niet breken zal ik maar zeggen. Maar temperen van resonanties in een gebouw kan en moet wel, en dat lukt ook aardig met de moderne technologie. Want hoe is het mogelijk dat heel hoge gebouwen in Tokio en omgeving overeind bleven tijdens de zware aardbeving van afgelopen weekend. Gebouwen die er voor het oog helemaal niet zo flexibel uitzien, het is louter steenachtig en stug materiaal wat je ziet, zwiepten toch aardig heen en weer.

Bekend is dat ze in Japan goed zijn in de aardbevingsbestendige bouwkunde. Dat de eigen frequentie van het heen en weer zwiepen, de resonantie dus, van die gebouwen niet werd versterkt tijdens de zware aardbeving, heeft te maken met een 4-tal ontwerp c.q. bouwvoorzieningen.

a. Om te beginnen wordt het gebouw flexibel verbonden met de fundering, m.a.w. er wordt in de basis draagconstructie van het gebouw ruimte gecreëerd middels dempers of veren om potentiële trillingen die zich in het gebouw kunnen voortzetten te reduceren.

b. In de opgaande draagconstructies worden ook bewegingsreducerende elementen aangebracht. Bijvoorbeeld trillingdempers in de vorm van rubberen blokken tussen opleggingen van harde constructieonderdelen als bijvoorbeeld stalen balken en vloeren.

c. In de stijfheid van het gebouw wordt ook variatie aangebracht door in ruimtelijke vormgeving te variëren. Bepaalde verdiepingen en plattegronden worden anders van maat uitgevoerd. Daardoor wordt de energie van de van onderen afkomende beweging meer verspreid en wordt die niet in een rechte lijn naar boven afgevoerd.

d. Tot slot hangen ze boven in het gebouw een groot gewicht, een Tuned Mass Damper genoemd, die de trillingen die toch altijd nog doorkomen moet gaan dempen, en moet voorkomen dat het gebouw alsnog hevig gaat resoneren.

Als je zo bouwt in aardbevingsgebieden vallen er door een beving heel wat minder slachtoffers, dan in een gebied als bijvoorbeeld in Haïti vorig jaar. Maar ja, dat is dan ook een derde wereld land, en daar wordt doorgaans nogal gammel gebouwd. Daar donderd bij de eerste de beste schok van enige betekenis gelijk alles in elkaar als een kaartenhuis. Wel een geluk dat ze er geen tsunami over heen kregen daar, en ook dat er volgens mij in die contreien geen kerncentrale te bekennen was!

Afsluitdijk II

2011-03-12T17:28:00.042+01:00

In het Waddenmagazine van deze maand (coverfoto het Wad onder Vlieland) las ik iets over 'De Resonator'. Een visie op de toekomst van de Afsluitdijk en een mogelijk antwoord op de zeespiegelstijging. Natuurlijke processen worden ingezet om naast veiligheid ook een bijzonder landschap te ontwikkelen. (zie ook m'n stukje Afsluitdijk van 5 oktober 2008)
De jonge, in april 2008 aan de Academie van Bouwkunst in Amsterdam afgestudeerde landschapsarchitect Derk van der Velden, heeft met zijn afstudeerproject 'De Resonator' de eerste prijs gewonnen van de door Rijkswaterstaat, dienst IJsselmeergebied in samenwerking met CURNET georganiseerde prijsvraag.

'De Resonator'! Een briljant idee lijkt mij. Ik ken de toepassing van resonatoren (Helmholtz) vanuit de wereld van akoestiek en studioontwerpen. Resoneren betekent in dit verband zoveel 'als geluid terug geven' of vrijer vertaald 'meetrillen'. Geluidsgolven kunnen elkaar versterken of uitdoven, zoals in onderstaand schemaatje is weergegeven.

In figuur a komen twee golven van dezelfde lengte elkaar tegen, met als resultaat hogere pieken en diepere dalen, zoals is weergegeven onder de streep. De twee golven hebben elkaar dus versterkt! In figuur b zijn de twee golven t.o.v. elkaar verschoven, de pieken van de ene golf vallen samen met de dalen van de andere golf. Het resultaat hiervan is dat de golven elkaar verzwakken, ze doven a.h.w. uit.

Bovenstaand filmpje laat zien hoe deze theorie zou werken met getijgolven. In de 1e bak water dempen de golven elkaar (zoals in de voormalige Zuiderzee). In de 2e bak water is er beperkte resonantie (zoals in het huidige westelijk waddengebied). In de 3e bak water is sprake van resonantie (zoals in het westelijk waddengebied met verlengde getijgolf).

Dat de getijgolf resonator een orgineel en innovatief plan is, lijkt mij evident. Dat een ca. 6 km lange opening (met brug) in de huidige Afsluitdijk, en een ca. 42 km lange dam in halve cirkelvorm ten zuiden daarvan, ervoor zorgt dat getijgolven uit de Waddenzee en reflecterende getijgolven uit het ontstane Binnenwad elkaar dus versterken. Zoals in het schemaatje en het filmpje te zien was, veroorzaken beide ontmoetende getijgolven van dezelfde lengte dus een dieper dal (lagere eb) en een hogere piek (vloed) dan nu het geval is. Dat zou volgens de deskundigen betekenen dat ondanks de zeespiegelstijging er bij eb nog zeker 100 jaar vanuit het IJsselmeer gespuid kan worden zonder behulp van pompen. En dat het dan dus ook niet nodig is, om voor dit doel het peil van het IJsselmeer met 1,5 meter te verhogen met alle nadelige gevolgen van dien, zoals door de Deltacommissie in 2008 o.l.v. oud minister van landbouw Cees Veerman is voorgesteld.

Volgens de jury maakt 'De Resonator' het IJsselmeer in één klap tot een wereldwijde publiekstrekker. Er zal zeker hier en daar nog onderzoek en rekenwerk moeten worden gedaan, met name m.b.t. de hogere vloed lijkt mij, maar het plan is een prachtige uitdaging voor kennisexporterend Nederland. Ben benieuwd wat het huidige Kabinet in mei met dit plan gaat doen, want dan schijnen ze over de toekomst van de Afsluitdijk een besluit te gaan nemen.

Street Art

2011-03-11T11:17:00.015+01:00

De graffiti voorbij las ik vanmorgen in de krant, nieuwe straatkunst of 'urban interventions' uit zich bij voorkeur zonder verf. De nieuwe generatie straatkunstenaars brengen op een geheel andere manier kleine, maar soms ook grote wijzigingen aan in het (stads)landschap. Is een hondendrol op straat voor de meeste mensen een bron van grote ergernis, ook al stap je er geeneens in, voor de nieuwe generatie straatkunstenaars van de Sprinkle Brigade is het juist een bron van inspiratie. Ze zetten bijvoorbeeld een speelgoedlocomotiefje voor de drol, een wagonnetje er achter, en de drol is tot treincoupé getransformeerd. Een ander voorbeeld van kunstenaar Slinkachu: Een dooie hommel met op enige afstand een paar kleine speelgoedpoppetjes voorstellende vader en dochter, de vader heeft kennelijk op het laatste nippertje het grote gevaarlijke monster nog kunnen uitschakelen. Suggestieve beeldvorming heet dat! Ook van Slinkachu: dat treurige poppetje op een straathoek met die enorme margriet in z'n hand. Waar zou die nou op staan te wachten? Heel intrigerend!

Dat waren ook de minipoppetjes op paaltjes in het bos langs de Horsterweg in Ermelo. Ik zag de foto in 'Het Kontakt' van 24 november 2010 staan. We waren toch al aan een wandeling toe, dus zijn we daar toen maar eens gaan kijken. Maar weer en wind was de minipoppetjes op de foto kennelijk al fataal geworden, want hoe we ook zochten, we hebben ze niet kunnen vinden. Maar goed ze hebben er gestaan, dat geloof ik wel. Dat was dus een mooi voorbeeld van 'urban interventions'.

Wildbreien is ook zo'n vorm van straatkunst die de laatste tijd populair is. Bomen, lantaarnpalen en afrastingen worden ingepakt met gebreide shawls en vestjes. Onlangs waren de wildbreiers in het Amsterdamse Zoo Artis actief, maar daar niet alleen, ook in Ermelo werd het één en ander ingepakt. En Carol Hummel, een Amerikaanse kunstenares schijnt in 2009 veel bomen in haar stad Cleveland helemaal te hebben vol gehaakt, gebreid en gepunnikt.

In het boek Urban Interventions: Personal Projects in Public Spaces, staan vele voorbeelden van nieuwe straatkunst. Op de website Streetsy.com kan je ook het één en ander vinden, al is dat volgens mij nogwel veel graffiti. En Google schijnt onlangs zelfs een Street Art View te hebben geïntroduceerd, waarmee je uitingen van straatkunst in je eigen omgeving of wijk kan vinden.

O & T voor Twee

2011-03-07T13:48:00.078+01:00

Het weekend begon vrijdag in de namiddag al goed met een borrel en een etentje bij vrienden in de buurt. En op zaterdag en zondag werd onze tijd voor het grootste deel in beslag genomen door allerlei bezigheden, die we hadden gepland rondom de verzilvering van 'Gift for2'. O & T voor Twee ofwel 'Overnachten in een stad voor twee' en 'Tafelen voor twee' Een leuke surprise die we in 'Grand Café Tjaarda' in Oranjewoud tijdens ons jubileumuitje (zie stukje mens en natuur II van 4 oktober 2010) gekregen hadden van onze kinderen.

We begonnen zaterdag even na het middaguur in het kunsthalcafe in Rotterdam met een kop koffie en een lunch. We hadden een eindje gereden, dus daar waren we wel weer aan toe.

Het prachtige in 1992 gebouwde museum 'De Kunsthal', met maar liefst 3300 m2 expositieruimte, is het eerste ontwerp van de inmiddels wereldbekende architect Rem Koolhaas (OMA, Office for Metropolitan Architecture) dat ook werd gerealiseerd. Primair kwamen we naar 'De Kunsthal' voor de tentoonstelling 'I promise to love you' de z.g. Caldic Collectie, een verzameling hedendaagse kunst waaronder schilderijen, foto's, beelden en installaties van ruim zestig gerenommeerde kunstenaars uit heel de wereld, die sinds 2000 door verzamelaar Joop van Caldenborgh is verworven.

We vonden het een prachtige expositie, veel kunstwerken blonken uit in esthetiek, sensualiteit en fantasie. De werken fascineren, verwarren of intrigeren volgens de brochure puur door hun schoonheid, net als liefde op het eerste gezicht. Nou, dat konden we volledig beamen!

Het tegenoverliggende 'Natuur Historisch Museum Rotterdam' hebben we deze keer ook maar eens bezocht. Daar waren we echter vrij snel door heen, natuur historische musea vinden we interessant en vooral leuk om met kinderen te bezoeken. Er zijn her en der nogal wat van dit soort musea in het land die we gezien hebben. Een topper vonden we 'Museum Naturalis' in Leiden, zie stukje 1 februari 2008. Als je dat een keer gezien hebt is alles wat in het land op natuur historisch gebied te zien is van een andere orde. Maar goed, ook het NHMR was voor ons toch wel even de moeite van het bezichtigen waard.

Het 'Best Western ART Hotel Rotterdam' aan de Mijnsherenlaan paste aardig in het sfeertje van de dag. Overal veel kunst aan de muur, zelfs tot in de badkamer aan toe.

We zaten op de 11e verdieping en hadden een magnifiek uitzicht over het havengebied, de Nieuwe Maas en een deel van de stad. In de verte de Euromast en de ss Rotterdam, het nog in de vijftiger jaren door de Rotterdamse Droogdokmaatschappij gebouwde stoomschip. Dit schip spreekt me een groot deel van m'n leven al tot de verbeelding. Als jong pubertje had ik al tekeningen van dit schip aan de wand hangen, (zie stukje 'Erasmus' van 9 november 2008). Het heeft voor de HAL (Holland Amerika Lijn) tot 1997 dienst gedaan, waarna het is verkocht. Later heeft het om de één of andere reden een hele tijd op de Bahama's aan de ketting gelegen. In 2003 is het schip weer aangekocht door RDM en naar Rotterdam gehaald. En nu, nadat het grondig is gerestaureerd en verbouwd, heeft het in de haven een vaste plek gevonden als Cruise Hotel 'De Rotterdam'.

In restaurant 'Thuis' op de begane grond van ons hotel, waren we praktisch de enige klant. Het was ook nog vroeg, maar het eten smaakte er niet minder om. En daarna was het tijd om ons richting Kruiskade te begeven, waar we om halfacht onze reeds thuis bestelde tickets voor de musical 'La Cage aux Folles' moesten afhalen in het Oude Luxor Theater.

'La Cage aux Folles' vrij vertaald: 'Het Gekkenhuis' de letterlijke betekenis is 'de kooi met gekken'. Het is een verhaal over twee homo's, Albin (Jon van Eerd) en Georges (Stanley Burleson) die al jaren een gelukkig stel zijn. Ze runnen beiden in Saint-Tropez een travestieten nachtclub, die met sluiting wordt bedreigd door Edouard Dindon (Derek de Lint), een opkomend conservatief politicus die Saint-Tropez wil ontdoen van alle vunzigheid. Albin hult zich elke avond in zijn alter-ego Zaza en Georges, die eigenaar van de club is, speelt de gastheer. Georges heeft aan een slippertje in het verleden een zoon overgehouden, die hij samen met Albin heeft opgevoed en alle normen en waarden heeft bijgebracht die horen bij een sociaal leven. Als die zoon op een goeie dag thuiskomt, en vertelt dat hij gaat trouwen met de dochter van uitgerekend eerder genoemd opkomend conservatief politicus, zijn de rapen gaar. Van de zoon mogen zijn opvoeders niet voor hun ware aard uitkomen tijdens het bezoek van zijn aanstaande schoonouders. Hij wil zelfs zijn biologische moeder, die zich nog nooit met hem heeft bemoeid, tijdens het bezoek laten opdraven. Die laat echter ook nu verstek gaan, daarom komt Albin als moeder verkleed toch maar opdagen tijdens het bezoek. Aanvankelijk lijkt het goed te gaan, maar op een gegeven moment gaat het toch mis, en komt de ware geaardheid van beide opvoeders aan het licht.

'La Cage aux Folles' naar het boek van de Joods-Amerikaanse acteur, schrijver en zanger Harvey Fierstein (1954), is eind november, tijdens de opening van het nieuwe 'De La Mar Theater' in Amsterdam, in première gegaan in aanwezigheid van koningin Beatrix (zie stukje 'genodigde' van 4 januari 2011). Het heeft daar sindsdien alleen maar een volle zaal gekend. Maar ook nu, voor de eerste avond in het Oude Luxor Theater zat de zaal tot aan de nok toe vol. Wij zaten op de 6e rij, dus lekker vooraan, we hebben echt genoten. Een stuk vol van humor en liefde, maar vooral ook van acceptatie van andersgeaarden! Een leerstuk lijkt mij voor ieder weldenkend mens. Even voorbij middernacht waren we terug in ons hotel. Bij een wijntje nog een uurtje zitten kletsen over dit en dat, maar toen was het wel mooi geweest.

Na het ontbijt 's ochtends reden we rond elf uur richting Hoek van Holland. Even op de pier kijken. We waren niet de enige daar, goed ingepakt was het heerlijk wandelen in het zonnetje. Maar achter het glas met koffie en uitzicht op de Nieuwe Waterweg was nog lekkerder.

Door het Westland zijn we via Monster naar Den Haag gereden. Eigenlijk wilde ik bij Ter Heijde eerst nog even naar de 'Zandmotor' kijken, zie stukje van 19 januari j.l. maar dat hebben we bij nader inzien toch maar laten schieten. We wilden de expositie 'Leven in de brouwerij' van Jan Steen in het Mauritshuis gaan bekijken. Maar eerst waren we aan de lunch toe. Op het volle terras voor café Berger aan het Plein voor de 2e kamer, konden we half in de zon nog net een plekje vinden. Maar even later zijn we toch maar binnen gaan zitten, zo half in het zonnetje was toch net niet aangenaam. In het Mauritshuis was het een gekkenhuis, ontzettend druk, het had dus wel iets weg van een huishouden van Jan Steen. Duwend, dringend en schuifelend liepen we ons rondje langs de prachtige schilderijen van de oude 17e eeuwse meester.

De tentoonstelling loopt nog tot half juni a.s. misschien moeten we nog maar eens een keertje terugkomen als het wat rustiger is. Alvorens de auto weer op te zoeken, hebben we na het Mauritshuis nog een wandelingetje gemaakt over het binnenhof en langs het nieuwe 2e kamercomplex. Een ontwerp van architect Pi de Bruijn, dat er overigens ook al weer bijna 25 jaar staat. Ik heb hier heel wat voetstapjes liggen uit die tijd. Vanuit de NOS hield ik me toen bezig met de ontwikkeling, akoestiek en bouw van de opnamestudio's voor de parlementaire verslaggeving in het nieuwe gedeelte .

Onderweg naar huis hebben we een tafeltje voor twee besproken in Grand Café & Restaurant 'Hemels' in Amersfoort, want die kaart van de kinderen hadden we nog steeds op zak. Bij een beetje hemels weekendje hoort natuurlijk ook hemels te worden afgesloten, een passender eetgelegenheid konden we dan ook niet bedenken. Maar op de Hof hebben we buiten op het terras van 'De Pastinaeck' in de laatste zonnestralen van de dag nog wel eerst even een aperitiefje genomen!

stempas

2011-03-02T21:03:00.014+01:00

Laten we eerst maar even gaan stemmen, hielden we elkaar vanochtend vroeg voor, dan hebben we dat gehad. Want als er gestemd kan worden in dit landje zijn we altijd van de partij. Ook al worden er naar mijn gevoel met de verkiezingsuitslagen soms de meest bizarre combinaties geformeerd, zoals we na de laatste tweede kamerverkiezing hebben kunnen meemaken, toch gaan we weer stemmen!

Kunnen ze met de door ons direct gekozen tweede kamer uitslagen al ongeloofwaardige combinaties vormen, met de uitslagen van de verkiezing voor de Provinciale Staten kan naar mijn gevoel nog ondoorzichtelijker worden gemarchandeerd. Immers de door ons in de Provinciale Staten gekozen volksvertegenwoordigers, gaan straks in mei de senatoren voor de eerste kamer kiezen. De eerste kamerleden worden door ons dus indirect of getrapt gekozen, zo is nou eenmaal het politieke systeem!

Maar tot onze grote spijt hebben we vandaag onze stem niet kunnen uitbrengen. Wat ons nog nooit is overkomen is vandaag gebeurd, we konden onze stempassen niet vinden! Alles afgezocht maar nergens een stempas te bekennen, het enige wat we vonden was de kandidatenlijst. Vreemd, dat soort zaken leggen we toch altijd op een vast plekje in huis. We begonnen in twijfel te trekken of we wel stempassen hadden ontvangen. We konden ons allebei eigenlijk niet herinneren ze gezien te hebben. Gemeente gebeld, ja ze waren wel verzonden, maar ja, wat jullie of de post er mee gedaan hebben kunnen we uiteraard van hier af niet beoordelen. En voor een nieuwe stempas waren we nu te laat, die hadden we uiterlijk gisteren nog kunnen krijgen, nu was daar niets meer aan te doen.

De uitslagen in percentages van deze verkiezing, zal door de twee gemiste bijdrage van ons niet zichtbaar worden beïnvloed. Maar dat zal uiteraard wel het geval zijn, als heel veel potentiële kiezers hun stempas vandaag niet kunnen vinden!

raadsel

2011-02-28T14:02:00.019+01:00

Nou had ik het in 'Samen', mijn vorige stukje over acceptatie, tolerantie, nemen zoals het is, niet altijd maar kwaad worden om dit of dat, niet wijzen naar anderen en zeker niet klagen. Desalniettemin gaf ik evengoed ook wel aan niet alles maar zonder slag of stoot te tolereren, er zijn grenzen.

Onlangs schoot ik echter door een lullig akkefietje met m'n auto, alweer pijlsnel over mijn acceptatiegrens heen. Liep ik 's avonds laat na het repeteren met mijn muziekgroepje naar m'n auto, zie ik de hele achterruit aan gruzelementen liggen. Wie heeft me dat gvd geflikt! Het eerste waaraan ik uiteraard dacht was diefstal, maar wat? Voor zover ik wist had ik niets in de auto achtergelaten. Bovendien, inbreken doe je toch via een zijruit lijkt mij, dan kan je tenminste het portier openen. Gelukkig regende het niet, anders had ik ook nog schade kunnen hebben aan de apparatuur onder de bagageruimtevloer.

Raadselachtig, ik kan mij toch niet voorstellen dat iemand zomaar uit balorigheid die ruit heeft ingeslagen of gegooid. Ik zag ook geen steen of een ander zwaar voorwerp liggen. Ook leek het me sterk dat het door een opspattend steentje zou zijn veroorzaakt, zo'n ruit heb je niet zomaar kapot. Een andere mogelijkheid zou kunnen zijn dat een andere (hogere?) auto mij daar met keren heeft geraakt. Maar hoe dan ook, toen ik m'n auto in de vooravond op deze plek parkeerde, zat de achterruit er nog ongeschonden in, terwijl hij nu aan diggels lag. Ergerlijk, laaiend was ik!

Evengoed heb ik er toch niet minder om geslapen. Wakker en uitgerust stond ik de andere morgen al om negen uur bij m'n garage voor een nieuwe achterruit. Maar dat ik me alleen door een beetje malheur aan dat stomme autootje toch weer zo nijdig heb gemaakt op de andere, de grote onbekende, viel me van mezelf wel weer even een beetje tegen. Er valt nog een hoop te leren!

Samen

2011-02-27T13:38:00.011+01:00

Op de radio hoorde ik een NCRVer zeggen: Neem de mensen zoals ze zijn, anderen zijn er niet! Het schijnt een citaat te zijn van de jurist Konrad Adenauer (1876-1967), bijgenaamd Der Alte, 1e bondskanselier van voormalig West-Duitsland in de periode 1949 tot 1963. Een mooi en intrigerend citaat vind ik! Verder hebben ze het bij de NCRV over 'Samen op de wereld' en over 'Aandacht voor mensen', 'Nieuwsgierigheid naar anderen' en 'Open staan voor elkaar', want een tolerante samenleving is een krachtige samenleving! Niet dat ik iets met de NCRV heb, ik ben geen lid of zo maar ik vind het mooie oneliners. Niks mis mee, en dat zal elk weldenkend mens denk ik beamen!

Maar hoe ga je er in de praktijk mee om? Als ik mezelf als maatstaf neem, wie zou ik trouwens anders moeten nemen, bak ik er al niet veel van. Maar al te vaak maak ik me kwaad, kwaad op de ander, kwaad op mezelf en kwaad over van alles en nogwat. Mijn tolerantie is vaak ver te zoeken, als het niet helemaal gaat zoals ik wil. De boel nemen zoals het is, zit kennelijk niet of nauwelijks in mijn aard. Overigens ben ik er wel van overtuigt dat je ook niet alles maar zonder slag of stoot moet tolereren!

En toch spreken de oneliners die de NCRV voor haar promotiebeleid bezigt mij erg aan. De wereld waarin je bent geboren is zoals hij is, en zo moet je hem accepteren ook. Voor mij en de medemens wisselen hoogtepunten, dieptepunten, meevallers en tegenvallers zich af met de regelmaat van een klok. Niet wijzen naar anderen als het even niet meezit, en zeker niet klagen. Maar zoals gezegd gaat me zo'n levenshouding nogal moeilijk af, al zit er denk ik wel enige vooruitgang in. En dat moet ook, want zo kan je misschien toch een steentje bijdragen om het leven op dit ondermaanse, samen met de anderen voor jezelf en iedereen een stukje leefbaarder te maken.

't Gooi

2011-02-25T13:42:00.025+01:00

Met de tentoonstelling 'de Salon Hilversum' in 'Museum Hilversum' over werk van van 21 hedendaagse kunstenaars en ontwerpers, waren we gisteren sneller klaar dan verwacht. Ik had in 't Gooi, van oudsher een regio waar bekende kunstenaars en ontwerpers als Charley Toorop, Mondriaan, Mauve, Bart van der Leck, Gispen, Benno Premsela, Berlage en Dudok woonden en werkten, toch een meer uitgebreidere collectie verwacht over de kunst, mode en vormgeving van nu. Maar het werk van Adriaan van den Berk, Nanette Kraaikamp, Barbara Kluiver, Bastiaan de Groot en nog 17 andere kunstenaars, was slechts in twee zalen van het museum opgesteld. Interessant, dat wel, maar kwantitatief nogal beperkt, we waren er met een uurtje doorheen!

Wat nu, weer naar huis of nog iets anders nu we toch nog hier zijn. Maar de meeste musea in deze omgeving kenden we wel. Een foldertje over de geschiedenis van Huizer aardewerk in het 'Huizer Museum' gaf uitkomst. In dat museum waren we nog nooit geweest. Echter onderweg, we reden nog in Hilversum, bedachten we bij nader inzien dat we een bezoek aan museum 'Beeld en Geluid' experience toch weer leuker vonden, bovendien konden we daar gelijk ook lunchen. Keren, en op naar het Mediapark, waar we even later de auto hadden geparkeerd. Maar niet voor lang, want eenmaal binnen Beeld en Geluid bleek het daar een heksenketel, de scholen hadden kennelijk vakantie. Wegwezen hier, dan toch maar ons oude plan, op naar Huizen!

Onderweg, bij brasserie 'De Goede Gooier' aan de Crailoseweg even een pitstop gemaakt. Ik ken die tent van diverse recepties en etentjes die ik daar in het verleden heb gehad. Maar eenmaal binnen, maakten we ook hier gelijk maar weer rechtsomkeert. Want gezien de sjiek gedekte tafels, zag het er niet naar uit dat we er nog even eenvoudig konden lunchen. En aan iets anders waren we zeker nog lang niet toe! Verder maar weer, het 'Huizer Museum' lonkte.

Nabij het 'Huizer Museum' aan de Achterbaan parkeerden we even later de auto. We hadden nog een halfuur voordat het museum z'n deuren voor het publiek zou openen, dus konden we mooi eerst ergens gaan lunchen. Na een halfuurtje sjouwen door Huizen kwamen we eindelijk in 'Brasserie Insolar' terecht aan het Oude Raadhuisplein. Insolar, las ik, betekent in het Portugees: Door de zon je laten beschijnen, kortom 'In het zonnetje'. Dat hadden we inmiddels wel nodig ook, want het leek zolangzamerhand wel of de sombere mist van buiten ook ons denken had vertroebeld, gezien het tot nu toe nogal frustrerende gerommel van ons die dag.

Maar de lunch in 'Brasserie Insolar' met heerlijke muntthee bracht gelukkig weer een beetje rust in onze bovenkamertjes. En eenmaal uitgegeten waren we weer zo helder, dat we zomaar konden besluiten om naar huis tegaan. Onze interesse voor de geschiedenis van het Huizer aardewerk was even helemaal verdwenen. Het was tot nu toe, op een enkele uitzondering na misschien, een dag geweest van gekloot en warrigheid zoals je dat soms kan hebben. Maar we treurden er niet om, waarom zouden we ook? Bovendien nog even en dan zat de vijf alweer in het uur, en waren we lekker thuis!

embouchure

2011-02-23T13:16:00.028+01:00

Bombardon, ringbas, helicon kortom een bastuba om mee te marcheren, de voorloper van de huidige generatie sousafoons. Mijn vader toeterde vroeger op een bombardon bij de plaatselijke fanfare, dezelfde fanfare waar ik toen als apetrotse 12 jarige tamboer m'n best deed op de snaartrom. Samen gingen we naar de repetities en naar de diverse uitvoeringen. Op een keer, we hadden tijdens een uitvoering op straat o.a. de Colonel Bogey March gespeeld (een mars die mij, als ik hem hoor tot op de dag van heden nog altijd kippevel bezorgd) vertelde hij me na afloop thuis, dat hij de laatste tijd problemen had met zijn embouchure. Ammezuur zei hij, een nogal breed begrip, een combinatie van factoren t.w. lipstand, mondstukdruk, lipspanning, lipcompressie en luchtstroom. Bij hem betrof het met name de luchtstroom, het kwam er eigenlijk op neer dat hij onder het toeteren in ademnood kwam!

Nu kwam het wel eens voor dat kwajongens uit balorigheid tijdens een uitvoering buiten op straat, propjes papier of zakdoekjes in de kelk van de bombardon gooiden. Het was volgens m'n vader zelfs een keer voorgekomen dat ze er een graspol in hadden gemikt. En ja, met zo'n verstopte toeter blaas je je natuurlijk een waas voor ogen. Maar hoe dan ook, altijd had hij wel in de gaten als er iets dergelijks gebeurde, dan was het even de toeter op z'n kop, en klaar was kees weer. Maar deze keer was het anders, hij had het ding al eens op z'n kop gehad en er ingekeken, maar de toeter was volgens hem brandschoon. Hij begon dan ook het probleem bij zichzelf te zoeken. Hij moest toch maar eens met dat verrekte roken stoppen, of in ieder geval drastisch minderen.

Maar gezien zijn rooie hoofd onder het koperblazen bood de antirook actie weinig soelaas. Er moest bij nader inzien toch echt iets met die bombardon aan de hand zijn, dat kon haast niet anders. Ik stond erbij, die zaterdagmiddag op de stoep, dat hij een fluitketel kokend water in de kelk mikte, en de toeter bezwerend rond begon te draaien zodat het hete water in alle uithoeken van de bombardon z'n helende werking kon uitoefenen. Terugdraaiende gutste er een helder rood gekleurde plas water uit de kelk, dat uiteraard te denken gaf! En ja hoor, even later na nog een dosis heet water kletste de boosdoener in de vorm van een nat rood truitje voor z'n voeten op de stoep. Dat was lachen natuurlijk, maar het probleem was opgelost!

En sinds die tijd heeft de bombardon nooit meer met de kelk omhoog onder het schap in de hangkast gestaan. Sterker nog, sinds die tijd had hij bij voorkeur ook buitenshuis de bombardon omgekeerd om z'n schouder hangen. En over ammezuur heb ik hem sindsdien nooit meer horen klagen. Simpel eigenlijk, tegenwoordig spannen ze een handig daartoe ontwikkeld netje over de kelk van die grote toeters.